Кіріспе

Encounter) - 1953 жылы ақын Стивен Спендер мен журналист Ирвинг Кристол құрған британдық әдеби журнал. 1991 жылы жабылды. Ұлыбританияда жарық көрген, бастапқыда антисталиндік солшыл көзқарастармен байланысты болған ағылшын-американдық интеллектуалдық және мәдени журнал. Журналға Орталық барлау агенттігі (ЦРУ) жасырын қаржы бөлді, ол МИ-6-пен бірлесіп «ағылшын-американдық орталық солшыл басылымды» құруды жоспарлады, мақсаты – «қырғи қабақ соғысы» кезеңіндегі бейтараптық идеясына қарсы тұру болды. Журнал америкалық сыртқы саясатты сирек сынады және көбінесе мазмұнын АҚШ үкіметінің геосаяси мүдделерін қолдауға бағыттады. Спендер 1967 жылға дейін әдеби редактор болып жұмыс істеді, содан кейін отставкаға шықты. Осы жылы журналдың ЦРУ-дан жасырын қаржыландырылғаны жарияланды. Ол бұл туралы әңгімелер естіген, бірақ оларды растай алмады. 1951-1954 жылдар аралығында ЦРУ-ның Халықаралық ұйымдар бөлімінің операцияларын басқарған Томас Брэйден журналға бөлген қаржының «ЦРУ-дан келгенін, және ЦРУ-дан тыс адамдар бұл туралы білмеді. Біз «Мәдениет бостандығы конгресі» деп аталатын Еуропадағы зиялылар ұйымына бір агентімді орналастырдық» деді. Спендердің орнын Фрэнк Кермод басты, бірақ ол да ЦРУ-ның қатысы бар екені белгілі болған соң, қызметтен кетті. Рой Дженкинс бұрынғы жарияланымдардың авторлары АҚШ-тың қаржылық қолдауын білгенін, бірақ оның қайырымдастық қорлардан, соның ішінде Цинциннатидегі джин қуырылымынан келгенін ойлағанын айтты. «Encounter» журналының оқылым және ықпалы ең жоғары деңгейге 1958 жылы Кристолдан кейін бас редактор болып тағайындалған Мелвин Дж. Ласки басшылығымен жетті. Ол журнал жабылған 1991 жылға дейін бас редактор болып қызмет етті. Осы кезеңдегі басқа редакторлардың арасында Д. Дж. Энрайт та болды.

Құрылтай, қаржыландыру және алғашқы редакторлар

МИ6 және ЦРУ өкілдері 1951 жылы «Англо-американдық солшыл басылымды» құруды талқылау үшін кездесті, ішінара «Жаңа мемлекет адамына» қарсы тұру мақсатында. Үш барлау офицері – Майкл Джосселсон, Лоренс де Неуфвиль және Монти Вудхаус – басылымды қаржыландыру және тарату мәселесін шешті, ЦРУ қаржыландырып, басқарған Мәдени бостандық конгресін (CCF) жасырын қамтыну ретінде пайдаланды. «Кездесу» журналы 1953 жылы жарық көрді. ЦРУ көп бөлігін жалған қор арқылы қаржыландырды. Ұлыбританиядан түскен қаржы журналдың бас редакторына қолма-қол ақша түрінде немесе Александр Корда мен Виктор Ротшильд қол қойған чектер арқылы берілді, екеуі де бұл жоба туралы хабардар болды. Орталық барлау агенттігінің (және Ұлыбританияның МИ6) «Кездесу» журналын Фарфилд қоры сияқты американдық ұйымдар арқылы, содан кейін CCF арқылы жасырын түрде жартылай қаржыландыруы 1967 жылы Ramparts, The New York Times және Saturday Evening Post басылымдарында жарияланды. ЦРУ ресми өкілі Рей С. Клайнның сөзіне сүйенсек, журнал «ЦРУ қаражаты болмағанда қаржылық тұрғыдан аман қалмас еді». Оның библиографиясы жоғары журналистік-саяси адалдықтың өзгеретін үлгілерін көрсетеді, әсіресе мәдени саласында. Атлантиканың екі жағында да элиталық пікірде басымдық құратын солшыл либерализмге қарсы «неоконсервативтік» тенденцияның өркендеуіне байланысты орын алған өзгерістер байқалады. «Кездесу» журналының алғашқы екі редакторы – американдық саяси эссеші Ирвинг Кристол (1920–2009) және ағылшын ақыны Стивен Спендер (1909–95) таңдалуы маңызды болды және кейіннен, 1967 жылы Спендердің орнынан кетуінен кейін, ЦРУ қаржыландыруының жасырын жарияланғаннан кейін, журналдың даму бағытын анықтады.

Ирвинг Кристол және Нью-Йорк зиялылары

Ирвинг Кристол 1953 жылдан 1958 жылға дейін Encounter журналының саяси мақалаларын редакциялады. Ол кезде өзін либерал деп санаса да, 1970 жылдардың соңынан 2009 жылы қайтыс болғанға дейін "неоконсервативтіліктің әкесі" атанған болашақ көзқарасының негізін қалап жатты. 1930 жылдардың соңындағы Нью-Йорк қалалық колледжінің асханаларындағы марксистер, троцкистер және сталинистердің еркін пікір алмасуының ықпалымен, Кристол 1952 жылы Маккарти кезеңіндегі Commentary журналындағы жазбаларында либералды "жаңа тап" элиталарын сынға салудың неопопулистік үлгісін орнатып берді. Кейін ол 1965-2002 жылдар аралығында "The Public Interest" қоғамдық саясат бойынша тоқсандық журналының негізін қалаушы және редакторларының бірі ретінде қырық жылға жуық қызмет етті.

Стивен Спендер және ағылшын әдеби мұрасы

Стивен Спендер қатаң мәдени ортада елеулі тұлға болды, бірақ өзінің күшті саяси ұстанымдарымен де көзге түсті. 44 жасында ол өзінің буынының Англиядағы жетекші әдеби қайраткерлерінің біріне айналды, 1930 жылдардағы жас ағылшын ақындарынан құралған "MacSpaunday" тобының маңызды мүшесі болды. Осы топқа Луи МакНейс, В. Х. Ауден және К. Дей Льюис кірді. 1930 жылдардағы коммунистік кезеңінде ол Испания азамат соғысында Франкоға қарсы күрескен Халықаралық бригадада қызмет етті, ал кейін Ричард Кроссман редакциялаған "Сәтсіздікке ұшыраған Құдай" (1949) атты эсселер жинағына үлес қосты. Коммунизмге көңілі қалған басқа авторлар Луи Фишер, Андре Жид, Артур Кестлер, Игнацио Силоне және Ричард Райт болды. Кестлер мен Силоне өз кезегінде Encounter журналының тұрақты авторларына айналды. Спендердің редакторлық тәжірибесі он жылдан астам бұрын басталды, ол ағылшын эстеті Сирил Конноллидің орынбасары болып, алғашқы екі жыл бойы ықпалды "Горизонт" (1940–49) әдеби айлығын шығарды. Осы журналдың көптеген авторлары 1950 жылдар мен одан кейін Encounter журналында жарияланды. Спендердің академиялық және одан тыс мәдени байланыстарының кеңдігі, сондай-ақ Париждегі CCF-тің "суық соғыс" мәдени миссиясының маңыздылығы Encounter журналына, әсіресе алғашқы он төрт жыл бойы, ЦРУ қаржыландыруы және одан туындаған дау-дамағдарлар жарияланғанға дейін, темір перденің екі жағынан келген ақындар, әңгімешілер, романистер, сыншылар, тарихшылар, философтар мен журналистерді басып шығаруға мүмкіндік берді. Блумсбери, Бірінші дүниежүзілік соғыс және 20 ғасырдың басындағы "Жақсы жастар" буындарының ықпалы Спендердің Encounter журналының әдеби беттерінің редакторы ретіндегі қызметінің алғашқы жылдарында айқын байқалды. Осы журналға Роберт Грейвс, Алдус Хаксли, Нэнси Митфорд, Бертран Рассел, Эдит Ситвелл, Джон Страчи, Эвелин Уо, Леонард және Вирджиния Вульф сияқты авторлар үлес қосты. Вирджиния Вульф өмірден өткен соң жазылған күнделіктері арқылы, ал күйеуі Леонард саяси эсселер мен рецензиялар жазды.

Оксбридж және Лондон академиктері

Кездесу Оксфорд, Кембридж және Лондон университеттерінің колледждерінен келген академиктер үшін маңызды платформа болды. Исаия Берлин, Хью Тревор-Ропер және А. Дж. П. Тейлор сияқты ғалымдар Еуропа тарихы мен оны қалыптастыруға атсалысқан зиялылар туралы пікір алмасты. Тревор-Ропер журналды өзінің сын-ескертпелерін жариялау үшін пайдаланды, оның ішінде Арнольд Тойнбидің бестселлер болған он томдық "Тарихты зерттеу" және А. Дж. П. Тейлордың "Екінші дүниежүзілік соғыстың себептері" еңбектеріне бағытталған шабуылдар бар еді. "Encounter" журналының көркем әдебиет өкілдерінің алғашқы жұмыстары Нэнси Митфорд пен Эвелин Водың жоғары және төмен сыныптардың ағылшын тіліндегі айырмашылықтары ("U және U емес") туралы бірнеше сандарда әдемі пікірталас жүргізген кездері болды. С. П. Сноу және басқалар да, аздаған ойыншылдықпен, Сноудың "Екі мәдениет" – табиғи ғылымдар мен гуманитарлық ғылымдар арасындағы ой-сананың үлкен айырмашылығын бейнеледі. Журналдың эстетика және өнер тарихы саласындағы алғашқы көрнекті өкілдері Стюарт Хэмпшир және Ричард Вуллхайм болды.

Саяси контурлар

Encounter журналының саяси жағында Кристол әдетте «Нью-Йорк зиялылары» деп аталатын топтың көптеген мүшелерін шақырды, олар журналистер, әдеби және poleмикалық немесе әлеуметтік ғылыми еңбектердің авторлары болатын. Олардың арасында ол шәкірттік жылдарын өткізген: социологтар Дэниел Белл мен Натан Глейзер, кейіннен оның тікелей редакторлары ретінде қызмет етті (және Спендер сияқты, саяси қарсыластар, әсіресе Беллдің жағдайында) «The Public Interest» журналында, Сидни Хук және, ең бастысы, идеологиялық құсқұйрық және «Midcult» құбылысын сынаған Дуайт Макдональд. Ол 1955–56 жылдары Лондонда редактор болып жұмыс істеді, кейіннен 1967 жылғы маусымда «Esquire» журналындағы «Politics» бағанында өткен кезеңі туралы ретроспективті талдау жасауға тырысты, бұл оқиғаны бірнеше айдан кейін «Зерексіз ЦРУ агентінің اعترافات» деп сипаттады. «Демократиялық әрекет» стиліндегі либералды демократтар, Артур Шлезингер және Джон Кеннет Галбрайт сияқтылар американдық саяси кеңістікті толықтырды, ал саясаттағы алғашқы британдық үлестер лейбористік партияның социал-демократиялық, антикоммунистік және біржақты ядролық қарусыздануға қарсы тұрған қанатынан келді, олардың өкілдері – С. А. Р. Кросланд (Энтони Кросланд) (Дэниел Беллдің жақын досы), Р. Х. С. Кроссман (Ричард Кроссман) және Дэвид Маркуанд болды. Сонымен қатар, Peregrine Worsthorne және жас Генри Fairlie сияқты консервативті журналистердің ара-тура үлесі жарияланымдардың тақырыптық ауқымын кеңейтті. Encounter журналы poleмика тудырды, кейбір британдық сарапшылар журналдың АҚШ-тың сыртқы саясатына тым құрметпен қарағанын айтты. Кембридж әдебиет сыншысы Грэм Хоу журналды «өте ерекше мәдениет тұжырымы бар» «ерекше ағылшын-американдық балабақша» деп сипаттады. «The Sunday Times» газеті Encounter журналын «Америкалықтар басып алған елдердегі полициялық тексеру» деп атады.

Мелвин Ласки және 1960 жылдар

1958 жылы "Encounter" журналының саяси бөлімінде Кристолдың орнына Мелвин Дж. Ласкидің (1920–2004) келуі үздіксіз болды және журналдың халықаралық ауқымын кеңейтуде, әсіресе Кеңес блогынан бастап, Еуропалық жағдайды толықрақ жабуда, сондай-ақ Африка мен Азияның жаңадан тәуелсіздік алған елдері туралы хабарлауда маңызды рөл атқарды. Ласки жетінші армиядағы қатысуынан және соғыстан кейін әскери губернатор Люциус Клей басқаратын Берлиндегі қызметтен кейін неміс тіліндегі ай сайынғы "Der Monat" (Ай) журналын құрды. Содан кейін, өмірінің көп бөлігін Германияда өткізген ол 1955 жылы Нью-Йоркке шақырылып, Doubleday баспасының жаңа Anchor Books таңбасының жемісі болған, Джейсон Эпштейн бастаған 1950 жылдарғы сапалы қағаздық кітап революциясының нәтижесінде жарық көрген "The Anchor Review" (1955–57) жылдық журналының алғашқы екі санының редакторы болды. Оның аудиториясы Ауден, Коннолли, Кестлер, Силоне сияқты көрнекті гуманистерден тұрғандықтан, ол сол кездегі "Encounter" журналының шағын нұсқасына ұқсады.

Шығыс блогының диссиденттерімен байланысы

Encounter журналында 32 жыл бойы өзінің сиреп қалған шашы және Ван Дайк сақалымен кері Ленин бейнесін сомдаған Ласки, Польшаның (мысалы, Чеслав Милош, Збигнев Герберт), Шығыс Германияның, Венгрияның, Румынияның, Кеңес Одағының, содан кейін Югославияның қуғынға ұшыраған жазушыларымен ұзақ және адал байланыстарды дамытуда маңызды рөл атқарды. 1960 және 1970 жылдары ол Андрей Синявскийдің ("Абрам Терц" псевдонімімен бірнеше самздат әңгімелері жарық көрді), Юли Даниил, Иосиф Бродский және Александр Солженицыннің Ресейдегі сот процестерін кеңінен жариялады, сондай-ақ Польшада 1968 жылы Польша Коммунистік партиясы тарапынан Батысқа қуылған философ Лесзек Коляковскийнің ісіне арнады. Коляковский журналдың ең маңызды авторларының біріне айналды, оның интеллектуалдық тарих пен кеңеске қарсы белсенділіктің үйлесімі оны Исая Берлин мен Сидни Хук арасындағы славян өкіліне айналдырды. 1963 жылдың сәуірінде жарық көрген "Орыс әдебиетіндегі жаңа дауыстар" атты 65 беттік арнайы антологияда ақындар У.Х. Оден, Роберт Конквест, Стэнли Куниц және Ричард Уилбурдың аудармалары арқылы ресейлік ақындар мен әңгімешілердің жаңа буынының соңғы туындылары ұсынылды, олардың ішінде Андрей Вознесенский, Евгений Евтушенко және Василий Аксёнов болды ("Матрионаның үйі", Солженицыннің ең көп оқылған әңгімесі, келесі нөмірге қалдырылды).

Деколонизацияланған елдерге назар аударыңыз

Дамушы елдердің халқына келсек, Спендердің шынайы ағылшын тілі мәселелеріне ерте назар бөлгенінің және Британ империясының, әсіресе Үндістан істерінің, жазушылар мен зиялыларды қатыстырған жағдайлардың нәтижесінде, журналдың мазмұнында осы тақырыптар ерекше орын алды. Субконтиненттен ұзақ жылдар бойы қызмет еткен корреспонденттердің ішінде, гетеродокстық эссеші және мемуаршы Нирад Чадхури ең ертегілерінің бірі болды. Ласки болса, 1962 жылы "Африка жаңадан бастаушылар үшін" кітабын жазып, жариялағаннан кейін, Азия мен Латын Америкасына арналған басқа да арнайы шығарылымдармен қатар, осы құрлыққа арналған жеке нөмірді шығаруға ұмтылды.

Уақыт ауысуы

1960 жылдар "Қосылу" журналының әлемдік жаңалықтар стендіндегі ең гүлденген кезеңі болды. Әртүрлі салалардағы көрнекті симпозиумдар оның саяси бөлімдерінде Ұлыбританияның Еуропалық экономикалық қауымдастыққа кіруінің дұрыстығы, мемлекеттік қаржыландырылатын жоғары білім беру жүйесінің кеңеюі, империяның ыдырауы, деколонизацияланған елдерден келген иммигранттарды қабылдаудың қиындықтары және Кубадағы социалистердің кезекті жалған үміті сияқты мәселелерді талқылады. Ал, өсіп келе жатқан сыншылар мен ғалымдар буыны дәуірдің жаңа ойшылдары – Клиффорд Герц, Р. Д. Лаинг, Клод Леви-Стросс, Конрад Лоренц, Дьердь Лукач, Маршалл Маклюхан – олармен пікір алмасып, мәдениетте саясаттан гөрі басқа да жалған үміттердің пайда болу мүмкіндігін болжады. "Жоғары порнографияның" жаңа толқынымен болжанған мифтік Аркадия жағдайында Олимпия Пресс негізін қалаушы Морис Жиродиас сияқты реформаторлар оны қорғауға тырысты, ал консервативті социолог Эрнест ван ден Хаг порнография мен цензураның қоғамдық қажеттілігін салмақты түрде қорғады. Ал, жас Джордж Штайнер, әдеби кейіпкерлердің жеке өмірінің кез келген іздерін жоюдың нәтижесінде туындайтын жаңа тоталитаризмге қарсы шығып, оны Данте сияқты шеберлердің көркем метафоралық тілдерінен өзгеше деп санады.

Ағылшын ақындары

"Encounter" журналында жарияланған ақындардың стилі әртүрлі болды. Оның әдеби редакторларының көпшілігі поэзия саласында тәжірибелі болды, ал Спендерден кейін әдеби сыншы Франк Кермод осы қызметті атқарды. Найджел Деннис (1967–70), Д. Дж. Энрайт (1970–72) сыншылар, романда жазатын авторлар және Энтони Твейт (1973–85) ақын ретінде журналда қызмет етті. 1950-ші жылдардан бері "Қозғалысқа" (The Movement) қатысқан Кингсли Амис, Роберт Конквест, Дональд Дэви, Энрайт, Том Ганн, Элизабет Дженнингс, Филип Ларкин және Джон Уэйн ақындары журналға мақалалармен қатар, әңгімелер мен эсселер де жазды. Ресейдегі сталиндік кезеңнің тәуелсіз тарихшысы Конквест ("Ұлы террор", 1968) солшыл либерализмге күдікпен қарады. Амис 1960 жылы "Encounter" журналында жоғары білім беруді кеңейтуге қарсы мақала жариялады, ол үлкен әсер етті.

Солшыл либералдар мен алғашқы неоконсерваторлар

Осы күмәннің нақты дамуы, сәйкесінше, Encounter журналының саяси бағытының 1970-ші жылдар мен одан кейінгі кезеңдегі эволюциясын белгіледі. Аңгло-американдық саяси/әдеби журналдар әлеміндегі идеологиялық дағдарыстар неоконсервативтік қозғалыстың өркендеуінен кейін, жіңішке жарықтардың толыққанды айырылуға ұласуын көрді. 1963 жылы құрылған екі апталық "Нью-Йорк кітаптар шолуы" басылымы, өз алдынан, Encounter журналының алғашқы он жылында өзін ерекше танытқан британдық гуманистер мен ғылыми зерттеулердің ең жақсы өкілдерінен тұрақты тізім жасады, олар үшін бәсекелес платформа құрды. Spender мен Kermode-тың 1967 жылы жоғары беделді қызметінен кеткенінен кейін, олардың Аңгло-американдық әдеби өміріндегі ең жоғары орны, американдық нарықтағы олардың үлкенірек танымалдығын одан әрі арттырды. Вьетнам соғысына, студенттік радикализмге және Жаңа солға, қалалық шиеленістерге, «Ұлы қоғамға», «Қара күштердің» өркендеуіне және оңды әрекеттерге деген реакциялардан туындаған, көбінесе Демократиялық партия ішіндегі даулар, жоғары деңгейдегі журналдардың мазмұнында либералдықтан радикалдыққа (саясатта, егер өнер мен әдебиетте болмаса) дейінгі саяси жазбалардың арасындағы жіктерді күрделендірді. Бұл, Норман Подхорец басқаратын 1970 жылдан кейінгі «Нью-Йорк кітаптар шолуының» оңға қарай бет бұруына қарсы болды. «Нью-Йорк кітаптар шолуы» үшінші жылында (1965, Kristol мен Bell «Қоғамдық мүдде» журналын құрған кезде) болашақ неоконсерваторлардан арылды, олар оның алғашқы екі жылына ерекше белгі берген. Тағы бір уақыт белгісі 1972 жылы болды, ол кезде Даниэль Белл, социал-демократиялық, сталиндікке қарсы, Ескі солшылдық/меншевиктік бағытта берік тұрған, «The Public Interest» журналының бас редакторы қызметінен кетіп, Ирвинг Кристолмен ұзақ жылғы достығын сақтау үшін кетті, ол жақында Демократиялық партиядан шығып, Ричард Никсонды қолдады, оның соңғы төрт онжылдығын, мысалы, «The Wall Street Journal» журналының редакциялық бетінің идеологиялық орбитасында өткізді. Натан Глейзер сияқты, жаңадан пайда болған неоконсерваторлардың кейбірі демократтар болып қала берді, ал басқалары Рейган демократтарын құрып, 1980 және 1984 жылдардағы сайлауларда маңызды рөл атқарды.

1970 жылдар

1970 жылдардағы экономикалық дағдарыс, әлемнің дамыған барлық демократияларын он жылдық инфляцияның зиянды қоспасымен, жалпы салалық өнеркәсіптік ереуілдермен, өркендеген әл-ауқат пен «көтеріліп келе жатқан үміттер революциясы» қысымымен кеңейтілген әлеуметтік мемлекеттермен, кейнсиандық экономиканың бұрынғыдай үстемдігінің инфляция мен рецессияның бірдей кезеңде болуы мүмкін емес деген тұжырыммен құлауымен, сондай-ақ соғыстан кейінгі екіпартиялық әлеуметтік-демократиялық келісімнің ыдырауымен қамтыды. Осындай мәселелер 1970 жылдардағы «Encounter» журналындағы ішкі саясат жөніндегі пікір-таластардың маңызды бөлігін құрады. Орталық-солшыл бағыттағы тақырыптарды талқылағандардың қатарында капитализмді зерттеген тәжірибелі сарапшылар Эндрю Шонфилд пен Роберт Скидельский, сондай-ақ Кейнстің өмірбаянын жазған және Ұлыбританиядағы экономикалық депрессияның тарихын зерттеген тарихшылар болды. Жаңа оңшылдардың қатарынан шыққан және солшыл ойшылдарды сынаған австралиялық саясаттанушы Кеннет Миноуг, оның көптеген еңбектерінің ішінде Джон Кеннет Галбрайттың 1977 жылғы «Белгісіздік дәуірі» атты деректік фильмінде даналықтан гөрі өткірлік танытқаны үшін айқын сын айтқан еді. Гарвард экономисі бұған әзілмен жауап берді. Романшы және саяси жазушы Фердинанд Маунт, он жылдықтардың басында Тэтчердің саяси кеңесшісі болған, саяси эсселер мен кітаптарды рецензиялаумен айналысты. «Құлдыққа апаратын жол» еңбегі жарық көргеннен кейін 30 жыл өткен соң, Фридрих А. Хайек, экономист емес білімді қоғам үшін танымал болды. Австрияда туған ойшыл, оның жазбалары оған экономика бойынша Нобель сыйлығын және Англия премьер-министрінің білімінде маңызды рөл атқаруға мүмкіндік берген онжылдықта, идеялар тарихына арналған төрт мақала жазды, олардың ішінде «Демократиялық идеалдың бұрыс түсінілуі» және оның туысы Людвиг Витгенштейн туралы мақалалар бар. Ширли Робин Летвин американдық либералдық құқық философы Рональд Дворкиннің «Құқықтарды қабылдау» атты жұмысында соттың белсенділігін қолдағаны үшін сынады, ал консервативті философ Роджер Скрутон, «Encounter» журналының жақындағы авторы, қазіргі заманғы аурулардың мәдени тамырларын зерттеді, ал экономист Э.Дж. Мишан экономикалық өсуден туындаған зиянды моральдық тәуекелдерді бағалады. Солтүстік пен оңтүстік арасындағы айырмашылық, Брандт есебі және Батыстың «Үшінші әлемге» көрсеткен сыртқы көмегі туралы пікір-таластар беделді даму экономисі Питер Бауэр және оның сыншыларының еңбектері арқылы жүзеге асырылды.

Жарықтан босату қаупі

1970 жылдардағы сыртқы саясатта "Кездесулер" ұйымының басты мүдделері, Еуро-терроризм және Еуро-коммунизммен қатар, Ричард Никсон мен Джеральд Форд жылдары басталған Кеңес Одағымен қарым-қатынастарды жақсартуға жасалған тыйырмаларға, Кеңес Одағының әскери күшеюіне және оның негізгі мақсаттарына, конвенциялық және ядролық қаруларға қатысты, сондай-ақ Таяу Шығыста және Африкадағы өкілдік арқылы жаңадан бастаған агрессиясына, адам құқықтарын бұзуына және диссиденттерді мәжбүрлеп психиатриялық емдеуге байланысты болды. "Жақындықтар" арасындағы пікірсайыстардың ең маңыздысы алты бөлімнен тұратын серия болды, онда көрнекті дипломат, тарихшы және "тыйып тұру" теориясының алғашқы жылдарының авторы Джордж Ф. Кеннан, онда ол жетпіс жасқа жуықтаған шағында, Джордж Урбанға берген бірнеше сұхбат арқылы өз сыншыларына қарсы тұрды. Кеннанның сыншылары оның беделі мен рөлін, көне заманның данасы сияқты, әр жолы құрметпен атап, пікір алмасулар екі тараптан да уақыт өте келе шиеленісті бола түсті. Хью Сетон Уотсон Кеннанды батыс мәдениетінің құлдырауына байланысты аристократиялық утопиялық алаңдаушылығына беріліп, Батыстың жаңадан қаталданған қарсыласынан өзін қорғау қажеттілігінің моральдық маңыздылығын ұмытқаны үшін айыптады. Ричард Пайпс оны Сталиннің қайтысынан кейін совет әскери стратегиясындағы жеңілдеуді тым оптимистік бағалағаны үшін айыптады, ал Леопольд Лабедж бұл айыптауды күшейтті. Кеннан өзінің жауабында бірнеше қырынан сынға ұшырады, оның ұзақ жылдар бойы айтып келген шағымын, ең жақсысы "Мені ешкім түсінмейді" деп қорытындылауға болады.

Әдебиет қайраткерлері

1970 жылдары «Encounter» журналына алғашқы еңбектерін ұсынған әдеби тұлғалардың қатарында жас және тәжірибелі жазушылар – Мартин Амис, Итало Кальвино, Элиас Канетти, Маргарет Драббл, Рут Правер Джабвала, Пол Теро, Д. М. Томас, Уильям Тревор, сыншылар мен эссешілер Клайв Джеймс, Габриэль Джосипович, Бернард Левин, Дэвид Лодж, Джонатан Рабан, Уилфрид Шид, Джиллиан Тиндалл, ақындар Алан Браунжон, Дуглас Данн, Гавин Эварт, Джеймс Фентон, Сеймус Хейни, Эрика Джонг, Майкл Лонгли, Джон Моул, Блейк Моррисон, Эндрю Мошн, Том Паулин, Питер Портер, Питер Рединг, Питер Редгроув, Вернон Сканнелл, Джордж Сзиртс және Р. С. Томас болды.

1980-жылдар және "салқын соғыс" аяқталды

Encounter журналының соңғы онжылдығы, 1980-ші жылдар, журналмен бірге қартайған, журналдың ескі және беделді достарына арналған тұрақты аза тұтумен ерекшеленді. Олардың ішінде венгр туған жазушы Артур Кестлер және француз саяси философы мен журналисі Раймонд Арон есімдері ең бастылары болды. Журналдың көп жылдық әлеуметтік демократ досы Сидни Хук 1989 жылдың шілдесінде 86 жасында қайтыс болды. Ол Шығыс Еуропадағы бейбіт революциялардан бес айдан аспайтын уақыт бұрын дүниеден өтті. Оның «Қадамнан тыс: ХХ ғасырдағы тынышсыз өмір» атты мемуары 1980-ші жылдардың ортасында Encounter журналында жарияланды. Брежневтің Андроповқа, одан кейін Черненкоға және соңында Горбачевқа жол беруімен, бұрынғы Лейбористік кабинет хатшысы (Лорд) Алун Чальфонт сияқты жандар бейбітшілік қозғалысындағы біржақты қарусыздануды жақтаушылардың қателіктерін және ядролық қаруға қарсы шығушылар, мысалы, ағылшын тарихшысы Э. П. Томпсон сындылардың кемшіліктерін ашуға белсенді күш салды. Еуропалық театрға қарсы Советтің SS-20 зымырандарын тежеу мақсатымен жасалған НАТО келісімі қалыптасқан кезде бұл жұмыстар жалғасты. Солидарность кәсіби одағын жойғаннан кейін Польшадағы қарсыласы, әлі де жасырын түрде белсенді болды және оның жай-күйі туралы ақпарат үздіксіз жарияланып тұрды. 1980-ші жылдары Commentary, The Wall Street Journal редакторының беті және American Spectator сияқты АҚШ-тағы неоконсервативті ағымға жақын саяси сарапшылардың қатары кеңейді. 1980-ші жылдары журналға тұрақты үлес қосып келген Эдвард Пирс, Encounter редакторының оны саяси жазудан театр сыншылығына ауыстырғанын мәлімдеді. Мұның себебі, ол бірнеше рет Encounter бағанында Тачер үкіметін сынаған болатын. Encounter журналының әдеби беттерінде 1980-ші жылдары ұлттық әдебиеттерінің алдына шыққан жазушылардың саны Стивен Спендер басқарған 1960-шы жылдармен салыстырғанда айтарлықтай азайды. 1983 жылы мұқаба дизайнындағы өзгеріс оның қатаң «континентальдық» стилін, американдық газет стендтерінен таныс «жарқыраған» мерзімді басылымдарға тән жылтыр көрініске алмастырды. Алайда, ол өзінің саяси бейтараптығын және кең ауқымын сақтап, 1985 жылы ағылшын ақыны Энтони Твейтті ағылшын журналисі, хабар таратушысы, француз тілінен аудармашы, журналдың Париж тілшісі және «M.» бағанасының авторы Ричард Мейнмен алмастырды. Ричард Мейн, сонымен қатар, Еуропалық экономикалық қауымдастықтың архитекторы Жан Моннетің көмекшісі болған. Encounter журналы 1990 жылдың қыркүйегінде, Берлин қабырғасы құлағаннан және Еуропадағы коммунистік режимдер құлағаннан кейін бір жылдай уақыт өткен соң, ал Кеңес үкіметінің құлауына бір жыл бұрын соңғы нөмірін жариялады. Журналдың жабылуына оның қарыздарының артуы себеп болды. Брэдли қоры журналдың құқығын сатып алып, 1991 жылы Encounter ұйымын таратуға көмектесті.

Бағалаулар

Бір жобаға біріктірілген үлескерлердің ерекше айрықшалығы, пәндік және географиялық ауқымының арқасында, әсіресе 1953–67 жылдары ЦРУ қаржыландыруы жарияланғанға дейін, Encounter соғыстан кейінгі мерзімді әдебиеттегі ең жоғары деңгей ретінде танылды. 1963 жылы The New Republic журналында Стивен Спендердің жаңа туындыларын қарап, американдық ақын Джон Берриман былай деп жазды: «Спендердің қалай осы көптеген өлеңдерін жазғанын білмеймін, әсіресе ол өлең жазудан басқа да көптеген істермен айналысады: ол керемет және жақсы редактор (Encounter-ді қазір жарық көріп жатқан ең қызықты журнал деп атаймын)». 1970 жылдардың басында американдық айлық Esquire журналы Encounter туралы: «Бұл журнал енді ЦРУ қолдаған кездегідендей жақсы емес, бірақ әлі де ең жақсы айлық журнал» деп жазды. 1970 жылдардың соңында The Observer: «Encounter – әр айда көптеген адамдар оқығысы келетін нәрсені ұсынатын журнал. Ағылшын тілді әлемде саяси және мәдени материалды осы деңгейде тұрақты сапамен ұсынатын басқа журнал жоқ» деген пікірде болды, ал International Herald Tribune Encounter-ді «ағылшын тіліндегі журналистиканың сирек кездесетін жарқын нұрларының бірі, салмақты жазуды ұсынудың үлгісі» деп атады. 2011 жылы The New Republic журналында Ирвинг Кристолдың өмірден өткен эсселер жинағына шолу жасай келе Франклин Фоер: «Encounter жоғары журналистика тарихында ерекше орынға ие, бұл [ЦРУ] жұмсаған ең тиімді қаржы болды. Лондоннан шығарылатын журнал – Нью-Йорк және ағылшын зиялыларының күтпеген одағы, интеллектуалдық мәдениеттердің керемет үйлесімі. Мен кез келген журналдың алғашқы Encounter сияқты жақсы болғанына көз жеткізбеймін, онда Мэри Маккарти, Нэнси Митфорд, Лайонел Триллинг, Исаия Берлин, Эдмунд Уилсон және Сирил Коннолли сияқты авторлардың эсселері жарияланды. Кристол әдеттегідей өзін-өзі кемсіткендікпен бұл жетістіктің барлығын Спендерге жатқызды». Ричард Вуллхайм Encounter-дің «олар барлық пікірлерді жариялап отырғандай әсер қалдырғанын» айтты. «Бірақ олар оны белгілі бір шекте тоқтатып тастады, әсіресе Американың сыртқы саясатына қатысты мәселелерде». ЦРУ-дың бір басшысы Encounter-ді «үгіт-насихат деп сипаттады, себебі ол АҚШ сыртқы саясаты туралы Мемлекеттік департамент айтқаннан көбінесе ауытққан жоқ». Франсис Стонор Сондерс 1999 жылы Encounter-дің «коммунистік блоктағы мәдени шектеулерді қатаң бақылап, талдағаны үшін лайықты түрде есте сақталады. Бірақ маккартизмді жеңілдетудегі оның көрегендігі осы деңгейде болмады: журнал қарсыласының көзіндегі қасқырды көре алса, өз көзіндегі бұтақты байқамады».