Жапон композиторы Усио Торикаи: Музыкалық ізденістер мен дәстүрлердің үйлесімі

Кіріспе

Жапон композиторы Усио Торикай (鳥養潮; тегі Торикай; 1952 жылдың 11 шілдесінде Мацумото қаласында, Нагано префектурасы, Жапонияда туған) – қазіргі заманғы классикалық музыканың жапон композиторы. Ол еуропалық классикалық музыка, дәстүрлі жапон музыкасы, ежелгі жапон музыкасы және компьютерлік/электроникалық музыка сияқты түрлі музыкалық салалардағы көп жылдық зерттеулер мен шығармашылық тәжірибесінің нәтижесінде қалыптасқан өзінің ерекше музыкалық стилімен танымал.

Мансап

Торикай Нагано префектурасының Мацумото қаласында өсті. Кейін Токиоға көшіп, Кейо университетінің экономика факультетін бітірді. 1979 жылы өзінің жеке музыкалық концерттер сериясын бастады және 1982 жылы Париж биенналесіне шақырылды. Оның музыкасының концерттері Еуропаның, Солтүстік Американың және Жапонияның ірі қалаларында, оның ішінде Жорж Помпиду орталығында (Париж), Әулие Иоанн соборында (Нью-Йорк), Сан-Францискодағы қазіргі заманғы өнер мұражайында және Токиодағы Мейджи қасиетханасында өтті. Торикайдың шығармалары аспаптық құрамы жағынан әртүрлі, батыс оркестрлік аспаптардан бастап дәстүрлі жапондық аспаптарға дейін, компьютерлік/электроникалық құралдардан ежелгі азиялық аспаптарды қайта жасауға және батыс хорынан жапон буддалық монахтарының әндеріне дейін жетеді. Ол Лос-Анджелес қаласы, Ансамбль Модерн (Франкфурт), Кронос квартеті, Ансамбль Континуум (Нью-Йорк), Канадалық электрондық ансамбль, Жапонияның телерадиокорпорациясы, Токионың Мәдениет министрлігі және Жапонияның Ұлттық театрынан тапсырыстар алды. Тапсырыс бойынша жасалған шығармалар концерттік музыка мен операдан бастап, қоғамдық саябақтағы тұрақты музыкалық инсталляцияларға дейін қамтиды. Оның мансабы көп салалы ынтымақтастықтармен сипатталады. Ол ұзақ жылдар бойы театр (Ли Бреуэр және Мабу Майнс сияқты), би және мультимедиалық жобаларда композитор ретінде қатысқан. Торикайдың JVC: GO WHERE? альбомы шықты, композициялары IRCAM-да (Париждегі компьютерлік музыкалық зерттеу орталығы) орындалды; A UN, қырық жапон буддалық монахтарының хорына арналған жетпіс бес минуттық шығарма; Son Bou no Toki, үнді американдықтардың өлеңі; және 9/11 құрбандарына арналған Many Winters. Оның соғыс және терроризм құрбандарына арналған ең соңғы REST альбомы (скрипка, фортепиано және вокалға арналған камералық шығармалар) Innova Records лейблында жарық көрді. 1980-ші жылдардың басында Торикай жапондық заманауи музыка сахнасына және тыңдармандарына шёмио (жапон буддалық монахтарының әндері) және ежелгі жапон музыкасы мен аспаптарын енгізуге көп күш жұмсады. Мысалы, ол үш мың жылдан астам тарихы бар және 1200 жылдан астам уақыт бойы қолданылмаған куго (ежелгі азиялық бұрыштық арфа) құрамын қайта жаңғыртуға жауапты болды. Оны қайта тірілтуге бағытталған миссиясы оның «позитивтік» философиясына әкелді – адамның керемет қиялына ұмтылу және әрбір адамның өзіне тән «музыкасы» мен сұлулығының болуы. The New York Times газеті былай деп жазды: «Торикайдың музыкалық қиялы өте кең. [Оның] музыкасы таңғажайып, қуатты, радикалды және тығыз болды».

Torikai was raised in Matsumoto, Nagano, where she attended Matsumoto Fukashi High School. She then moved to Tokyo and graduated from the faculty of Economics at Keio University. She started a concert series of her own music in 1979, and was invited to the Paris Biennale in 1982. Concerts of her music have since been presented in major cities in Europe, North America and Japan, including at the Georges Pompidou Center (Paris), the Cathedral of St. John the Divine (New York), the Museum of Modern Art (San Francisco), and Meiji Shrine (Tokyo). Torikai's compositions vary considerably in instrumentation, ranging from Western orchestral instruments to traditional Japanese ones, computer/electronics to reconstructed ancient Asian instruments, and Western Choir to Japanese Buddhist monks’ chants. She has received commissions from the City of Los Angeles, Ensemble Modern (Frankfurt), the Kronos Quartet, the Ensemble Continuum (New York), the Canadian Electronic Ensemble, the Japan Broadcasting Corporation, Tokyo Ministry of Culture, and Japan National Theater, to name only a few. Commissioned pieces range from works for concert music and opera to a permanent music installation in a public park. Her career is characterized by a variety of multidisciplinary collaborations. She has a long history of involvement as a composer in theater (with such as Lee Breuer and Mabou Mines), in dance and in multi media projects. Torikai's albums have been released on JVC: GO WHERE?, with compositions realized at IRCAM (the computer oriented musical research center in Paris); A UN, a seventy five minute work for a choir of forty Japanese Buddhist Monks; Son Bou no Toki, featuring a Native American's poem; and Many Winters, dedicated to the victims of 9/11. Her newest album REST (chamber works for strings, piano and voices), dedicated to the victims of war and terrorism in the world, was released on Innova Records. In the early 1980s, Torikai devoted significant effort to introducing shomyo (Japanese Buddhist monks' chants) and ancient Japanese music and instruments to the Japanese contemporary music scene and audience. For example, she was responsible for the reconstruction and reintroduction of the kugo, an ancient Asian angular harp whose origins can be traced back more than three millennia and which had been unused for over 1200 years. The mission to bring it back to life led to her philosophy of “positivity” the fundamental human desire to follow our incredible imagination and that individuals possess their own kind of “music” and beauty unique to themselves. The New York Times has written: “Ms. Torikai has a wide ranging musical imagination . [Her] music was spectacular, exuberant, radical and dense.”