Кіріспе
Баскервилл қаріпі – 1750 жылдары Англияның Бирмингем қаласында Джон Баскервилл (1706–1775) жасаған, ал металл кескіш Джон Хенди оған түсірген шрифт. Баскервилл – сол кездегі «ескі стильді» қаріптерді, әсіресе оның замандасы Уильям Каслонның үлгілерін жетілдіру мақсатымен жасалған ауыспалы қаріп ретінде жіктеледі. Ұлыбританияда бұрын танымал болған дизайнмен салыстырғанда, Баскервилл қалың және жұқа сызықтар арасындағы контрастты арттырды, серифтерді өткірлеп, конус тәрізді етіп жасады және дөңгелек әріптердің осін тіктеп бөлді. Иілген сызықтар дөңгелек пішінге жақындады, әріптер біркелкі болды. Бұл өзгерістер Баскервиллдің жастығында үйренген және үйреткен каллиграфиясының ықпалымен пішім мен мөлшерде тұрақтылықты қамтамасыз етті. Баскервилл қаріптері кітап дизайнында кеңінен қолданылады және оның көптеген заманауи қайта жаңғырулары бар, олар көбінесе Баскервиллдің өмірінде болмаған, мысалы, қалың шрифт сияқты мүмкіндіктерді қосады. Баскервилл қаріптері оған жеке меншік болғандықтан және оның қайтысынан кейін француз баспасына сатылғандықтан, оның ықпалымен жасалған кейбір дизайнды британдық кескіштер жасаған. ХХ ғасырда «Fry's Baskerville» немесе «Baskerville Old Face» деп сатылған, ал кейбір Microsoft бағдарламалық қамтамасында қолданылатын, үлкен өлшемдегі нәзік нұсқасының цифрлық түрі де бар.
the font
Baskerville is a serif typeface designed in the 1750s by John Baskerville (1706–1775) in Birmingham, England, and cut into metal by punchcutter John Handy. Baskerville is classified as a transitional typeface, intended as a refinement of what are now called old style typefaces of the period, especially those of his most eminent contemporary, William Caslon. Compared to earlier designs popular in Britain, Baskerville increased the contrast between thick and thin strokes, making the serifs sharper and more tapered, and shifted the axis of rounded letters to a more vertical position. The curved strokes are more circular in shape, and the characters became more regular. These changes created a greater consistency in size and form, influenced by the calligraphy Baskerville had learned and taught as a young man. Baskerville's typefaces remain very popular in book design and there are many modern revivals, which often add features such as bold type which did not exist in Baskerville's time. As Baskerville's typefaces were proprietary to him and sold to a French publisher after his death, some designs influenced by him were made by British punchcutters. Marketed in the twentieth century as "Fry's Baskerville" or "Baskerville Old Face", a digitisation based on the more delicate larger sizes is included with some Microsoft software.
Қабылдау
Баскервиллдің жұмысының айқындығы замандастарын алаңдатқан (немесе, мүмкін, қызғаныш тудырған) сияқты, ал кейбіреулер оның баспасындағы күрт контрасттар көзге зиян келтіреді деп мәлімдеді. Баскервилл баспагер ретінде аса сәттілікке жете алмады, себебі ол арнайы және элиталық басылымдардың баспашысы болды, ал кітаптарындағы редакциялау стандартының тұрақсыздығы бұған көмектеспеді. Алайда, шетелде оған үлкен құрмет көрсетілді (тікелей еліктемесе де, оның қаріп дизайнының стиліне еліктеді), атап айтқанда Пьер Симон Фурнье, Джанбатиста Бодони және Бенджамин Франклин (өз мансабын баспагер ретінде бастаған) оған жұмысын жоғары бағалап хат жазды. Оның еңбегін кейін Англияда Томас Фрогналл Дибдин бағалады, ол «итальяндық қаріптерінде оған тең келмейді; мұндай әсемдік, еркіндік және мінсіз симметрия Алдус пен Колинеус үлгілерінде табылмайды. Баскервилл – шынайы суретші, ол осы елде баспаның жаңа әдісін ойлап тапты және қазіргі типографияның гүлденген стилінің негізін қалаушы деп есептелуі керек; және ол Уиттингхэмнің тазалығы, Булмердің әсемдігі және Бенслидің сәнімен жетілдікке жеткен сияқты». 1825 жылы Томас Курсон Хансард оның жұмысына күмәнданыс білдірді, кейбір жетістіктерін мақтап, бірақ ол қаріп дизайнерінен гөрі баспагер ретінде жақсырақ болған деп сақты. Филип Гаскелл бұл кезеңде Глазгодағы Уилсон құю зауытының 1760 жылғы «көзге ұратын» (14 пт) ағылшын өлшемді романының сәтті қаріптердің бірі екенін атап көрсетті, ол Баскервиллдің 1757 жылғы алғашқы басылымдарынан кейін жарық көрді және өлшеміне қарағанда өте үлкен болды: «Баскервиллдің ықпалы анық, бірақ Уилсон шеберді ені, салмағы және тіпті қаріптің мөлшері бойынша басып өтті. Менің ойымша, үлкен x биіктігі, кең ені және таза орындалуымен бұл әсем қаріп Баскервиллдің идеяларын Баскервиллтің өзінен де жақсы жүзеге асырады». Ұлыбритания мен Америкада танымал болған «Шотландтық роман» стилі Дидон қаріптері мен Баскервиллдің ықпалы арасындағы кезеңдік нұсқа болып табылады. Баскервиллдің стилін жылдам алмастырған «Дидон» қаріптерінің пайда болуы Баскервиллдің ұзақ уақыт бойы баспаға үстемдік еткен Дидон стиліне қарай «өткінші» деп танылуына әкелді, бірақ әрине Баскервилл өзінің дизайнын «өткінші» деп емес, өз алдына жетістік деп санады. Баскервиллдің түпнұсқа қаріптері (кейбір әріптері ауыстырылған) 1917 жылы Брюс Роджерс Гарвард университетінің баспасы үшін қайта жаңғыртылды, сондай-ақ Парижде (Франция) G. Peignot et Fils шығарды. Баскервиллдің модификацияланған нұсқасы Канада үкіметінің корпоративтік имидж бағдарламасында, атап айтқанда «Canada» сөз белгісінде кеңінен қолданылады. Баскервиллдің тағы бір модификацияланған нұсқасын Солтүстік-Шығыс университеті (АҚШ) және ABRSM қолданады.
Сипаттамалары
Баскервиллдің ерекше белгілері – төменгі тармағы жоғарғыдан ұзаққа созылатын Е әрпі, орталық серифі жоқ W әрпі және төменгі контуры ашық кіші әріпті g әрпі. Баскервилл үшін жасалған кейбір шрифттерде "R" әрпі тік аяқпен, ал басқаларында қисық болады. Көптеген әріптердің айқын шар тәрізді ұштары бар, бұл бұрынғы шрифттердің көбірек үшбұрышты серифтерінен өзгеше. Ең ерекшесі – курсивті әрпі, онда J әрпі орталық сызықпен, көптеген курсивті бас әріптер безендірілген, "p" әрпінің құйрығы төмен және солға қарай бағытталған (қаламмен сызылған кіріспе сызығына ұқсас), ал w әрпінің сол жағында анық орталық контуры мен иілген сызығы бар. Жалпы, Баскервиллдің қаріптері бұрынғыларына қарағанда "дөңгелек, өткір" деп сипатталады. (Осы ерекшеліктердің кейбіреулері көптеген жаңаруларда жойылған, төменде көрсетілгендей.) Баскервиллдің қаріптерінде мәтіндік сандар немесе кіші әріптердегі сандар қолданылған, ол сол кездегі араб сандарының жалғыз түрі (рим сандары бас әріптермен үйлестірілген). Кейде ол стильдік емес деп сынға ұшыраған және аса танымал болған жоқ. Ол сонымен қатар көптеген әшекейлерді де жасаған, олардың көпшілігі Харлемдегі Эншеде қаріп құю фабрикасы ұсынғандарынан көшірілген немесе олардың ықпалында жасалған.
Металл түріндегі нұсқалар
[[Файл:Type Charts 6 Баскервилл маңы (7630278980). jpg|thumb|Америкалық Исаак Мур жасаған, Баскервилл стилін ұстанған шрифт, металл шрифттердің соңғы кезеңінен. «Q» және «a» әріптеріне назар аударыңыз, олар Баскервиллдікінен өзгеше. Қаптамадағы сандар түпнұсқа емес, ал төменгі сызықтары америкалық «жалпы қатар» стандартына сәйкес қысқартылған болуы мүмкін. Баскервиллдің жабдықтары Францияда болғандықтан, оларға қол жетімді болмағандықтан, Бристольдегі Фрай типтік құю фабрикасы XVIII ғасырдың соңында өзінің нұсқасын жасады, оны, болжам бойынша, типтік негізін қалаушы Исаак Мур кескен, ол оларды өзінің үлгісінде көрсетті. Бұл дизайн үлкен өлшемде сәл өзгеше «a» әрпін қамтиды, ол көптеген Баскервиллді қайта жаңғыртуларда қолданылды. Мосли былай дейді: «Үлкен өлшемдерде бұл ең сәнді шрифттердің бірі және бұл ешқандай қарапайым туынды емес. Кіші әріптердің қисықтары Баскервиллге қарағанда көбірек жалпақ, ал серифтер сәл бұрыштау». Printer's Grammar еңбегінде «Олардың алғашқы жоспары – бұл Бермингемдік марқұм мырза Баскервиллдің шрифттерінің жақсартуы болды» деп ашық мойындалған, бірақ, жеткілікті танымалдылыққа қол жеткізе алмағандықтан, олар Каслонның шрифттерінің көшірмелерін қосымша жасады. Британдық Монотип корпорациясы 1923 жылы ыстық металл жинағыш жүйесі үшін Баскервиллдің көшірмесін жасады, ол 1924 жылғы Penrose's Annual-да көрсетілді; ол ХХ ғасырда Ұлыбританияда басып шығару үшін өте танымал болды. Монотиптің басқа қайта жаңғыртулары сияқты, бұл дизайн кейде Баскервилл МТ деп аталады. Ол OS X жүйесімен бірге жұқа цифрлық нұсқасымен бірге келеді. Schriftgießerei D. Stempel 1926 жылы «Original Baskerville» деген атпен қайта жаңғыртты. Linotype AG, Mergenthaler Linotype компаниясының неміс бөлімшесі, 1927 жылы Stempel кесуін желілік құюға бейімдеді. Linotype-тың Баскервилл шрифті 1923 жылы Джордж В. Джонс жасаған, ал 1936 жылы қайта жасалды. 1939 жылы Чаунси Гриффит қалың нұсқасын жасады. Оны кейде Baskerville LT деп те атайды. Басқаша айтқанда, шотланд римдік шрифттері Баскервиллдің жұмысының ықпалын көрсетеді, тоғызыншы ғасырдың басында континенттен келген Дидон шрифтінің ықпалы күшейді; Georgia шрифті осы жанрдың ықпалында жасалған. Атаудың мәртебесіне байланысты, ыстық металл кезеңінде Баскервиллмен ешқандай қатысы жоқ кейбір дизайнға «Баскервилл» деген ат берілді.
More loosely, the Scotch Roman genre of transitional types reflects the influence of Baskerville's work, with increasing influence of Didone type from the continent around the beginning of the nineteenth century; the font Georgia is influenced by this genre. Due to the cachet of the name, some completely unrelated designs were named 'Baskerville' in the hot metal period.
Салқын типтегі нұсқалары
Баскервиллдің екі жаңартылған нұсқасы көрсетілген. Жоғарғы дизайн (Baskerville Old Style, Microsoft-тың кең таралған нұсқасы) тақырыптар үшін, ал төменгісі (Бертольдтың нұсқасы) қалың сызықтарымен негізгі мәтін үшін жақсырақ. Баскервилл ескі стилі Фрай мен Мурдың қайта жасауына негізделген, оны "а" әрпінің сәл өзгеше иілуімен ажыратуға болады. Баскервилл көп жылдар бойы стандартты шрифт болғандықтан, суық жинақта кеңінен қолданылды. Alphatype, Autologic, Berthold, Compugraphic, Dymo, Star/Photon, Harris, Mergenthaler, MGD Graphic Systems, Varityper, Hell AG және Monotype компаниялары бұл шрифтті Baskerville деген атпен сатты, ал Graphic Systems Inc. Beaumont деген атпен ұсынды.
Галерея
Баскервилл басып шығарған кітаптардың бірнеше мысалы.