Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
АҚШ телешоуы "The Electric Company" бағдарламасында қайта-қайта көрсетілетін сабын операсының пародиалық эскизі.
Recurring soap opera parody sketch on the US TV show The Electric Company
"Love of Chair" эскизі "Электр компаниясы" телебағдарламасында қайта-қайта көрсетілді. Актер Пол Дули жазған бұл эскиз 1971-1972 жылдар маусымында көпшілік назарына ұсынылды. Эскиз классикалық сабын операларының пародиясы болып, осы шоулардың көптеген қырларын сатиралық тұрғыдан бейнеледі:
Love of Chair was a recurring sketch on the television program The Electric Company. Written by actor Paul Dooley, it was seen primarily during the 1971–1972 season. The sketch was a parody of classic soap operas, and spoofed numerous aspects of these shows:
Эскиздің атауы ұзақ жылдар бойы көрсетілген "Love of Life" сабын операсының атына негізделген. Эскиздің дауысын жеткізбейтін дикторы Кен Робертс болды, ол бір кезде "Өмірді сүю" бағдарламасының дикторы қызметін атқарған. Эскизде классикалық радио сабын операларына тән фондық орган музыкасы қолданылды, соның ішінде эскиздің маңызды бөлігінде драмалық скрипкалар да пайдаланылды.
The name of the sketch was based on the long running TV soap opera Love of Life. The unseen announcer for the sketch was Ken Roberts, who at one time had been the announcer for Love of Life. The sketch featured background organ music similar in style to that of classic radio soap operas, including the use of dramatic strings during a key portion of the sketch.
Формат
Сцена әрқашан жалаңаш қабырғалары мен едендері жоқ бөлмеде орнатылған және 30 жастан асқан, жасөспірім бала ретінде киінген Скип Хиннант ойнаған баланың іс-әрекеттеріне назар аударған. Алғашқы эскиздерде бөлмедегі басқа көзге көрінетін заттар – қарапайым ағаш орындық, онда бала әдетте отыратын, және артында панельді есік болды. Кейінгі эскиздерде кейде бір-екі қосымша жансыз нысан да кездесетін, бірақ орындық әр эскиз кезінде түсірілімде әрқашан көрінетін. Әдеттегі скетчтер кезінде бала ешқашан сөйлемейтін; естілетін жалғыз дауыс – экраннан тыс диктордың дауысы. Әр эскиздің форматы өте қарапайым болды және бірінші маусымның барысында өте аз өзгеріске ұшырады (соңғы эпизодты қоспағанда). Әр эпизод диктордың қысқаша кіріспесімен басталды (эскиздің атау картасымен бірге), мысалы: "Орындыққа деген махаббат. Үлкен бөлмедегі кішкентай орындықтан шыққан бала үй жануарлары дүкеніндегі жетекші ретінде бақытты бола ала ма?" (Әрбір эпизодта әртүрлі әзіл-сықақ "қарсылықтар" болды: "пальто киген дублер", "автобус аялдамасындағы автосервисші", "ФБР-дегі VIP" және т.б. Кейінгі эпизодтар осы кіріспеді "Сұрақ тудыратын драма: бала " деген сұрақпен бастады). Бұл Хиннанттың сөйлеген соңғы екі "Орындыққа деген махаббат" сегментінің бірі болды, ал ойнаған ән ешқашан қайтадан көрсетілген жоқ.
The scene was always set in a room with bare featureless walls and floors, and focused on the actions of a boy (played by Skip Hinnant, aged over 30 years, dressed as a pre teenaged child). In the early sketches, the only other visible objects in the room were a simple wooden chair in which the boy usually sat, and a paneled door in the background. Later sketches occasionally included one or two additional inanimate objects, but the chair would always be visible in the shot during each sketch. During the regular sketches, the boy never spoke; the only voice heard was that of the off screen announcer. The format of each sketch was very simple, and showed very little variation over the course of the first season (with the notable exception of the final episode). Each episode began with a brief introduction by the announcer (featuring a title card for the sketch), for example: "Love of Chair. Can a boy from a small chair in a big room find happiness as a top dog in a pet shop?" (Each episode had a different set of humorous "opposites": "an understudy in an overcoat," "a carhop at a bus stop," "a VIP in the FBI," etc. Later episodes began this introduction with "The drama that asks the question: Can a boy "
This was one of the last two Love of Chair segments in which Hinnant spoke, and the song that played was never rebroadcast again.