Көксік-қабыршақ ісігі: себептері, асқынулары және емдеуі
Sacrococcygeal teratoma
Кеңіршек-қабыршақ ісігі (SCT) – құрсақ астындағы бұлшық еттерде пайда болатын жаңа түзілім. Диагностика, түрлері, балалардағы көрінісі мен Currarino синдромы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сакрококцигеялық тератома (СКТ) – кокцикс (құйрық сүйегі) тамырында дамитын, тератома деп аталатын ісіктің бір түрі. Ол негізінен примитивтік сызықтың қалдықтарынан пайда болады деп есептеледі. Сакрококцигеялық тератомалардың 75% жақсы өсінді, 12% қатерлі, ал қалғаны жақсы және қатерлі белгілерінің аралас болуымен сипатталатын "жас тератомалар" болып саналады. Жақсы өсінді сакрококцигеялық тератомалар көбінесе 5 айдан кіші балаларда кездеседі, ал үлкен балаларда қатерлі сакрококцигеялық тератомалар даму ықтималдығы жоғары. MNX1 геніндегі аутосомдық-доминантты мутацияға байланысты Кураррино синдромы пресакральді массадан (әдетте жетілген тератома немесе алдыңғы менингоцеле), аноректальді ақаулықтан және сакральді дисгенезден тұрады.
Sacrococcygeal teratoma (SCT) is a type of tumor known as a teratoma that develops at the base of the coccyx (tailbone) and is thought to be primarily derived from remnants of the primitive streak. Sacrococcygeal teratomas are benign 75% of the time, malignant 12% of the time, and the remainder are considered "immature teratomas" that share benign and malignant features. Benign sacrococcygeal teratomas are more likely to develop in younger children who are less than 5 months old, and older children are more likely to develop malignant sacrococcygeal teratomas. The Currarino syndrome, due to an autosomal dominant mutation in the MNX1 gene, consists of a presacral mass (usually a mature teratoma or anterior meningocele), anorectal malformation and sacral dysgenesis.
Асқынулар
Жүктілік кезінде ананың асқынуларына айна синдромы жатады. Босану кезіндегі аналық асқынулар кесарево қимылы немесе, балама ретінде, механикалық дистоциямен бірге вагинальды босану болуы мүмкін. Тератоманың массалық әсерінің асқынулары тератома туралы бетте қарастырылады. Үлкен SCT-нің массалық әсерінің асқынуларына жамбас дисплазиясы, ішек тоқырауы, несеп жолының тоқырауы, гидронефроз және гидропс феталис жатады. Тіпті кішкентай SCT де, егер ол пресакральді болса (Альтман IV түрі), массалық әсердің асқынуларын тудыруы мүмкін. Ұрықтағы ауыр гидронефроз өкпе дамуының жетіспеушілігіне әкелуі мүмкін. Сондай-ақ ұрықта және жаңа туған нәрестеде анус жабылмаған болуы мүмкін. Массалық әсердің және/немесе хирургияның кейінгі асқынуларына неврогенді көк шөлке, несепті ұстамаудың басқа түрлері, нәжіс ұстамау және таз ішіндегі жүйкелер мен бұлшық еттерге кездейсоқ зақым келтіру немесе олардан бас тарту нәтижесінде туындайтын басқа да созылмалы проблемалар жатады. Кокциксті алып тастау қосымша асқынуларды тудыруы мүмкін. Дегенмен, 25 науқасты қамтыған бір зерттеуде ең көп кездесетін асқыну хирургиялық жараның қанағаттандырмас көрінісі болды.
Maternal complications of pregnancy may include mirror syndrome. Maternal complications of delivery may include a cesarean section or, alternatively, a vaginal delivery with mechanical dystocia. Complications of the mass effect of a teratoma in general are addressed on the teratoma page. Complications of the mass effect of a large SCT may include hip dysplasia, bowel obstruction, urinary obstruction, hydronephrosis and hydrops fetalis. Even a small SCT can produce complications of mass effect, if it is presacral (Altman Type IV). In the fetus, severe hydronephrosis may contribute to inadequate lung development. Also in the fetus and newborn, the anus may be imperforate. Later complications of the mass effect and/or surgery may include neurogenic bladder, other forms of urinary incontinence, fecal incontinence, and other chronic problems resulting from accidental damage to or sacrifice of nerves and muscles within the pelvis. Removal of the coccyx may include additional complications. In one review of 25 patients, however, the most frequent complication was an unsatisfactory appearance of the surgical scar.
Кейінгі әсерлері
Кейінгі әсерлер екі түрлі болады: ісіктің өзінің салдары, және ісікті емдеу үшін жасалған операция мен басқа емшаралардың салдары. Кокциксті алып тастамаудың салдары тератоманың қайталануы мен метастаздық қатерлі ісіктерді қамтуы мүмкін. Кейінгі қатерлі ісіктер көбінесе кокцикстің толыққанды жойылмауымен байланысты болады және аденокарцинома түрінде кездеседі. Аман қалғандардың арасында функционалдық бұзылыстар жиі кездеседі, бірақ шағын салыстырмалы зерттеуде SCT-ден аман қалғандар мен салыстырылатын бақылау тобы арасында маңызды емес айырмашылық анықталды. Сирек жағдайларда, кіші кезеңдегі тіндік жарақаттар жүкті әйелдің, SCT-ден аман қалғанның, баласын кесаров тілігімен босануын қажет етуі мүмкін.
Late effects are of two kinds: consequences of the tumor itself, and consequences of surgery and other treatments for the tumor. Complications of not removing the coccyx may include both recurrence of the teratoma and metastatic cancer. Late malignancies usually involve incomplete excision of the coccyx and are adenocarcinoma. Although functional disability in survivors is common, a small comparative study found a nonsignificant difference between SCT survivors and a matched control group. In rare cases, pelvic scarring may necessitate that a pregnant woman who is a SCT survivor deliver her baby by cesarean section.
Себеп
SCT әр 35 000 тірі туған баланың біреуінде кездеседі және жаңа туған нәрестелерде ең көп таралған ісік болып табылады. SCT көбінесе нәрестелер мен балаларда табылады, бірақ ересектерде де кездеседі, ал жүктілік кезеңіндегі ультрадыбыстық тексерулердің жиі қолданылуы ұрықта диагноз қойылған SCT санының күрт өсуіне әкелді. Басқа терратомалар сияқты, SCT да өте үлкенге дейін өсе алады. Басқа терратомалардан өзгеше, SCT кейде ұрықтың қалған бөлігінен үлкен болады. Сакрококцигеялық тератомалар – жаңа туған нәрестелерде, сәбилерде және 4 жасқа дейінгі балаларда диагностикаланатын гермдік жасуша ісігінің (жақсы және қатерлі) ең көп кездесетін түрі. SCT қыздарда ұлдарға қарағанда жиірек кездеседі, арақатынасы 3:1 немесе 4:1 болып тіркелген. Дәстүрлі түрде, сакрококцигеялық тератомалар баланың жасына, ісіктің орналасуына және ісіктің қатерлі болу мүмкіндігіне байланысты 2 клиникалық түрде көрінеді. Жүктілік кезеңіндегі ультрадыбыстық тексерулердің енгізілуімен үшінші клиникалық түр пайда болуда. Ұрықтық ісіктер жүктілік кезеңіндегі ультрадыбыстық тексеру кезінде аналық белгілермен немесе оларсыз табылады. Әдеттегі тексерулерде табылған SCT көбінесе кішкентай болып келеді және ішінара немесе толық сыртқа шығып тұрады. Ішкі SCT ультрадыбыс арқылы оңай көрінбейді, егер олар ұрықтың несеп қуысы мен басқа органдарының қалыптан тыс орналасуы арқылы олардың бар екенін көрсетпесе, бірақ үлкен ұрықтық SCT аналық асқынуларды тудыруы мүмкін, бұл стандартты емес, қосымша зерттеулерді талап етеді. Жаңа туған кезде сакральді аймақтан шығып тұратын ісіктер көбінесе жетілген немесе жетілмеген тератомалар болып табылады. Сәбилер мен кішкентай балаларда ісік көксік-ішкі аймақта сезілетін масса ретінде пайда болады, ол несеп қуысын немесе тік ішекті қысып тұрады. Бұл ісіктердің қатерлі болу ықтималдығы жоғары. Алғашқы зерттеулер көрсеткендей, сакрококцигеялық ісік диагнозы қойылған кезде 2 айдан үлкен қыздарда ісіктің қатерлі болу деңгейі 48%, ал ұлдарда 67% құрайды, ал 2 айдан кіші қыздарда 7%, ұлдарда 10% шамасында болады. Ісіктің таздық орналасуы нашар жағдайды болжау факторы болып табылады, бұл толыққанды резеңке жасау мүмкін емеуіне байланысты болуы мүмкін. Үлкен балалар мен ересектерде ісік пилонидальді синусқа ұқсауы мүмкін немесе ректальді тексеру немесе басқа да зерттеулер кезінде анықталуы мүмкін.
SCT is seen in 1 in every 35,000 live births, and is the most common tumor presenting in newborn humans. Most SCTs are found in babies and children, but SCTs have been reported in adults and the increasingly routine use of prenatal ultrasound exams has dramatically increased the number of diagnosed SCTs presenting in fetuses. Like other teratomas, an SCT can grow very large. Unlike other teratomas, an SCT sometimes grows larger than the rest of the fetus. Sacrococcygeal teratomas are the most common type of germ cell tumors (both benign and malignant) diagnosed in neonates, infants, and children younger than 4 years. SCTs occur more often in girls than in boys; ratios of 3:1 to 4:1 have been reported. Historically, sacrococcygeal teratomas present in 2 clinical patterns related to the child's age, tumor location, and likelihood of tumor malignancy. With the advent of routine prenatal ultrasound examinations, a third clinical pattern is emerging. Fetal tumors present during prenatal ultrasound exams, with or without maternal symptoms. SCTs found during routine exams tend to be small and partly or entirely external. The internal SCTs are not easily seen via ultrasound, unless they are large enough to reveal their presence by the abnormal position of the fetal urinary bladder and other organs, but large fetal SCTs frequently produce maternal complications which necessitate non routine, investigative ultrasounds. Neonatal tumors present at birth protruding from the sacral site and are usually mature or immature teratomas. Among infants and young children, the tumor presents as a palpable mass in the sacropelvic region compressing the bladder or rectum. These pelvic tumors have a greater likelihood of being malignant. An early survey found that the rate of tumor malignancy was 48% for girls and 67% for boys older than 2 months at the time of sacrococcygeal tumor diagnosis, compared with a malignant tumor incidence of 7% for girls and 10% for boys younger than 2 months at the time of diagnosis. The pelvic site of the primary tumor has been reported to be an adverse prognostic factor, most likely caused by a higher rate of incomplete resection. In older children and adults, the tumor may be mistaken for a pilonidal sinus, or it may be found during a rectal exam or other evaluation.
Диагностика
Жүктіліктегі УДТ кезінде сыртқы компоненті бар СКТ сұйықтыққа толы киста немесе ұрықтың денесінен шығып тұрған қатты масса түрінде көрінуі мүмкін. Ұрықтың ішіндегі СКТ-лер кішкентай болса, олар анықталмай қалуы мүмкін; ұрықтың несеп қуысы қалыпты емес орналасқанда, СКТ басқа органдарды ығыстырып жібергендіктен, анықтау (немесе кем дегенде күдік тудыру) мүмкін. Туған кезде әдеттегі көрінісі – бөккенің жоғарғы бөлігіндегі тері астындағы байқалатын ісік немесе масса. Көрмесе де, оны сезінуге болады; ақырын басса, қатты қайнатылған жұмыртқа сияқты сезіледі. Кішкентай СКТ егер толығымен дене ішінде болса, жылдар бойы белгілі болмауы мүмкін, оның мөлшері артқы жақтағы ауырсыну, ішек қырысу және жамбас ішіндегі үлкен массаның басқа да белгілерін тудырғанша немесе жамбастан шығып кеткенше күтеді. Ішкі болған жағдайда, тіпті салыстырмалы түрде үлкен СКТ-лер де қанағаттандырылмауы мүмкін, себебі сүйекті жамбас оны жасырады және қорғайды. Медиастинальды ісіктер, оның ішінде тератомалар да қабырғалармен жасырылады және қорғалады. Кейбір СКТ-лер бала 2 жасқа келгенде сөйлей бастағанда және автокреслода отырғанда артқы жағының ауыруын немесе "ішек толғандай" сезінісін айтып шағымданады. Сакрококцигеальді және/немесе пресакральді аймақтарда басқа ісіктер де пайда болуы мүмкін, сондықтан дифференциалдық диагноз қою үшін оларды жоққа шығару қажет. Оларға экстраспинальды эпендимома, эпендимобластома, нейробластома және рабдомиосаркома жатады. Сыртқы компоненті бар кішкентай СКТ-лер, жүктілік кезіндегі УДТ немесе туған кезде байқалатын, көбінесе спина бифида деп жаңылысады. Цистикалық СКТ және терминалды миелоцистоцелді ажырату әсіресе қиын; дәлірек диагноз қою үшін МРТ ұсынылады.
During prenatal ultrasound, an SCT having an external component may appear as a fluid filled cyst or a solid mass sticking out from the fetus' body. Fetal SCTs that are entirely internal may be undetected if they are small; detection (or at least suspicion) is possible when the fetal bladder is seen in an abnormal position, due to the SCT pushing other organs out of place. At birth, the usual presentation is a visible lump or mass under the skin at the top of the buttocks crease. If not visible, it can sometimes be felt; gently prodded, it feels somewhat like a hardboiled egg. A small SCT, if it is entirely inside the body, may not present for years, until it grows large enough to cause pain, constipation and other symptoms of a large mass inside the pelvis, or until it begins to extend out of the pelvis. Even a relatively large SCT may be missed, if it is internal, because the bony pelvis conceals and protects it. Mediastinal tumors, including teratomas, are similarly concealed and protected by the rib cage. Some SCTs are discovered when a child begins to talk at about age 2 years and complains of their bottom hurting or feeling "poopy" when they ride in a car seat. Other tumors can occur in the sacrococcygeal and/or presacral regions and hence must be ruled out to obtain a differential diagnosis. These include extraspinal ependymoma, ependymoblastoma, neuroblastoma and rhabdomyosarcoma. Smaller SCTs with an external component, seen in prenatal ultrasounds or at birth, often are mistaken for spina bifida. Cystic SCT and terminal myelocystocele are especially difficult to distinguish; for more accurate diagnosis, MRI has been recommended.
Ересектердегі ТБТ-ны басқару
SCT ересектерде өте сирек кездеседі, және көбінесе бұл ісіктер қатерсіз болып келеді, олардың қатерліге айналу ықтималдығы өте төмен. Бұл бағалау, ісік диагноз қойылғанға дейін ондаған жылдар бойы қатерліге айналмағандықтан, енді қатерліге айналу мүмкіндігінің жоқ немесе өте аз екендігіне негізделген. Осы себепті, және ересектерде кокцигектомия нәрестелерге қарағанда жоғары тәуекелмен байланысты болғандықтан, кейбір хирургтар SCT-ден аман қалған ересектердің кокциксін алып тастамауды жөн көреді. Жақсы нәтижелер туралы жағдайлар келтірілген.
SCTs are very rare in adults, and as a rule these tumors are benign and have extremely low potential for malignancy. This estimation of potential is based on the idea that because the tumor existed for decades prior to diagnosis, without becoming malignant, it has little or no potential to ever become malignant. For this reason, and because coccygectomy in adults has greater risks than in babies, some surgeons prefer not to remove the coccyx of adult survivors of SCT. There are case reports of good outcomes.