Кіріспе

Мальталық судья Сэр Артуро Мерсиека (14 маусым 1878 – 31 шілде 1969) – Мальта судьясы және 1924-1940 жылдар аралығында Мальтаның Бас судьясы қызметін атқарды. Ол сонымен қатар Еуропадағы ең көне, әлі күнге дейін сақталған студенттік ұйымның, Мальтаның Ұлттық Университет Студенттер Кеңесінің негізін қалаушы.

Ерте өмір

Мерсиека 1878 жылдың 14 маусымында Гозо аралындағы Виктория қаласында туған. Ол Викториядағы Қасиетті Жүрек семинариясында бастауыш және орта білім алды.

Заң мансабы

1894 жылдың қазан айында Мальта университетіне қабылданды және 1901 жылдың тамызында заңгер дипломын алды. 1901 жылы ол Comitato Permanente Universitario ұйымын құрды, кейіннен ол Университет студенттері кеңесі деп аталды, бұл Мальтаның ұлттық студенттік одағы және Еуропадағы осы сипаттағы ең көне ұйым. Мерсиека 1902-1903 жылдары Лондон мен Римде стипендиялар бойынша оқуын жалғастырды және 1903 жылы кәсіби қызметін бастады.

Италияға жақтас көзқарастар мен интернациялау

ХХ ғасырдың басында ол Giovine Malta, Malta Literaria және Associazione Politica Maltese сияқты Италияны қолдайтын әртүрлі ұйымдармен тығыз байланыста болды. 1930 жылдардың ортасында Мальтадағы итальяндық тыңшылық қызметіне қатысты алаңдаушылықтың күшеюі британдық қарсы тыңшылық әрекеттерін күшейтті, соның ішінде 1936 жылы Италияның бас консулын елден қуу. 1935 жылы Вернон Келлдің MI5 жедел адамы майор Бертрам Эде "бас судья сэр Артуро Мерсиеканың Италияға деген симпатиясын теріс бағалады, бірақ бұл Мерсиеканың Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Угандада тұтқындалуына және қамауға алынуына әкелді, алайда 1935 жылы оған қарсы ешқандай шара қолданылмады". 1937 жылы Мальта губернаторы сэр Чарльз Бонэм Картер "Италияға деген симпатиясын жасырмаған [Мерсиеканы] қызметтен алуды қалады, бірақ отарлық хатшы Ормсби Гор бұл ұсынысты қабылдамады". 1940 жылдың 11 маусымында, Италия Ұлыбритания мен Францияға соғыс жариялағаннан кейін, Италия Корольдік әуе күштері (Regia Aeronautica) Мальтаға шабуыл жасады. Мерсиека қызметтен алынуын болдырмау үшін бас судьялық лауазымынан кетуге мәжбүр болды және Мальта қорғаныс ережелеріне сәйкес губернатордың қамауға алу бұйрығына ілесе отырып, осындай бұйрық алғандардың бірі болды. Ол тұтқындалып, 1942 жылы әйелі мен қызы және тағы 60-қа жуық мальталық азаматпен бірге Угандаға жер аударылды. Олардың Угандадағы жер аударылуы 1945 жылдың басына дейін жалғасты. Сондай-ақ, ол Archivum Melitense, Malta Letteraria және Melita Historica сияқты жергілікті тарихи шолуларда, ал Италияда Archivio Storico di Malta журналында зерттеулер жариялады.

Отбасы

1909 жылы Жозефина Табонеге үйленді және олардың сегіз баласы болды. Ол 1963 жылдың 31 шілдесінде қайтыс болды.