Кронсвилл ауруханасы (Мэриленд, АҚШ) – 1911-2004 ж. жұмыс істеген психиатриялық емхана. Шешек, қызылқызыл, туберкулез сияқты аурулармен күрестің тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кронсвиллдегі бұрынғы психиатриялық аурухана, АҚШ, Мэриленд штаты.
Former psychiatric hospital located in Crownsville, Maryland, US
Кронсвилл ауруханасы орталығы Мэриленд штатының Кронсвилл қаласында орналасқан психиатриялық аурухана болған. Ол 1911 жылдан 2004 жылға дейін қызмет етті.
The Crownsville Hospital Center was a psychiatric hospital located in Crownsville, Maryland. It was in operation from 1911 until 2004.
Жеке күтім қажет
Қысқа мерзім ішінде шешек пен қызыл жегі науқастарға шалдықты. Су сапасы да сол алғашқы жылдары проблема ретінде айтылды. Туберкулез тұрақты қауіп төндіріп отырды және сол алғашқы жылдардың жылдық есептерінде көрсетілген, себебі науқастарды оқшаулау үшін тиісті жағдай болмаған, тек жаз айларында олар үшін уақытша ашық ғимарат болған. Мемлекеттік ақылсыздық комиссиясының 1914–1915 жылдарғы жылдық және екі жылдық есебінде, Кронсвилл ауруханасы туралы бөлімде былай делінген: "Түскен науқастарға қатысты өлім-жітім көрсеткіші (268 науқас) 38,43% болды. Туберкулезден туындаған өлім-жітім көрсеткіші 29,85% құрады. Орташа жиналған науқастарға қатысты өлім-жітім көрсеткіші 32,21% болды". Туберкулез көп жылдар бойы проблема болып қала берді. Тек 1939 жылы Психикалық гигиена комиссары хабарлады: "Спрингфилд ауруханасы орталығындағы жаңа, белсенді емдеу бағдарламасына африкалық американдық Кронсвилл туберкулезімен ауырған науқастар қабылданбады". 1915 жылдың 29 қазанында 200 Балтимор қаласының науқасы Бейвью медициналық орталығынан (қазіргі Джонс Хопкинс Бейвью медициналық орталығы) ауыстырылды.
Within a short time smallpox and scarlet fever struck the patients. Water quality was also cited as a problem in those early years. Tuberculosis was a constant threat and is mentioned in the annual reports of those early years because there was no real provision for the isolation of the patients, except in the summer months when there was a temporary open building for them. The Annual and Biennial Report of the State Lunacy Commission 1914–1915, in the section on Crownsville Hospital, stated that "the percentage of deaths based upon admissions (268 patients) was 38.43. The percentage of deaths calculated upon admissions due to tuberculosis was 29.85. The percentage of deaths based upon average attendance was 32.21." Tuberculosis remained a problem for many years. It was not until 1939 that the Commissioner of Mental Hygiene announced: Excluded from this new, active treatment program at the all white Springfield Hospital Center were the African American Crownsville TB patients. On October 29, 1915, two hundred Baltimore City patients were transferred from Bayview Medical Center (now Johns Hopkins Bayview Medical Center).
Қызметкерлер жетіспейді, адамдар көп
1920 жылы 521 науқастың тізімі болды, оның ішінде екі дәрігер, соның ішінде бас дәрігер. Сондай-ақ 17 медбике және күтімші, бір әлеуметтік жұмыскер және тағы 18 жұмыскер болды. 1920 жылғы АҚШ халық санағы мәліметтері бойынша Кронсвиллдегі науқастардың орташа жасы 42 жасқа тең. Ең жасы 14-те, ал үш науқас сексен жаста болды. Есептің мамандықтар бөлімінде 68% науқастар ауруханалық жұмысқа орналасқан. Алғашқыда гидротерапия және тыныштандыратын дәрілер қолданылды. 1930 жылдары инсулин шогы енгізілді. 1942 жылы безгекпен емдеу басталды, онда науқастар безгек қоздырғыштарымен жұқтырылды. Бір уақытта жиырмаға дейін науқасқа екпе жасалды. 1948 жылғы жылдық есепке сәйкес, Кронсвиллде шамамен 1800 науқас болды, олардың 103-і шокпен емделді, 56-сы безгек/пенициллинмен емделді, ал 33-і лоботомия жасады. Лоботомия сол жылдары кең таралған процедура болды, бірақ Кронсвиллдің бас дәрігері доктор Моргенстерн оған қарсы болды. 1950 жылғы жылдық есепте ол Кронсвиллде "лоботомия өте сирек жасалады" деді. Сондай-ақ ол "мекемені басқаруды жеңілдету үшін осы операцияға сүйену тенденциясына" қарсы екенін білдірді. 1954 жылдың наурыз айында бас дәрігер лоботомия жасалмайтынын мәлімдеді. 1947 жылдың қаңтарындағы Мэриленд штатындағы медициналық көмек туралы есепте жеке және мемлекеттік психиатриялық ауруханалардың жалпы саны 7453 төсек-орын екені көрсетілген. Олардың ішінде 1946 жылдың тамызында Кронсвиллде ғана 1044 төсек-орында афроамерикандық науқастар орналасқан. 1940 жылдары аурухана жағдайы нашарлап, себебі көптеген науқастар мен жетіспейтін персонал болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде палаталардағы персонал жеткіліксіз болды. Қаржылық қолдау психиатриялық емдеу орындарына зиян келтірді, өйткені көпшілігі қайырымдылықпен қаржыландырылды, бірақ оларды ұстаудың құны жоғары болды (Осборн, Лоуренс). Ақыл-ой гигиенасы жөніндегі комиссар 1945 жылдың 22 мамырында штат губернаторына жолдаған хатында: "Бірнеше күн бұрын Кронсвиллде, тоқсан қылмыскер, ақыл-есі дұрыс емес адамдар тұратын бөлімде бір ғана қызметкер жұмыс істеді" деді. "Мемлекеттік ауруханалардағы қазіргі жағдай туралы Психикалық гигиена жөніндегі кеңеске арналған құпия есеп" (14 қараша 1944 ж.) Кронсвиллдің сыйымдылығынан 30% артық екенін, ал ақ нәсілді науқастарға арналған екі ірі аурухана 11,6% және 11% артық екенін көрсетті. Сол есепте соңғы бес жыл ішінде Кронсвиллде 1000 науқасқа шаққанда 102 адам қайтыс болса, ақ нәсілді науқастарға қызмет көрсететін екі ірі ауруханада 59 және 60 адам қайтыс болғаны көрсетілді. Сондай-ақ, Кронсвиллдегі "ақыл-есі кем науқастарға" киім-кешекпен қамтамасыз ету мәселесі де айтылды: "Жеткізіліммен байланысты бірнеше қиындықтар туындады, сондықтан бір жақында тексеру кезінде "ақыл-есі кем" бөліміндегі 25 науқас киімсіз болған".
There were two physicians in 1920, including the superintendent, with a patient census of 521. There were also 17 nurses and attendants, one social worker, and 18 other help. The data from the 1920 U. S. Census report has the average age of Crownsville patients at 42 years. The youngest was 14 years and there were three patients in their eighties. In the occupations' section of the report, 68% were listed as holding hospital job assignments. Therapies initially included hydrotherapy and sedatives. In the 1930s, insulin shock was introduced. Malaria treatment was begun in 1942, in which patients were infected with malaria pathogens. As many as twenty patients at a time were inoculated. According to the 1948 Annual Report, Crownsville had about 1,800 patients, of which 103 patients received shock treatments, 56 patients received malaria/penicillin treatments, and 33 received a lobotomy. Lobotomies were a common procedure during those years, but Crownsville Superintendent Dr. Morgenstern was opposed to them. In his 1950 Annual Report, he said that Crownsville has "very few lobotomies". He also expressed his opposition to the trend "to rely upon this operation to make the institutional case more manageable". In a report of March 1954, the Superintendent stated that lobotomies were not being done. According to a January 1947 report on medical care in Maryland, the normal occupancy of private and public mental hospital beds was 7,453. Of these, only Crownsville had African American patients in its 1,044 occupied beds as of August 1946. Hospital conditions deteriorated markedly in the 1940s due to overcrowding and staff shortages. The staffing of the wards was very inadequate during the period of World War II. Financial support hurt asylums because most were philanthropies, but costs to operate them were high (Osborn, Lawrence). The Commissioner of Mental Hygiene said in a letter of May 22, 1945 to the State's Governor: "A few nights ago at Crownsville in the division which houses ninety criminal, insane men there was one employee on duty." A "Confidential Report to the Board of Mental Hygiene in Regard to Present Conditions in State Hospitals" (November 14, 1944) stated that Crownsville was 30 percent over its capacity, in contrast to the two large hospitals for white patients which were 11.6 percent and 11 percent over capacity. That same report documented that, for the preceding five year period, the average number of deaths per 1,000 patients was 102 at Crownsville, in contrast to 59 and 60 for the two large hospitals serving white patients. The report also mentioned a problem relating to the availability of clothes for the "feebleminded" patients of Crownsville: "Some serious problems relating to supplies have occurred so that on one recent occasion some 25 patients in the Division for the "Feebleminded" were found on inspection to be completely without clothes."
Жағдайдың нашарлауы
Кронсвиллдегі ақыл-жеткіліксіздерге арналған бөлімге келген бір адам 1944 жылдың 2 қарашасында психикалық гигиена комиссарына (доктор Престонға) жолдаған хатында өзінің басынан өткендерді сипаттады. Қыздар палатасының сыртқы түрін мақтағаннан кейін, ол жігіттер палатасын былай деп сипаттады:
A visitor to the Division for the Feebleminded at Crownsville described his experiences in a memo of November 2, 1944 to the Commissioner of Mental Hygiene (Dr. Preston). After praising the appearance of the girls' ward, he described the boys' ward as follows:
Жігіттер бөлімі өте лас еді, сондай-ақ жігіттердің өздері, жатақханалар мен күнделікті бөлме де. Кешкі ас дастарқанына жиырма жеті жігіт отырған, олардың көпшілігі мүлдем жалаңаш еді және тамақты өздеріне төгіп жатыр. Сол күні жігіттер бөлімінде тек бір ғана күтімші болды, ол өте жақсы жұмыс істеді. Мэриленд штатының психикалық денсаулық жүйесі туралы «Балтимор Санс» газетінде 1948–1949 жылдары «Мэрилендтің ұят ошағы» деген тақырыппен мақалалар жарияланды. Кронсвиллге қатысты мақалалардан алынған мына мәліметтер:
The boys side was very dirty, the boys themselves, the dormitories and dayroom. Sitting at dinner were twenty seven boys completely nude, most of them spilling food all over themselves. There was on that day only one attendant on the boys' side who was definitely working hard. The Baltimore Suns articles on Maryland's mental health system were published in 1948–1949 under the title "MARYLAND'S SHAME". Following are statements from the articles relating to Crownsville:
1800-нен астам ер адам, әйел және бала 1100 адамға есептелген ғимараттарға тығылып орналасқан. Кронсвилл сонымен қатар ақыл-жеткіліксіз негр балалары мен эпилептиктерге арналған қоқыс ортасы еді. Балаларға арналған ғимараттар мекемедегі ең көп қоныстанған ғимараттардың қатарында. 115 қыз күнінің көп бөлігін бір, ұзын, бос ойын бөлмесінде, ойнауға ештеңесіз өткізеді. Күтімшілердің жетіспеуіне байланысты үлкен қыздар әлсіздерді тамаққа дейін және тамақтан кейін көтеріп алып жүруге мәжбүр. Кронсвиллдегі 200-ден астам ұл-қыздың ешқайсысы да формалды білім алмайды. Кейбір эпилептиктер күні бойы жалаңаш еденде жатады. 1929 жылы Кронсвиллден 55 адам шығарылды, бірақ 92 адам қайтыс болды. Науқастардың саны күрт өсе бастады, 1955 жылы 2719 науқасқа жетті. 1948 жылға дейін Кронсвилл ауруханасының барлық қызметкерлері ақ нәсілді болған.
More than 1800 men, women and children are herded into its buildings meant for not more than 1,100. Crownsville is also the dumping ground for feeble minded negro children and epileptics. The children's buildings are among the most crowded in the institution. One hundred and fifteen girls spend most of their days in a single, long bare play room with virtually nothing to play with. There are so few attendants that the older girls have to carry the helpless ones bodily to and from meals. Not one of the more than 200 boys and girls at Crownsville is getting any formal schooling at all. Some of the epileptics lie all day on the bare floor. In 1929 there were 55 discharges from Crownsville but 92 deaths. The census began to rise dramatically, until it peaked in 1955 at 2,719 patients. The staff of Crownsville Hospital had been all white until 1948.
Интеграциялау
1940 жылдары NAACP афроамерикалық қызметкерлерді жұмысқа алуды жақтады, бірақ Психикалық гигиена комиссары қарсылық көрсетті. Ақырында, 1948 жылы Кронсвиллдің жаңа басшысы психология бөліміне алғашқы афроамерикалық қызметкер Вернон Спарксты жұмысқа алды. Гвендолин Ли кейіннен әлеуметтік жұмыс бөліміне қабылданды. Кронсвиллдің басшысына афроамерикалық қызметкерлерді тікелей күтім қызметтеріне жұмысқа алуға рұқсат берілмеді. Бұл 1952 жылға дейін орындалмады. 1959 жылға қарай Кронсвилл қызметкерлерінің 45 пайызы афроамерикалықтарды құрады, ал басқа ірі мемлекеттік психикалық ауруханаларда бұл көрсеткіш 6-8 пайызды ғана құрады. Жасөспірімдер тобы 1962 жылы, ал ересектер тобы 1963 жылы біріктірілді. Алғашқы біріктіру әрекеті 1954 жылдың желтоқсанында жасалған, ол кезде Кронсвиллдің басшысы 2-6 жастағы 15 баланы Кронсвилльден толығымен ақтардан тұратын Роузвуд мемлекеттік оқу мектебіне аударған болатын. Кронсвиллдің басшысы Психикалық денсаулық комиссары тарапынан сөгіспен қорқытылды және келесі жылы (1955) отставкаға кетті.
Through the 1940s, the NAACP had advocated hiring African American staff but encountered resistance from the Commissioner of Mental Hygiene. Finally, in 1948, the new superintendent of Crownsville hired the first African American staff member Vernon Sparks, in the Psychology Department. Gwendolyn Lee was hired later in the Social Work Department. The Crownsville Superintendent still was not permitted to hire African American staff in direct care positions. This did not happen until 1952. By 1959, 45 percent of Crownsville's staff was African American, in contrast to 6 to 8 percent in the other large state mental hospitals. The adolescent patient population was integrated in 1962 and the adult population in 1963. An earlier integration attempt had been made in December 1954 when the Crownsville Superintendent transferred 15 children ages 2–6 years from Crownsville to the all white Rosewood State Training School. The Superintendent of Crownsville was threatened with a reprimand by the Commissioner of Mental Health and resigned the next year (1955).
Бірінші қара нәсілді инспектор
1964 жылы доктор Джордж Маккензи Филлипс тағайындалды, ол алғашқы афроамерикалық басшы болды. Доктор Филлипс Балтимор және Оңтүстік Мэриленд округтеріндегі психикалық денсаулық клиникаларын қолдаумен қатар, күндізгі емдеу бағдарламасын және мектеп психикалық денсаулықты қолдау бағдарламасын құрды. Кронсвилл клиникасындағы науқастарға тегін дәрі-дәрмек берілді. Психиатрия, психология, әлеуметтік жұмыс, би терапиясы және діни кеңес беру бойынша оқу бағдарламалары ашылды. Кронсвиллде медицина, әлеуметтік жұмыс және психология салаларындағы шетелдік студенттер үшін белсенді бағдарлама жұмыс істеді. Жабылуға дейін соңғы он жылда Израиль, Ирландия, Испания, Германия, Түркия және Чилиден келген студенттерді қабылдады. Аурухана сондай-ақ, қажеттілік анықталған кезде испан тілінде сөйлейтін терапевтерді даярлады. Аурухана қызметкерлері науқастарды қоғамдық пансионаттарға орналастыруға жасалған қысымға қарсы белсенді түрде қарсылық көрсетуімен белгілі болды, нәтижесінде науқастар көшеге және түрмелерге "жіберілді". Психиатриялық емдеудің жақсаруы, қатаң қабылдау ережелері және амбулаториялық және тұрғын үйлік қызметтерді жақсы қаржыландыру нәтижесінде ауруханадағы науқастар саны 1955 жылы 2719-дан 2000 жылға қарай 200-ге дейін, ал одан кейін тез арада нөлге дейін төмендеді. Аурухана аумағы көптеген әлеуметтік, мектептік және денсаулық сақтау бағдарламаларының орталық орнына айналды және 2004 жылдың шілдесінде жабылды. Психиатриялық жағдайы нашарлаған науқастар Мэриленд штатының қалған екі ауруханасына ауыстырылды. Оның бастапқы ғимараттары бүгінгі күнге дейін сақталған, ал кампустың бір бөлігі әртүрлі арендаторлармен пайдаланылуда. Осы жерде Кронсвилл ауруханасының науқастар зираты орналасқан. Бұл тарихи орын 2004 жылы қайта ашылды. Шамамен 1600 науқас тек нөмірлермен белгіленген қабірлерге жерленген, ал соңғылары науқастардың есімдерімен көрсетілген. Кронсвилл ауруханасы туралы ақпаратты Мэриленд штатының мемлекеттік архивінен табуға болады, онда аурухананың, қосымша ұйымдардың, Пол Лурц пен Дорис Моргенстерн Вахслердің материалдары сақталған.
In 1964, Dr. George McKenzie Phillips was appointed, the first African American superintendent. Dr. Phillips established a day treatment program and a school mental health outreach program, in addition to supporting the mental health clinics in Baltimore and the Southern Maryland Counties. Patients in Crownsville clinics were given free medication. Training programs were established in psychiatry, psychology, social work, dance therapy, and pastoral counseling. Crownsville had an active foreign students' program for those in medicine, social work, and psychology. In the ten years prior to its closing, it hosted students from Israel, Ireland, Spain, Germany, Turkey, and Chile. The Hospital also trained Spanish speaking therapists when that need was identified. The hospital staff was well known for its outspoken resistance to the pressures to place patients in public shelters, with the resulting "dumping" of patients onto the streets and into the jails. Improvements in psychiatric treatment, rigid admission policies, and better funding of outpatient treatment and residential services resulted in the hospital's census declining from 2,719 in 1955 to 200 patients by the year 2000 and zero soon after. The hospital grounds became the central county site for many social, school, and health programs, and the hospital finally closed in July 2004. Those patients in need of further psychiatric hospitalization were transferred to two of Maryland's remaining hospitals. Its original buildings are still standing and today portions of the campus are occupied by various tenants. The site is also the location of Crownsville Hospital's patient cemetery. This historic site was rededicated in 2004. Approximately 1,600 patients are buried in graves marked by numbers only, with the more recent having patient names. Information on Crownsville Hospital can be found in the Maryland State Archives Collections, which contain reference materials from the Hospital, the Auxiliary, Paul Lurz, and Doris Morgenstern Wachsler.
Жылжымайтын мүліктерді дамыту
Мэриленд штаты мүлікті пайдаланудың мүмкін болатын жолдарын қарастырып жатыр. Түрлі даму модельдерінің бірнешесі төмендегідей ұсынылып отыр.
The State of Maryland is examining possible uses for the property. A number of different development models are being proposed as follows.
Кронсвиллдің қоғамдық кампусы
Кронсвиллдегі Қоғамдық қызмет көрсету орталығы деп аталатын жергілікті коммерциялық емес ұйым, даму және оның жергілікті көлікке, қауіпсіздікке, тарихи ескерткіштерге, жасыл кеңістіктерге және қоғамға тигізер әсері туралы алаңдап, бұрынғы Кронсвилл аурухана орталығын қоса алғанда, мемлекеттік меншіктегі артық мүлікті бақылау құқығын алуға тырысып келеді. CSCC жобасы Кронсвилл қоғамдық кампусы деп аталады, оның миссиясы төмендегідей:
A local non profit community organization called Community Services Center at Crownsville is concerned about development and the impacts it would have on local traffic, security, historic resources, green space, and the community, and has been seeking the authority to control the of State owned excess property which includes the former Crownsville Hospital Center. CSCC's project is called the Crownsville Community Campus with a mission as follows:
Бұрынғы Кронсвилл аурухана орталығын сақтап қалу арқылы, Кронсвиллдегі Қоғамдық қызмет көрсету орталығы, Inc., Кронсвилл қауымына және дене, психикалық немесе мінез-құлқында мәселелері бар адамдарға қызмет ету үшін, сондай-ақ мемлекеттің артық мүлігінен құтылуға көмектесу үшін, дамыған кампусты құруды көздейді. CSCC қазіргі ғимараттардың сыртқы қасбеттерін қалпына келтіріп, ішкі жақтарын жалға алушыларға бейімдеуді жоспарлап отыр. Жоба жасыл кеңістіктерді немесе бұрынғы аурухана аумағын стандартты тұрғын үйлерге айналдыруды қарастырмайды. CSCC-нің моделі – өзін-өзі қамтамасыз ететін модель, ол артық кірісті, көбінесе жалға алудан түсетін табысты, коммерциялық емес ұйымдарға қайтаруды (әсіресе, жергілікті жерде жұмыс істейтіндерге) қамтиды. Кронсвилл қоғамдық кампусы жобасы – басқаларға көмектесуге бағытталған экономикалық модель, яғни альтруистік экономикалық кластердің бастамасы болып табылады. Бұған қоса, көлік және қауіпсіздік мәселелеріне ерекше назар берілді. Олардың жоспарына сондай-ақ, осы жермен байланысты тарихи, қоғамдық және жасыл ресурстарды жақсартуға және қолжетімді етуге қаржы жұмсау да кіреді. Боб Паскаль CSCC жоспарына қаржыландыру серіктесі және әлеуетті жалға алушы ретінде қатысқан.
Through the conservation of the former Crownsville Hospital Center, Community Services Center at Crownsville, Inc. will cultivate a vibrant campus to serve the Crownsville community and those with physical, mental, or behavioral challenges, while relieving the state of excess property. CSCC seeks to restore the outer facades of the existing buildings while renovating their interiors to accommodate tenants. The project does not involve developing green space or former hospital space into standardized housing. CSCC's model is a self sustaining one that involves granting excess revenue, mostly rental income, back to non profits (primarily those that operate on site). The Crownsville Community Campus project is designed as the catalyst for an Altruistic Economic Cluster – an economic model revolving around helping others. Additionally, special attention has been given to traffic and security concerns. Their plan also involves funding to enhance and access historic, community, and green resources associated with the site. Bob Pascal had been associated with CSCC's plan as a funding partner and potential tenant.