Канада тарихындағы Форт-Эдвард: Писигуиттің бекінісі мен акадиялықтар тарихы
Fort Edward (Nova Scotia)
Канаданың тарихи Fort Edward бекінісі (Windsor, Nova Scotia) – Le Loutre соғысы, Акадиялықтарды қуу және Американ революциясындағы рөлімен танымал. Солтүстік Америкадағы ең көне блокгаус сақталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Форт Эдвард – Канаданың ұлттық тарихи орны, Виндзор, Новая Шотландияда (бұрын Писигуит деп аталған) орналасқан және Ата Ле Лутр соғысы (1749-1755) кезінде салынған. Британдықтар бұл бекіністі аймақтан акадиялықтардың кетуін болдырмау мақсатымен салған. Форт ең әйгілісі – 1755 жылғы акадиялықтарды қуғын сүруде және Америка революциясы кезінде Галифакстың құрлықтан шабуылдан қорғалуындағы рөлімен танымал. Форт Эдвардтың көп бөлігі, оның ішінде офицерлердің пәтерлері (1922 жылы өртенген) және казармалары қиратылған, бірақ сақталған блокхаус Солтүстік Америкадағы ең көнесі болып табылады. Кейіннен осы орынға ескерткіш орнатылды.
Fort Edward is a National Historic Site of Canada in Windsor, Nova Scotia, (formerly known as Pisiguit) and was built during Father Le Loutre's War (1749 1755). The British built the fort to help prevent the Acadian Exodus from the region. The Fort is most famous for the role it played both in the Expulsion of the Acadians (1755) and in protecting Halifax, Nova Scotia from a land assault in the American Revolution. While much of Fort Edward has been destroyed, including the officers' quarters (which burned down in 1922) and barracks, the blockhouse that remains is the oldest extant in North America. A cairn was later added to the site.
Ле Лутр әкесінің соғысы
1710 жылы британдықтардың Акадияны басып алуына қарамастан, Жаңа Шотландияны негізінен этникалық француз католиктері – акадиялықтар және микмак тайпасы мекен еткен. Әке Ле Лутр соғысы 1749 жылғы 21 маусымда Эдвард Корнуоллис 13 кемемен Галифакс қаласын құру үшін келген кезде басталды. Жаңа британдық протестант қоныстарын микмактар, акадиялықтар және француздардың шабуылдарынан қорғау үшін, британдықтар Галифакста (1749), Бедфордта (Форт Саквилл) (1749), Дартмутта (1750), Луненбургте (1753) және Лоуренстаунда (1754) бекіністер салды. Галифаксты құрғаннан кейін 18 ай ішінде британдықтар барлық маңызды акадиялық елді мекендерде бекіністер салып, Жаңа Шотландия түбегін толық бақылауға алды: қазіргі Уиндзор (Форт Эдуард); Гранд Пре (Форт Вье Логос) және Чиньекто (Форт Лоуренс). (Британдық Форт-Энн бекінісі бұрыннан-ақ Жаңа Шотландияның тағы бір ірі акадиялық орталығы – Аннаполис Рояльде орналасқан еді. Кобекид бекітілмеген.) Чиньекто елді мекендерін басып алуға алғашқы әрекеттері сәтсіз аяқталғаннан кейін, майор Чарльз Лоуренс 1750 жылғы 7 маусымда акадиялықтарға шіркеулерін бұзуды бұйырды, оның орнына Форт-Эдвард салынуы мүмкін болды. 1750 жылғы наурыз айының басында акадиялықтар мен микмактар үш ағылшын тұтқынды ұстады. Горхамға Эдвард фортына бару бұйрығы берілді. Форт-Эдвардты салуға дейін аймақты қамтамасыз ету үшін Горхамның Писиквидке жасаған жорығында Рейнджерлер Микмактармен Сент-Круа шайқасында (1750) қақтығысты. Форт, Галифакс қаласын құрған Эдвард Корнуоллистің құрметіне аталған. 1750 жылғы 9 мамырда Филиппске француз және үндістер тарапынан оқ атылды. Капитан Джон Роус сол кезде Форт-Эдвард маңында болған шайқаста екі үндіні өлтірді, ал олардың денелерін олардың серіктері алып кетті. Бастапқыда Александр Мюррей Форт Саквиллге қолбасшылық етті. 1751 жылғы қыркүйекте ол Эдвард фортының басқаруын алды, онда ол 1753 жылы Галифакстағы қызметтен басқа, алдағы жеті жылдың көп бөлігінде қызмет етті. 1752 жылғы 12 желтоқсанда Мюррей Новая Шотландия кеңесі тарапынан жергілікті акадиялық қауымды пайдалану, жабдықтау үшін әділетсіз баға төлеу және кейбіреулерін негізсіз түрмеге қамаумен айыпталды. 1753 жылғы 1 қарашада капитан Хейлді командир Флойер Форт-Эдвардтың командирі ретінде алмастырды. Форт Эдвард, Форт Лоуренс және Форт-Энн барлығы капитан Кобб, Джеремия Роджерс немесе Джон Таггарттың үкіметтік кемелердің бірімен жеткізіліммен қамтамасыз етілді және оларға тәуелді болды. Бұл кемелер жылдық немесе жарты жылдық көмекті олардың тағайындалған жерлеріне жеткізді. Олар офицерлерді және олардың отбасыларын қажет болған жағдайда тасыды.
Despite the British Conquest of Acadia in 1710, Nova Scotia remained primarily occupied by ethnic French Catholic Acadians and Mi'kmaq. Father Le Loutre's War began when Edward Cornwallis arrived with 13 transports on 21 June 1749 to establish Halifax. To guard against Mi'kmaq, Acadian, and French attacks on the new British Protestant settlements, the latter erected fortifications in Halifax (1749), Bedford (Fort Sackville) (1749), Dartmouth (1750), Lunenburg (1753), and Lawrencetown (1754). Within 18 months of establishing Halifax, the British took firm control of peninsular Nova Scotia by building fortifications in all the major Acadian communities: present day Windsor (Fort Edward); Grand Pre (Fort Vieux Logis) and Chignecto (Fort Lawrence). (A British fort Fort Anne already existed at the other major Acadian centre of Annapolis Royal, Nova Scotia. Cobequid was not fortified.) After initially failing to take the settlements of Chignecto, Major Charles Lawrence, on 7 June 1750, he had Acadians destroy their church so that Fort Edward could be built in its place. In early March 1750, the Acadians and Mi'kmaq took three English prisoners. Gorham was ordered to Fort Edward. On Gorham's march to Pisiquid to secure the area prior to building Fort Edward, the Rangers engaged the Mi'kmaq in the Battle at St. Croix (1750). The Fort is named after Edward Cornwallis, who established Halifax, Nova Scotia. On 9 May 1750, Phillips was fired on by French and Native. Capt. John Rous was in a skirmish off Fort Edward at the same time, where he killed two native people, whose comrades took their bodies. At first Alexander Murray commanded at Fort Sackville. In September 1751 he was given command of Fort Edward, where he remained for most of the ensuing seven years, except for a tour of duty at Halifax in 1753. On 12 December 1752, Murray was charged by the Nova Scotia Council with exploiting the local Acadian community by paying unfair prices for supplies and randomly imprisoning some of the men. On November 1, 1753, Captain Hale was relieved by Commander Floyer as the commander of Fort Edward. Fort Edward, Fort Lawrence, and Fort Anne were all supplied by and dependent on the arrival of Captains Cobb, Jeremiah Rogers or John Taggart, in one of the government sloops. These vessels took the annual or semi annual relief to their destination. They carried the officers and their families to and from, as required.
Француздар мен үндістер соғысы
Форт-Эдвард Акадиялықтардың қуғындалуы кезінде Фанди шығанағындағы (1755) науқанында маңызды рөл атқарды. Форт-Эдвардтағы командир капитан Александр Мюррей, Форт-Босежур шайқасынан кейін көп ұзамай әйеліне хат жазып, акадиялықтардың "өз тағдырлары туралы мен сияқты үлкен қысымда екенін" жазды. Бір айдан кейін, дәл сол уақытта подполковник Джон Уинслоу Гранд-Преде қуғын-сүргін бұйрығын оқығанда; 5 қыркүйекте сағат 15:00-де капитан Мюррей Форт-Эдвардта тұтқындаған 183 акадиялық еркекке бұйрықты оқыды. 20 қазанда Писиквидтен 920 акадиялық төрт көлікке тиеліп алынды. Қорша жатқан Гранд-Пре қауымынан өзгеше, ағылшындар Писиквидтегі ғимараттарды өртеп, қиратпады. Осының нәтижесінде, Жаңа Англия плантаторлары келгенде, көптеген үйлер мен қоралар қолдануға жарамды болды. Форт-Эдвард – акадиялықтардың тоғыз жыл бойы қамауда ұсталған төрт форттың бірі (қалғандары – Форт Фредерик, Сент-Джон, Нью-Брансуик; Форт Камберленд; және Форт Шарлотта, Жорж аралы, Галифакс). Орта есеппен, тоғыз жыл ішінде гарнизонға бір уақытта 350 акадиялық тұтқын орналастырылды.
Fort Edward played an important role in the Bay of Fundy Campaign (1755) of the Acadian Expulsion. Shortly after the Battle of Fort Beauséjour on the eve of the Expulsion, the commander at Fort Edward Captain Alexander Murray wrote his wife saying, the Acadians "are in as great anxiety as I am about their fate". A month later, at exactly the same time as Lieutenant Colonel John Winslow read the expulsion orders in Grand Pré; September 5 at 15:00 hrs, Captain Murray read the order to the 183 Acadian males he had imprisoned at Fort Edward. On October 20, 920 Acadians from Pisiquid were loaded on to four transports. Unlike at the neighbouring community of Grand Pré, the English did not burn and destroy the buildings at Pisiquid. As a result, when the New England Planters arrived, many houses and barns were available for use. Fort Edward was one of four forts in which Acadians were imprisoned over the nine years of the expulsion (the others were Fort Frederick, Saint John, New Brunswick; Fort Cumberland; and Fort Charlotte, Georges Island, Halifax). On average, over a period of nine years, 350 Acadian prisoners at a time were held at the garrison.
Эдвард фортына шабуылдар
Акадтар да, микмактар да қуғынға қарсылық көрсетті. 1756 жылдың қыркүйегінде 100 акадиялықтан тұратын топ, форттың сыртында жұмыс істеп жүрген 47-ші жаяу әскер полкінің он үш сарбазына шабуыл жасады. Олар жеті адамды тұтқынға алды, ал алтауы қамалға қашып үлкерді. 1757 жылдың сәуір айында акадиялық және микмак партизандары Форт-Эдвард маңындағы қоймаға шабуыл жасап, он үш британдық сарбазды өлтірді. Олар қолдарына келгенін алып, ғимаратты өртеп жіберді. Бірнеше күннен кейін сол партизандар Камберленд фортына тағы шабуыл жасады. Акад және микмак милициясының күштілігіне байланысты британдық офицер Джон Нокс: «1757 жылы біз Жаңа Шотландия немесе Акадия провинциясының иелері екеніміз айтылды, бірақ бұл тек ойдан туған иелік еді», - деп жазды. Ол провинциядағы жағдай британдықтар үшін соншалықты осал екенін, Форт-Эдвард, Форт-Саквилл және Луненбургтегі «әскерлер мен тұрғындар» тек «тұтқындар» ретінде қарастырылатынын айтты. 1760-шы жылдардың басында акадтардың Жаңа Шотландияда тұруына тыйым салынды; 1755 жылы тұтқындалудан қашқан отбасылар мен жеке адамдар түрмеге қамалды. 1761-1762 жылдар аралығындағы Форт-Эдвард түрмесінің тізімдері әлі де сақталып қалған (тұтқындардың тізімі үшін «Форт-Эдвардтағы акадиялық тұтқындар тізімі» дегенге қараңыз). 1762 жылы ең танымал тұтқындардың бірі, акадиялық Джозеф Бруссард (Бьюзоль) осында қамалды. 1763 жылдың маусымынан 1764 жылға дейін британдық билік Минас аймағында 363 акадты Форт-Эдвардқа қамауға алды. Тұтқын күйінде акадтар Жаңа Англия плантаторлары үшін өздерінің шаруашылықтарын құру үшін жұмыс істеуге мәжбүр болды. Соғыс аяқталғаннан кейін, бағыныштылар ретінде жұмыс істеместен, акадтар қазіргі Нью-Брансуик және Сент-Пьер мен Микелонға өз отандастарымен бірге қоныстанды.
Both the Acadians and Mi'kmaq resisted the Expulsion. In September 1756, a group of 100 Acadians ambushed a party of thirteen soldiers of the 47th Regiment of Foot who were working outside the fort. They took seven men prisoner, and six escaped back to the fort. In April 1757, a band of Acadian and Mi'kmaq partisans raided a warehouse near Fort Edward, killing thirteen British soldiers. After taking what provisions they could carry, they set fire to the building. A few days later, the same partisans raided Fort Cumberland. Because of the strength of the Acadian militia and Mi'kmaq militia, British officer John Knox wrote that "In the year 1757 we were said to be Masters of the province of Nova Scotia, or Acadia, which, however, was only an imaginary possession." He said that the situation in the province was so precarious for the British that the "troops and inhabitants" at Fort Edward, Fort Sackville and Lunenburg "could not be reputed in any other light than as prisoners." In the early 1760s it was illegal for Acadians to reside in Nova Scotia; families and individuals who had avoided capture in 1755 were imprisoned. The prison lists for Fort Edward between 1761 1762 still exist (For a list of the prisoners see List of Acadian Prisoners Fort Edward). In 1762, one of the most famous prisoners, Acadian Joseph Broussard (Beausoleil) was imprisoned here. Between June 1763 and 1764, in the Minas region, the British authorities took 363 Acadians into custody at Fort Edward. While prisoners, the Acadians were forced to work for the New England Planters to establish their farmlands. When the war finished, rather than stay and work as subordinates, the Acadians settled with their compatriots in present day New Brunswick and Saint Pierre and Miquelon.
Америка революциясы
Америка революциясы кезінде 84-ші жаяу полкі (Royal Highland Emigrants) 2-ші батальоны Атлантикалық Канададағы форттарда дислокацияланды. Форт-Эдвард Атлантикалық Канададағы 84-ші полк үшін штаб-пәтер болды. 84-ші полк Галифакстан Форт-Эдвардқа Галифаксқа қардан шабуылдан қорғану үшін көшті. Соғыс бойы Форт-Эдвард американдық жекеменшік кемелерден түскен тұтқындарды қамауда ұстады. Якобит қаһарманы Флора Макдональд 1778-1779 жылдардың қысын күйеуі Алан Макдональдпен бірге фортта өткізді, содан кейін ол Шотландияға жалғыз оралды.
During the American Revolution the 84th Regiment of Foot (Royal Highland Emigrants), 2nd Battalion were stationed at Forts throughout Atlantic Canada. Fort Edward was the headquarters for the 84th Regiment in Atlantic Canada. The 84th Regiment moved from Halifax to Fort Edward to guard against a land assault on Halifax. Throughout the war, Fort Edward housed prisoners taken from American Privateering ships. The Jacobite heroine Flora MacDonald spent the winter of 1778 1779 at the Fort with her husband, Alan Macdonald, before she returned alone to Scotland.
1812 жылғы соғыс
Форт Эдвард 1812 жылғы соғыс кезінде де белсенді болды. Осы кезеңде Форт Америкалық жеке қаруланған кемелердің шабуылдарынан Новая Шотландияны қорғауды жалғастырды. Форт Эдвард 1858 жылға дейін Новая Шотландиядағы британдық қорғаныстың бір бөлігі болып қала берді.
Fort Edward was also active during the War of 1812. During this time, the Fort continued to protect Nova Scotia against assault by American Privateers. Fort Edward remained part of the British defenses in Nova Scotia until 1858.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол канадалық және британдық әскерлерді даярлау орталығы ретінде пайдаланылды. Соғыс барысында бұл орын бейресми түрде "Форт Эдвард лагері" деп аталды. Лагерьден өткен жауынгерлердің арасында тағдыры трагикалық Голливуд режиссері Уильям Десмонд Тейлор да болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық армия фортты еврей ерлерінің Палестинада Осман түріктерімен күресу үшін, сондай-ақ Ұлыбритания, Франция және Американың Германияны жеңуіне көмектесу үшін дайындық орталығын құруға пайдаланды. 1917 жылы құрылған бұл бөлім "Еврей легионы" деп аталды және әлемнің түкпір-түкпірінен келген еврейлер майор В. Ф. Д. Бремнермен форттың еңістерінде жаттығулар өткізу үшін Виндзорға келді. Легион 38 және 42-ші батальондардан тұрды. Форт-Эдвардта 39-шы батальон, 1100 еврей әскері, оларды подполковник Елиезер Марголин басқарды. Бремнер Фредерикс сарайында тұрды және Фалмуттың Джеймс Дж. Бремнердің атасы болды (Халифакс уақытша батальонына қараңыз). Сол кездегі суреттер мен куәліктер ер адамдардың блокгаустың төменгі беткейінде шатырларда тұрғанын көрсетеді. Бұл жауынгерлердің көптегені сионистік идеалдармен және еврейлер үшін Палестинаның қайта құрылуы туралы армандармен келді. Жаңа Шотландиядағы Виндзорда 1100 офицерлік емес қызметкерлер даярланды. Легионның негізін қалаушылардың қатарында Израильдің бірінші премьер-министрі болған Давид Бен-Гурион және Зеев Жаботинский болды, екеуі де Форт-Эдвардта оқыған. 70 жасында Давид Бен-Гурион Форт-Эдвардтағы уақыты туралы былай деді: "Мен Виндзорды ешқашан ұмытпаймын, себебі сол жерде мен алғаш рет әскери дайындықтан өттім және капрал атағын алдым".
During World War I, it was utilized as a training depot for Canadian and British soldiers. The site became known informally as "Camp Fort Edward" for the duration of the war. Among the recruits passing through the camp was the ill fated Hollywood film director William Desmond Taylor. During World War I the British Army used the fort to establish a training depot for Jewish men training to fight against the Ottoman Turks in Palestine and ultimately help Great Britain, France and America defeat Germany. Known as The Jewish Legion, this unit, was "stood up" for service in 1917 manned by Jews from around the world who came to Windsor for training on the slopes of the fort with Major W. F. D Bremner. The Legion was made up of Battalions 38 42. At Fort Edward was the 39th Battalion, 1100 Jewish troops led by Lt Colonel Eliezer Margolin. Bremner lived in Castle Fredericks and is an ancestor of Falmouth's James J. Bremner (See Halifax Provisional Battalion). Pictures and first hand accounts of the time indicate that the men lived in tents on the hillside below the blockhouse. Many of these recruits came with Zionist ideals and dreams of a restored Palestinian homeland for the Jews. In Windsor, Nova Scotia 1100 non commissioned officers were trained. Founders of the legion included David Ben Gurion, who became the first prime minister of Israel, and Ze'ev Jabotinsky, both men were trained at Fort Edward. At age 70, David Ben Gurion reported on his time at Fort Edward: "I will never forget Windsor where I received my first training as a soldier and where I became a corporal."
Форт-Эдвард ұлттық тарихи орны
Форт 1920 жылы ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Блокхаус 1994 жылы классификацияланған федералдық мұра ғимараты мәртебесін алды.
The fort was designated a National Historic Site in 1920. The blockhouse was additionally designated a Classified Federal Heritage Building in 1994.
Виндзор ауыл шаруашылығы жәрмеңкесі
Виндзор ауыл шаруашылығы жәрмеңкесі Солтүстік Америкадағы үздіксіз өткізіліп келе жатқан ең көне ауыл шаруашылығы жәрмеңкесі, оның бастауы Форт-Эдвардта (1765) Жаңа Англия плантаторларының алғашқы ұрпақтарымен байланысты.
The Windsor Agricultural Fair is the oldest continuous agricultural fair in North America, beginning with the first generation of New England Planters at Fort Edward (1765).