Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1973 жылғы Су туралы заң (c. 37) – Ұлыбритания Парламентінің Англия мен Уэльсте су, кәріз және өзендерді басқару жүйесін қайта ұйымдастырған заңы. Бұл заңмен Ұлттық су кеңесі құрылды. Кеңес төрағасы – министр тағайындаған адам, әр аймақтық органның төрағалары және үкімет тағайындаған оннан аспайтын қосымша мүшелерден тұрды. Кеңестің міндеттері: ұлттық су саясатын іске асыру, он аймақтық органға ортақ мәселелер бойынша көмек көрсету, су сапасы мен қорғалуына қатысты ұлттық ережелер мен қағидаларды белгілеу және күшіне енгізу.
The Water Act 1973 (c. 37) is an act of the Parliament of the United Kingdom that reorganised the water, sewage and river management industry in England and Wales. The Act also established a National Water Council. This body consisted of a chairman nominated by the minister, the chairmen of each regional authority and not more than ten additional members nominated by the government. The Council's duties included implementing national water policy, assisting the ten regional authorities in matters of joint concern, and setting and enforcing national regulations and byelaws on water quality and conservation.
Өмірбаян
1973 жылғы Заң суды басқарудың біріңғай саясатына қарай жасалған кезекті қадам болды, ол, бұрынғы заңнаманың көп бөлігі сияқты, Англия мен Уэльске ғана шектелді, ал Солтүстік Ирландия мен Шотландия нақты түрде алынып тасталды. Өзен алабындағы немесе бірнеше өзен алабындағы суға қатысты барлық функцияларға жауапты бірыңғай орган туралы ұғым жаңа емес. Ричмонд герцогы 1878 жылы Парламентке өзенді сақтау туралы заң жобасын енгізді, ал Өнер қоғамының кеңесі осындай сақтауды қамтамасыз етуге қабілетті су айдынын анықтағандарға медальдармен марапаттауға дайын болды. Фредерик Топлис 12 су айдынын құру жоспары үшін күміс медаль алды, олардың әрқайсысын комиссарлар басқарады, олар өз аумағындағы барлық су құбырларын сатып алуға және оларды, сондай-ақ өзендерді сумен жабдықтау және су тасқыны мен ластанудың алдын алу мақсатында басқаруға өкілеттік алды. Ол әрқайсысына білікті заң кеңесшілері мен инженерлердің қажеттігін көрді. Оның су айдындары 1973 жылғы Заң бойынша құрылған су органдарына өте ұқсас болды, бірақ сол кезде жоспарлары жарияланған басқа бес қатысушының жоспарларынан мүлдем өзгеше болды. Суды басқарудың бірнеше функцияларына жауапты жалғыз органдар 1857 жылы құрылған Темза сақтау органы және 1868 жылы құрылған Ли сақтау органы болды. Англия мен Уэльстегі өзен алаптарын кең ауқымда басқаруға жасалған алғашқы қадамдар 1930 жылғы Жерді мелиорациялау туралы заңда бекітілді, ол негізінен су тасқынын болдырмау үшін жерді мелиорациялаумен айналысса да, су жинау тақталарын құрды. Олардың әрқайсысы өзен алабының немесе өзен алаптары тобының айналасында орналасқан. Жерді мелиорациялауға баса назар аударғандықтан, олар Англия мен Уэльстің барлық аумағын қамтыған жоқ, бірақ 1948 жылы, 1948 жылғы Өзендер туралы заң 32 өзен басқармасын құрған кезде жағдай өзгерді. Олар су жинау басқармаларының өкілеттіктерін мұра етті және су тасқынын болдырмау бойынша жауапкершілікті жергілікті биліктен алды. Өзен басқармалары балық шаруашылығы, ластанудың алдын алу және өзендердің ағысын және деңгейін тіркеу бойынша қосымша міндеттерді атқарды. Олар 1963 жылғы Су ресурстары туралы заң қабылданғаннан кейін 27 өзен органымен алмастырылды, олардың әрқайсысы су сапасын бақылау және су ресурстарын қорғау бойынша қосымша міндеттерге ие болды. Бұл дамулармен қатар, 1945 жылғы Су туралы заң ұлттық сумен жабдықтау саясатының басталуын белгіледі. Ол орталық үкіметке судың заңды жеткізушілерін қадағалау және сумен жабдықтаудың қиын мәселелеріне қатысу қажеттігін мойындады. Сонымен қатар, ол ішкі емес тұтынушыларға су жеткізудің біріңғай саясаттың бөлігі екенін мойындады және суды пайдалануға лицензия беру ұғымын енгізді. Көптеген аймақтарда өзендердің канализациялық сулармен ластануы халық санының жылдам өсуімен және канализациялық суларды тазарту жұмыстарына инвестиция салуға ынтаның жоқтығымен байланысты маңызды мәселе болды. Өзендерді (ластанудың алдын алу) туралы 1951 жылғы заң төгілуге лицензия беруді енгізді және 1961 жылғы ұқсас заңнан алынған қосымша өкілеттіктермен жергілікті билік органдарын осындай жұмыстарға көбірек инвестиция салуға ынталандыруға тырысты, бірақ 1970 жылы есеп берген канализациялық суларды жою жөніндегі жұмыс тобы 3000-нан астам канализациялық суларды тазарту қондырғыларының тиімсіз жұмыс істеп тұрғанын анықтады.
The 1973 Act was another step towards an integrated policy of water management, which like much of the previous legislation, was restricted to England and Wales, with Northern Ireland and Scotland being specifically excluded. The concept of a unified authority with responsibility for all of the water related functions within a river basin or series of river basins was not new. The Duke of Richmond introduced a river conservancy bill into Parliament in 1878, and the Council of the Society of Arts was prepared to award medals to those who could devise suitable watershed districts to aid such conservancy. Frederick Toplis received a silver medal for his plan to create 12 watershed districts, each run by commissioners, who would have powers to acquire all of the waterworks within their area, and to manage both them and the rivers for water supply and the prevention of flooding and pollution. He saw the need for each to be supported by competent legal advisers and engineers. His watershed districts were remarkably similar to the water authorities created under the 1973 Act, but quite different to those of the other five entrants whose plans were also published at the time. The only bodies which were responsible for a range of water management functions were the Thames Conservancy, created in 1857, and the Lee Conservancy Board, created in 1868. The first moves towards more widespread management of river basins in England and Wales were enshrined in the Land Drainage Act 1930, which although primarily concerned with land drainage to prevent flooding, created catchment boards. These were responsible for the management of main rivers, and each was based around a river basin or group of river basins. Because of the emphasis on land drainage, they did not cover the whole of England and Wales, but this changed in 1948, when the River Boards Act 1948 created 32 river boards. They inherited the powers of the catchment boards where they existed, and took over responsibility for flood prevention from local authorities where they did not. The river boards had additional responsibilities concerning fisheries, the prevention of pollution and the gauging of rivers, to record flows and levels. They were in turn replaced by 27 river authorities following the passing of the Water Resources Act 1963, each with additional duties to monitor water quality and protect water resources. In parallel with these developments, the Water Act 1945 had marked the start of a national water supply policy. It had recognised the need for central government to supervise the statutory suppliers of water, and to be involved in the difficult issues of water supply. It had also recognised that the supply of water to non domestic consumers was part of an integrated policy, and had introduced the concept of abstraction licensing. In many areas, pollution of rivers by sewage was a serious problem, resulting from rapid expansion of population, and little incentive to invest in sewage treatment works. The Rivers (Prevention of Pollution) Act 1951 introduced discharge licensing, and with extra powers from a similar Act of 1961, tried to encourage local authorities to invest more in such works, but the Working Party on Sewage Disposal, which reported in 1970, concluded that there were over 3,000 sewage treatment works which were performing inadequately.