Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Феликс Апрахамиан (5 маусым 1914 – 15 қаңтар 2005), туған аты Апрахамиан Феликс Бартев Апрахамиан, – ағылшын музыкасын сыншысы, жазушы және концерттерді ұйымдастырушы, баспа кеңесшісі, жас музыканттарды қолдаушы және өткен ғасырдың ең белгілі музыканттарының досы. Алайда, Апрахамиан өзін көбінесе музыка сыншысы деп есептеген. Ол мәдениетті, ерекше және жылы жүректі адам ретінде танымал болды, оның ескі досы және әріптесі Джон Амис (The Guardian, 21 қаңтар 2005) оны "Пруст және П. Г. Вудхаус кейіпкерлерінің үйлесімі" деп сипаттады.
English music critic, writer and promoter
Felix Aprahamian (; 5 June 1914 – 15 January 2005), born Apraham Felix Bartev Aprahamian, was an English music critic, writer, concert promoter, publisher's adviser, supporter of young musicians, and friend to some of the last century's most notable musicians. Aprahamian, however, usually described himself as a music critic. He was considered an urbane, flamboyant and warm hearted man, described by his old friend and colleague John Amis (in The Guardian, 21 January 2005) as "a mixture of characters from Proust and P. G. Wodehouse".
Өмірбаян
Феликс Апрахамиан 1914 жылы Лондонда дүниеге келді. Шынымен Апрахам Феликс Бартев Апрахамиан деп шақырылған ол, өз атын ресми түрде Феликс Апрахамиан деп өзгертті. Оның әкесі Хованессиан есімін өзгертіп, әкесінің Апрахам есімін қабылдап, оған "-ян" қосымшасын тіркеп, Апрахамиан – яғни Апрахамның ұлы дегенді қалыптастырды. 17 жасында Апрахамиан Орган Музыкасы Қоғамының көмекші хатшысы болды және ол өте шебер клавиштер ойнаушыға айналды. Кейін ол мектепке түсу емтиханын музыкаға деген құштарлығының кесірінен тапса алмағанын еске алды: ол музыканың, әдебиеттің және басқа да өнер салаларының барлық аспектілерін өзі жете оқыды. 1933 жылы ол екі досымен (Дуглас Пирт және Эрнест Чэпман) бірге Францияға, Грез-сюр-Луэнге қарт Фредерик Делиусты көру үшін барды, ал Парижде ол Шарль Мари Видормен танысты.
Felix Aprahamian was born in London in 1914. Christened Apraham Felix Bartev Aprahamian, he changed his name by deed poll to just Felix Aprahamian. His father changed his surname from Hovanessian, deciding to take his own father's Christian name, Apraham, and attach the patronymic –ian, to form Aprahamian, or son of Apraham. At the age of 17, Aprahamian became assistant secretary to the Organ Music Society, and he developed into a highly proficient keyboard player. He later recalled that it was his passion for music which led him to fail his school matriculation: he was self taught in almost every area of music, as well as literature and the other arts. In 1933, he went to France with two friends (Douglas Peart and Ernest Chapman) to visit the ageing Frederick Delius in Grez sur Loing, and in Paris he met Charles Marie Widor.
Ерте мансап
1935 жылы Апрахамиан Орган музыкасы қоғамының хатшысы болып тағайындалды, сондай-ақ сол жылы оның алғашқы мақалаларының бірі – «Евгений Гуссенс Лондонда» атты мақаласы «Музыкалық Таймс» журналында жарияланды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Лондон филармония оркестрінің концерт директоры болып жұмыс істеді және 1942 жылдан бастап Тони Майерге Лондонның Вигмор залында француз музыкасы концерттерін ұйымдастыруға көмектесті. 1946 жылы ол United Music Publishers компаниясына консультант ретінде қабылданды, ал Майермен бірге француз елшілігінде француз музыкасын соғыстан кейінгі британдық тыңдаушыларға жеткізуде маңызды рөл атқарды. 1948 жылы ол Sunday Times газетінің музыка сыншысының орынбасары болды және 41 жыл бойы қызмет етті; оның рецензиялары көркем тілімен және ынтасымен ерекшеленді. Ол 1936 жылы Оливье Мессьенмен хаттасып, 1938 жылы Холборндағы Сент-Албан шіркеуінде Мессьеннің «La Nativité du Seigneur» шығармасының Англиядағы тұңғыш толық орындалуын ұйымдастырды, оны композитор өзі орындады. Олардың арасындағы жылы достық композитордың 1992 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды. Франсис Пуленкпен оның алғашқы кездесуі Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін болды; олардың алғашқы танысуы Дж. & W. Честер музыка дүкенінде болды, онда ол композитордан «Qui est ce monstre?» деген жазумен суретке қол қоюын сұрады («Бұл кім?»). Екеуі жақын дос болып, Апрахамиан жиі Пуленкке Парижде қонаққа барды. Оның осындай достар табу қабілеті Масвелл-Хиллдегі үйінде көптеген есте қаларлық оқиғаларға әкелді. Пуленк алғаш рет Денис Брейннің естелігіне арналған Элегиясын сонда орындады, ал 1945 жылы Мессиан мен Ивонн Лориод британдық премьерадан бұрын Мессианның «Аминнің көріністері» шығармасын жеке орындады. Британ композиторларының ішіндегі ең үлкен сүйіспеншілігі Делиусқа болды (ол 1961 жылдан бастап Делиус қорына кеңесші, кейін қоғамның президенті болды), сондай-ақ ол Бенджамин Бриттен, Уильям Уолтон және Майкл Типпетпен жақсы қарым-қатынаста болды: LPO-да жұмыс істеген кезде ол 1944 жылы Типпеттің «Біздің заманымыздың баласы» шығармасының тұңғыш қойылымын ұйымдастыруға зор үлес қосты. Оның достарына дирижерлер Томас Бичэм, Виктор де Сабата, Роджер Дезормиер, Эрнест Ансермет және Чарльз Мюнх, сондай-ақ әнші Мэгги Тейте, виолончельші Пьер Фурнье, пианист Моник Хаас және композитор Флорент Шмитт кірді.
In 1935 Aprahamian was made secretary of the Organ Music Society, and the same year one of his first articles, "Eugene Goossens in London", was published in the Musical Times. During World War II, he worked as concert director of the London Philharmonic Orchestra and from 1942 onwards he helped Tony Mayer organise the Concerts de Musique Française at the Wigmore Hall in London. In 1946 he joined United Music Publishers as a consultant and, with Mayer at the French Embassy, played a central role in bringing French music to post war British audiences. In 1948 he became Deputy Music Critic of the Sunday Times and stayed for 41 years; his reviews were notable for their prose and enthusiasm. He first corresponded with Olivier Messiaen in 1936 and was responsible for organising the first complete performance in England of Messiaen's La Nativité du Seigneur, played by the composer himself at St Alban's Church, Holborn, in 1938. They developed a warm friendship which lasted until the composer's death in 1992. His first encounter with Francis Poulenc was well before the start of World War II; their first meeting was at J. & W. Chester's music shop, when he asked the composer to sign a photograph, duly inscribed "Qui est ce monstre?" ("Who is this monster?"). The two became firm friends and Aprahamian often visited Poulenc in Paris. His talent for making friends such as these led to many memorable events at his house in Muswell Hill. Poulenc first played through his Elégie in memory of Dennis Brain there, and in 1945 Messiaen and Yvonne Loriod gave a private rendition of Messiaen's Visions de l'Amen before the British première. Among British composers, his greatest passion was for Delius (he was an adviser to the Delius Trust from 1961, and later the president of the society), and he was on amicable terms with Benjamin Britten, William Walton and Michael Tippett: while at the LPO, he was instrumental in arranging the premiere of Tippett's A Child of Our Time in 1944. Other friends included the conductors Thomas Beecham, Victor de Sabata, Roger Désormière, Ernest Ansermet and Charles Münch, as well as the singer Maggie Teyte, the cellist Pierre Fournier, the pianist Monique Haas, and the composer Florent Schmitt.
Орган және орган музыкасы
XX ғасырдың көп бөлігінде Апрахамиан орган әлемінде және, ең бастысы, Ұлыбританиядағы алғашқы жылдарынан бастап орган реформасы қозғалысында маңызды рөл атқарды. Оның ең танымал жетістігі – Корольдік фестиваль залының органы оған қарызды. Ол Лондон округтік кеңесімен (көрінетінше телефон арқылы) жаңа Корольдік фестиваль залы үшін жобаланатын органға кеңесші тағайындау туралы кеңес алды. Оның бірден-бір ұсынысы Ральф Даунс болды, ол сәйкесінше тағайындалып, органның жобасын жасады және құрылысын аяқтады, содан кейін қайтыс болғанға дейін органның кураторы болып қалды. Даунс органды жаңа және кең аудиторияға таныстырған апта күндері концерттер сериясын бастады, сондай-ақ кейде өзі де орындаушы ретінде қатысты. Осы концерттер үшін Апрахамиан көркем, тұжырымды және авторитетті бағдарламалық жазбалар жазды. Ол сондай-ақ "Санди Таймс" газетінің музыка сыншысының орынбасары (Десмонд Шоу-Тейлор) ретінде әпталық бағанасында өнер көрсетулерге шолу жасады. Орган музыкасы Апрахамиан үшін өмір бойына соққан құмарлық болды, ал оның орган музыкасының мол кітапханасы қазір Корольдік органшылар колледжінде сақталуда. 1982 жылы досы Андре Маршальдан мұрагерлік еткен органның Muswell Hill үйіне орнатылуы оның шәкірті, органшы және композитор Дэвид Лиддлге тұрақты музыкалық шабыт берді, ол Феликс қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай Дэвид Апрахамиан Лиддл атанды, бұл оның ұстазы мен досына деген құрметтің белгісі болды.
For much of the 20th century Aprahamian occupied a pivotal position in the organ world and, most notably, the organ reform movement from its earliest years in the UK. Arguably its most noteworthy achievement, the organ of the Royal Festival Hall, is due to him. He was consulted by the London County Council (seemingly by telephone) to recommend a consultant for the proposed organ for the new Royal Festival Hall. His immediate (and sole) nomination was Ralph Downes who was duly appointed and both designed the organ and saw its construction through to completion, thereafter remaining curator of the organ until his death. Downes initiated a series of weekday concerts which brought the organ to a new, wider audience, also appearing sometimes as performer. For these concerts Aprahamian provided brilliantly written programme notes which were at the same time elegant, concise and authoritative. He also reviewed the performances in his weekly column as deputy music critic (to Desmond Shawe Taylor) of the Sunday Times. Organ music was a lifelong enthusiasm of Aprahamian, and his vast library of organ music is now at the Royal College of Organists. The installation in his Muswell Hill house of an organ inherited from his friend André Marchal in 1982 has been a constant musical inspiration to his protégé, the organist and composer David Liddle, who became David Aprahamian Liddle shortly after Felix's death, as a tribute to his mentor and friend.
Құрметтер
1994 жылы Апрахамиан Корольдік филармониялық қоғамның құрметті мүшесі аталды, бұл награданы алған жалғыз музыка сыншысы болды, және ол Берлиоз, Равел және Сибелиус сияқты ұлы композиторлармен бірге болуына риза болды. Ол Халықаралық Альберт Руссель орталығының "Құрметті мүшесі" болды. Музыкадан өзге, оның сүйіп ойнаған нәрселеріне тропикалық балықтар, Пруст және оның жапон бақшасы (Лондонның N10 ауданындағы шағын Гиверни) кірді. Найджел Симеоне Феликс Апрахамианның мұрағаттарындағы материалдар негізінде бірнеше кітап жазды, олар библиографияда тізілген. Апрахамиан жоспарлаған автобиографиясын жазған жоқ, бірақ Льюис Форман қазір оның өмірі мен еңбектерінің толыққанды құжаттамасын дайындап жатыр.
In 1994, Aprahamian was made an honorary member of the Royal Philharmonic Society, the only music critic to receive this accolade, and he was touched to be in the same company as Berlioz, Ravel and Sibelius. He was "Membre d'Honneur" of the Centre International Albert Roussel. Aside from music his passions included tropical fish, Proust and his Japanese garden (a miniature Giverny in London N10). Nigel Simeone has written a series of books based on materials in Felix Aprahamian's archives which are listed in the Bibliography. Aprahamian never wrote his planned autobiography, but Lewis Foreman is currently working on the detailed documentation of his life and work.
Апрахамиан қайтыс болғаннан кейін
2006 жылдың 20 ақпанында Putney Music (Лондон) ұзақ жылдар бойы қызмет еткен президентінің құрметіне кеш өткізді: "Феликс Апрахамианды еске алу – марқұм президентіміз" кешінің төрағасы Джон Амис болды. Льюис Форман, Питер Андри, Гордон Хони, Джеффри Форд, Армен Терцакиан, Найджел Симеоне, Дэвид Абрахамиан Лиддл және Дэвид Кернс сөз сөйледі. 2015 жылы Бойделл баспасы Льюис пен Сьюзан Форман редакциялаған, көптеген фотосуреттер мен иллюстрациялармен толықтырылған "Феликс Апрахамианның күнделіктері және музыка туралы таңдамалы жазбалары" атты кітап жариялады.
On 20 February 2006, Putney Music (London) held an evening in celebration of its long time president: "Remembering Felix Aprahamian – our late President Emeritus" was chaired by John Amis. Speakers included Lewis Foreman, Peter Andry, Gordon Honey, Geoffrey Ford, Armen Tertsakian, Nigel Simeone, David Aprahamian Liddle and David Cairns. In 2015 the Boydell Press published a book supported with many photographs and illustrations, edited by Lewis and Susan Foreman, entitled "Felix Aprahamian Diaries and Selected Writings on Music."