Кіріспе

Түтінді жұту – жану процесінде пайда болатын зиянды газдар мен түтінді тыныс жолдары арқылы ішке тарту. Бұл түтінді жұту зақымдануына (жедел тыныс алу зақымдануының бір түрі) алып келуі мүмкін, ол химиялық және/немесе жылу әсерінен тыныс жолдарының зақымдануы, сондай-ақ түтінді жұтқаннан кейін организмнің жалпы уыттануына себеп болуы мүмкін. Түтінді жұту тұрғын үй, көлік және орман өрттері сияқты түрлі себептерден туындауы мүмкін. Өрттен зардап шеккендердің арасында түтінді жұтудан зақымданғандардың ауруға шалдығу және өлім-жітім көрсеткіші жоғары болады. Түтінді жұту зақымдануы көбінесе жылу әсерінен жоғарғы тыныс алу жолдарына (көмекейден жоғары), ал уытты газдардың әсерінен төменгі тыныс алу жолдарына (көмекейден төмен) әсер етеді. Тұрғын үй өрттерінің көп бөлігі тамақ дайындаумен байланысты болып шықты және көлік және ашық алаңдағы өрттерге қарағанда көбірек өлім жағдайларын тудырды. Өрт құрбандарының өліміне ең көп себеп болатыны – түтінді жұту.

Емдеу

Бірінші кезектегі көмекшілер әдетте зардап шегушіні өрт пен түтіннен алып шығады, бет маскасы арқылы жоғары ағынмен 100% оттегі береді (болса, қайта тыныс алмайтын маска), есін анықтайды және алғашқы көмек көрсету үшін денесінде күйіктер және/немесе жарақаттар бар-жоқ екенін тексеріп көреді.

Көміртек тотығы

Көміртек оксиді (СО), өкпелерге сіңіріліп, капиллярларға таралады және плазма мен эритроциттерде еріп, гемоглобинмен байланысады. Оның оксигенге қарағанда байланысу қабілеті 200 есе артық болғандықтан, гемоглобинмен байланысқан оксиген мөлшері азайып, аноксияға алып келеді. Сонымен қатар, тіндік деңгейде бөлінетін көміртек оксиді митохондриялық ферменттік жүйелерге байланысып, жасушалардың оксигенді пайдалану мүмкіндігін жояды. Шамадан артық СО-ға ұшырағанда, организмнің табиғи реакцияларының бірі – тез тыныс алу. Бұл қандағы СО деңгейін одан әрі арттырып, әкесіректе жүрек тоқтауына соқтырады.

Цианидтер

Цианид ионы (CN) қанға енгеннен кейін дене жасушаларына таралады. Ол митохондриялық цитохром оксидазасының үш валентті темірмен байланысып, оның белсенділігін төмендетеді, соның салдарынан тіндер оттегізсіз қалады. Бұл метаболизмді анаэробтық метаболизмге қарай ықпалдастырады, нәтижесінде лактацидемия деңгейі артады.