Америка революциясының шайқасы: 1781 ж. Хоу Ривер шайқасы, Генри Ли басқарған патриоттар мен Джон Пайл басқарған лоялист әскерлері арасында болды. Жеңіс патриоттарда болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1781 жылдың 24 ақпаны Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде болған шайқас.
February 24, 1781 battle fought during the American Revolutionary War
Пайл қасабы (сондай-ақ Пайлдың жеңілісі, Пайлдың қақтығысы немесе Хоу өзені шайқасы) Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде қазіргі Аламанс округінде 1781 жылдың 24 ақпанында болды. Шайқас полковник Генри Ли басқаратын Континентальдық армияға қарасты патриот әскерлері мен доктор Джон Пайл басқаратын Солтүстік Каролинаның тәуелсіздікке қарсы жасақтары арасында өтті. Лоялистер Пайлға көмекке бара жатқан британдық атқыштардың командирі Банастре Тарлтон деп жаңылысты, себебі Ли әскерлерінің формасы ерекше болды. Лидің әскері оқ атып, Пайлдың күштерін толығымен алаңдатып жіберді. Нәтижесінде Ли үшін үлкен жеңіс болды, ал Пайлдың жасағы шашырап, жеңіліске ұшырады.
Pyle's Massacre, (also Pyle's defeat, Pyle's hacking match, or Battle of Haw River), was fought during the American Revolutionary War in present day Alamance County on February 24, 1781. The battle was between Patriot troops attached to the Continental Army under Colonel Henry Lee and the Loyalist North Carolina militia commanded by Dr. John Pyle. Due to the unique uniform design of his forces, the Loyalists mistakenly thought Colonel Lee was the expected British cavalry commander, Banastre Tarleton, who was known to be en route to reinforce Pyle. When Lee's men opened fire, they took Pyle's force totally by surprise. This resulted in an extremely lopsided victory for Lee, and Pyle's command was scattered and routed.
Өмірбаян
Британдық генерал граф Корнуоллис Натанаэль Гриннің әскерін ұстай алмады (қазір тарихшылар "Данға жарыс" деп атайды), ол стратегиялық түрде шегінді, полковник Ото Уильямстың басқаруымен алдын ала бағыт беруші топты пайдаланып, Дикс Ферриге (қазіргі Дэнвилл, Вирджиния штаты) жетті, бұл Гринге Ирвин (Турбевилл, Вирджиния штаты) және Бойд Ферри (Оңтүстік Бостон, Вирджиния штаты) арқылы Дэн өзенін кесіп өтуге және Солтүстік Каролинадан шығуға мүмкіндік берді. Гринге қуып жете беру үшін Корнуоллис Рамсур Миллде (Линкольнтон, Солтүстік Каролина штаты) багажды өртеп жіберді, бұл оның әскерін толықтай шаршатып, суық, ылғалды ауа-райында азық-түліксіз қалдырды. Дан өзенін кесіп өтуге барлық қайықтар Гриннің иелігінде болды (полковник Генри Ли, артқы күзеттің атты әскерінің командирі, британдықтар келгенге шамамен екі сағат бұрын соңғы болып өтті), сондықтан Корнуоллис өзеннің Солтүстік Каролина жағында қалды. Корнуоллис 21 ақпанда Хиллсборо қаласында (Солтүстік Каролина штаты), колониялық бекіністе штаб-пәтер құрып, қайта топтасу және қалпына келу үшін Оңтүстікке сапар жасады, сондай-ақ лоялистерді өз жағына тартуға тырысты. Доктор Джон Пайл (1723–1804) 1767 жылы Чатем округіне көшіп келді. Патшаға адалдығымен танылған ол Регламент соғысында губернаторға көмектескен, бірақ Аламэнс шайқасында болған жоқ. Корнуоллис лоялистерден еріктілер сұрағанда, Пайл 300-400 адамды жинады. Ол Корнуоллистен өзінің адамдарына күзет беруін өтінді, сонда Банастре Тарлтон атты әскерімен және шағын жаяу әскерімен (барлығы шамамен 450 адам) Пайлді қауіпсіз жерге жеткізу үшін аттанды. Генерал Грин 15-22 ақпан аралығында Вирджинияда болды, онда ол әскерін жабдықтап, азықтандырып, жараланғандарды емдеп, күшін толықтыра алды. 17 ақпанда ол полковник Генри Лиді атты әскерімен және полковник Эндрю Пикенсті Мэриленд пехотасымен және Оңтүстік Каролина ополчениесімен бірге Данды қайтадан кесіп өтіп, британдықтардың әрекеттерін бақылауға жіберді. Бұл күш 18 ақпанда Дан өзенін кесіп, Хиллсборо мен Хоу өзені арасындағы жол бойында жасырын лагерь құрды. Ли британдықтардың қозғалысын бақылау үшін барлаушыларды жіберді. Келесі күні Тарлтонның шамамен 400 адаммен Хоу өзеніне қарай бет алғаны туралы хабар келді. Ли мен Пикенс Тарлтонның соңынан ілесіп, оның Хоу маңында лагерь құрғанын білді. Барлаушылар Тарлтонның күткен ополчениелік топтар келмегеннен кейін қайтадан қозғалғанын хабарлағаннан кейін жоспарланған шабуыл тоқтатылды. Пайлдың күші (бұйрықтарға қарсы) сапарға шығар алдында туыстары мен достарына бару үшін қозғалысын кешіктірді. 24 ақпан күні түскі аста Ли мен Пикенс екі британдық штаб офицерін тұтқындап, Тарлтонның бірнеше шақырымдай алда екенін анықтады. Күн батқанға таяп, қысқа жасыл жакеттер мен қауырсынды бас киім киген Ли легионы Пайлдың екі адамын кездестірді, олар оларды Тарлтонның драгундық әскері деп жаңылыстырды, олар да ұқсас киім киген. Ли бұл мүмкіндікті пайдаланып, Пайлдың әскері жақын жерде екенін білді. Ли Пикенстің мергендеріне Пайлдың позициясын қоршауға бұйрық берді, содан кейін толық салютпен лагерьге кірді. Ли полковник Пайлмен әдеттегі сыпайылықты сақтап, қол алысқанда шайқас басталды.
British general the Earl Cornwallis had been unable to catch Nathanael Greene's army (in what historians now call the "Race to the Dan"), who strategically retreated using a screening feint column under Col. Otho Williams, to Dix's Ferry (present day Danville, VA) allowing Greene to cross the Dan River at Irwin's (Turbeville, VA) and Boyd's Ferry (South Boston, VA) and out of North Carolina. Cornwallis, who had burned his baggage train at Ramsour's Mill (Lincolnton, NC), in chasing Greene completely exhausted his men, who were also starving in wet freezing weather with little forage from locals. All the boats for crossing the Dan River were taken by Greene (Colonel Henry Lee in command of the rear guard cavalry was the last to cross approx. 2 hours before the British arrived) so that Cornwallis was stranded on the NC side of the river. Cornwallis made an exhaustive trip South, establishing a headquarters to regroup and recover at Hillsborough, North Carolina, a colonial outpost city, on February 21, also to rally Loyalists to his side. Dr. John Pyle (1723–1804) had moved to Chatham County in 1767. Noted for his loyalty to the King, he had assisted the Governor in the War of the Regulation, though he was not at the Battle of Alamance. When Cornwallis appealed for Loyalist volunteers, Pyle gathered between 300 and 400 men. He requested Cornwallis provide his men with an escort, and Banastre Tarleton with his cavalry and a small force of infantry, a total of about 450 men, marched to lead Pyle to safety. General Greene spent days in Virginia from the 15th to the 22nd, where he was able to resupply, feed his troops, medically recover his wounded and gain reinforcements. On February 17 he detached Colonel Henry Lee with his cavalry, and Colonel Andrew Pickens with Maryland infantry and South Carolina militia, to recross the Dan and monitor British activity. This force crossed the Dan on February 18 and set up a hidden camp along the road between Hillsborough and Haw River crossing points. From there Lee sent scouts to watch for British movements. Word came the next morning that Tarleton was moving toward the Haw with an estimated 400 men. Lee and Pickens followed behind Tarleton, who, they learned, had camped near the Haw. A planned attack was called off when scouts reported that Tarleton had again moved, after the militia companies he was expecting to meet did not show up. Pyle's force had delayed its movement (in violation of orders) to visit with family and friends before setting off. At noon on February 24, Lee and Pickens captured two British staff officers and learned through interrogation that Tarleton was only a few miles ahead. In the waning hours of the day, Lee's Legion, who wore short green jackets and plumed helmets, encountered two of Pyle's men, who mistook them for Tarleton's dragoons, who wore similar uniforms. Lee used this to his advantage and learned that Pyle's troops were nearby. Lee instructed Pickens' riflemen to flank Pyle's position, and then trotted into the camp in full salute. Lee exchanged customary civilities with Colonel Pyle and began shaking his hand when the sounds of battle commenced.
Шайқас
Ли мен капитан Джозеф Грэмнің баяндамаларынан құрастырылған шайқас туралы ең көп қабылданған мәліметтер Лидің алдауының кездейсоқ болғанын, ал ол бастапқыда лоялистерден қашып өтуді, оның орнына Тарлтонның драгундарымен, маңыздырақ мақсатпен кездесуді жоспарлағанын көрсетеді. Шайқас шуы Ли легионының артындағы милиция Пайл адамдарының бас киімдеріндегі қызыл жолақты лоялистердің белгісі деп танығанда басталды, содан кейін Оңтүстікке жаңа келген және жергілікті вигтер мен торилердің белгілерін білмейтін капитан Эгглестонды ескертті. Ол лоялистердің бірінен қай жақта екенін сұрағанда, ол «Патша Георг» деп жауап берді, ал Эгглестон оның басына қылышымен соққы берді. Мұны көрген Пикенстің мергендері шабуылға қосылды. Кавалерия шегініп, лоялистерге де шабуыл жасады. Пайлдің адамдары қашқанмен, көптегендері алғашқы шайқаста қаза тапты немесе жараланды. Көптеген лоялистер шабуылдың қателік екенін ойлап, король Георгтың жағында екендерін қайта-қайта айтты, бірақ бұл ешқандай нәтиже бермеді. 10 минуттан кейін қалған лоялистер қашып кетті, 93 лоялистің қаза болғаны белгілі болды, ал тағы көбі жараланды және достарымен алып кететіндей жағдайда болды. Жергілікті аңыз бойынша, Джон Пайл шайқаста ауыр жарақат алып, жақын жердегі көлге құлап, құтқарылғанша жасырынған. Жарақаттарынан айыққаннан кейін ол жергілікті милицияға бағынды. Кейін доктор Пайлдың жараланған патриоттарға көрсеткен қамқорлығы үшін олар кешірілді.
The most commonly accepted account of the battle, pieced together from reports from Lee and Captain Joseph Graham, indicates that Lee's deception was purely chance, and that he had originally intended to avoid the Loyalists, intending instead to encounter Tarleton's Dragoons, the more important objective. The sounds of battle apparently commenced when the militia at the rear of Lee's Legion, recognizing the strips of red cloth on the hats of Pyle's men as the badge of Loyalists, alerted Captain Eggleston, who was new to the South and was not familiar with local Whig and Tory badges. When he asked one of the Loyalists which side he was on, the man replied "King George", and Eggleston responded by striking him on the head with his sabre. Seeing this, Pickens' riflemen joined in the attack. The cavalry line turned and also attacked the Loyalists. Pyle's men broke and ran, but many were either killed or wounded in the early exchanges. Many Loyalists, believing the attack to be a mistake, continued insisting they were on King George's side, to no avail. After 10 minutes, the remaining Loyalists had fled, and 93 Loyalists were known to be dead, certainly more were wounded and others were seen being carried off by friends. According to local legend, John Pyle was badly wounded in the battle and crawled into a nearby pond where he concealed himself until he could be rescued. After recovering from his wounds, he surrendered to the local militia. Later they were pardoned because of Dr. Pyle's care for wounded patriots.
Салдары
Пикенс пен Ли Тарлтонды ешқашан жеткізе алмады, себебі Корнуоллис 24 ақпан күні түнде оған бас әскерге қосылуға бұйрық берді. Қуып жетілсе де, Тарлтон Пикенс пен Ли үшін қауіпсіз шабуыл жасау мүмкін болмағандықтан, ағылшын армиясының бас бөлігіне тым жақын келді. Сонымен қатар, Натанаэль Гриннің қайта құрылған армиясы 22 ақпанда Дан өзенінен өтіп, Солтүстік Каролинаға (NC) қайта оралды, 15 наурыз 1781 жылы Гилфорд сотындағы шайқасқа қатысуға бағытталды. Ли мен Пикенс наурызға қосылып, олардың лоялист еріктілерін әлсірету және британдық күштердің азаюына үлес қоспау міндеті сәтті орындалды. Кейінірек келген жасақта Катаваба индейлері жасаған қатыгездіктер туралы хабарлар тарады, адамдар жарылқау сұрағаннан кейін қырқылып өлтірілген деген мәлімдемелер болды. Британдықтар оқиғаны қырғын деп айыптады. Корнуоллис Лорд Джордж Жерменге жолдаған хатында Пайл жасағының көп бөлігінің "жарылқау сұрағанда, ешқандай қарсылық көрсетпей, адамгершіліксіз қырғынға ұшырағанын" хабарлады. Ли кейіннен, егер ол қырғын жасағысы келсе, Пайл жасағының қалдықтарын қуалайтынын айтты. Керісінше, подполковник Ли, британдық армияның жоғары сапалы атты әскері туралы әңгімелерге сенбеу үшін, қашуға ниет білдіргендерге рұхсат берді, сондай-ақ Ли өзінің "Америка Құрама Штаттарының оңтүстік бөліміндегі соғыс естеліктері" атты мемуарларында сипаттағандай, британдықтар үшін Солтүстік Каролинадағы лоялистердің жұмылдыруын тоқтатуға көмектесті. Бұл еңбек 1969 жылы Нью-Йорктегі Arno Press, Inc. баспасынан "Оңтүстіктегі Американдық революция" деген атпен қайта басылды. 27-тарау. Бұл шайқас Гилфорд сотындағы шайқастан бірнеше апта бұрын болды және британдық әскерлердің санын және моральдық жағдайын әлсіретуге себеп болды. 1850 жылдарға дейін жергілікті тұрғындар шайқас болған жерді және шайқаста қаза тапқандардың жаппай қабірлерін көрсетуге болатын; кем дегенде бір белгілі жаппай қабір жақында орын ауыстырылды. Бұл жер қайың және арша ағаштарымен белгіленген, бір кезде тас тақта (1880 жылы орнатылған) болған, ол кейіннен алынып тасталды; тақтаның қазіргі орны белгісіз.
Pickens and Lee never caught up with Tarleton, since Cornwallis ordered him to rejoin the main army on the night of February 24. Though pursued, Tarleton eventually got too close to the main British army for Pickens and Lee to attack safely. Additionally, Nathanael Greene's recovered army crossed the Dan River back into NC on February 22, proceeding for contact and action at Guilford Courthouse on March 15, 1781. Lee and Pickens broke off to screen and join the campaign, their task to demoralize and discourage Loyalist volunteers from adding to the diminishing British forces having been successful. There were reports of atrocities committed by Catawba Indians in a late arriving company, with claims that men were butchered after asking for quarter. The British were quick to denounce the incident as a massacre. Cornwallis, in a letter to Lord George Germain, reported that most of Pyle's force were "inhumanly butchered, when begging for quarters, without making the least resistance." Lee later noted that if he had wanted a massacre he would have chased down the remnants of Pyle's company. Rather, Lt. Col. Lee allowed those who wished to run away do so in the successful strategy of putting off the fantasy tales of the British Army of their superior cavalry, etc., and help put an end to recruiting efforts by the Loyalists in N. Carolina for the British, as described by Lee in his memoir, "Memoirs of the War in the Southern Department of the United States" and in 1969 republished by Arno Press, Inc., New York as "The American Revolution In The South." Ch 27. The battle occurred a few weeks before the Battle of Guilford Courthouse and was a contributing factor in weakening British troop numbers and morale. As late as the 1850s, local residents could point out the location of the battle and the mass graves of those killed during the skirmish; at least one known mass grave has been recently relocated. The site is marked with periwinkle and cedar trees and at one time had a stone marker (placed in 1880), which has since been removed from the site; the marker's current location is unknown.