Екінші дүниежүзілік соғыстағы «Тайгер күші» күшін ұйымдастыру және жоспарлары

Кіріспе

Тайгер күштері, сондай-ақ Өте ұзақ қашықтықтағы бомбалаушы күштері деп те аталады, – бұл 1945 жылы құрылған, Еуропадағы RAF бомбалаушылар бас қолбасшылығында қызмет еткен эскадрильялардан Жапониядағы нысандарға қарсы қолдану мақсатымен құрылған, Екінші дүниежүзілік соғыстағы Британдық достастықтың ұзақ қашықтықтағы ауыр бомбалаушы күшінің атауы. Бұл бөлім Окинаваға, Тынық мұхитындағы театрға, одақтастардың Жапонияға жоспарланған шабуылына дейін орналастырылуға жоспарланған. Хиросима мен Нагасакиге атомдық бомба тасталғаннан кейін және Совет Одағының Маньчжурияға басып кіргенінен кейін соғыс аяқталғандықтан бөлім таратылды.

Тарих

1944 жылдың қыркүйек айында Квебек конференциясында Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль, нацистік Германия жеңілгеннен кейін Бомбалау командасының көп бөлігін Тынық мұхитына, 500-ден 1000-ға дейін ауыр бомбалаушы ұшақтардан тұратын күш ретінде ауыстыруды ұсынды. АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт бұл ұсынысты қабылдады, одақтастардың алдында әлі де "ұзақ және қымбат күрес" тұрғанын мәлімдеді. 1944 жылдың қыркүйек айында өткен Екінші Квебек конференциясында (Octagon) ұзақ қашықтыққа ұшатын қырық эскадрилья ұсынылды, олардың 20-сы ішкі аймаққа және Жапонияға қарсы операциялар үшін ұшу кезінде жанармай құюшы ұшақтар ретінде жұмыс істеуі керек еді. Әуе министрлігі үш топқа арналған алдын ала жоспар жасады, әрқайсысы 12 ауыр бомбалаушы эскадрильясынан және 6 ұзақ қашықтыққа ұшатын истребитель эскадрильясынан (оның ішінде бір канадалық истребитель және екі канадалық бомбалаушы эскадрильясы) құралды. 1944 жылдың қараша айында әуе маршалы сэр Хью Ллойд командир болып тағайындалды. Американдық базалар қолданылатыны күтілді, бірақ олар өздерінің ресурстары жеткіліксіз екенін айтып, британдықтар өз базаларын қамтамасыз етуін сұрады. 1945 жылдың наурыз айында базалар үшін қолданылатын жалғыз аймақ Филиппиндегі дамытылмаған Солтүстік Лусон болды. Болжам бойынша, Калгаян аңғарында 20 эскадрилья ауыр бомбалаушылар мен үш эскадрильялық қолдау ұшақтарын құру және дамыту үшін 56 000 адам қажет болады, содан кейін 19 000 адам сақталады (американдық аумақтағы истребитель эскадрильяларына қорғаныс қажет болмайды). Бірақ американдықтар Окинавада күткеннен көп нысандарға ие болды және 30 мамырда он британдық эскадрилья үшін база ұсынды. Бұл ұсыныс 4 маусымда британдық штаб басшылары тарапынан қабылданды, ал 11-і күні олардың кеңесшілері жаңа базаға 37 400 адам қажет екенін мәлімдеді, олардың 15 000-ы операцияларға, ал қалғаны құрылыс және басқаруға жұмсалады (армия 12 400, ал әуе күштері 7 500 инженерді қамтамасыз ете алады). 14 маусымда штаб басшылары американдықтардың Тынық мұхиты бойынша бағытты қамтамасыз етуін күтпей, кемелерді жіберуге шешім қабылдады. 20-ы күні жүк кемесі Ливерпульден көлік құралдары мен жабдықтармен шықты, ал 7 шілдеде 3000 сарбазбен жылдам кеме шықты. Ұсынылған күш тез арада үш топқа дейін қысқартылды: 22 эскадрилья, олардың бірі Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінен (RAF), бірі Канада Корольдік әуе күштерінен (RCAF) және үшіншісі – әртүрлі елдердің әуе күштерінен. 1945 жылдың соңына қарай бұл күш екі құрастырылған топта 10 эскадрильяға дейін азайтылды, олар RAF, RCAF, Австралия Корольдік әуе күштері (RAAF) және Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштері (RNZAF) эскадрильяларынан құралды. Tiger Force Окинавада орналасуы тиіс еді және Avro Lancasters, Avro Lincolns (Lancaster-дің жаңа жетілдірілген нұсқасы) және Consolidated Liberators ұшақтарын пайдалануы керек еді. RCAF Lancasters, Tiger Force құрамына қосылуы жоспарланған, 1945 жылдың 31 мамырында Тынық мұхиты театрына жөнелтілгенге дейін RAF Middleton St George-дан модификация үшін Канадаға кетті. Жеңіс күніне дейін 141 RCAF Lancasters Tiger Force талаптарына сәйкес өзгерту үшін RCAF станциясы Монктонға сапар жасады. Соғыс аяқталған кезде RAF-тің екі истребитель эскадрильясы эскорттық міндеттерді орындау үшін RAF Chilbolton-да жаңа Hawker Tempest II ұшақтарына ауыса бастады. Эскортты АҚШ-тың Қиыр Шығыс әуе күштері, Австралияның бірінші тактикалық әуе күштері және/немесе басқа да Достастық бөлімшелері де қамтамасыз ете алатын еді. Tiger Force ұшақтарының бояу схемасы – ақ түсті үстіңгі беттер және қара түсті астыңғы беттер; бұл схема күн сәулесін шағылыстыру үшін және осылайша тропикалық ыстықта ішкі температураны төмендету үшін жасалған, Жапонияға қарсы операциялар тоқтатылғанға қарамастан, соғыстан кейінгі көптеген Lancasters және Lincolns ұшақтарында көрінді. Ұшақтардың ұзақ қашықтықта жұмыс істеуіне мүмкіндік беру үшін, Flight Refuelling Ltd. әзірлеген жабдықтарды пайдалана отырып, Liberator жанармай құюшы ұшақтарын пайдалану жоспарланған. Tiger Force 1945 жылдың 31 қазанында ресми түрде таратылды, сол кезде оған тек британдық бөлімшелер кірді.

At the Quebec Conference of September 1944, the British Prime Minister Winston Churchill proposed to transfer a large part of Bomber Command to the Pacific, once Nazi Germany was defeated, comprising from 500 to 1,000 heavy bombers. US President Franklin D. Roosevelt accepted the offer, stating that a "long and costly struggle" still lay ahead of the Allies. The offer made at the Second Quebec Conference (Octagon) in September 1944 was for forty squadrons of long range bombers, of which 20 would act as tankers in flight; to operate against the inner zone and Japan. The Air Ministry prepared a provisional plan for three Groups, each of 12 squadrons of heavy bombers and 6 squadrons of long range fighters (including one Canadian fighter and two Canadian bomber squadrons). Air Marshal Sir Hugh Lloyd was designated commander in November 1944. It was expected that American bases would be used, but they said their resources were stretched and asked that the British provide their own bases. In March 1945 the only area for bases was (undeveloped) northern Luzon in the Philippines. Estimates were that a base in the Calgayan Valley for 20 squadrons of heavy bombers and three squadrons of support aircraft would require 56,000 men to build and develop it, with 19,000 retained thereafter (being in American territory fighter squadrons would not be needed for its defence). But the Americans had more facilities on Okinawa than expected, and on 30 May offered bases there for ten British squadrons immediately. This was accepted by the British Chiefs of Staff on 4 June, and on the 11th their advisors said that the new base would require 37,400 men, 15,000 for operations and the rest for construction and administration (the Army could supply 12,400, and the air force 7,500 engineers) On 14 June the Chiefs of Staff decided to send ships without waiting for the Americans to supply the Pacific routing. A cargo ship left Liverpool on the 20th with vehicles and stores, and a faster ship left on 7 July with 3000 men. The proposed force was soon scaled back to 22 squadrons in three groups: one British Royal Air Force (RAF), one Royal Canadian Air Force (RCAF) and one from various air forces. By late 1945 this had been scaled back to 10 squadrons in two composite groups, made up of RAF, RCAF, Royal Australian Air Force (RAAF) and Royal New Zealand Air Force (RNZAF) squadrons. Tiger Force was to have been based on Okinawa and would have used Avro Lancasters, Avro Lincolns (the latest development of the Lancaster) and Consolidated Liberators. RCAF Lancasters planned for inclusion in Tiger Force departed RAF Middleton St George on 31 May 1945 for modification in Canada prior to deployment in the Pacific Theatre. Before VJ Day, 141 RCAF Lancasters made the trip to RCAF Station Moncton for modification to Tiger Force requirements. Two RAF fighter squadrons had begun converting to the new Hawker Tempest II at RAF Chilbolton, in order to perform escort duties, when the war ended. Escorts would also have been available from the fighter units of the U. S. Far East Air Force, the Australian First Tactical Air Force and/or other Commonwealth units. The colour scheme for Tiger Force aircraft was white upper surfaces with black undersides; this scheme, developed to reflect sunlight and thus lower the internal temperatures in the tropical heat, despite the cancellation of operations against Japan, was apparent on many post war Lancasters and Lincolns. To enable the aircraft to operate at the long distances involved, flight refuelling using Liberator tankers was to have been employed, using equipment developed by Flight Refuelling Ltd.

Tiger Force was officially disbanded on 31 October 1945, by which stage it included only British units.