Америкалық жеңіл танк бағдарламасы

Кіріспе

Америкалық жеңіл танк

1990 жылдың наурыз айында Вуоно Сенаттың қорғаныс мәселелері жөніндегі кіші комитетіне армия Шериданды алмастыру үшін шамамен 70 танкты сатып алу мүмкіндіктерін қарастырып жатқанын мәлімдеді. 1990 жылдың сәуір айында армия жаңа ROC-ті бекіту арқылы AGS бағдарламасын ресми түрінде іске қосты. 1990 жылдың шілдесінде Сенаттың Қарулы Күштер комитеті (SASC) армиядан AGS-ті тікелей сатып алуды талап етті. Тамыз айында SASC армияға AGS үшін конкурс өткізгенге дейін бронетехниканы жаңарту жұмыстарын тоқтатуды бұйырды. Осы кезде AGS бағдарламасы саяси қолдауға ие болды, себебі Шеридан екі шетелдік операцияда сәтті қолданылған еді. 1989 жылдың желтоқсанында 3/73-ші бронетанкілік полкінің, 82-ші әуе десанттық дивизияның Шеридандары «Ақталған себеп» операциясы аясында Панамаға тасымалданды. Бұл жеңіл бронетехниканың жауынгерлік қолданылуының алғашқы сәтті мысалы болды. 1990 жылдың тамызында Шеридандар «Шөлдегі қалқан» операциясын дамытудың алғы шебі ретінде Сауд Арабиясына тасымалданды. 1990 жылдың қазанында HASC Block III негізгі танкты кейінге шегерді және армияға AGS-ті басымды жаңарту бағдарламасы ретінде қарауды тапсырды. Бұрын танкты жоюға тырысқаннан кейін, қаржыландырушылар бағдарламаның салыстырмалы түрде төмен құнына риза болды. Армия Шериданды тікелей сатып алынатын AGS-мен алмастырудың жаңартылған Шериданға қарағанда арзанға түсетініне және көбірек мүмкіндіктер беретініне сенді. Ол 3/73-ші бронетанкілік полкіндегі Шериданды және 2-ші бронеатты кавалерия полкінің (2nd ACR) 2-ші полкіндегі TOW зымырандарымен жабдықталған Humvee көліктерін алмастыруы күтілді. 1990 жылдың қарашасында Конгресспен келісім бойынша армиядан AGS үшін теңізшілер корпусының LAV 105-ін пайдалануды немесе «LAV 105 талапты орындай алмайтындығына нақты және сенімді дәлелдер ұсынуды» сұрады. Армия келісті. 1991 жылы Сенат пен Палатаның Қарулы Күштер комитеттері армияға LAV 105 мұнарасын және Watervliet Arsenal EX35 зеңбірегін AGS шассиімен біріктіруді бұйырды. Екі қызмет тарапынан да бірлескен бағдарламаға қарсылық болды, олар екі платформаның үйлесімсіз екеніне сенді. 1991 жылдың мамырында армия ұсыныс сұранысының (RfP) жобасын жариялады. Армия тамыз айында RfP-ді жариялады, онда өнеркәсіп пен Конгресс ұсынған пікірлерге байланысты өзгерістер енгізілді, соңғысы армиядан EX35 зеңбірегін талап етуге бұйырды. Армияның қару-жарақ жөніндегі бас директоры Стивен К. Конвер AGS бағдарламасының қажетсіз талаптармен ауырлап бара жатқанына алаңдады, бұл шығындарды және даму уақытын арттырады, сондай-ақ қызығушылық танытқан мердігерлердің санын шектейді. General Dynamics Land Systems (GDLS) және Teledyne Continental Motors AFVTV зерттеуіне енгізілген Teledyne танкының нұсқасын ұсынды. GDLS дизайны қуаттық блогы алдыңғы бөлігінде орналасқан және сыртқы зеңбірекпен ерекшеленді. Экипаж корпустың сызығынан төмендегі мұнаралық себетте орналасқан. Cadillac Gage Textron LAV 105 мұнарасы бар Commando Stingray ұсынды. Ұсынылған көліктердің үшеуі автоматты зарядтағыштармен жабдықталған, ал Hägglunds жоқ. Армия ұсыныстардың іздік немесе дөңгелекті болуын талап етпесе де, төрт ұсыныстың барлығы да іздік болды.

In March 1990, Vuono told the Senate Appropriations Defense Subcommittee that the Army was surveying options for acquiring about 70 tanks to replace the Sheridan. The Army formalized the AGS program in April 1990 with the validation of a new ROC. In July 1990, the Senate Armed Services Committee (SASC) required that the Army procure the AGS off the shelf. In August, SASC directed the Army to halt work on Armored Systems Modernization until it could conduct a competition for an AGS. The AGS program had gained political favor by this point due in part to the back to back successful employment of the Sheridan in two overseas operations. In December 1989, Sheridans of the 3/73 Armor, 82d Airborne Division, were airdropped into Panama as part of Operation Just Cause. This was the first successful employment of light armor in combat. In August 1990, Sheridans were airdropped into Saudi Arabia as the spearhead of the buildup of Operation Desert Shield. In October 1990, HASC deferred the Block III main battle tank and directed the Army to make the AGS its top priority modernization program. After having earlier tried to kill the tank, appropriators grew to appreciate the program's relatively low price tag. The Army believed that replacing the Sheridan with an off the shelf AGS would be less expensive and provide more capabilities than an upgraded Sheridan. It was expected to replace the Sheridan in the 3/73rd Armor and TOW missile armed Humvees in the 2nd Armored Cavalry Regiment (2nd ACR). In November 1990, Congressional appropriators sought for the Army to utilize the Marine Corps's developmental LAV 105 for the AGS role or "show clear and convincing evidence that the LAV 105 is unable to fulfill the requirement". The Army agreed. In 1991, the Senate and House Armed Services Committees joined in directing the Army to integrate the turret and Watervliet Arsenal EX35 gun of the LAV 105 with an AGS chassis. A joint program was balked at by both services, who believed the two platforms were mismatched. The Army issued a draft request for proposals (RfP) in May 1991. The Army published the RfP in August incorporating changes as a result of feedback from industry and Congress, the latter of which had directed the Army to require the EX35 gun. Army Acquisition Executive Stephen K. Conver became concerned that the AGS program was becoming laden with unnecessary requirements that would increase costs and development time, as well as limit the number of interested contractors. General Dynamics Land Systems (GDLS) and Teledyne Continental Motors submitted a version of the Teledyne tank included in the AFVTV study. GDLS's design was unconventional with the powerpack mounted in the front, and an externally mounted cannon. The crew was located in the turret basket below the hull line. Cadillac Gage Textron submitted the Commando Stingray with the LAV 105 turret. Three of the vehicles proposed had autoloaders, while Hägglunds did not. Although the Army did not require that proposals be tracked or wheeled, all four proposals were tracked.

Жақын ұрыс көлігінің жарығы AGS болады

FMC 1983 жылы жеке бастама ретінде Жақын арадағы күрес машинасының (ЖАҚМ) әзірлемесін бастады. Көлік құралы әскердің әлі қаржыландырылмаған Зымырандық қару жүйесі (ЗҚЖ) талабын қанағаттандыру үшін жобаланды. FMC екі макет жасады. Біріншісі дизельді қозғалтқышы бар алдыңғы моторлы модель болды. Екіншісі дизельді қозғалтқышы және күшейтілген бронясы бар артқы моторлы модель болды. 1984 жылы FMC 105 мм-лік зеңбіректі жеңіл шассимен үйлестірудің мүмкіндігін растады. ЖАҚМ-нің алғашқы прототипі 1985 жылдың тамызында аяқталды және қазан айында АҚШ Армиясының қауымдастығының мәжілісінде таныстырылды. ЖАҚМ 1987 жылы Форт-Брэггте көрсетілді. Кейін FMC көлік құралын сатуды тоқтатты және прототипті бөлшектеді. Армия ЗҚЖ-ның тактикалық әуе көлігімен түсірілуін талап етті. C-130 әуе көлігімен түсіру қажетті мүмкіндік болды, бірақ міндетті емес. FMC C-130 әуе көлігімен түсіруге қабілетті екенін мәлімдеді, сондықтан бұл талап FMC келісім-шартында көрсетілді. FMC C-130-ның салмақ шегін сақтау үшін конструкцияға, әсіресе паллеттерге бірнеше салмақ үнемдеу өзгерістерін енгізді. 1993 жылдың желтоқсанындағы есепте Қорғаныс министрлігінің Бас инспекторы (БИ) ЗҚЖ-ның төмен жылдамдықты әуеден түсіруге (ТЖӘТ) тым ауыр болатынын ескертті. Егер Армия C-130-нан ТЖӘТ-ті көрсетпесе, БИ XVIII Әуе шабуылдық корпусы үшін 58 жүйенің жойылуын ұсынды. Пентагон бұл талап орындалмаса өндіріс бастамайтынына келісті. 1994 жылдың қазан айында БИ-дің алаңдаушылығы сейілді, өйткені Армия C-130-нан 1300 фут (396 м) биіктіктен ЗҚЖ-ны сәтті түсірді. 1993 жылы Армияның сатып алу бюджетінің қысқартылуына байланысты Армия жоспарланған ЗҚЖ тапсырысын 300-ден 233-ке дейін азайтты. Қараша айына қарай Армия бағдарламаны сәтті қайта құрды. Алдын ала өндіріс прототиптерін өндіріс үлгілері ретінде жіктеу арқылы Армия толық көлемді өндіріске дейінгі уақытты екі жылға қысқарта алды. Сол кезде Армия 237 көлік сатып алуды жоспарлаған. Олардың 123-і 2-ші бронеатқыштар полкіне, 58-і 82-ші Әуе шабуылдық дивизиясына, ал 56-сы резервке және оқу базаларына жіберілуі керек еді. 1998 жылдан 2002 жылға дейін шығарылатын соңғы 169 ЗҚЖ жүйесі 82-ші дивизияға арналған салмақ үнемдеу модификацияларысыз жасалуы керек еді, ол әуеден түсірілетін ЗҚЖ жүйесін қажет ететін жалғыз бөлім болды. ЗҚЖ бюджеті нөлге дейін төмендетілді және бағдарламалық шығындардың өсуіне байланысты Конгрестің 1995 жылғы бюджетінде өндіріс кестесі бір жылға ықшамдалды. XM8 белгісімен алты прототип салынды. Олардың біріншісі 1994 жылдың сәуір айында Калифорния штатының Сан-Хосе қаласындағы United Defense (FMC және BMY бірігуінен құрылған) зауытында іске қосылды және 1995 жылдың сәуір айында Кентукки штатының Форт-Нокс қаласына жеткізілді. Соңғысы мамыр айында жеткізілді. United Defense Армияның Оперативтік сынақ командасына бес XM8 ЗҚЖ жүйесін ұсынды, ол көлік құралын Вирджиния штатының Пикетт фортында бес ай бойы сынақтан өткізді. Тағы бір прототип Мэриленд штатындағы Абердин полигонында төзімділік сынағынан өтті.

FMC began developing the Close Combat Vehicle Light as a private venture in 1983. The vehicle was designed from the outset to meet the Army's as yet unfunded Armored Gun System (AGS) requirement. FMC built two mock ups. The first was a front engine model utilizing a diesel engine. The second was a rear engine model with a diesel engine and featuring more armor. In 1984, FMC validated the feasibility of pairing the 105 mm gun with a light chassis by test firing a 105 mm gun mounted on an M548. The first prototype CCVL was completed in August 1985 and debuted at the meeting of the Association of the United States Army in October. The CCVL was demonstrated at Fort Bragg in 1987. FMC subsequently ended the marketing of the vehicle and disassembled the prototype. The Army required the AGS to be airdroppable from a tactical airlifter. C 130 airdrop was a desired capability, but not a required one. FMC claimed it could achieve C 130 airdroppability and so such a requirement was written into FMC's contract. FMC made several weight saving changes to the design, particularly the pallets, in order to meet the C 130's weight limit. In a December 1993 report, the Defense Department Inspector General (IG) cautioned that the AGS would be too heavy for low velocity airdrop (LVAD). The IG recommended canceling 58 systems meant for the XVIII Airborne Corps if the Army could not demonstrate LVAD from a C 130. The Pentagon concurred that no production could begin until the Army met this requirement. The IG's concerns were put to rest in October 1994, when the service successfully airdropped an AGS from a C 130 at an altitude of 1,300 feet (396 m). Citing cuts in the service's procurement budget, in 1993, the Army reduced its planned AGS order from 300 to 233. By November the Army had successfully overhauled the program. By reclassifying the preproduction prototypes as production models, the Army was able to cut two years off the time until full scale production. The Army had by then settled on an acquisition target of 237 vehicles. Of these, 123 would go to the 2nd Armored Cavalry Regiment, 58 to the 82nd Airborne Division, and 56 to reserves and training bases. The last 169 AGS systems, to be produced from 1998 to 2002, were to be built without the weight saving modifications of those destined for the 82nd, which was the only unit that required an airdroppable AGS system. The AGS's budget was zeroed and the production schedule slipped by one year in Congress's FY1995 budget due to program cost growth. Six prototypes were built under the designation XM8. The first of these was rolled out at the United Defense (created by a merger of FMC and BMY) facility in San Jose, California, in April 1994, and arrived at Fort Knox, Kentucky, in April 1995. The last of these was delivered in May. United Defense provided five XM8 AGS systems to the service's Operational Test Command, which put the vehicle through five months of testing at Fort Pickett, Virginia. Another prototype underwent survivability testing at Aberdeen Proving Ground, Maryland.

Жою

1995 жылы Армия 2-ші АКР-ді қысқарту мүмкіндігін қарастырды, бұл Армияның сатып алатын бірлігін 80 АГС-қа дейін азайтуға әкелтер еді. Олар 82-ші Әуе десанты дивизиясына жұмсалатын болды. 1995 жылдың мамыр айында Ұлттық гвардия 2-ші АКР таратылған жағдайда туындауы мүмкін қабілеттіліктердің кемшілігін жоюға көмектесу үшін 38-ші, 35-ші және 34-ші жаяу әскер дивизиялары үшін АГС сатып алуға қызығушылық танытты. Бірақ бұл ұсыныс қабылданбады. Армия штабының бастығы Гордон Р. Салливан, Пентагондағы АГС-тің ең белсенді жақтаушысы, 1995 жылдың маусым айында зейнетке шықты. 1995 жылдың қазан айында Армия XM8-ді M8 бронетранспорттық қару жүйесі деп ресми түрде атады. АГС сол кезде әзірленген бронетранспорттық құралға қарсы қарулардың бағалауында жақсы нәтиже көрсетпеген бірнеше жүйелердің бірі болды. 1998-2003 қаржы жылында күтілетін бюджеттік қысқартуларға жауап ретінде 1996 жылы Армия жаңа саясат қабылдады: көптеген жобаларға шағын қысқартулар жасаудың орнына, толық бағдарламалар тоқтатылатын болды. 1996 жылдың қаңтарында Армия штабының бастығы Деннис Раймер АГС бағдарламасын тоқтатты. Көптеген шенеуніктер Армияның АГС-ті тоқтату туралы шешімінен ойсырап қалды. Армияның АГС-ті тоқтату шешімі ресми түрде жарияланбады, бірақ жақын арада баспасөзге сіңіп кетті. Бұл Сенаттың Қарулы Күштер Комитетінің төрағасы Стром Турмонд сияқты кейбір заң шығарушыларды ашуға түсірді, ол қорғаныс министрі Уильям Дж. Перриге ақпаратты БАҚ арқылы білгеніне жеке реніш білдірді. Алайда, ақпан айында Бірлескен талаптарды қадағалау кеңесі (JROC) Армияның шешімін мақұлдады. Армия 2-ші АКР-ді "күшейту" үшін әртүрлі жоспарларды қарастырды. Қызмет 2-ші АКР-ге ауыр бронетехника қосты және Apache тікұшақтарын сатып алуға қаржы сұрады. 82-ші Әуе десанты дивизиясында Армия EFOGM зымыраларын енгізуді жоспарлады және Javelin зымыраларын кеңінен пайдалануды қарастырды. 1998 жылы EFOGM бағдарламасына қаржыландыру тоқтатылды. Армия сонымен қатар бастапқыда жоспарланған АГС емес, қазір Humvee көлігіне орнатылған MGM 166 LOSAT зымырасын 82-ші Әуе десанты үшін ұқсас мүмкіндіктер ұсынатын тағы бір платформа ретінде қарастырды. Алайда, бұл бағдарлама 2005 қаржы жылында тоқтатылды. Реймердің сөзіне сәйкес, C-130 көлігімен жеткізілетін танктың болмауы, көбірек C-17 көліктерінің пайда болуымен біршама толықтырылды. 82-ші Әуе десантындағы Sheridan танктерінің орнына Армия 3-ші жаяу әскер дивизиясынан Bradley ұрыс машиналарын және M1A1 Abrams танктерінен құралған дереу дайын рота құрды, олар 82-ші дивизияға қосылатын болды.

In 1995, the Army explored cutting the 2nd ACR, which would reduce the Army's buy to 80 AGS. These would be destined for the 82nd Airborne. In May 1995, the National Guard expressed interest in procuring the AGS for the 38th Infantry Division, 35th Infantry Division and 34th Infantry Division to help bridge the looming capability gap should the 2nd ACR be eliminated. This proposal was rejected by the service. Army Chief of Staff Gordon R. Sullivan, the AGS's most influential advocate at the Pentagon, retired in June 1995. In October 1995, the Army type classified the XM8 as the M8 Armored Gun System. The AGS was one of several systems that did not fare well in an Army review of anti armor weapons then under development. Responding to budget cuts anticipated in the period FY98–03, in 1996 the Army adopted a new policy: Instead of distributing small cuts throughout many projects, entire programs would be canceled. Army Chief of Staff Dennis Reimer canceled the AGS in January 1996. Many officials felt blindsided by the Army's decision to kill the AGS. The Army's decision to cancel the AGS went without a formal announcement but was soon leaked to the press. This displeased some lawmakers including Senate Armed Services Committee chairman Strom Thurmond, who privately expressed irritation to Defense Secretary William J. Perry about having learned of the cancelation through media reports. However, in February the Joint Requirements Oversight Council (JROC) endorsed the Army's decision. The Army considered a variety of plans to "heavy up" the 2nd ACR. The service added heavy armor to the 2nd ACR and requested funding to purchase Apache helicopters. In the 82nd Airborne, the Army also planned to introduce the EFOGM missile and considered more widely fielding the Javelin missile. Funding for EFOGM was deleted in 1998. The Army also considered the MGM 166 LOSAT missile, now mounted on a Humvee rather than the originally planned AGS, as another platform offering similar capabilities for the 82nd Airborne. However, this program was canceled in FY2005. According to Reimer, the lack of a C 130 deliverable tank was made somewhat more acceptable by the introduction of an increasing number of larger C 17's. In place of the Sheridan in the 82nd Airborne, the Army stood up an Immediate Ready Company of Bradley Fighting Vehicles and M1A1 Abrams tanks from the 3rd Infantry Division which were to be attached to the 82nd.

Дизайн

AGS операциялық талаптары процестің басында айқындалды. Олар: орналастырылу қабілеті, ұрысқа қабілеттілігі, өмірге жарасымдылығы және қамтамасыз етілуі. AGS негізгі корпусы 5083 алюминий қорытпасынан жасалған, модульдік брондау жүйесімен жабдықталған, бұл көлікке қажеттіліктерге сәйкес жабдықтауға мүмкіндік береді. 1996 жылғы субподрядшылар: Chrysler Corporation (Pentastar), Computing Devices Canada, Detroit Diesel, General Electric Company, General Motors Corporation (Hughes Electronics), Textron Inc.: (Cadillac Gage) және Watervliet Arsenal.

Қорғау

CCVL корпусы толықтай алюминийдан жасалған, болтпен бекітілген болат композиттік бронясы бар. Пайдаланушы қолданбалы броняны да орната алады. II деңгейлі бронь жиынтығы титан, нығайтылған болат және кеңейтілген металлдан жасалған қосымша пластиналардан тұрады. Жалпы салмағы артқанда, II деңгейлі брондалған AGS-ті C-130 көлігімен тасымалдауға болады, бірақ оны әуеден түсіруге болмайды. NBC қорғанысы M25/M42 маскаларына сүзгіленген ауа түтіктер арқылы жеткізіледі. Армия AGS үшін радиациялық қорғаныс талабын қоспады. CCVL-де мұнараның екі жағына орнатылған екі 16 ұңғылы Tracor MBA Advanced Smoke Launcher System түтін граната тартқыштары бар. Олар L8 көрінетін немесе M76 инфрақызыл жасырын заттарды атып шығарады. United Defense Mobile Gun System нұсқасы көліктің көп бөлігінде 7,62 мм интегралды броньды қорғаныспен және алдыңғы 60 градустық доғада 14,5 мм бронебойғыш қорғаныспен жабдықталған. BAE AGS-тің Mobile Protected Firepower нұсқасын жол жиегіндегі бомбалардан қорғаумен жабдықтады. MPF нұсқасы BAE-нің Raven активті қорғау жүйесін, «жұмсақ өлтіру» принципімен жұмыс істейтін жүйені қамтиды. Ол кең бұрышты, ұзын толқынды инфрақызыл камералар, радар және кедергі жасайтын құрылғыдан тұрады. 2019 жылы BAE орта толқынды инфрақызыл сенсорларын және мұнараны келіп жатқан зымыран бағытына бағыттайтын жүйені қосу жұмыстарын жүргізіп жатты. Соңғысы экипажға шабуыл жасаушыларды жылдам анықтап, оққа от беруге мүмкіндік береді. M8-дің тізбегі алты дюймдік икемділікпен екі иықты модификацияланған T150 тізбегі. AGS торсионды таяқшалы серіппесі Abrams-тағыдай. II және III деңгейлі бронь жиынтықтары AGS-тен бөлек әуемен жеткізіліп, үш сағаттан кем уақытта далада орнатылуы мүмкін. MPF нұсқасы әуе көлігімен тасымалдау мүмкіндігін сақтайды: C-130-қа біреуі, ал C-17-ге үшеуі сыяды. 1994 жылы Армия AGS үшін шабуыл көпірін іздеуді бастады. Қызмет 18 орташа шабуыл көпірлік машинасы іздеді, бірақ оларды әзірлеу үшін дайын шешімді немесе қаржыландыруды таба алмады. M8 жоғарыда 9 сарбаздық тобын тасымалдай алады. MPF нұсқасының жауынгерлік салмағы – 0,9 кг. Ол 1983 жылы Benét Laboratories, Watervliet Arsenal компаниясы Marine Corps Mobile Protected Gun Program үшін әзірлеген. M35, M60 танкысында қолданылған M68-ден жеңіл. AGS негізгі ұрыс танкыларымен қарулы қақтығысқа түсуге қабілетті, бірақ осы ауыр брондалған машиналар AGS-тің басты нысанасы болмайды. AGS-тің жоспарланған нысаналары бункерлер және басқа да жасанды құрылыстардан бастап бронетранспортерлер мен жеңіл брондалған машиналарға дейін болды. AGS-де Browning M2 12,7 мм (.50) калибрлі ауыр пулемет командирдің люгінде толық айналатын сақиналы тіреуге орнатылған. refn|group=nb|name=ninth|Бұл бастапқыда айналмайтын тіреу болған, бірақ 1992 жылы 360° айналатын конструкцияға өзгертілді. Бұл люкті қайта жасауды қажет етті. MPF нұсқасы жағдайды бағалау үшін төрт соқыр аймақ камерасына ие.

The CCVL hull was all welded aluminum with bolt on steel composite armor. Appliqué armor could also be installed by the user. The Level II armor package consisted of additional plates of titanium, hardened steel and expanded metal. At an all up weight of , Level II armored AGS could still be carried by C 130 but could not be air dropped. NBC protection is provided by filtered air through tubing to M25/M42 masks. The Army omitted a requirement for radiation hardening from the AGS. The CCVL had two 16 barrel Tracor MBA Advanced Smoke Launcher System smoke grenade launchers mounted on either side of the turret. This fired L8 visual or M76 infrared obscurants. The United Defense Mobile Gun System variant included 7.62 mm integral armor protection over most of the vehicle, and 14.5 mm AP protection over the frontal 60 degree arc. BAE equipped the Mobile Protected Firepower variant of the AGS with underbody blast protection from roadside bombs. The MPF variant integrated a BAE's Raven soft kill active protection system. This comprised wide angle view long wave infrared cameras, radar, and a jammer. As of 2019, BAE was working on adding medium wave infrared sensors and a slew to cue system that points the turret in the direction of the incoming missile. The latter would allow the crew to more quickly identify and engage the perpetrators. The M8's tracks are double pin modified T150 with six inches of pitch. The AGS torsion bar suspension is similar to that in the Abrams. this one also developing
Level II and III armor packages can be airdropped separately from the AGS and installed in the field in under three hours. The MPF variant retained airlift capability: one could fit on the C 130 and three on the C 17. In 1994, the Army began seeking an assault bridge for the AGS. The service was seeking 18 medium assault bridge vehicles but hadn't been able to identify either an off the shelf solution or funding to develop one. The M8 can carry approximately up to a squad of nine mounted infantry on top. The MPF variant has a combat weight of was originally designed and developed by Benét Laboratories, Watervliet Arsenal in 1983 for the Marine Corps Mobile Protected Gun Program. The M35 is about lighter than the M68 used on the M60 tank. The AGS has the potential to engage main battle tanks, but these more heavily armored vehicles are less likely to be the AGS's main targets. The planned targets for the AGS ranged from bunkers and other artificial structures to armored personnel carriers and light armored vehicles. On the AGS, a Browning M2 12.7 mm (.50) caliber heavy machine gun is mounted in a fully traversable ring style mount on the commander's hatch. refn|group=nb|name=ninth|Originally a non traversable pintle mount, this was changed to a 360° traversable design in 1992. This necessitated a redesign of the hatch. The MPF variant has four blind spot cameras for situational awareness.

Тірі қалған мысалдар

2015 жылға қарай, барлық алты XM8 түрлі жөндеу сатысында сақталып тұр. Түсіріп сынауға қолданылған XM8, 2022 жылға дейін Джорджия штатындағы Форт Мурдағы АҚШ Армиясының Зы бронетехника және кавалерия жинағының сыртында қайта жаңарту күтіп тұр.

Галерея

2020 жылы Ұлттық әскери көліктер мұражайындағы жақын арадағы шайқас машинасы. BAE XM1302 MPF сынақ көлігі 2 АҚШ Армиясының броньдық және кавалериялық жинағында.