Кіріспе
Соғыстан кейін итальяндық "Витторио Венето" линкорынан алынған он екі 90/53 зеңбірегі соғыс өтемақысы ретінде Югославияға берілді. Олар Шибеник қаласының жанындағы Жирье аралындағы жағалау артиллериялық батареясына орнатылды, бұл Суық соғыс кезеңіндегі қорғаныс стратегиясының бір бөлігі болды. Бұл зеңбіректер 1991 жылдың қыркүйегінде Хорватия Тәуелсіздік соғысы барысында қолданылып, Югослав Халық Армиясының Шибеникке жасаған шабуылын тоқтатты және 34 Югослав теңіз күштерінің катерлері мен мина тазартушы кемелерін ұстап қалды, олар кейіннен Хорватия күштерімен ішкі портта басып алынды.
Құрлық нұсқасы
90/53 канонесі, теңіздік нұсқасынан алынған, Ансальдомен жобаланған, алғашқы үлгілері 1939 жылы өндірілді. Бастапқы жоспар бойынша, қару үш түрде шығарылатын болды: Modello 41P – стационарлық орналасу үшін; 1087 данаға тапсырыс берілді. Modello 41C – буксировкаға арналған; 660 данаға тапсырыс берілді. 57 данасы 90/53 автоканондары деп аталатын ауыр жүк көліктеріне орнатылуға тапсырылды. Италиялық өнеркәсіп мұндай көлемде өндіруге дайын болмады, сондықтан 1943 жылдың шілдесінде өндіріс тоқтатылғанда барлығы 539 қару жеткізілді, оның ішінде 48-і Semovente 90/53 ауыр танк жойғышында пайдалану үшін өзгертілді. Ал кейбіреулері, қажетті бекіткіштерді өндірудегі кешігулерге байланысты, уақытша бекіткіштерге немесе Lancia 3Ro және Breda 52 сияқты жүк көліктерінің платформасына орнатылып, Autocannone Breda 52 da 90/53 деп аталды. Немецтің 8,8 см FlaK 18 зениттік қаруымен алынған тәжірибеге сүйене отырып, бұл қару далалық артиллерия ретінде немесе танкке қарсы қару ретінде, тікелей емес атыс режимінде қолданылды. Соңғы жағдайда, оның бронебойғыш снаряды келесідей броняны тесіп өте алатын: және , және мүмкін тіпті . Осы арқылы Солтүстік Африка мен Италияда кездесетін кез келген одақтас танкты жоюға қабілетті болды. Италия капитуляциялағаннан кейін, Вермахт әскерлері басып алған қарулар 9 cm Flak 41(i) немесе 9 cm Flak 309/1(i) деп белгіленді. Олардың бір бөлігі Германияның әуе қорғанысына, ал қалғаны Италияда қолданысқа алынды.
The Modello 41P was for static emplacement; 1,087 were ordered. The Modello 41C was to be towed; 660 were ordered. 57 were ordered to be mounted on heavy trucks designated autocannoni da 90/53. Italian industry was not up to producing these quantities and by the end of production in July 1943 only 539 guns had been delivered, including 48 converted for use on the Semovente 90/53 heavy tank destroyer; some, owing to delays in producing the adequate mountings, were fitted on makeshift ones or on the flatbed of trucks like the Lancia 3Ro and the Breda 52 and were designated Autocannone Breda 52 da 90/53. Drawing upon the German experience with the comparable 8.8 cm FlaK 18, the gun was also used as field artillery in the indirect fire role or as an anti tank gun. In the latter role its AP shell could penetrate of armour at , and at , and possibly up to , thus being able to destroy any Allied tank it faced in North Africa and mainland italy. After Italy surrendered, guns captured by Wehrmacht forces were designated 9 cm Flak 41(i) or 9 cm Flak 309/1(i). Some of these guns were used for the air defence of Germany, while others were kept in service in Italy.