Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралияның Корольдік Әуе күштері эскадрильясы
Royal Australian Air Force squadron
No. 9 эскадрилья – Австралияның Корольдік Әуе күштері (RAAF) құрамындағы бөлім. Эскадрилья 1939 жылдың басында құрылған және Екінші дүниежүзілік соғыста флотпен өзара әрекеттесу бөлімі ретінде белсенді қызмет атқарды, Австралия Корольдік Әскери-теңіз күштерінің крейсерлерінен ұшатын гидросамолет экипаждарын қамтамасыз етті. 1944 жылдың соңында таратылған, бірақ 1962 жылы қайта құрылып, кейіннен Вьетнам соғысы кезінде австралиялық әскерлерге қолдау көрсету үшін тікұшақтарды пайдаланған әскери-бірлестік бөлімі болды. RAAF 1989 жылы ұрыс далалық тікұшақтарын Австралия армиясының авиациялық полктеріне тапсырғаннан кейін эскадрилья қайта таратылды. 2023 жылдың маусым айында Northrop Grumman MQ-4C Triton ұшқышсыз әуе аппаратын пайдалану үшін қайта құрылды.
No. 9 Squadron is a unit of the Royal Australian Air Force (RAAF). The squadron was formed in early 1939 and saw active service in World War II as a fleet co operation unit providing aircrews for seaplanes operating off Royal Australian Navy cruisers. It was disbanded in late 1944, but was re raised in 1962 and later became an Army co operation unit, flying helicopters in support of Australian troops during the Vietnam War. The squadron was disbanded in 1989 when the RAAF transferred its battlefield helicopters to the Australian Army's aviation regiments. It was re raised in June 2023 to operate Northrop Grumman MQ 4C Tritons.
Флотпен ынтымақтастық
9-шы эскадрилья 1939 жылдың 1 қаңтарында Ричмонд әуе базасында 5-ші эскадрильяны қайта нөмірлеу арқылы құрылды. Құрылғаннан кейін эскадрильяның алғашқы командирі Корольдік әуе күштерінің офицері, эскадрилья басшысы Дж. А. С. Браун болды. Австралияның жалғыз флоттық әріптестік эскадрильясы ретінде 9-шы эскадрилья Австралия Корольдік теңіз флотының ауыр және жеңіл крейсерлерінен амфибиялық ұшақтарды пайдаланды; әр крейсерге бір Seagull немесе Walrus амфибиясы бекітілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 9-шы эскадрильяның ұшақтары өздерінің негізгі кемелерімен әлемнің көптеген мұхиттарында, Арктикадан Оңтүстік Тынық мұхитына дейін, Hobart, Sydney, Australia, Perth және Canberra сияқты кемелерде қатысты. Амфибиялық ұшақтар өздерінің негізгі кемелеріне барлау, суасты қайықтарға қарсы қорғаныс, артиллерияны бақылау және жалпы қолдау көрсету үшін қолданылды. Амфибиялар соғыстың басында маңызды қолдау көрсеткенімен, соғыс барысында Австралия Корольдік теңіз флоты (RAN) құрлықтағы және авиатасымалдаушылардың ұшақтарынан айтарлықтай қолдау алды, сондықтан амфибиялардың қажеттілігі болмады. 1943 жылдың қаңтар айының басында эскадрилья Боуэнге (Квинсленд штаты) көшірілді, онда оның ұшақтары патрульдік операцияларды жүргізді. 1944 жылы барлық қалған RAN крейсерлері катапульдаларын алып тастады және 9-шы эскадрилья 1944 жылдың 31 желтоқсанында Ратминс әуе базасында таратылды. Соғыс кезінде қаза тапқандардың саны 22 адамды құрады.
No. 9 Squadron was formed on 1 January 1939 at RAAF Base Richmond by renumbering No. 5 Squadron. On formation, the squadron's first commanding officer was a Royal Air Force officer, Squadron Leader J. A. S. Brown. As Australia's only fleet co operation squadron No. 9 Squadron operated amphibious aircraft from the Royal Australian Navy's heavy and light cruisers; each cruiser was assigned a single Seagull or Walrus amphibian. During the Second World War aircraft from No. 9 Squadron saw action with their parent ships in most of the world's oceans, ranging from the Arctic to the South Pacific on vessels such as HMA Ships Hobart, Sydney, Australia, Perth and Canberra. The amphibians were used to provide their parent ships with reconnaissance, anti submarine protection, artillery spotting and general support. While the amphibians provided important support during the early years of the war, as the war progressed the Royal Australian Navy (RAN) enjoyed considerable support from land and carrier based aircraft and the amphibians were no longer necessary. In early January 1943, the squadron was transferred to Bowen, Queensland, from where its aircraft flew patrol operations. During 1944, all remaining RAN cruisers had their catapults removed and No. 9 Squadron was disbanded at RAAF Base Rathmines on 31 December 1944. Casualties during the war amounted to 22 killed,
Әскери ынтымақтастық
No. 9 эскадрилья 1962 жылдың 11 маусымында Уильямтаун әуе базасында қайта құрылды, бастапқыда «Уолрас» ұшақтарымен жабдықталды, кейін UH-1 «Ирокез» тікұшақтарымен қайта жабдықталғаннан соң Фэрберн әуе базасына көшті. RAAF-қа іздеу-құтқару мүмкіндіктерін ұсыну үшін құрылған болса да, эскадрильяның негізгі міндеті тез арада Австралия армиясына әуе көлігін ұсынуға айналды. 1966 жылдың ортасында эскадрилья 1-ші австралиялық әскери күштерінің (1 ATF) құрамында Оңтүстік Вьетнамдағы Вунг Тау әуе базасына орналасты және 1966 жылдың 30 маусымында операцияларды бастады. Эскадрилья әскери күшке тікұшақпен қолдау көрсетті, бірақ оның көп бөлігін АҚШ армиясы қамтамасыз етті. Бірақ көп ұзамай No. 9 эскадрилья мен армия командирлері арасында келіспеушіліктер туды, себебі Әуе кеңесі «бейбіт уақытта жасалған ережелерді сақтау қажет» деп талап етті. Бұл No. 9 эскадрильяның операциялық мүмкіндіктерін шектеді, Оуэн Изердің сөзіне сүйенсек, «Ирокез» тікұшақтарының «қауіпсіз емес жерлерде» немесе «шабуылдық» рөлдерді орындауына мүмкіндік бермеді. Изер бұл RAAF-тың Оңтүстік Вьетнамдағы жер күштерінің қажеттіліктерін түсінбегендігін көрсетті, бұл армия операцияларын осылай тоқтатты, нәтижесінде No. 9 эскадрилья уақытша тоқтатылды. Алан Стивенс соғыстан кейінгі RAAF тарихында бұл есеп миф екенін және эскадрильяның жазбалары 1966 жылдың маусым мен қыркүйек айлары арасындағы тоқтатылған кезеңде де үздіксіз жұмыс істегенін көрсетеді деп мәлімдейді. 1966 жылдың 18 тамызында Лонг Тан шайқасында No. 9 эскадрильяның екі «Ирокез» тікұшағы, ұшу лейтенанттары Клифф Доле мен Фрэнк Райли басқаруымен, 6 RAR-дың D ротасын жабдықтау үшін қауіпті миссияны орындады, олар саны жағынан кем және оқ-дәрісі таусылып бара жатқан. Миссия австралиялық жаяу әскерінің аман қалуына өте маңызды болды, себебі көмек күштері Нуи Даттан өтіп кетуге мүмкіндік алды және қатты жаңбыр мен жерден атыс қаупіне қарамастан аяқталды. Вьетконг әскерлері шегінгеннен кейін бірнеше тікұшақ австралиялық жарақат алғандарды соғыс алаңынан эвакуациялау үшін пайдаланылды. Лонг Таннан кейін RAAF пен армия арасындағы қарым-қатынас жақсарды. No. 9 эскадрилья жаңа операциялық тұжырымдамалар мен процедураларды әзірледі, ұшақтардың жоғары көрсеткіштерін, миссияның табысты орындалуын және төмен шығынды қамтамасыз етті. Эскадрилья Арнайы әуе күштерімен тығыз кәсіби қарым-қатынас орнатты, бұл оларға орманды жерге қону аймақтарына жылдам және дәл патрульдерді енгізуге және шығаруға мүмкіндік берді. Вьетнамда орналасқан кезде, 1967 жылы эскадрилья «Ирокез» тікұшақтарының жаңартылған нұсқаларымен жабдықталды, сонымен қатар RAN және Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерінің No. 3 эскадрильясымен күшейтілді. 3 наурызда Қорғаныс министрі мен Әуе күштерінің басшысы эскадрилья 2023 жылдың маусымында қайта құрылатынын, 2024 жылы пайдалануға берілетін «Тритон» ұшақтарын басқаратынын жариялады. Эскадрилья 11 маусымда 2023 жылы No. 92 қанаттың құрамында қайта құрылды. Оның штаб-пәтері Оңтүстік Австралиядағы Эдинбург RAAF базасында орналасқан, ал «Тритон» ұшақтары негізінен Солтүстік территориядағы Тиндал RAAF базасынан жұмыс істейтін болады.
No. 9 Squadron was re formed at RAAF Base Williamtown on 11 June 1962 equipped initially with Walruses before being re equipped with UH 1 Iroquois helicopters and moving to RAAF Base Fairbairn. While originally formed to provide the RAAF with a search and rescue capability, the squadron's main role rapidly became providing airlift to the Australian Army. The squadron deployed to Vung Tau Air Base, South Vietnam in mid 1966 as part of the 1st Australian Task Force (1 ATF) and began flying operations on 30 June 1966. The squadron provided the Task Force with part of its helicopter support, although most of it was provided by the US Army. Problems soon arose between No. 9 Squadron and Army commanders as the Air Board insisted "regulations, framed for peacetime, should apply". This limited the scope of No. 9 Squadron's operations, and according to Owen Eather, prevented the Iroquois helicopters from operating in "'insecure locations' or undertaking roles that were 'offensive'". Eather contends that this "exhibited a lack of awareness by the RAAF of the requirements of the ground force in South Vietnam", and it hampered Army operations to the extent that No. 9 Squadron was temporarily grounded. Alan Stephens, in the official history of the post war RAAF, asserts however that the latter report is a myth and that squadron records indicate it operated constantly during the period of its supposed grounding between June and September 1966. During the Battle of Long Tan on 18 August 1966 two No. 9 Squadron Iroquois flown by Flight Lieutenants Cliff Dohle and Frank Riley completed a hazardous mission to resupply D Company, 6 RAR which was heavily outnumbered and running dangerously low on ammunition. The mission proved vital in ensuring the survival of the Australian infantry until a relief force could fight its way through from Nui Dat and was completed despite heavy rain and the risk of ground fire. Following the withdrawal of the Viet Cong a number of helicopters were used to evacuate the Australian casualties from the battlefield. RAAF Army relations improved considerably following Long Tan. No. 9 Squadron subsequently developed new operational concepts and procedures, achieving consistently high rates of aircraft availability, mission success and a low loss rate. A close professional relationship was also developed with the Special Air Service which saw the squadron provide rapid and precise insertion and extraction of patrols into jungle landing zones at tree top height. While deployed to Vietnam, in 1967 the squadron was re equipped with updated versions of the Iroquois, and was also reinforced with personnel from the RAN and the Royal New Zealand Air Force’s No. 3 Squadron RNZAF. On 3 March, the Defence Minister and Chief of Air Force announced that the squadron would be reactivated in June 2023 to operate the Tritons due to enter service in 2024. The squadron was re raised on 11 June 2023 as part of No. 92 Wing. It is headquartered at RAAF Base Edinburgh in South Australia, and the Tritons will mainly operate from RAAF Base Tindal in the Northern Territory.