Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Швейцариялық кинорежиссер және кинопродюсер Кристиан Фрей (1959 жылы Шёненверд, Солотхурн қаласында туған) – швейцариялық кинорежиссер және кинопродюсер. Ол ең көп танымал болған фильмдері: "Соғыс фотографы" (2001), "Жоңғар Буддалары" (2005) және "Ғарыш туристері" (2009). Фрей 2006 жылдан 2023 жылға дейін Санкт-Галлен университетінде "Рефлексиялық қабілеттілік" бойынша лекция оқыды. 2006 жылдан 2009 жылға дейін Швейцария Федералдық мәдениет басқармасының кино бөліміндегі "Документальды фильмдер комиссиясының" президенті болды, ал 2010 жылдан 2022 жылға дейін Швейцария кино академиясының президенті қызметін атқарды.
Swiss filmmaker and film producer
Christian Frei (born 1959 in Schönenwerd, Solothurn) is a Swiss filmmaker and film producer. He is mostly known for his films War Photographer (2001), The Giant Buddhas (2005) and Space Tourists (2009). Frei has been an associate lecturer on Reflection Competence at the University of St. Gallen from 2006 to 2023. From 2006 to 2009 he was president of the "Documentary Film Commission" for the film section of the Swiss Federal Office of Culture, and from 2010 to 2022 he had held the position of President of the Swiss Film Academy.
Мансап
Фрей өзінің басты кейіпкерлерін тығыз қадағалайды, әрдайым шынайы сәттерді іздеп, картинаның толық көрінісін есінде сақтайды. Питер Маттиас Геде Фрайдің «шу, мақтаншақ қимылдар, жылдамдыққа құмарлықтан» аулақ фильмдер түсіргенін, ал ол және операторы (Питер Индерганд) мұны икемділікпен және «тыныш табандылықпен» жасағанын айтты. Kulturzeit басылымының пікірінше, «Осы фильмдерді ерекше ететін не? Олар – мәңгілік болатын шынайы сәттер. Кристиан Фрей бізді жеке тұлғалар мен мәдениеттерді бөліп, біріктіретін шекарамен бірге алып жүреді: адамзаттың тектоникасы». 1984 жылы Иво Кумермен бірлесіп «Фортфраген» фильмін режиссерлік еткеннен кейін ол тәуелсіз режиссер және продюсер атанды. Ол «Der Radwechsel» атты тағы бір қысқа фильм түсірді. Содан кейін «Рикардо, Мириам и Фидель» (1997) сияқты толық метражды деректі фильмдерге көшті. «Соғыс фотографы» (2001) үздік деректі фильм номинациясын «Оскар» сыйлығына ие болды және бүкіл әлемде көптеген жүлделерді жеңіп алды. Бұл толық метражды деректі фильм үшін Фрей екі жыл бойы әскери фотограф Джеймс Нахтвейді әлемнің әртүрлі соғыс аймандарына сүйемелдеді. Фильмде оның басты кейіпкері ұялшақ және жайлы мінезді, кәсібімен байланыстырылатын өршіл бейнеден мүлдем өзгеше. Фрей көрерменнің рөлімен шебер ойын ойнайды, оны соғыс фотосуретінің және БАҚ-тың рөлінің екіұштылығымен бетпе-бет келтіреді. Бұл деректі фильм көрермендердің қайырлылық сезімін оятады және тақырыптық тұрғыдан соғыс тақырыбына жақындасады. «The Giant Buddhas» (2005) фильмінде Фрей қайтадан саяси және жаһандық қызығушылық тудыратын мәселені көтеріп, Ауғанстанның шалғайдағы Бамиян аңғарындағы Бамиянның екі алып Будасының қирауы туралы айтады. Бұл «сенім мен фанатизм, төзімділік пен терроризм, жеке тұлға мен білімсіздік, өткіншілік және оны сақтауға жасалған әлсіз әрекеттер» туралы эссе. Фильм күнделікті соғыс жаңалықтарынан алыс, білімнің қажетті деңгейін толтырған деректі фильм болып шықты. 2010 жылы Санденс кинофестивалінде Фрей «Ғарыш туристері» (2009) фильмі үшін «Дүниежүзілік кино режиссерлік сыйлығын» жеңіп алды. Бұл деректі фильмде ғарышкерлермен бірге ғарышқа саяхаттайтын өте бай туристердің саяхаттары мен ғарыш кемесінен түскен кезде ұшаққа құлаған зымыран қалдықтарын іздеу үшін өмірін тәуекелге тігіп жүрген кедей қазақстандық металл жинаушылардың тағдыры салыстырылады. Нәтижесінде фильм планета Жерге деген махаббаттың күлкілі және поэтикалық жариялануына айналады. Фильм сыншылары оның көрікті суреттері мен терең ойлары үшін жоғары бағалады. 2014 жылы «Sleepless in New York» фильмінің премьерасы Visions du Réel, Nyon халықаралық деректі фильмдер фестивалінде өтті. Фрей жаңадан ажырасқан үш адамның шатасқан түндеріне үңіліп кіреді. Америкалық биологиялық антрополог Хелен Фишер махаббатқа ұшыраған адамның миында болатын таңғажайып және терең процестерді ашады. Олар Питер Индергандпен бірлесіп жүректері жараланған адамдардың жалғыздығын бейнелейтін шар тәрізді айна жасады. Продюсер ретінде Фрей Сузан Регина Мурздың режиссерлік жасаған алғашқы толық метражды деректі фильмі «Raving Iran» фильмін шығарды. Ол Тегеранның екі ди-джейінің заңсыз кештерде өнер көрсетіп, Ираннан кетуді жоспарлап отырғанын бақылайды. Фильмнің халықаралық премьерасы Торонтодағы Hot Docs Canadian International Documentary Festival-де өтті және көптеген кинофестивальдерде жүлделерді жеңіп алды. «Жаратылыс 2.0» деректі фильмінің дүниежүзілік премьерасы 2018 жылдың қаңтар айында Санденс кинофестивалінде өтті және операторлық жұмысы үшін Дүниежүзілік кино деректі фильмдерінің арнайы жюри сыйлығымен марапатталды. Швейцариялық оператор Питер Интерганд пен ресейлік режиссер Максим Арбугаев операторлық жұмысына жауапты болды, ал Арбугаев сонымен қатар фильмнің режиссері де болды. «Genesis 2.0» алыс Жаңа Сибирь аралдарындағы мамонт аңшыларын және Оңтүстік Корея, Қытай және АҚШ-тағы клон зерттеушілері мен синтетикалық биологтарды көрсетеді.
Frei follows his protagonists closely always in search of authentic moments, and always keeping the whole picture in mind. Peter Matthias Gaede said that Frei made films that avoided "noise, pompous gestures, the rush of speed" and that he and his cameraman (Peter Indergand) made films that were subtle and "exude quiet persistance". According to Kulturzeit, "What makes these films so extraordinary? They are authentic moments that endure. Christian Frei takes us along a perimeter that both divides and unites individuals and cultures: the tectonics of humanity." After co directing Fortfahren with Ivo Kummer in 1984, he became an independent filmmaker and producer. He made another short film, Der Radwechsel. Then he moved on to feature length documentaries with Ricardo, Miriam y Fidel (1997). War Photographer (2001) received an Academy Award nomination for Best Documentary and numerous prizes worldwide. For this feature length documentary, Frei spent two years accompanying war photographer James Nachtwey to different war zones around the world. The film shows his protagonist to be a shy and reserved man, far from the hothead image associated with his profession. Frei intelligently plays with the role of the spectator, confronting him with the ambivalence of war photography and the role of the media. The documentary appeals to the spectators' sense for compassion and thematically approaches the theme of war itself. With The Giant Buddhas (2005), Frei once again deals with a subject of strong political and global interest: The film revolves around the destruction of the two giant Buddhas of Bamiyan in Afghanistan's remote Bamiyan Valley. It is an essay "on faith and fanaticism, tolerance and terrorism, identity and ignorance, the ephemeral and our feeble attempts to preserve it". The film turned out to be a documentary that filled a necessary gap of knowledge far from the everyday media war reportage. At the Sundance Film Festival in 2010 Frei won the "World Cinema Directing Award" for his film Space Tourists (2009). The documentary juxtaposes the journeys of the extremely rich tourists traveling with the astronauts into space with the poor Kazakh metal collectors risking their lives in search for rocket waste fallen down into the planes once the space shuttle has left. As a result, the film turns out to be a humorous and poetic declaration of love for planet earth. Critics acclaimed this film for its breathtaking imagery and richness of insights. In 2014, Sleepless in New York premiered in competition at Visions du Réel, the Nyon International Documentary Film Festival. Frei dives into the frenzied nights of three newly rejected. Helen Fisher, an American biological anthropologist, reveals the astounding and profound processes that unfold in the brain of the lovesick. Working again with DOP Peter Indergand, they developed a spherical mirror to capture the solitude of the broken hearted. As producer, Frei released Raving Iran, the first feature length documentary directed by Susanne Regina Meures. She follows two Tehran DJs performing at illegal parties and planning to leave Iran. The film had its international premiere at the Hot Docs Canadian International Documentary Festival Toronto and won awards at numerous film festivals. The documentary Genesis 2.0 had its world premiere at the Sundance Film Festival in January 2018 and was awarded with the World Cinema Documentary Special Jury Award for Cinematography. Swiss cameraman Peter Intergand and the Russian filmmaker Maxim Arbugaev are responsible for the cinematography, Arbugaev also co directed the film. Genesis 2.0 follows mammoth hunters on the remote New Siberian Islands and portrays clone researchers and synthetic biologists in South Korea, China and USA.
Марапаттар
2021 ж. Әлеуметтік ғылымдар саласы бойынша құрметті докторлық PhD h. c. Санкт-Галлен университеті
2021 Honorary Doctorate PhD h. c. in Social Sciences University of St. Gallen