Француз актрисасы Сюзанна Бингтің өмірі мен шығармашылығы
Suzanne Bing
Сюзанна Бинг (1885-1967) – французская актриса, соосновательница Théâtre du Vieux Colombier. Работала с Жаком Копо в Париже и Нью-Йорке. Театр, искусство.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сузан Бинг (10 наурыз 1885 – 22 қараша 1967) – француз актрисасі. Ол 1913-1914 жылдардағы алғашқы маусымда Парижде Жак Копоның «Théâtre du Vieux Colombier» театрының негізін қалаушы мүшесі болды. Кейін ол труппамен 1917-1919 жылдары Нью-Йоркте, ал 1920-1924 жылдары Парижде жұмыс істеді.
French actress
Suzanne Bing (10 March 1885 – 22 November 1967) was a French actress. She was a founding member of Jacques Copeau's Théâtre du Vieux Colombier in Paris during the first season 1913 14. Later she worked with the troupe in New York from 1917–19 and again in Paris, 1920 24.
Ерте өмір және қалыптасу жылдары
Сюзанна Бинг Парижде 2-ші округте дүниеге келді. 1913 жылы Вье-Комбиерге қосылғанда, ол Париждің өнер саласындағы шеңберлерде белгілі бір тәжірибемен келді. Ол 1907 жылдың 5 қарашасында композитор Эдгард Варезеге үйленді, бұған дейін екі жыл Париж консерваториясында музыка және декламацияны оқыған, онда вокалдық жаттығулар актерлік өнерден маңыздырақ болған. Олар Варезе өмір күрісін табуға тырысқан Берлинде бірнеше жыл өтті. 1910 жылдың қазанында олардың қызы Клод дүниеге келгеннен кейін, ол Париждегі әртүрлі сахналарда актерлық қызметін жалғастырды. Бірақ 1913 жылы Варезе мен Бинг әрқайсысы өздерінің мансаптарын дамытуға шешім қабылдады және ажырасып кетті. Неке 1965 жылға дейін жойылған жоқ.
Suzanne Bing was born in Paris in the 2nd arrondissement. When Bing joined the Vieux Colombier in 1913, she came to the company with some experience in the artistic circles of Paris. She married the composer Edgard Varèse on 5 November 1907 after spending two years at the Paris Conservatoire de Musique et de Déclamation where vocal training was more important than acting. She spent several years in Berlin where Varèse tried to make a living. After their daughter, Claude, was born in October 1910, she continued to act in various venues in Paris. But by 1913 Varèse and Bing decided they should pursue their respective careers, and they separated. The marriage was not annulled until 1965.
"Старое коломбие"
Париждегі Vieux Colombier-дің бірінші маусымында Бинг бірнеше маңызды рөлдерді ойнады, олардың ең жоғары бағаланғаны – Шекспирдің «Түнгі корольдығы» (Nuit des rois) пьесасының бейімделуіндегі Виола рөлі болды. 1914 жылдың тамызында соғыс басталғанда, екінші маусым тоқтатылды, себебі көптеген ер адамдар өз еркімен немесе міндетті түрде әскерге шақырылды. Бинг Копеопен ынтымақтастығын жалғастырды, ол актерлер мектебін құру жолында жұмыс істеді, онда мәтілге құрметпен қарау және дәуірде кең таралған сөздік әшекейлерден арылған актерлік стиль қағидалары театрға құштар жастарға үйретілетін еді. Бинг өзінің актерлік тәжірибесі мен білімімен Копео үшін құнды көмекші және кеңесші болды. Олардың алғашқы тың тырыстары 1915 жылдың қараша айында алтыдан он төрт жасқа дейінгі балалар тобымен жүзеге асты. Бинг осы сессияларда Копеоның ассистенты ретінде жұмыс істеді, кейде оның орнын басты. Оның балалармен сергінек және ойынға толы атмосферада жұмыс істеу қабілеті осы жобаның табысына үлкен үлес қосты және Копеоға импровизация және музыкалық қозғалыс сияқты әртүрлі техникаларды түсінуге көмектесті, оларды ол кейіннен кеңейтілген оқу бағдарламасына енгізді. Копео денсаулығына байланысты әскери қызметтен босатылғаннан кейін, Бинг пен Копеоның кәсіби және жеке өмірі тығыз байланысты болды, ол мектептің негізгі қағидаларын анықтау үшін онымен бірлесіп жұмыс істеді. Олар 1916 жылы Шекспирдің «Қысқы ертегі» пьесасын аударды. 1917 жылдың наурыз айында Копео Нью-Йорк қаласында лекциялар оқып жүргенде, Бинг олардың ұлы Бернардты дүниеге әкелді.
During the first season of the Vieux Colombier in Paris, Bing played several important roles, the most critically acclaimed of which was her Viola in an adaptation of Shakespeare's Twelfth Night, (Nuit des rois). When war broke out in August 1914, the second season was cancelled as most of the men either volunteered or were called up for service. Bing continued her collaboration with Copeau as he pursued his concept for a school for actors where his ideals of respect for the text and an acting style freed of rhetorical flourishes common during the era would be taught to young people drawn to a vocation in the theater. Bing, with her own acting experience and training, was an invaluable source of knowledge and support for Copeau. Their first efforts took place in November 1915 with a group of children ranging in age from six to fourteen years. Bing worked as an assistant to Copeau during these sessions, sometimes replacing him in his absence. Her ability to work with the youngsters in a relaxed and playful atmosphere contributed to the success of this undertaking and helped Copeau in his understanding of various techniques, such as improvisation and music based movement, that he would incorporate later into a more elaborate curriculum. After Copeau was excused from military service because of illness, the professional and intimate lives of Bing and Copeau became increasingly intertwined, as she worked with him to establish some basic guidelines for a school. They collaborated on a translation of Shakespeare's The Winter's Tale, finished in 1916. In March 1917, while Copeau was in New York City for a series of lectures, Bing gave birth to their son, Bernard.
Нью-Йоркке және кері
Нью-Йорктегі 35-ші көшедегі Гаррик театрында «Vieux Colombier» екі жыл бойы жұмыс істеген кезеңде Бинг Мольердің «Ашкөз» пьесасындағы Элизден бастап Альфред де Мюссенің «Барберин» пьесасындағы Астольфке дейін жеті рөлді қайта ойнады. Бірінші маусымда және екінші маусымда он үш рөлді сомдады, соның ішінде Бомаршаның «Фигароның некесі» пьесасындағы Шерубин, Морис Матерлинктың «Пелләс және Мелисанда» пьесасындағы Мелисанда және Генрик Ибсеннің «Росмерсхольм» пьесасындағы миссис Хельсет. 1919 жылғы 29 наурызда «The Nation» журналында жарияланған рецензияда: «Сюзанн Бинг топқа шабыт сыйлайтын жалын сияқты көрінеді, және оны кез келген спектакльде, тіпті ең қарапайым рөлде де іздеуге келесің», – делінген.
During the two year stint of the Vieux Colombier at the Garrick Theatre on 35th Street in New York City, Bing reprised the role of Viola in Nuit des rois, and seven other roles ranging from Elise in Molière's L’Avare to Astolphe in Alfred de Musset's Barberine during the first season and some thirteen roles in the second season, including Cherubin in Le Mariage de Figaro of Beaumarchais, Mélisande in Maurice Maeterlinck's Pelléas et Mélisande, and Mrs. Helseth in Henrik Ibsen's Rosmersholm. In a review, the magazine The Nation wrote on 29 March 1919: "Suzanne Bing seems to be a flame of inspiration to the group, and one comes to look for her, in however humble a capacity, in almost every performance, "
Одан да маңыздысы, ол Копомен жас актерлерді даярлайтын мектеп ашу туралы идеясы бойынша ынтымақтастығын жалғастырды. Мария Монтессоридің көптеген қағидаларын іске асырған Маргарет Наумберг, Вальдо Франктің әйелі құрған Балалар мектебіндегі шараларға қатысты. 1918 жылдың жазында «Vieux Colombier» труппасы Отто Х. Канның Нью-Джерсидегі меншігінде болған кезде, ол және Мари Элен (кейін мадам Дасте), Копоның үлкен баласы, «Майен» деп танылған, маскалар жасауды және қозғалыс пен маскаларды қолданатын жаттығулармен айналыса бастады. 1919 жылы Парижге оралғаннан кейін Копо «Vieux Colombier» театрын бірден қайта ашпады, бірақ актерлер мектебін ашуға деген ниеті өзгерген жоқ. Сюзанна Бинг екі саланың дамуына маңызды үлес қосты. Театр 9 ақпан 1920 жылы Копо/Бингтің бейімдеуімен Шекспирдің «Қысқы ертегісімен» маусымын ашты, ал 1 наурызда Копо мен Бингтің жетекшілігімен ересектер тобы үшін актерлік сабақтар басталды. Театр мектебіне қолайлы орын табылмайынша, Бинг келесі желтоқсанда театрдың үстіндегі кеңістікте он төрт және он сегіз жас аралығындағы жасөсперімдерге сабақ берді. Келесі төрт жыл бойы ол өзінің талантын театр мен «Vieux Colombier» мектебінің жас шәкірттері арасында бөлісті, ол енді театрдан бірнеше блок қашықтықта жеке кеңістігі мен толыққанды оқу бағдарламасына ие болды. Копо студенттерін кәсіби театрдың ықпалынан қорғауды дұрыс деп есептесе де, оларға Андре Жидтің «Саул» пьесасында маска киген демон рөлін сомдауға рұқсат берді. Бингтің шәкірттерімен бірлескен жұмысы Но театрының «Катан» пьесасының қойылымында көрінді, оны 1924 жылы таңғалып қалған Копо мен Харли Гранвилл Баркердің алдында ұсынды.
More importantly she continued to collaborate with Copeau on his idea of a school for young actors. She participated in activities at the Children's School founded by Margaret Naumberg, Waldo Frank's wife, who put into practice many of the concepts of Maria Montessori. During the summer of 1918, while the troupe of the Vieux Colombier was lodged at the New Jersey estate of Otto H. Kahn, she and Marie Hélène (later Mme Dasté), known as "Maiène", Copeau's oldest child, began to construct masks and work on activities that included movement and masks. Upon their return to Paris in 1919, Copeau did not immediately re open the Théâtre du Vieux Colombier, but the desire to open a school for actors remained ever present. Again Suzanne Bing played an important role in both areas. The theater began its season with Shakespeare's Winter's Tale on 9 February 1920 in the Copeau/Bing adaptation and acting classes for a group of adults began on 1 March under the direction of Copeau and Bing. When it became obvious that a suitable locale for a theater school was not available, Bing started lessons with youngsters between the ages of fourteen and eighteen the following December in space above the theater. For the next four years, she shared her talents between the theater and her young charges at the École du Vieux Colombier, which now had its own space several blocks from the theater and a full blown program of studies. Although Copeau thought it best to protect his students from the influence of the professional theater, he did allow them to participate to critical acclaim in a production of André Gide's Saul in which they played masked demons. Bing's work with her students was put on display in an adaptation of a Noh play, Katan, which they presented in 1924 before an astonished Copeau and Harley Granville Barker.
"Копиа" және "Компания де Квинз"
1924 жылғы маусымның соңында Копео театр труппасын таратып, көнсіз актерлермен және мектептің бірқатар студенттерімен бірге Бургундияға көшіп кетті. Осылайша, шамамен бес жылға созылған ауылдағы қызықты оқиға басталды. Тридцилла студент пен актерден құралған әртүрлі топ алдымен Мортеуилде, содан кейін Бернан-Вержелесске қоныстанды – Боуннан шалқары орналасқан, Бургундияның шарап өндіретін аймағындағы шағын ауыл. 1925 жылы қаржы жетіспеуінен мектеп жабылып, актерлер мен студенттердің бұл ерекше тобы Копеоның жүрегі жақын туысы Мишель Сен-Денимен бірге, өздері жасаған кейіпкерлерді импровизация мен маскалар арқылы дамытатын труппаға бірікті. Копео соғыс жылдарында қалыптасқан «Жаңа комедия» тұжырымы осы жерде Бинг, Майен, Сен-Дени және Жан Дасте арқылы іске асты, соңғысы көп ұзамай Копеоның күйеу баласы болды (ол Майенге үйленді). Копео үшін арнайы жазылған немесе олардың импровизацияларынан туған пьесаларда ойнаған маскалы кейіпкерлер комедия дель арте дәстүрін еске түсірді. Олар ауылдан ауылға саяхаттап, қала алаңдарында костюмді актерлер жетекшілік етіп, тулармен жүріп, барабан мен музыкамен сүйемелдеп қойылымдар қойғанда, бургундтар оларды «Копиаулер» деп атады. Бұл ат оларды Копеоның театр философиясының ізбасары ретінде таныстырды – мәніне дейін тазартылған театр. Бингтің осы оқиғадағы ықпалын аңғару оңай. Оның импровизация мен маскаларға деген қызығушылығы бұрынғы студенттері Майен, Жан Дасте, Этьен Декру, Жан Дорсидің өсуіне және олардың бәрі «патрон» деп құрметпен атаған Копеоның идеяларын жалғастыруға деген құлшынысына ұласты. Студент актерден кәсіби актерге айналу Бингтің жетекшілігімен жүзеге асты, олар импровизация мен маскаларға негізделген жаңа тәсілдерді өндірді. Нәтижесінде, École du Vieux Colombier мектебінің студенттері өздері ұстаздар мен кәсіби актерлерге айналды, олар өте жетілдірілген өнерге берілді. 1929 жылы бұл шағын топ Бургундиядан Парижге Мишель Сен-Денидің басшылығымен Compagnie des Quinze труппасын құру үшін аттанды. Олардың алғашқы қойылымы, Андре Оби труппа үшін жазған «Ной» пьесасы, 1931 жылы Vieux Colombier сахнасында қойылды. Актерлік шеберліктің барлық аспектілері – дене және дауыс, сондай-ақ масканы тиімді пайдалану, актерлердің көпшілігі маскалы жануарлардың рөлін сомдаған бұл қойылымда толыққанды көрсетілді.
Abruptly at the end of the 1924 season, Copeau disbanded his theater company and, with those actors who were willing and some of the students from the school, moved to Burgundy. Thus began a fascinating saga in the countryside that was to last some five years. The motley group of some thirty five students and actors first settled in Morteuil and then finally in Pernand Vergelesse, a village not far from Beaune, deep in the wine producing area of Burgundy. With the school abandoned because of a lack of funds in 1925, this odd mixture of actors and students, along with Copeau's nephew, Michel Saint Denis, slowly formed themselves into a troupe that relied on the development of characters of their creation they developed through improvisation and mask work. The concept of a New Comedy that Copeau had developed much earlier during the war years came to fruition here with Bing, Maiène, St Denis and Jean Dasté, who would soon become Copeau's son in law (he married Maiène). The masked characters, reminiscent of the commedia dell'arte, became part of their repertoire as they played in pieces written expressly for them by Copeau or that resulted from their improvisations. As they traveled from village to village putting on their plays in town squares, led by actors in costume and carrying banners, accompanied by drums and music, Burgundians began calling them the "Copiaus". The name soon marked them as progeny of Copeau's concept of the theater—a theater reduced to its essence. Bing's influence here is not difficult to discern. Her interest in improvisation and masks grew into a devotion both to the development of her former students, Maiène, Jean Dasté, Etienne Decroux, Jean Dorcy, and to the continuation of the concepts of Copeau, the man they all called "patron." As the transition from student actor to professional took place under Bing's aegis, they developed new techniques based on their improvisations and mask work. The result was that the students of the École du Vieux Colombier became themselves teachers and professional actors devoted to a well honed craft. In 1929 this small group left Burgundy for Paris to establish the Compagnie des Quinze, under the direction of Michel Saint Denis. Their first production, Noé, written for the company by André Obey, was produced on the stage of the Vieux Colombier in 1931. All the training of the actor's instruments—body and voice—along with the highly developed use of the mask were put on display in this work in which most of the actors played masked animal characters.
Кейінгі өмірі мен мұрасы
Копео театрында тікелей жұмыс істемегенмен, Бинг 1939 жылы жарияланған Шекспирдің трагедияларының аудармасында онымен ынтымақтастығын жалғастырды. Ол, өзінің буын театр актерлерінің көптегені сияқты, "Ле Кальваре де Симез" (1934) фильмінде актерлік өнерін сынап көрді. Ауру оның күшін әлсіретті, бірақ рухын жоймады. Тіпті Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, католицизмге өткеніне қарамастан, ол жек көретін жұлдызды тағуға мәжбүр болды, бірақ қадір-қасиетін сақтап қалды. 1947 жылы Копео оны зейнеткерлер үйіне орналастырғанмен, ол жұмысын жалғастырып, Сорбоннадағы шетелдік студенттерге дикция сабақтары мен оқуларын берді. Копеомен бірлескен соңғы жұмысы – Шекспирдің комедияларының француз тіліне аудармасы 1952 жылы жарық көрді. Өмірі бойы ол Копеоның театр туралы ұстанымдарына ең берілген жақтасы болды. Ол болмағанда, École du Vieux Colombier көптеген табыстарға жетер еді, өйткені оның шәкірттері екі дүниежүзілік соғыс аралығында және содан кейін театр әлемінде қандай әсер еткенін көруге болады. Ол Францияда актерлерді даярлау жүйесін өзгертуге көмектесті – бұл дәстүрді кейін Жак Лекок және Ариан Мнушкине жалғастырды. Сюзанн Бинг 1967 жылы Нойли-сюр-Сенде қайтыс болды.
Although not working directly in the theater under Copeau, Bing continued her collaboration with him on a translation of the tragedies of Shakespeare published in 1939. She, like many theater actors of her generation, tried her hand at the art of the film in Le Calvaire de Cimiez (1934). Illness drained her energies, but not her spirit. Even during World War II, when she was forced to wear the hated star despite her conversion to Catholicism, she maintained her dignity. Although set up in a retirement home, by Copeau in 1947, she continued to work, giving elocution lessons and readings to foreign students at the Sorbonne. The French translations of the comedies of Shakespeare, her last collaboration with Copeau, were published in 1952. She remained throughout her life the most ardent believer in Copeau's concepts of the theater. Without her it is unlikely that the École du Vieux Colombier would have achieved its many successes, as can be seen in the influence her students exercised in the world of the theater between the two wars and after. She helped transform the formation of the actor in France—a tradition carried on subsequently by Jacques Lecoq and Ariane Mnouchkine. Suzanne Bing died 1967 in Neuilly sur Seine.