Португалиялық рок тобы UHF тарихы

Кіріспе

UHF – португалдық рок-тобы, 1970 жылдардың соңында Альмада қаласында Антонио Мануэль Рибейро (вокал, гитара және клавишатура), Ренато Гомес (гитара), Карлос Перес (бас-гитара) және Зе Карвалхо (добыл) құрған португалдық рок-тобы. Олар 1980-жылдардың басындағы португал рок-бумының негізгі күші болды. Сол кезде португал тілінде ән айтатын рок-топтардың саны өте аз еді. UHF өздерінің алғашқы синглын – "Jorge morreu" ("Джордж қайтыс болды") шығарған, ол шамадан тыс дозадан қайтыс болу туралы ән болды. Ал көптеген адам "португалдық рок әкесі" деп санайтын Руи Велосо, "Ar de rock" ("Рок сияқты", португал тілінде "hard rock" сөзінің ойнақы ұғымы) атты тарихи альбомын шығарды. Велосотың сәттілігінен кейін "Cavalos de corrida" ("Жарыс аттары") атты екінші сингл шықты, одан соң Португалияда үш өте табысты альбом жарық көрді: "À flor da pele", "Estou de passagem" және "Persona non grata". Топ 2014 жылы құрылғанына 35 жыл толуын атап өтті, ал бастапқы құрамнан тек Антонио Мануэль Рибейро ғана сақталды, ол топтың жетекшісі және солисі, сонымен қатар португал рок тарихындағы ең үздік рок-ақындардың бірі деп есептеледі.

Тарих

1976 жылы панк-рок Англия мен АҚШ-ты қамтығанда, Португалия сәуір революциясымен келген жаңа бостандыққа бейімделуге тырысты. Жастар рок музыкасын контрмәдениет қозғалысы ретінде қарастырды, Салазар режимінің диктаторлық қағидаларынан құтылудың жолы деп есептеді. Рок – еркіндіктің символы, өткенмен байланысы жоқ музыкалық тіл. UHF осы жаңа әлеуметтік және саяси жағдайда рокқа деген үлкен сұранысты қанағаттандырушылардың бірі болды. Антониу Мануэл Рибейру (вокал және гитара), Карлуш Переш (бас-гитара), Альфреду Антунеш (добыл) және бразилиялық гитарист 1976 жылы Алмадада «Пурпур легион» атты кавер-тобын құрды. Олар сол кездегі би кештерінде ойнады, себебі әлемде туған рок туралы баспасөз бен радиода аз мәлімет берілді. 1977 жылдың соңында добылшы Америку Мануэл Карлуш Переш пен Антониу М. Рибейруға қосылып, авторлық композициялар жазуды бастады. Олар топтың атын «Flower of the Skin» деп өзгертті, ал кейін, гитарада Ренату Гоместің қатысуымен, «UHF» деп атады. Әнші топ атының эволюциясын былай түсіндірді:

Сол кездегі қиындықтар өте зор болды, себебі концерттер өткізуге арналған залдар мен аймақтар болмады. Ел ұзақ жылдар бойы оқшауланғаннан кейін әлеуметтік жайсыздықтан оянды. Бұқаралық ақпарат құралдары «йе-йе» әндерін, фаду, ұлттық әндерді қайта жариялады, ал 1974 жылдан кейін саяси мазмұндағы әндер басымдық алды, деп еске алды португалдық PolyGram компаниясының бұрынғы өкілі Тозе Брито: «Революциядан кейін саяси әндермен айналыспағандардың баруға жері болмады». Рок мектеп оқушылары үшін әзіл ретінде қарастырылды, бірақ әскерге шақыру туралы хабарламамен бұл көңіл көтеру тез тоқтап қалды. Португалия мәдени тұрғыдан дами алмады. 1978 жылдың қараша айының басында олар Лиссабондағы Bar É-де алғашқы концертін өткізді, Sparks тобының алдында ойнады. Осы концертте олар Лиснаве жұмысшысы Витор «Макаконы» вокалға шақырды, бірақ ол топта ұзақ болмады. Антониу М. Рибейро тек ритм-гитарамен және бэк-вокалмен айналысты, ал кейін ғана вокалист рөлін өз мойнына алды. Көрермендердің арасында радио хабаршысы Антониу Сержиу болды, ол UHF тобының андеграунд дыбысына қызығушылық танытты. Екінші концерт 1978 жылдың 18 қарашасында Лиссабондағы Браунның түнгі клубында, Aqui d'el Rock тобының алдында өтті. Бұл UHF тобы үшін ресми мерейтой санатындағы күн, себебі бұл Антониу М. Рибейроның жетекші вокалмен алғашқы концерті болды. Ол кейін есіне алғандай, бұл концерт тәжірибелі болды: «Бұл ұялшақтық болды ма, әлде дыбыс репетициясының жетіспеушілігі болды ма, білмеймін, бірақ біз қатты да жылдам ойнадық, мен қатты айқайладым, жаңа әнмен алақандарымызды шығардық». Музыканттар Алмадада тұрды, ал астанаға сапарлары Тежу өзенін кесіп өту кестесімен шектелді. Үйге оралғанда соңғы кацильхейроны жоғалтпау үшін концерттен кейін тез шығу қажет болды, олар «Алмадалық жігіттер» деп аталды, олар келіп, ойнап, жоғалып кетеді. 1979 жылдың 3 маусымында олар үлкен шараларда алғаш рет өнер көрсетті, бұл топтың он бірінші концерті болды, Эдуарду VII паркінде өткен «Антиядролық күннің фестиваліне» қатысып, онда РАО Кьяо, Педру Барросу, Виторину, Фаусту, Трованте, Минас & Трапс сияқты басқа да әртістер ойнады. 6 және 7 тамызда UHF Вила Висосада тағы бір гитарист Альфреду Перейрамен бірге ойнады, ол одан дәйекті жобаға кетті, бірақ оның қатысуы қысқа болды. Жергілікті нанымдарға қарсы шыққан «Mines & Pitfalls» және әлі күнге дейін БАҚ-та көрсетілмеген болашақ «Xutos & Pontapés» (экс Beijinhos e Parabéns) 1982 жылы ғана алғашқы жазбасын шығара алды. 1979 жылдың көктемінде оларды шағын Metro Som баспасынан жаздыруға шақырды, Aqui d'el Rock-пен болған жағдайға ұқсас. Тіпті келісімшарт жасаспағаннан кейін, сол жылдың қазан айында олар «Jorge Morreu» (1979) атты үш тректен тұратын әлеуметтік мазмұндағы дискіні шығарды, ол коммерциялық сәттілікке жете алмады. Баспагер өз тобының рөлін радиода немесе баспасөзде жарнамаламады. Португал тілінде орындалған рок әлі де дамып жатты, бірақ оны шығару қажет болды. Жағдайға риза болмаған олар көпұлтты PolyGram компаниясымен байланысқа түсті, бірақ баспагердің сол кездегі бағыты ұлттық рокқа әлі де бейімделмеген. 1979 жылы Португалияны солтүстіктен оңтүстікке қарай аралап, бүкіл ел бойынша концерттік тур өткізді. Олардың беделі көптеген концерттерде нығайды, алдымен Ұлы Лиссабонда, кейін бүкіл елде. Олар халықаралық беделді әртістердің алдында ойнауға таңдалған аз топтардың бірі болды, мысалы, Доктор Филлгуд 18 және 19 қыркүйекте Каскаистің драма театрында екі рет концерт берді, ал жаңа толқынның патшасы Элвис Костелло 15-де Портодағы Инфанте де Сагрес павильонында, ал 17 және 18 желтоқсанда Лиссабондағы Ос Беленсенс павильонында өнер көрсетті. UHF баспасөзде «тірі топ» мәртебесіне ие болды, бірақ редакцияларға көңіл бөлмеді, олар жаңа концерттік топтарды көру үшін кеңселерден шыққан жоқ. Португал тіліндегі рок тілі, тікелей және спонтанды, Португалияның барлық аймақтарына алғаш рет жетті. Алмаданың батыл музыканттары қалалық жастардың өмірін шындықпен бейнелеуге кірісті, көші-қон ағындары, шеттеу, проституция, есірткі және Лиснаведегі ауыр еңбек туралы айтты. Олар «шетте қалғандар» тәжірибесін бейнеледі және Doors мен Lou Reed-тің шабыттанған рок дәстүрін ұстанды.

The difficulties of that time were tremendous, because there were no rooms and there was no circuit of shows where the groups could be shown. The country was awakening from an enormous social apathy suffocated by years of isolation. The media reproduced some yé yé, the slight song, the fado, the national songóntismo and after 1974 prevailed the song of political intervention, as recalled Tozé Brito, former representative of Portuguese PolyGram: "After the revolution, who was not in the area of political song had nowhere to go. " Rock was regarded as a joke for boys in high school, which quickly diluted with the call for incorporation into the troop. Portugal could not evolve, too, culturally. In early November 1978, they performed their first concert at Bar É, in Lisbon, playing the first part of the Sparks. In this concert they invited Vitor 'Macaco' a Lisnave workman with a pint to give a show to take on vocalization, but he would be in the band for a short time. António M. Ribeiro occupied only the rhythm guitar and choirs and only later he would assume the role of vocalist. In the audience, the radio broadcaster António Sérgio, an attentive observer, was enthusiastic about the underground sound of the UHF. The second concert took place at the Brown's nightclub in Lisbon, on November 18, 1978, in the first part of Aqui d'el Rock. This is the official anniversary date considered by the UHF because it was the first concert with António M. Ribeiro in the lead voice. It was a pragmatic performance, as he later recalled: "I do not know if it was the timidity or the lack of sound rehearsal, but we played so loud and so fast and I screamed so much that we smothered our palms with a new song." The musicians lived in Almada and their travels to the capital were limited to the transportation schedules that made crossing the Tagus River. In order not to lose the last cacilheiro when returning home, it was necessary the fast exit after the concerts, being known like "the dudes of Almada that arrive, touch and disappear". On June 3, 1979, they made their debut in big events, in what was the eleventh concert of the band, with the participation in the "Festival Antinuclear By the Sun", held in Eduardo VII Park, where they played other names like Rão Kyao, Pedro Barroso, Vitorino, Fausto, Trovante, Minas & Traps, among others. On August 6 and 7 the UHF played in Vila Viçosa with another guitar player, Alfredo Pereira, who left for a more consistent project, but its passage was brief. Mines & Pitfalls which caused an affront to local convictions and the promising Xutos & Pontapés (ex Beijinhos e Parabéns), still lacking media projection, were only able to get the first record in 1982. In the spring of 1979 they were invited to record by the small publisher Metro Som, similar to what had happened with the Aqui d'el Rock. Even without a signed contract they released, in October of that year, the extended play Jorge Morreu (1979), a social intervention disc composed of three tracks that did not obtain commercial success. The publisher did not promote its bands on the radio or in the press. The rock sung in Portuguese still catted but needed to be released. Unhappy with the situation, they contacted the multinational PolyGram but the direction of the publisher, at the time, still did not go through the national rock. In 1979 already traveled Portugal from north to south, achieving the unprecedented feat of a complete national tour. The reputation was consolidated in multiple concerts, first in the great Lisbon and later throughout the country. They were one of the few bands chosen to make the first part of artists of international reputation, case of Dr. Feelgood with two consecutive concerts to 18 and 19 of September in the Dramatic of Cascais, and the new wave king, Elvis Costello, with Attractions, on the 15th in the Infante de Sagres pavilion in Oporto, and on December 17 and 18 in the Os Belenenses pavilion in Lisbon. The UHF acquired the status of 'live band' in the press, but went unnoticed to the editors, who did not leave the offices to see new live bands. The written language of rock in Portuguese, direct and spontaneous, arrived for the first time to all the places of Portugal. The daring Musicians of Almada began to make the real radiography of the life of the urban young people, speaking of the migratory flows, marginality, prostitution, hard drugs and the hard work in the Lisnave. They embodied the experience of 'being on the sidelines' and some rock orthodoxy inspired by the Doors and Lou Reed.