Уалдемар Кемпферт: Ғылым жазушысы және музей директорының өмірі мен қызметі
Waldemar Kaempffert
Уалдемар Кемпферт (1877-1956) – американдық ғылым жазушысы, музей директоры. «Scientific American» журналындағы редакторлық қызметі, ғылыми мақалалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Вальдемар Бернхард Каемпферт (27 қыркүйек 1877 – 27 қараша 1956) – американдық ғылым жазушысы және музей директоры болған.
Waldemar Bernhard Kaempffert (September 27, 1877 November 27, 1956) was an American science writer and museum director.
Мансап
Вальдемар (Бернхард) Каемпферт Нью-Йорк қаласында туып өсті. 1897 жылы Нью-Йорк қалалық колледжінде ғылым бакалавры дәрежесін алды. Содан кейін ол Scientific American журналында жұмыс істеді, алдымен аудармашы (1897–1900), кейін бас редактор (1900–1916) болып қызмет етті. Ол осы кезеңде басқа басылымдарға ғылым туралы мақалалар жазды, соның ішінде 1908 жылдан бастап Harper's журналында жарияланған үш мақаласы бар еді. 1916 жылы ол Popular Science Monthly журналының редакторы болып жұмыс істей бастады. 1922 жылы ол The New York Times газетіне ғылым туралы эсселер жаза бастады, ал 1927 жылы Ғылым және Инженерлік бөлімінің редакторы болып тағайындалды. 1920 жылдары ол тәуелсіз журналдарға мақалалар да жазды. 1924 жылғы маусымда Forum журналында жарияланған «Радионың әлеуметтік тағдыры» атты эссесінде ол радионың қалыптасу тарихын және американдық өмірге оның қосқан үлесін техникалық білімі жоқ оқырмандарға түсіндірді. 1928 жылы, еліз бойынша директор іздеуден кейін, Чикагодағы Ғылым және өнеркәсіп мұражайы Каемпфертті өзінің алғашқы директоры қылу туралы ұсыныс жасады. Ол ғылым мен өнеркәсіп тарихын көрсету жұмысына құлшыныспен кірісті. Ол кураторлар мен көрме дизайнерлерінен мүмкіндігінше объективті және шынайы болу үшін өз көрмелерін мұқият зерттеулерге негіздеуді талап етті. Алайда, объективтілікке берілген осы назар директорлар кеңесімен, әсіресе International Harvester компаниясының директоры болған Джордж Рэннидің тағайындалуына байланысты келіспеушіліктерге әкелді. Бұл тағайындау мұражайда мүдделердің қақтығысына алып келді, себебі International Harvester тракторлар туралы көрмеге үлес қосып, тракторды ойлап табуда IH компаниясының алдындағы компанияның рөлін бағалап көрсетті. Каемпферт пен оның қызметкерлері жүргізген зерттеулер мүлдем басқаша нәтижелерді көрсетті, бірақ ол мұражайдың демеушілеріне де, директорлар кеңесіне де қарсылық білдіре алмады. Басқарма сонымен қатар Каемпферттің шығындарды есептеу әдісіне наразылық білдірді. Барлық бизнес басшылары әр доллардың қайда жұмсалғанын мұқият қадағалап отырды. Каемпферт болса, есеп беруде көбірек еркіндік танытты. Заң бұзушылықтар анықталған жоқ, бірақ басқарма жағдайды жақсырақ бақылауға алуды қалады. Осы мақсатта басқарма «директорлардың көмекшілері» деген жаңа басқару деңгейін құрды, олар Каемпфертке ғана емес, сонымен қатар тікелей Басқармаға да есеп беретін болды. Осы Каемпферттің өкілеттігін шектеу әрекеті оны 1931 жылдың қаңтарында The New York Times газетінен бұрынғы жұмысына оралу туралы сұрауға итерді, оған келісім берілді. Ол 1956 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін The New York Times газетінде жұмыс істеді. Оның орнын Уильям Л. Лоуренс ғылым редакторы болып алды. 1956 жылы Каемпферт The New York Times газетінде климаттың өзгеруі туралы хабарлады. Ол былай деді: «Көмір мен мұнай әлемнің көптеген аймақтарында әлі де жеткілікті және арзан, және олардың екеуі де өнеркәсіпке пайдалы болғанша қолданыла береді».
Waldemar (Bernhard) Kaempffert was born and raised in New York City. He received his Bachelor of Science from the City College of New York in 1897. Thereafter, he was employed by Scientific American, first as a translator (1897–1900), then as managing editor (1900–1916). He also wrote articles about science for other publications during this time, including three articles for Harper's, beginning in 1908. In 1916, he started working as the editor of Popular Science Monthly. In 1922, he began writing essays about science for The New York Times, where he was named Editor of Science and Engineering in 1927. During the 1920s, he also wrote free lance magazine articles. in a June 1924 essay for Forum magazine, "The Social Destiny of Radio," he addressed a non technical audience, discussing where radio had been and how it was changing American life. In 1928, following a nationwide search for a director, the Museum of Science and Industry Chicago asked Kaempffert to become its first director. He enthusiastically devoted himself to the work of laying out the history of the sciences and of the industries. He encouraged his curators and exhibit designers to base their exhibits on careful research in order to be as objectively truthful as possible. This devotion to objectivity, however, led to disputes with the board of directors, especially around the appointment of George Ranney, who was also a director of International Harvester. This appointment created an apparent conflict of interest in the museum, as International Harvester was contributing to an exhibit on farm tractors that claimed that an IH predecessor company was responsible for the invention of the tractor. Research by both Kaempffert and his staff showed otherwise, but he could not antagonize donors to the museum nor his board of directors. The board also found issue with Kaempffert's cost accounting. The board, all business executives, kept careful track of every dollar spent. Kaempffert, however, was more lax in his accounting. No wrongdoing was alleged, but the board wanted greater oversight. To achieve that, the board created a new layer of management, "assistant directors," who reported not only to Kaempffert but also directly to the Board. It was this usurpation of Kaempffert's authority that led him to ask The New York Times in January 1931 if he could have his old job back which was agreed. He remained with The New York Times until his retirement in 1956. He was succeeded as science editor by William L. Laurence. In 1956, Kaempffert reported on climate change in The New York Times. He said: “Coal and oil are still plentiful and cheap in many parts of the world, and there is every reason to believe that both will be consumed by industry so long as it pays to do so.”
Каемпферт Америка Механика Инженерлер Қоғамының, Ғылым Тарихы Қоғамының, Ұлттық Ғылым Жазушылары Ассоциациясының (1937 жылы президент болып сайланды) және Ньюкомен Қоғамының мүшесі болды. Ол сонымен қатар 1940 жылдан 1956 жылға дейін Пибоди сыйлығының қазылар алқасының мүшесі болды. Каемпферт Американдық Психикалық Зерттеулер Қоғамының мүшесі болды, бұл қоғам парапсихологияға арналған. Ол парапсихологтар Джеймс Х. Гислоп пен Уолтер Франклин Принстің досы болды. Каемпферт Дж. Б. Райннің «Extrasensory Perception» (1934) кітабына The New York Times газетінде жағымды пікір жазды. 1916 жылы ол Марс каналдары теориясын скептиктерге қарсы қорғады. Оның The New York Times газетіндегі некрологында оның 1956 жылдың 27 қарашасында инсульттан қайтыс болғаны айтылды. Ол 79 жаста болды. 1911 жылдың 7 қаңтарында Каемпферт Кэролин Лидия Йетонға үйленді. Ол 1933 жылы қайтыс болды.
Kaempffert was a member of the American Society of Mechanical Engineers, History of Science Society, National Association of Science Writers (serving as the president in 1937), and the Newcomen Society. He was also a member of the Peabody Awards Board of Jurors from 1940 to 1956. Kaempffert was a member of the American Society for Psychical Research, an organisation dedicated to parapsychology. He was a friend of the parapsychologists James H. Hyslop and Walter Franklin Prince. Kaempffert wrote a supportive review of J. B. Rhine's book Extrasensory Perception (1934) in The New York Times. In 1916, he vigorously defended the Martian canals theory against skeptics. His obituary in The New York Times said his death, on November 27, 1956, was the result of a stroke. He was 79. On January 7, 1911, Kaempffert married Carolyn Lydia Yeaton. She died in 1933.