Томас Гарнер: Англиялық готикалық жаңғыру сәулетшісі

Кіріспе

Ағылшын готикалық тіршілікті қайта жаңғыртушы архитектор Томас Гарнер (1839 – 30 сәуір 1906) Виктория дәуіріндегі ағылшын готикалық тіршілікті қайта жаңғыртушылардың алдың қатарында болды. Ол архитектор Джордж Фредерик Бодлимен шамамен 30 жылға созылған ынтымақтастығымен әйгілі.

Ерте өмір

Уорвикширдегі Уаспертон-Хилл фермасында дүниеге келген Томас Гарнер ауылдық жерде өсіп, оған елдік қолөнер мен құрылысқа деген сезімін дамытты, бұл сезімі Лондонда өткен ұзақ жылдарға қарамастан әлсіреген жоқ.

Мансап

Томас Гарнер 17 жасында архитектор сэр Гилберт Скотттың шәкірті болды. "Скотттың" тікелей ізашары Джордж Фредерик Бодли болды, ол осы кезде өзінің беделін қалыптастыра бастаған еді. Екеуі арасында жылы достық қарым-қатынас орнады. Уорвикширге оралған соң Гарнер Скотттың өкілі ретінде түрлі шағын жұмыстарды атқарды, соның ішінде Уорвик қаласындағы Лорд Лейчестер ауруханасының ескі капелласын жөндеуге қатысты, оны нығайтып, қауіпсіздігін қамтамасыз етті. Гарнер 1866 жылғы 6 қазанда Роза Эмили Смитқа үйленді. 1868 жылы ол досы Бодлиге көмектесу үшін Лондонға оралды, және олар 7 Gray's Inn Square мекенжайындағы кеңселерде ұзақ және жемісті серіктестік құрды. Гарнер 1867 жылдан 1893 жылға дейін Хэмпстедтегі 20-ші шіркеу қатарында тұрды. Бастапқыда олардың ынтымақтастығы тығыз болды, нәтижесінде біртекті жұмыстар жасалды, сондықтан авторлықтың екі есімділігін анықтау қиын болды. "Фирманың" алғашқы ғимараттарында байқалатын ерекшелік – Бодлидің бұрынғы жұмыстарында көрініс берген француздық ықпалдың, ерекше ағылшын стилімен алмастырылуы. Осы тығыз ынтымақтастық кезеңінде Ливерпульдегі Сен-Жан Креститель шіркеуі салынды, одан кейін Стаффордширдегі Хоар-Кростағы Әулие Періштелер шіркеуі мен Манчестер маңындағы Пендлберидегі Сен-Августин шіркеуі бой көтерді – біріншісі 1871 жылы, екіншісі 1873 жылы құрылысын бастады. Олар сондай-ақ Тасманиядағы Хобарттағы Сен-Дэвид соборын жобалады. Бодли мен Гарнердің тапсырыстары көбейген сайын, олардың жұмысы шіркеулермен ғана шектелмейтін болды. Шіркеу салу басым болғанымен, олардың практикасы Оксфорд пен Кембридждегі колледж ғимараттарына, жеке үйлер мен кеңселерге дейін кеңейді. Бұл ауқымның кеңеюі олардың тікелей ынтымақтастығын азайтты. Бодли мен Гарнердің шәкірттерінің арасында бағбан-дизайнер Иниго Томас болды, ол 17 және 18 ғасырлар стиліндегі геометриялық жоспарлары бар формальды бақтарға маманданған, бұл Бодли мен Гарнердің бай клиенттері үшін қайта жаңарған көптеген үйлеріне сәйкес келді. Серіктестіктегі екілік практиканың келесі кезеңіндегі көптеген мүмкіндіктер кіші серіктес Гарнердің бақылауында болды, ал Бодли готикалық формаларға және шіркеу жұмысына деген құштарлығымен шіркеу салу мен әрлеуге берілді. Гарнер Оксфордтағы көптеген жұмыстардың дизайны мен қадағалауына жауапты болды, соның ішінде Христос колледжіндегі өзгерістер мен мұнара, Сен-Свитиннің төртбұрышы және Магдален колледжіндегі Жоғары көшеге кіреберіс қақпасы, сондай-ақ Университет колледжіндегі Мастерлердің жатақханасы. Ол Магдален колледжіндегі президенттің жатақханасын толыққанды жобалады. Гарнер сонымен қатар Челсидегі Тайт-стриттегі Ривер-хаусты және Марлборо колледжіндегі жаңа сынып ғимаратын жобалады. Лорд Виндзордың Вурчестерширдегі Хевелл Грандж сарайы, оның барлық егжей-тегжейлі бөлшектері, террасалы бақтары және сәулеттік элементтері де оның жұмысы болды. Гарнер фирманың діни жұмысына үлес қосуын жалғастырды. Ол Сен-Пол соборындағы алтарь экранын және бірнеше зират ескерткіштерін, соның ішінде Эли, Линкольн, Винчестер және Чичестер епископтарының және Генри Парри Лиддонның ескерткіштерін жобалады. 1889 жылы ол Стратфорд-апон-Авондағы Киелі Үштік шіркеуі үшін безендірілген готикалық орган корпусын жобалады. Бодлидің бизнес және саудаға деген наразылығына қарамастан, ол Гарнермен бірге 1874 жылы Гилберт Скотт кішімен бірлесіп, кестеленген және тоқыма бұйымдарын, обой қағазын және боялған шыныны жеткізу үшін мата компаниясын құрды. Фирма "Уоттс & Co" деп аталды, бастапқыда Лондонның Бейкер-стриттен сауда жасады және Вестминстер соборының жанындағы үй-жайлардан дәстүрін жалғастырды. Атауы Бодлидің саудаға деген жеккөрінісінен туындады. Іргетас салғандардан: "Уоттс кім еді?" деп сұрағанда Бодли: "Атауда не бар?" - деп жауап берді. Бодли мен Гарнер серіктестігінің соңғы кезеңі 1894-96 жылдары Каули аталары үшін салынған Оксфордтағы Сен-Жан Евангелист шіркеуінде жақсы көрінеді. 1898 жылы Гарнер Рим-католик шіркеуіне қабылданды, ал Бодлидің бизнесіне зиян келтіруі мүмкін деген қорқынышпен олардың серіктестігі таратылды. Серіктестікті таратудан кейін Гарнер 1897 жылы Оксфордширдегі Ярнтон сарайын қалпына келтіруді жобалады және қадағалады; Хоутон Сент-Джайлстағы Slipper Chapel; Мортон Хаус, Хэмпстед; Девоншир герцогының мүлкімен Букстондағы Империя қонақ үйі. Оның өміріндегі ең маңызды жұмысы – оның денесі жатқан Бат қаласына жақын жердегі Даунсайд аббаттығының хоры болды. Соңында ол өзінің соңғы үйіне, Оксфордширдегі Фритвелл сарайына қайтып келді, ол 1893 жылы қалпына келтірген жакоб стиліндегі үй және ол 1906 жылы осы жерде қайтыс болды. Оның тарихты, бейнелесу өнерін және әдебиетті зерттеуі өмір бойында консервацияға деген қызығушылығын арттырды. Ол және Страттон Тюдор кезеңінде Англияның тұрғын архитектурасы туралы "The Domestic Architecture of England" еңбегін жазды, ол 1911 жылы B. T. Batsford баспасынан жарық көрді.

Thomas Garner was articled to the architect Sir Gilbert Scott at the age of 17. One of his immediate predecessors at "Scott's" was George Frederick Bodley, who was already beginning to establish his own reputation. A warm friendship developed between two. When he returned to Warwickshire, Garner undertook various small works as a representative of Scott, including the repair of the old chapel of the Lord Leycester Hospital at Warwick, which he buttressed into security. Garner married Rose Emily Smith on 6 October 1866. In 1868 he returned to London to help his friend Bodley, and they established the long and fruitful partnership at their office at 7 Gray's Inn Square. Garner lived at No. 20 Church Row in Hampstead from 1867 to 1893. At first, their collaboration was close and produced such homogeneous work that there was little external evidence of dual authorship. What is noticeable in some of the earlier buildings by the "firm" is the replacement of the French influences which previously had shown themselves in Bodley's work, by a distinctively English style. This period of close collaboration produced the Church of Saint John the Baptist at Tuebrook, Liverpool, soon followed and eclipsed by the Holy Angels at Hoar Cross, Staffordshire, and St Augustine's Church, Pendlebury, near Manchester – the former begun in 1871, the latter in 1873. They also designed St David's Cathedral, Hobart, in Tasmania. As Bodley and Garner's commissions increased they became less exclusively ecclesiastical. Church building remained predominant but their practice widened to collegiate buildings in Oxford and Cambridge, and to private houses and offices. This broadening of scope reduced their actual collaboration. Bodley and Garner's pupils included the garden designer Inigo Thomas who specialised in formal gardens with geometrical plans in 17th and 18th century styles, which suited the numerous houses that Bodley and Garner renovated for wealthy clients. The ensuing period of dual practice under partnership left most of the secular opportunities to the control of the junior partner, Garner, while Bodley, with his penchant for Gothic forms and ecclesiastical work, devoted himself to church building and decoration. Garner was almost exclusively responsible for the design and supervision of most of the work at Oxford, including the alterations and tower at Christ Church, St Swithin's Quadrangle and the High Street Entrance Gate at Magdalen College, and the Master's Lodgings at the University College. He was entirely responsible for the subsequent President's Lodgings at Magdalen College. Garner also designed River House in Tite Street, Chelsea, and the new classroom building at Marlborough College. Hewell Grange, Lord Windsor's Worcestershire mansion, with all its elaborate details, terraced gardens and their architectural accessories, was also his work. Garner continued to contribute to the firm's ecclesiastical work. He designed the altar screen in St Paul's Cathedral and several sepulchral monuments, including those of the Bishops of Ely, Lincoln, Winchester and Chichester, and that of Henry Parry Liddon. In 1889 he designed the decorated gothic case for the organ at Church of the Holy Trinity, Stratford upon Avon. Despite Bodley's distaste for business and trade, he and Garner also set up a fabric company with Gilbert Scott the younger in 1874, to provide embroidered and textile goods, wallpaper and stained glass. The firm was called Watts & Co, trading initially from Baker Street in London, and still continuing its traditions from premises near Westminster Cathedral. The name derives from Bodley's distaste for trade. When the founders were asked: "Who was Watts?" Bodley replied: "What's in a Name". The final period of the Bodley and Garner partnership is best seen in St John the Evangelist Church, Oxford, built for the Cowley Fathers in 1894–96. In 1898 Garner was received into the Roman Catholic Church, and his partnership with Bodley was dissolved for fear that this might harm the latter's business. After dissolving the partnership, Garner designed and supervised the restoration of Yarnton Manor, Oxfordshire in 1897; the Slipper Chapel at Houghton Saint Giles; Moreton House, Hampstead; the Empire Hotel at Buxton by the Duke of Devonshire's estate. The crowning work of his life was the choir of Downside Abbey, near Bath, where his body lies. He finally returned to the countryside for his final home, Fritwell Manor in Oxfordshire, the Jacobean house that he restored in 1893 and where he died in 1906. His interest in conservation was fostered throughout his life by his study of history, fine arts and literature. He and Stratton wrote The Domestic Architecture of England during the Tudor Period, which B. T. Batsford published in 1911.