Ұлыбританиядағы Индустриялық қатынастар ұлттық соты: Қысқа тарих және таратылуы

Кіріспе

Ұлттық еңбек қатынастары соты 1971 жылғы 1 желтоқсанда Еңбек қатынастары заңының 99-бабына сәйкес құрылды. NIRC Тед Хиттің консервативтік үкіметімен Ұлыбританиядағы кәсіподақтардың ықпалын шектеу мақсатында жасалды. 1974 жылы Гарольд Уилсонның лейбористік үкіметі билікке келгеннен кейін, ол 1974 жылғы Кәсіподақтар және еңбек қатынастары заңымен таратылды.

Тарих

NIRC 1971 жылғы Еңбек қатынастары заңымен енгізілді, бұл Хит үкіметінің жаңғырту бағдарламасының маңызды бөлігі болды, ол кәсіподақтарды күшейту мақсатын көздеді. Кәсіподақтар бұл ұсыныстарды мемлекеттің артық араласуы деп есептеді. NIRC өзі 1971 жылғы 1 желтоқсанда Еңбек қатынастары заңына сәйкес қабылданған екіншілік заңнама арқылы құрылды. Сот төрағасы Джон Дональдсон институттың татуласуға және сот отырыстарының бейресми жағына баса назар аударатынын мәлімдеді.

Құралуы мен өкілеттігі

Оның алғашқы және жалғыз президенті Джон Дональдсон болды, оны Джон Брайтман (екі жоғары сот судьясы, кейіннен заң лордтары болған) және шотландтық сессия сотының судьясы лорд Томсон қолдады. Сотқа сондай-ақ тоғыз тағайындалған бейресми мүше кірді, ал үш судьяның бірі бейресми алқамен бірге отырысқа қатысты. Сот отырыстары ашық түрде өтті, бірақ процедурасы салыстырмалы түрде бейресми болды, судья да, адвокаттар да парик немесе манти кимеді. Ерекше жағдай ретінде, соттың құзыреті бүкіл Ұлыбританияға таралып, Англия мен Уэльс және Шотландия арасында ешқандай айырма жасалмады. NIRC Ұлыбританияның кез келген жерінде отырыс өткізе алатын болды, бірақ істер көбінесе Лондонның Чансери-Лейн көшесіндегі сот үйінің бөлмелерінде немесе оның Шотландиядағы филиалында – бастапқыда Эдинбургте, ал 1972 жылдың ортасынан бастап Глазгода қарастырылды. Сот өндірістік әрекеттер кезінде қауіпті жағдайлар туындағанда, ереуілдерге қолдау деңгейіне күмән болғанда немесе даулар ұлттық экономикаға, денсаулық сақтауға немесе қауіпсіздікке қауіп төндіретін жағдайларда құпия дауыс беру өткізуге бұйрық бере алатын. Алғашқы тыңдау 3 қазан күні өтті, Goad 30 қазанда куәлік берді, ал AUEW 8 қарашада сотқа келуге міндеттелді. 30 қарашада Годқа филиалдық жиналысқа кіруге рұқсат берілмеген кезде, сот AUEW-ге 50 000 фунт стерлинг және 5 000 фунт шығын төлеуге бұйрық берді. Олар осы бұйрыққа бағынбағандықтан, 19-21 шілде аралығында бес адам сотқа наразылық танытқандары үшін сотталды, ал екеуі дәлелдердің жетіспеуіне байланысты босатылды. Жұмысшылардың тұтқындалуы бірнеше салаларда дереу жұмыс тоқтатуларға және жұмысшылар ұсталған Пентонвилл түрмесінің сыртындағы наразылық акцияларына әкелді. TUC 31 шілдеде жалпы ереуілге шақырды. Ресми өкіл 26 шілде күні түстен кейін NIRC-ге Пентонвилл бестігін босату туралы өтініш жасады, негізінен, заң лордтары сол күні таңертең апелляциялық соттың шешімін жоққа шығарды және кәсіподақтардың өздерінің дүкен бастықтарының заңсыз әрекеттеріне жауапкершілігін анықтады. Бес докер кейін босатылды және "жеңіспен түрмеден шығарылды". Бұл дау NIRC-тің беделін түсірді және соғыстан кейінгі өндірістік қатынастардағы шешуші сәт ретінде танылды. 2001 жылы Дж. А. Г. Гриффитке жазған хатында Дональдсон өзінің "22-ші тұтқыр жағдайға тап болғанын" айтты. Ол егер ол докерлерді олардың мүмкіндіктеріне сәйкес айыппұл төлеген болса, "олар пабта жылдам ақша жинап, сотты күлкіге айналдыратын еді" және егер ол оларға ауыр айыппұл салған болса, "қатыгездік танытқаны үшін" сынға ұшырар еді. Сондықтан Дональдсон сол кезде қамауға алуды дилеммаға жалғыз шешім ретінде қарастырды, бірақ кейіннен сот бұйрығына бағынбаған жағдайда жұмысшыларға шағын айыппұл салып, түрмеге қамауға жібергенін қалағандығын айтты.

Its first and only President was John Donaldson, supported by John Brightman (both High Court judges who later became Law Lords) and Lord Thomson, a judge of the Scottish Court of Session. The court also had nine appointed lay members, and one of the three judges sat with a lay panel. The court hearings were in public, but its procedure was relatively informal, with neither the judge nor barristers wearing wigs or gowns. Unusually, the court's jurisdiction extended throughout the UK, making no distinction between England and Wales or Scotland. The NIRC could also sit anywhere in Great Britain although cases were almost always held in the court's rooms on Chancery Lane, London or at its Scotland branch which was initially in Edinburgh and then in Glasgow from mid 1972. The court could order a secret ballot to be held in cases industrial action where there was risk of serious public disorder, where there was doubt as to the level of support for strikes, or where disputes were seen as a threat to the national economy, health or security. It was first heard on 3 October, with Goad giving evidence on 30 October and the AUEW ordered to appear on 8 November. When Goad was again refused entry to a branch meeting on 30 November, the court fined the AUEW £50000 plus costs of £5000. When they did not, five were held in contempt of court in hearings from 19 to 21 July while two remained free due to a lack of evidence. The arrest of the workers prompted immediate walk outs in several industries and protests outside Pentonville Prison, where the workers were being held. The TUC called for a general strike on 31 July. The Official Solicitor applied to the NIRC on the afternoon of 26 July for the Pentonville Five to be released, mainly on the grounds that the Law Lords overturned a Court of Appeal ruling that morning and had judged that trade unions were primarily responsible for the unlawful behaviour of their shop stewards. The five dockers were subsequently released, and "borne from the prison in triumph". The dispute helped to discredit the NIRC and has been named as a defining moment in post war industrial relations. In 2001 letters to J. A. G. Griffith, Donaldson expressed that he felt he had been "faced with a catch 22 situation". He said that if he had fined the dockers according to their means, "they would have a quick whip round in the pub and hold the court up to derision" and that if he had fined them harshly, he would have been criticised for being "oppressive". As such, Donaldson said that at the time he saw a custodial sentence as the only answer to the dilemma but that in hindsight he would have imposed a small fine and then imprisoned the workers if they had kept ignoring the court order.