Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Этникалық қауымдастық
Ethnic community
Гонконгтағы вьетнамдықтардың көпшілігі 1970 жылдардың ортасынан бастап Вьетнам соғысы мен қуғын-сүргін салдарынан көшіп келді. Гонконг үкіметінің гуманитарлық саясаты мен Біріккен Ұлттар Ұйымының қолдауымен, кейбір вьетнамдықтар Гонконгқа қоныстануға мүмкіндік алды. Вьетнамдық босқындардың заңсыз кіруі Гонконг үкіметі үшін 25 жыл бойы проблема болды. Бұл мәселе тек 2000 жылы шешілді. 1975 жыл мен 1999 жыл аралығында 143 700 вьетнамдық босқын басқа елдерге қайта орналастырылды, ал 67 000-нан астам вьетнамдық мигрант өз елдеріне қайтарылды. Бүгінгі Гонконгтағы вьетнамдық қауым екі негізгі топқа бөлінеді: босқын ретінде келіп, жергілікті қоғамға еніп, интеграцияланғандар және жұмыс немесе жеке жағдайларына байланысты үшінші ел арқылы Гонконгқа келгендер. Бұл екінші топ кішкентай болғанымен, өсіп келе жатқан қауымдастық. Гонконгта тұратын көптеген вьетнамдықтардың қытай тегі бар, бұл интеграцияны жеңілдетеді.
Many of the Vietnamese people in Hong Kong immigrated as a result of the Vietnam War and persecution since the mid 1970s. Backed by a humanitarian policy of the Hong Kong Government, and under the auspices of the United Nations, some Vietnamese were permitted to settle in Hong Kong. The illegal entry of Vietnamese refugees was a problem which the Government of Hong Kong faced for 25 years. The problem was only resolved in 2000. Between 1975 and 1999, 143,700 Vietnamese refugees were resettled in other countries and more than 67,000 Vietnamese migrants were repatriated. The Vietnamese community in Hong Kong today falls into two major categories: those who came as refugees and ended up staying and integrating into the local community, and those who have arrived in Hong Kong via a third country due to either their work or personal circumstances. This second group, although small, is a growing community. Many of the Vietnamese living in Hong Kong have Chinese ancestry, making integration easier.
1970 жылдар су тасқынынан су тасқынына дейін
1975 жылғы сәуірде Вьетнам соғысы Сайгонның құлауымен аяқталып, Солтүстік Вьетнам елдің солтүстік және оңтүстік бөліктерін біріктіргеннен кейін, көптеген адамдар жаңа коммунистік үкіметтен сескеніп қаша бастады. Көптеген босқындар жақын елдерге, бастапқыда Сингапур, Малайзия, Таиланд, Индонезия және Гонконгқа қайықпен бет алды. Гонконг 1975 жылғы 4 мамырда вьетнамдық босқындардың алғашқы толқынын қабылдады. Даниялық «Clara Mærsk» жүк кемесімен келген 3743 адамнан тұратын босқындар тобы босқын ретінде қабылданды. Гонконг үкіметі оларды «заңсыз иммигранттар» деп жариялағанмен, бұл келу Гонконгқа босқындардың келуінің басталуын білдірді. Бастапқыда Батыс елдері босқындарды қайта орналастыру жауапкершілігінен жаңылды. 1976 жылы Гонконг үкіметі Біріккен Ұлттар Ұйымының босқындар жөніндегі жоғарғы комиссариатына (БҰҰЖК) материалдық көмек беру және қайта орналастыру туралы өтініштерді жылдам қарау туралы өтініш жасады. Бір жылдан кейін, Азаматтық көмек көрсету қызметінің қамқорлығында болған босқындардың алғашқы тобы АҚШ, Франция, Германия, Австралия және Гонконгқа қайта орналастырылды. 1979 жылы Қытайдың Вьетнамға басып кіру әрекетіне жауап ретінде Вьетнам үкіметі Вьетнамдағы этникалық қытайларды қуғынға ұшыратып, олардың көптегені Гонконгтан босқын мәртебесін іздеуге мәжбүр болды. Гонконг өзін «алғашқы пана порты» деп жариялады. Біраз уақыттан кейін Тай үкіметі босқындарды қабылдауды тоқтатты. Сингапур мен Малайзия босқындарға құрлыққа шығуға рұқсат бермеді, тиімді түрде оларды кері қайтарды. Гонконг сондай-ақ құрлыққа келген босқындарға жұмыс істеу құқығын беру арқылы либералды саясатымен де танымал болды. Бұл жыл келушілер санының ең жоғары деңгейін көрсететін жыл болды, 68 700-ден астам адам Гонконгқа келді. Бұл лагерьтер бостандық іздеген адамдарды «тікенді сымның артында» ұстағаны үшін сынға ұшырады. 1982 жылы АҚШ босқындарды қабылдау санын баяулату мақсатымен қабылдау талаптарын күшейтті. 1980 жылдардың ортасынан бастап босқындардың көп бөлігі экономикалық себептермен келді. 1984 жылдан бастап Вьетнамнан келген босқындардың көпшілігі Вьетнам үкіметі санкциялаған «реттелген атқару схемасының» бөлігі болды. 1987 жылы көптеген Батыс елдері вьетнамдық босқындарға берілетін квоталарын төмендетті, ал Гонконгқа келу ағыны 1989 жылы күніне 300 адамға дейін өсті. Бұл шараны нашар ұйымдастыру халықаралық наразылыққа әкелді. 1990 жылдардың басында Гонконг үкіметі репатриациялау бағдарламасын бастады. Бұл бағдарлама бастапқыда ерікті негізде жүзеге асырылды, бірақ Вьетнам үкіметімен жасалған келісімге қарамастан, вьетнамдық мигранттар тарапынан жағымсыз қабылданды. Соңында Гонконг үкіметі вьетнамдық қайықшыларды күштеп елге қайтару туралы шешім қабылдады. Кешенді іс-қимыл жоспары 1994 жылға дейін іске асырылды. 1980 және 1990 жылдар аралығында Гонконг үкіметі вьетнамдық мигранттарды Гонконгқа барудан қайтармақ болғандарды тоқтату үшін вьетнам тілінде радио хабарлама таратуды бастады. Бұл хабарлама «Бүгіннен бастап» деп аталды. Вьетнамдағы экономикалық және саяси жағдай жақсарған сайын және қайықпен келу ағыны тоқтатылғаннан кейін, Гонконгтың алғашқы пана порты мәртебесі 1998 жылдың 9 қаңтарында жойылды. 1998 жылдың ортасына қарай Гонконгта 2160 вьетнамдық қайықшы болды.
After the Vietnam War ended in April 1975 with the Fall of Saigon, North Vietnam reunited the northern and southern halves of the country, many people began to flee out of fear of the new communist government. Many refugees headed by boat to nearby countries, initially Singapore, Malaysia, Thailand, Indonesia, and Hong Kong. Hong Kong received its first wave of Vietnamese refugees on 4 May 1975. A 3,743 strong refugee group was found arriving on board the Danish freighter Clara Mærsk and were accepted as refugees. Although the Hong Kong Government declared them "illegal immigrants", this arrival marked the start of a wave of refugee migrations to Hong Kong. Initially, Western governments shirked responsibility for resettling any refugees. In 1976, the Hong Kong Government applied to the United Nations High Commission for Refugees (UNHCR) for material aid and faster processing of resettlement requests. One year later, this first group of refugees, who had been under the responsibility of the Civil Aid Service, were entirely resettled in the United States, France, Germany, Australia, and Hong Kong. In 1979, in response to China's attempted invasion of Vietnam, the Vietnamese Government began repressing ethnic Chinese in Vietnam causing many to seek refugee status in Hong Kong. Hong Kong declared itself the "port of first asylum". Soon, the Thai government stopped accepting refugees. Singapore and Malaysia did not allow the refugees to land, effectively turning the refugees away. Hong Kong was also known for its liberal policy of allowing landed refugees the right to work. It was the peak year of arrivals, when more than 68,700 people arrived in Hong Kong. These camps were criticised for keeping freedom seeking people "behind barbed wire". The United States started imposing stricter entry requirements on refugees in 1982 in a bid to slow the numbers accepted. The refugees were predominantly economic from the mid 1980s and onwards. Most refugees from Vietnam from about 1984 were part of the "orderly departure scheme" sanctioned by the Vietnamese government. By 1987, many other Western countries had lowered their quotas for Vietnamese refugees whilst the influx into Hong Kong continued to increase, peaking at some 300 a day in 1989, The first forced repatriation took place on 12 December 1989, and involved 52 Vietnamese boat people. The poor public relation handling of the action led to an international outcry. In the early 1990s, the Hong Kong government began an orderly repatriation programme. It began as a voluntary programme, but it was poorly received by the Vietnamese migrants, despite an agreement with the Vietnamese government that barred retributions against the migrants upon their return. Eventually, the Hong Kong government decided to forcibly repatriate the Vietnamese boat people. The Comprehensive Plan of Action was carried out by 1994. During the late 1980s and 1990s, the Hong Kong government began to broadcast a Vietnamese radio announcement in an attempt to deter Vietnamese migrants from making way to Hong Kong. This came to be known as the Bắt đầu từ nay broadcast. As the economic and political situation in Vietnam improved, and the flow of boat people was stemmed, Hong Kong's status as a first port of asylum was revoked on 9 January 1998. By mid 1998, there were 2,160 Vietnamese boat people in Hong Kong.
Уақыт шкаласы
1975 жылы 3743 босқындардың алғашқы тобы Чатем-роудтағы азаматтық босқындар лагерінде орналастырылды, олардың қайта қоныстануы күтіліп тұрды. Бұл лагерь 1977 жылы бұзылуға тиіс еді. 1979 жылғы 29 маусымда бір топ босқындар тетік тізбегін кесіп, 3500 тонналық кемені Ламма аралының жанындағы жартастарға тіресіп, батып кетті. 1979 жылғы маусымда Шам Шуй Подағы полиция бөліміне жақын жерде лагерь құрылды (1981 жылғы наурызда жабылды), тағы біреуі Юбилейде ашылды (1980 жылғы қарашада жабылды); Кай Так Шығыс лагері шамамен 10 000 адамға арналған болып құрылды; Тюэн Мундағы 23 қабатты фабрика ғимараты тағы 16 000 адамға арналған болып салынды, сондай-ақ Үкіметтік кемежайда және Батыс карантиндік тіреуіште уақытша нысандар құрылды. Кейп Коллинсонға да жабық лагерь орналастырылды. 1997 жылғы тапсыру алдында, бұл нысан әуежайға айналды, қазір Қытай Халық Азаттық Армиясының Әуе күштері пайдаланады.
The first batch of 3,743 refugees in 1975 had been settled in a civilian refugee camp in Chatham Road pending their resettlement. This camp was to be demolished in 1977. On 29 June 1979, some refugees cut the anchor chain, causing the 3,500 ton ship to drift into rocks near Lamma Island, and sink. In June 1979, a camp was set up on a site adjacent to the Police station at Sham Shui Po (closed March 1981), another was opened at Jubilee (closed November 1980); the Kai Tak East Camp was set up to house an estimated 10,000; a 23 storey factory building in Tuen Mun to house an additional 16,000 was set up, temporary facilities were established at the Government Dockyard and Western Quarantine Anchorage. Another closed camp was set up in Cape Collinson. Prior to the 1997 handover, the facility reverted to an airfield and is now used by the Chinese PLA Air Force.