Кіріспе
"Өз-өзіне қол жұмсаушының ой-толғауы" - Авраам Линкольнның авторы болуы мүмкін қолтаңбасыз өлең, алғаш рет 1838 жылдың 25 тамызында Иллинойс штатының Спрингфилд қаласындағы төрт беттік "Сангамо журналы" виг газетінде жарияланған. Линкольн қаза болғаннан кейін көп ұзамай, оның жақын досы Джошуа Спид, Линкольннің өмірбаянын жазған Уильям Херндонға, Линкольннің "Өзін-өзі өлтіру" деген қараңғы тақырыппен бірнеше шумақ жазып, жариялағанын айтқан, бірақ бұл мақала табылған емес. 1997 жылы тәуелсіз жазушы Ричард Лоуренс Миллер "Өз-өзіне қол жұмсаушының ой-толғауы" өлеңін тапты және 2002 жылы оның Линкольннің жоғалған мақаласының сипаттамаларымен сәйкес келетінін анықтады. Өлең Линкольннің басқа туындыларындағыдай тақырыптар мен стильді ұстанатын болса да, оның Линкольнның өзі жазғандығы әлі де даулы мәселе болып қалуда.
"The Suicide's Soliloquy" is an unsigned poem, possibly written by Abraham Lincoln, first published on August 25, 1838, in The Sangamo Journal, a four page Whig newspaper in Springfield, Illinois. Shortly after Lincoln's assassination, one of Lincoln's personal friends, Joshua Speed, told William Herndon, Lincoln's biographer, that Lincoln had written and published "a few lines under the gloomy title of Suicide", although the article had never been found. In 1997, independent writer Richard Lawrence Miller found The Suicide's Soliloquy and, in 2002, came to realize that it matched the descriptions of Lincoln's missing article. Although it seems to follow the same themes and style as Lincoln's other works, there is still controversy over whether it was actually written by Lincoln.
Линкольн авторлығын қолдаған дәлелдер
Поэма Линкольн бұрын басқа да шығармаларын жариялаған Sangamo Journal газетінде жарияланды. Бұл поэма Линкольн жариялаған көптеген өлеңдермен ұқсас ырғақ, үйлесім, дикция және стильде жазылған. Поэманы ашқан Ричард Миллердің айтуынша, рационалдық пен ессіздік арасындағы тартыс тақырыбы "әсіресе Линкольнге тән рухта" келеді. Бұған қоса, Линкольннің хаттарында және басқа жазбаларында айтылған депрессияның көптеген белгілері осы поэмада көтеріледі. Мысалы, Линкольннің бір белгісі "ойындағы дауыл, ойлардың күркіреген шуымен, өзін-өзі сынап, қорқынышқа және үмітсіздікке толы" деп сипатталған. Ол сондай-ақ "күшті ойлау қабілетінің, кейде ең жақсы идеяны толыққанды зерттеп, оны өлімнің ащылығына айналдыратыны" туралы жазған. Поэмада баяндаушы: "Осы ойлау күшін менен алып қойса, / Көкірегімде буырқанған, / Мен тозақтың биік жартасынан құлаймын, / Және толқындарында маужұраймын" деп шақырады. Поэманың авторлығына қатысты күмән болғанымен, Линкольн зерттеушісінің бірі: "Бұл Линкольнға ұқсайды. Оның сөзі Линкольннікідей естіледі. Бұл, әдетте, Линкольннің өзі" деген пікірді білдірді.