RAF Polebrook: Англиядағы бұрынғы әскери-әуе базасы. 1942 ж. АҚШ Әуе күштерінің алғашқы бомбалау миссиясы осыдан басталды. Кларк Гейбл де осы базадан ұшқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Royal Air Force Polebrook немесе жай ғана RAF Polebrook – Англияның Нортгемптоншир графтығындағы Оундл қаласының оңтүстік-шығысынан 6 шақырым қашықтықта орналасқан, бұрынғы Корольдік Әуе күштерінің базасы. Аэродром 1940 жылдың тамызынан бастап Ротшильдтердің жеріне салынды. 1942 жылдың 17 тамызында АҚШ Әскери-әуе күштерінің 8-ші Әуе армиясы алғашқы ауыр бомбалау тобымен (Boeing B-17 Flying Fortress) жауынгерлік миссиясын осы Polebrook базасынан бастады, сондай-ақ 1943 жылы майор Кларк Гейбл осыдан жауынгерлік тапсырмаларға ұшты.
Royal Air Force Polebrook or more simply RAF Polebrook is a former Royal Air Force station located 3.5 mile (6 km) east south east of Oundle, at Polebrook, Northamptonshire, England. The airfield was built on Rothschild estate land starting in August 1940. It was from Polebrook that the United States Army Air Forces' Eighth Air Force carried out its first heavy bomb group (Boeing B 17 Flying Fortress) combat mission on 17 August 1942, and from which Major Clark Gable flew combat missions in 1943.
Тарих
RAF Polebrook – 1940 жылдың соңы мен 1941 жылдың басында RAF Бомбалау әскері үшін Нортгемптоншир/Хантингдоншир аймағында салынып жатқан бірнеше әуеайлақтардың арасында бірінші болып аяқталған база болды. Сол кездегі құрылыс бағдарламасындағы басқа әуеайлақтар сияқты, Polebrook-ті Джордж Уимпей және Ко, Лимитед компаниясы салған. Бастапқы құрылыс үш ұшу-қону жолағынан тұрды, бетонды жолақтардың ұзындығы: 08/26 – 1173 метр, 14/32 – 1097 метр және 02/20 – 1023 метр. Бұған қоса, көбінесе шығыс жағында орналасқан, отыз шаршы тұраққа ұзақ кіреберіс жолдарымен жетеді. Қару-жарақ қоймасы ерекшелігі – ол оңтүстік жақтағы периметрлік жолдың ішінде орналасқан. Солтүстік периметрден тыс техникалық аумақта бір J және екі T2 типті ангарлар салынды, ал тұрғын аумақтар одан әрі орманды жерлерге шашырап орналасқан.
RAF Polebrook was the first airfield to be completed out of a number in the Northamptonshire/Huntingdonshire area which were laid down for RAF Bomber Command during late 1940 and early 1941. Like other airfields in the construction program at the time, Polebrook was built by George Wimpey & Co., Limited. The initial construction was of three runways, the concrete runway lengths were 08 26 at 1,280 yards, 14 32 at 1,200 yards and 02 20, 1,116 yards. In addition, thirty square hardstands most on the eastern side, were reached by very long access tracks. The weapons store was unusual in that it lay within the perimeter track at the southern end. One Type J and two Type T 2 hangars were erected on the technical site outside the northern perimeter with the domestic sites dispersed in woodland beyond.
Корольдік әуе күштері
Әуеайлақтан алғашқы жұмыс істеген бөлімдердің бірі RAF 90-шы эскадрильясы болды, ол 1941 жылдың маусымынан 1942 жылдың ақпанына дейін операциялық сынақтар жүргізді. Эскадрилья келген кезде бірнеше қатты және рулдеу жолдары әлі де салынып жатқан еді. RAF 90-шы эскадрильясы американдық B 17C ұшақтарымен жабдықталған, RAF оларды "Fortress I" деп атады. АҚШ Әуе күштері B 17C ұшағын жауынгерлік дайын деп санамаса да (Е үлгісі Еуропадан түскен жауынгерлік хабарламалардың нәтижесінде сатып алынуда болды), RAF 1941 жылы осы ұшақтарды бірден фронтқа жіберуге мәжбүр болды. "Fortress" ұшақтары күндізгі уақытта өте биік биіктікте шабуылдар жасау үшін қолданылды, ал Polebrook-тан алғашқы операция 1941 жылдың 8 шілдесінде жасалды, онда үш "Fortress" ұшағы Вильгельмсхавенге шабуылға жіберілді. Ұшақтардың бірі екінші нысанаға ауысуға мәжбүр болды, бірақ қалған екеуі Вильгельмсхавендегі теңізшілер казармасына 30 000 фут биіктіктен шабуыл жасады. Өкінішке орай, ұшақтар мұндай биіктіктен ештеңеге тие алмады. Сонымен қатар, экипаждар осы биіктіктегі температураның тым суық екенін анықтады, сондықтан олар қорғаныс пулеметтерін атуға тырысқанда мұздап қалды. Дегенмен, барлық ұшақтар қауіпсіз түрде базаға оралды. Олардың соңғы шабуылы Polebrook-тан 1941 жылдың 2 қыркүйегінде жасалды. RAF "Fortress" ұшақтары Бремен, Брест, Эмден, Киль, Осло және Роттердам сияқты нысаналарға қарсы 22 шабуыл жасады. Барлығы 39 ұшақ жіберілді, оның ішінде он сегіз ұшақ миссияны орындамай қайтарылды, ал екеуі техникалық ақауларға байланысты екінші мақсаттарды бомбалауға мәжбүр болды. Сегіз "Fortress" ұшағы жауынгерлік қимылдарда немесе апаттарда жойылды. Осы шығындарға көңілі қалған RAF Еуропаға күндізгі бомбалау шабуылдарынан бас тартуға шешім қабылдады. Екі "Fortress" ұшағы жоғалып кеткенімен, Polebrook-тан жасалған шабуылдан туған жалғыз шығын – оңтүстік жағалаудағы әуеайлаққа апатқа ұшыраған, қирап қалған ұшақ болды. RAF-тің "Fortress" ұшағымен алған тәжірибесі нәтижесінде қорғаныс қаруларын жақсарту қажеттігі, қорғаныс отын қуатын арттыру үшін "Fortress" ұшақтарын көбірек және тығыз формацияда пайдалану қажеттігі және экипаждарды жақсырақ және қарқындырақ оқыту қажеттігі анықталды. Дегенмен, олардың британдық экипаждары "Fortress I" ұшағына өте риза болды, оны ұшуға оңай, маневрлі және бомбалау кезінде аэродинамикалық тұрақты деп есептеді. Polebrook-та 90-шы эскадрилья RAF 8-ші тобына қарасты болды және 1942 жылдың 12 ақпанында таратылғанға дейін оның қалған ұшақтары мен экипаждары тек тәжірибелік және оқу жұмыстарына қатысты. Polebrook-тағы қысқа ұшу-қону жолақтары ауыр жүк көтеретін төрт қозғалтқышты B 17 ұшағы үшін қолайсыз деп танылды. 1942 жылы әуеайлақ А класы стандарттарына дейін жаңартылды. Басты ұшу-қону жолағы 1950 метрге дейін, ал қосалқы жолақтар әрқайсысы 1400 метрге дейін ұзартылды. Сонымен қатар, қосымша қатты тұрақтар салынды, олардың жалпы саны 30-дан 50-ге дейін өсті. Бұл кеңейту нәтижесінде оқ-дәрі сақтау аймағы кеңейтілген периметрлік жолдың ішінде қалды. Тұрғын үйлер мен қоғамдық ғимараттар әуеайлақтың солтүстігіндегі орманды жерлерде орналасқан. Олар шамамен 2000 адамға баспана берді.
One of the first units to operate from the airfield was No. 90 Squadron RAF, which carried out operational trials from June 1941 to February 1942. Several of the hardstands and taxiways were still under construction when the squadron arrived. No. 90 Squadron was equipped with the American B 17C, called "Fortress I" by the RAF. Although the US Army Air Forces did not consider the B 17C as being combat ready (the E version was already under procurement as the result of combat reports from Europe), the RAF was sufficiently desperate in 1941 that these planes were immediately pressed into front line service. The Fortresses were used for very high altitude attacks in daylight, the first operation from Polebrook being flown on 8 July 1941 when three Fortresses were dispatched on a raid to Wilhelmshaven. Engine trouble forced one of the planes to divert to a second target, but the other two went on to attack the naval barracks at Wilhelmshaven from an altitude of 30,000 feet. Unfortunately, the planes were not able to hit anything from such extreme altitudes. In addition, their crews found that the temperatures at this altitude were so cold that their defensive machine guns froze up when they tried to fire them. However, all planes returned safely to base. Their last raid launched from Polebrook was on 2 September 1941. RAF Fortresses had flown 22 attacks against targets such as Bremen, Brest, Emden, Kiel, Oslo, and Rotterdam. A total of 39 planes had been dispatched, out of which eighteen planes had aborted and two had been forced to bomb secondary targets because of mechanical problems. Eight Fortresses had been destroyed in combat or lost in accidents. Discouraged by these losses, the RAF decided to abandon daylight bombing raids over Europe. Although two Fortresses were missing from operations, the only loss resulting from a raid flown from Polebrook involved a badly battle damaged aircraft that crash landed at a south coast airfield. As a result of RAF experience with the Fortress, it was determined that there was a need for vast improvements in defensive gunnery, a need for operating the Fortresses in greater numbers in tighter formations for better defensive firepower, and a need for better and more intensive crew training. Nevertheless, their British crews generally were quite pleased with the Fortress I, regarding it as easy to fly, very maneuverable, and aerodynamically stable in the bomb run. While at Polebrook, No. 90 was then the sole operational squadron assigned to No. 8 Group RAF and, before it was disbanded on 12 February 1942, its remaining aircraft and crews were only involved in experimentation and training. The short runways at Polebrook were found to be unsatisfactory for the operation of the heavy loaded, four engine B 17. In 1942 the airfield was improved to Class A airfield standards. The main runway was extended to 1,950 yards and the secondary runways to 1,400 yards each. In addition, additional hardstands were constructed, increasing the total number from 30 to 50. This enlargement resulted in the unusual situation that the ammunition storage area was inside the extended perimeter track. The living and communal sites were dispersed in woodlands north of the airfield. They provided accommodations to about 2,000 personnel.
АҚШ Әскери Әуе күштері
1943 жылдың 12 желтоқсанынан 1945 жылдың 12 маусымына дейін Полебрук 1-ші бомбалау дивизиясының 94-ші жауынгерлік бомбалау қанатының штабы болып қызмет етті. Ол USAAF станциясы 110 ретінде тағайындалды.
From 12 December 1943 to 12 June 1945, Polebrook served as headquarters for the 94th Combat Bombardment Wing of the 1st Bombardment Division. It was designated USAAF Station 110.