Кіріспе
М. Кришнан Наир (1923–2006) – үнді жазушысы және ғалымы, шешен, әдеби журналист және малаялам әдебиетінің әдеби сыншысы. Ол "Сахития Варафалам" атты апталық бағанасымен танымал болды, оны алғаш "Малаяланаду" апталығында, кейін "Калакамудиде" және соңында "Самакалика Малаялам Варикада" жариялаған, осы арқылы малаялам оқырмандарына әлем әдебиетін таныстырды. Ол сонымен қатар "Саундарьятинте Саннидханатил", "Адуника Малаяла Кавита" және "Ваянаккара, Ниңгал Живичириккунно?" сияқты бірнеше кітаптар жариялады. Ол Керала Сахития Академиясының жалпы үлесі үшін сыйлығымен және әдеби журналистикадағы үздік еңбектері үшін Б. Д. Гоенка сыйлығымен марапатталды.
M. Krishnan Nair (3 March 1923 – 23 February 2006) was an Indian academic, orator, literary journalist and literary critic of Malayalam literature. He was known for his Sahitya Varaphalam, a weekly column he wrote first in Malayalanadu weekly, later in Kalakaumudi and finally in Samakalika Malayalam Vaarika, which introduced world literature to Malayalam readers. He also published several books, including Saundaryathinte Sannidhanathil, Adhunika Malayala Kavitha and Vayanakkara, Ningal Jeevichirikkunno?. He was a recipient of the Kerala Sahitya Akademi Award for Overall Contributions and the B. D. Goenka Award for excellence in literary journalism.
Өмірбаян
Кришнан Наир 1923 жылдың 3 наурызында Оңтүстік Үндістанның Керала штатының астанасы Тируваннатпурам қаласында В. К. Мадхаван Пиллай мен Сарада Амма отбасында дүниеге келді. Ол Траванкорда мектеп білімін алды. 1945 жылы Тируваннатпурам университетінің колледжін құрметті дипломмен бітіргеннен кейін, ол мемлекеттік қызметке қабылданып, келесі бес жыл бойы Керала үкіметінің хатшылығында клерк болып жұмыс істеді. 1950 жылы мемлекеттік қызметтен кетіп, Тируваннатпурамдағы мемлекеттік Санскрит колледжіне лектор болып орналасты, ал 1969 жылы өзі бітірген Тируваннатпурам университетінің колледжіне ауыстырылды. Кейін ол Тируваннатпурамдағы Мемлекеттік өнер колледжінде және Палаккадтағы Виктория колледжінде қызмет етті. Содан кейін ол Эрнакуламдағы Махараджа колледжіне көшіп, малаялам тілі кафедрасын басқарды және 1978 жылы бірінші санаттағы профессор лауазымында академиялық қызметтен зейнетке шықты. 2006 жылдың 23 ақпанында 82 жасында Тируваннатпурамдағы ауруханада пневмония салдарынан жүрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды.
the University College, Thiruvananthapuram in 1945, he joined the government service to serve as a clerk at the Kerala Government Secretariat for the next five years. He resigned from government service in 1950 to join the Government Sanskrit College, Thiruvananthapuram as a lecturer and was transferred to his alma mater, the University College, Thiruvananthapuram in 1969. Later, he served the Government Arts College, Thiruvananthapuram and Victoria College, Palakkad before moving to Maharaja's College, Ernakulam where he served as the head of the department of Malayalam and retired from academic service in 1978 holding the position of a first grade professor. died on February 23, 2006, at the age of 82, at a hospital in Thiruvananthapuram, succumbing to cardiac failure following pneumonia.
Әдеби мансап
Жаман әдебиет – қоғамға қарсы жасалған қылмыс деп санаймын. Шын талант, нағыз гений көңіл көтеруге мұқтаж емес. Ол барлық тосқауларды жеңіп шығады. Шынымен талантты жазушының туындылары сынға ұшырағаннан зардап шекпейді, - деп жауап берді Кришнан Наир, оған "Неліктен сіздің сын-пікіріңіз сонша өте қатал?" деп сұрағанда. Оның алғашқы кітабы "Адуника Малаяла Кавита" (Қазіргі заманғы малаялам поэзиясы), П. К. Бразерс баспасынан шыққан. Бұл кітап Тхируванантапурамдағы Үкіметтік Санскрит колледжінде оқып жүрген кезінде "Каумуди" газетінде жариялаған мақалаларының жинағы еді. Ол 1969 жылы "Малаяланад" апталығында жазуды бастады, соңынан "Самакалика Малаялам Варика" журналында, 2006 жылы қайтыс болғанға дейін жариялап тұрды. Оның бағанасы беткейлік деп сынға ұшырағанымен, ол Кераланың көптеген оқырмандарына Латын Америкасы, Еуропа, Африка және Азия әдебиеттерінің әлемін ашты. Оның малаялам авторларының туындыларын сынағанда, жазушы жаңа болса да, немесе танымал болса да, әділдік танытқандығы айтылды; сонымен қатар, ол бұл бағананы қоғам туралы пікір білдіру үшін де пайдаланды. Наирдің өзі бұл бағананы әдеби сын деп есептемей, оны әдеби журналистика деп атағанды жөн көрді.