Ричард Патрик Таллентир Гибсон: Британ ақсүйек және кәсіпкерінің өмірі мен қызметі
Patrick Gibson, Baron Gibson
Ричард Патрик Гибсон, лорд Гибсон (1916-2004) – британ бизнесмен, баспа саласындағы сардар, соғыс жылдары тұтқынға түскен қаһарман. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық дворян және бизнесмен (1916–2004)
British noble and businessman (1916–2004)
Ричард Патрик Таллентайр Гибсон, Гибсон бароны (5 ақпан 1916 – 20 сәуір 2004) – британдық баспа саласындағы бизнесмен, кейіннен өнерді басқарушы.
Richard Patrick Tallentyre Gibson, Baron Gibson (5 February 1916 – 20 April 2004) was a British businessman in the publishing industry, and later arts administrator.
Өмір
Гибсон Итон және Оксфордтың Магдален колледжінде білім алған. 1937 жылы ол қор брокері болды және Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Миддлсекс Йоманрына қосылды. Ол Солтүстік Африкада қызмет етті, бірақ 1941 жылдың сәуірінде Ливияның Дерна қаласында тұтқынға түсті. Ол Италияның солтүстігіндегі Парма қаласының жанындағы 41-ші лагерде соғыс тұтқыны ретінде ұсталды, онда ол Эдвард Томкинс және Найгел Страттпен бір бөлмеде тұрды, олардың үшеуі де жақын дос атанды. Стратт медициналық себептермен елге қайтарылды, ал Гибсон мен Томкинс басқа лагерьге ауыстырылды. Олар жаңа лагерден қашып, 81 күн бойы 500 миль (805 км) оңтүстікке қарай Бариге дейін, Апеннин тауларын және неміс әскерлерінің шебін кесіп өтіп, одақтастар бақылауындағы аймаққа оралды. Кейін Гибсон Арнайы операциялар басқармасында және Сыртқы істер министрлігінде қызмет етті. Ол 1945 жылы Пирсон PLC компаниясының мүшесі және Витман Пирсонның, 1-ші виконт Коудрей мен 1-ші барон Браборннің немересі болған Дион Пирсонға үйленді. 1947 жылы Гибсон отбасының Вестминстер Пресс аймақтық газеттер тобына журналист-стажер ретінде қосылды, бизнесте жылдам өрлеп, медиа саласындағы мүдделерін нығайтып, кеңейтті. Ол Financial Times, The Economist және Pearson компанияларының директоры болды, 1967 жылы Pearson Longman компаниясының төрағасы, ал 1975 жылы Financial Times газетінің директоры атанды. 1978-1983 жылдары ол Пирсон тобының төрағасы болды. 1963 жылдан бастап ол Ұлыбританияның Өнер кеңесінің мүшесі, ал 1972-1977 жылдары төрағасы болды. Оның төрағалық ету кезеңінде кеңеске үкіметтің шығындарды қысқаруы және экономикалық төмендеуге байланысты корпоративтік демеушіліктің азаюы ықпал етті. Гибсон қоғамдық мұражайлар мен галереяларға кіру ақысын енгізуге қарсы болды (бұл шара соңында қысқа мерзімге ғана және толыққанды жүзеге аспады) және кеңестің даулы қаржыландыру шешімдерін элитаризм айыбынан қорғады. 1977-1986 жылдары ол Ұлттық қордың төрағасы болды, бұл лауазымда ол жеке мүддесі бар еді, өйткені ол Пэннс-ин-Рокстың иесі болды, бұл Сассексте орналасқан және бұрын Уильям Пеннге тиесілі болған, ол 1957 жылы Веллингтон герцогинясы Дороти Уэлслидің мүлкінен сатып алған. Осы кезеңде Ұлттық қор Йоркширдегі Фонтанс аббатханасын, Линкольнширдегі Белтон үйін, Дербиширдегі Калк аббатханасын және Армаг графтығындағы Аргорияны сатып алды. 1975 жылы ол өмірлік пэр ретінде тағайындалды, Шығыс Сассекс графтығындағы Пенн Рокстың бароны Гибсон атанды. Сассекстегі меншігінен басқа, ол Венецияның жанындағы Асолода 18 ғасырлық виллаға ие болды. Ол сонымен қатар Виктория және Альберт мұражайының кеңесші кеңесінің төрағасы, Корольдік опера үйінің директоры, Глиндеборнның сенімдісі, Ұлттық өнер коллекциялары қорының мүшесі, Тарихи шіркеулерді сақтау қорының қазынашысы және Гулбенкян қорына кеңесші болды. Оның артында әйелі мен төрт ұлы қалды. Леди Гибсон 2012 жылы қайтыс болды.
Gibson was educated at Eton and Magdalen College, Oxford. He became a stockbroker in 1937, and he joined the Middlesex Yeomanry on the outbreak of the Second World War. He served in North Africa, but was captured at Derna in Libya in April 1941. He was held as a prisoner of war at Camp 41 near Parma in northern Italy, where he shared a room with Edward Tomkins and Nigel Strutt, all three becoming firm friends. Strutt was repatriated on medical grounds, and Gibson and Tomkins were moved to another camp. He and Tomkins escaped from the new camp, and spent 81 days walking 500 mile (805 km) south to Bari, crossing the Apennines and German lines, to return to Allied held territory. Gibson then served with Special Operations Executive and the Foreign Office. He married Dione Pearson in 1945, a member of the Pearson PLC dynasty and granddaughter of Weetman Pearson, 1st Viscount Cowdray and of 1st Baron Brabourne. Gibson joined the family's Westminster Press group of regional newspapers in 1947 as a trainee journalist, rapidly rising up through the business, consolidating and expanding its media interests. He became a director of the Financial Times, The Economist, and of Pearson, and chairman of Pearson Longman in 1967, and of the Financial Times in 1975. He was chairman of the Pearson group from 1978 to 1983. He was a member of the Arts Council of Great Britain from 1963, and chair from 1972 to 1977. During his period as chair, the council was under pressure due to government wide spending cuts and reduced corporate patronage due to an economic down turn. Gibson argued against the imposition of admission fees for public museums and galleries (a measure that in the end was only briefly and partially in place) and defended the council's more controversial funding decisions against charges of elitism. From 1977 to 1986, he was Chairman of the National Trust, a position in which he had personal interest as the owner of Penns in the Rocks, a estate in Sussex previously owned by William Penn that he bought from the estate of Dorothy Wellesley, Duchess of Wellington in 1957. In this period, the National Trust acquired Fountains Abbey in Yorkshire, Belton House in Lincolnshire, Calke Abbey in Derbyshire, and The Argory in County Armagh. He was made a life peer in 1975, becoming Baron Gibson, of Penn's Rocks in the County of East Sussex. In addition to his Sussex estate, he owned an 18th century villa at Asolo, near Venice. He also served as chairman of the advisory council of the Victoria and Albert Museum, a director of the Royal Opera House, a trustee of Glyndebourne, a member of the National Art Collections Fund committee, treasurer of the Historic Churches Preservation Trust, and advised the Gulbenkian Foundation. He was survived by his wife and their four sons. Lady Gibson died in 2012.