Канаданың Британдық Колумбиясындағы Кейп Скотт провинциялық паркі

Кіріспе

Британ Колумбиясының провинциялық паркі, Канада.

Кейп Скотт провинциялық паркі шығыста Шушартиден басталып, батысқа қарай Кейп Скотт айналасымен және оңтүстікке Сан-Жозеф шығанағына дейін созылады. Бұл жағалау Ванкувер аралының Британдық Колумбиядағы солтүстік ұшын құрайды. Провинциялық парк Викториядан шамамен солтүстік-батысқа қарай орналасқан.

Алғашқы халықтар және зерттеушілер

1786 жылы бұл мүйіс, Тынық мұхитының солтүстік-батыс жағалауына Джеймс Стрэнджтің тері саудасы сапарына қаржылай көмек көрсеткен Бомбей (Мумбаи) саудагері Дэвид Скотттың құрметіне аталды. Ютлинук тайпасы 1800 жылдардың басына дейін Скот аралдарында тұрды. Олардың қалдықтары Накомгилисала тайпасымен қосылды, олар дәстүрлі түрде Тлатласиквала тайпасымен бірге Кейп Скотт аймағында мекен еткен. Бірігулер мен көші-қондар нәтижесінде олар Кваквакваквак тайпасы ретінде белгілі болды. Паркке жапсарлас үш халықтардың резерваты бар, соның ішінде бұрынғы Нахвити ауылы да бар. Мүйістің оңтүстік-шығысында Эксперимент-Байт пен Гиз-Бай арасындағы құмды тілке орналасқан. Анықтамалық тақтайшаларда халықтардың аттары мен олардың мағынасы көрсетілген. Бұл атау "жағада кит", ал тілке "бір-біріне қарама-қарсы" дегенді білдіреді. Мүйістің атаулары "бетіндегі жол", "көбіктік орын", "теңіз құбыжығы" және "жағадағы толқын" болған. Кваквакваквак тайпасы қызыл сулардың арасымен каноэларын қолмен сүйреп өткен.

Бұрынғы қауымдастықтар

Идилликалық елді мекен ретінде дамыған, даниялық-канадтық қауым 1897 жылы Хансен лагунасының басында, мысқа қарай құрылды. Жабдықтар шығысқа қарай, Балықшылар шығанағы/Ков, Ниссен шығанағына жеткізілді. Лагуна мен шығанақты байланыстыратын жол көліктік жолға айналдырылды. Бахтада Нельс С. Нельсон кооперативтік дүкенін басқарды және 1899–1909 жылдары алғашқы пошта бастығы болды. 90-ға жуық тұрғынға қоғамдық зал мен газет қызмет етті. Лагунадағы су тасқынына қарсы бөгеттер салынды. Дауылдардан зардап шеккен бөгеттер қайта жаңартылды. Жарамсыз қайықтар балық аулауды шектеді. Артық аулау және аймаққа келген пумалардың көбеюі жануарлардың қырылуына әкеп соқты. Үлкен мысықтар үй малдарына да шабуыл жасады. Шошартиге тауар жеткізетін және жабдықтарымен қайтатын «Floyberg» кемесі 1899 жылы кеме апатына ұшырады. 1895 жылдан бастап, Канадалық Тынық мұхиты темір жолының (CP) (бұрынғы Canadian Navigation) ай сайынғы қызметі Кейп Скоттқа жүзеге асырылды, ал 1898 жылы Кватсино портына қосылды. Әдеттегі теңіз жағдайларын ескере отырып, жүк пен жолаушылар соңғы пунктке, яғни мысқа жақын жерге қайықпен түсірілді. Бұл жағдай кері сапарға маңызды жүк жүктеуге мүмкіндік бермеді. 1909 жылы осы қызметтің мысқа қатысты бөлігі тоқтатылды. Үкімет Квацино шығанағынан жол салу туралы уәдесінен бас тартты. Бұл шешім шаруашылық өнімдерін тасымалдау мүмкіндігін жойып, елді мекеннің өмір сүруіне нүкес келтірді. 1909 жылға қарай қатал орта тұрғындар санын азайтып, тек екі адамды қалдырды. Даниялық иммигранттардың жаңа толқындары негізінен Сан-Жозеф аңғарында, оңтүстікке қарай, Сан-Жозеф шығанағында немесе теңіз суыры шығанағында, солтүстікке қарай қоныстанды. Бұл аңғар қазіргі парктің аумағынан тысқары орналасқан. 1910 жылдан бастап, ең жақын маңызды көлік байланысы Холбергке бағытталған CP паромдық қызметі болды, ол мал айдау үшін пайдаланылды. Келесі он жылдық ішінде жеке кеме апта сайын Шушарти–Балықшылар шығанағына жүк тасыды, бірақ сыйымдылығы шектеулі болды. Бірнеше жаңа келгендер бастапқы орналасқан жерге қоныстанды, бірақ 1914 жылдан бастап Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу барлық қауымдарды құртты. 1915 жылы Холбергті Скотт мысымен, Сан-Жозеф шығанағымен, Теңіз суыры шығанағымен және Шушартимен байланыстыратын үкіметтік телефон желілерінің орнатылуы аяқталды. Парк шекарасының ішінде және оған іргелес жеке меншік учаскелер бар. Оларға мыстың солтүстік-шығысында орналасқан бұрынғы Стрэндби елді мекеніндегі өзен сағасы да кіреді. Солтүстік-шығысқа қарай, Сутил мысында бұрынғы Нахвити ауылының орнында, алғашқы халықтардың қорығы орналасқан. 1900 жылдардың басында Шушарти–Балықшылар шығанағына пошта тасыған шағын кемелер Нахвити мен Страндбиде де тоқтады. 1921 жылға қарай бұрынғысында жалғыз қарт еркек, ал екіншісінде үйленген жұбай қалды. Балықшылар шығанағында Теодор Фредериксен алғашқы қоныстанушылардың бірі және 1942 жылы үкімет оның жерін радар станциясы үшін сатып алғанда соңғылардың бірі болды. Оның әйелі жас кезінде қайтыс болды, ал екі ұлы теңізде мерт болды. Лагунаның басында Альфред Спенсер соңғы тұрғын болды. Ол 1923–1942 жылдары соңғы пошта бастығы болды.

Promoted to be an idyllic settlement, a Danish Canadian community was established about east of the cape at the head of Hansen Lagoon in 1897. Supplies were landed about farther east at Fisherman's Bay/Cove, Nissen Bight. The trail linking the lagoon and the bay was upgraded to a wagon road. At the bay, Nels C. Nelson ran the co op general store, and was the inaugural postmaster 1899–1909. A community hall and newspaper also served the population of about 90. The tidal flats at the lagoon were reclaimed with dykes. Smashed by storms on completion, the dykes were rebuilt. Unsuitable boats limited worthwhile fishing. Excessive trapping, and cougars moving into the area, eliminated the plentiful game. The big cats also attacked domestic cattle. The community sloop Floyberg, which carried marketable produce to Shushartie and returned with supplies, was shipwrecked in 1899. From 1895, Canadian Pacific Railway Coast Service (CP) (formerly Canadian Navigation) ran a monthly service to Cape Scott, which by 1898, included a Quatsino port of call. Based on typical sea conditions, freight and passengers probably disembarked onto rowboats at the final destination, located somewhere near the cape. This arrangement likely precluded the loading of significant freight for the return journey. In 1909, the cape leg of this service ceased. The government reneged on its promise to build a road from Quatsino Sound. That decision shattered the opportunity to ship out farming produce, eliminating the ongoing viability of the settlement. By 1909, the harsh environment had dwindled the population, leaving only two residents. New waves of Danish immigrants mainly settled about south along the San Josef Valley, at San Josef Bay or at Sea Otter Cove, immediately north. This valley is largely outside today's park. From 1910, the nearest significant transportation link was the CP ferry service to Holberg, a destination for cattle drives. During the following decade, a private launch made a weekly Shushartie–Fisherman's Bay freight run, but capacity was limited. A number of new arrivals settled at the original location, but from 1914, World War I enlistments decimated all communities. The installation of government telephone lines along the trails connecting Holberg to Cape Scott, San Josef Bay, Sea Otter Cove and Shushartie, was completed in 1915. Within and adjacent to the park boundaries are privately owned lots. This includes the river mouth property at the former settlement of Strandby about northeast of the cape. About farther northeast is a First Nations reserve at the former village of Nahwitti, on Cape Sutil. During the early 1900s, the small launch making the Shushartie–Fisherman's Bay mail run included stops at Nahwitti and Strandby. By 1921, only one elderly bachelor remained at the former, and a married couple at the latter. At Fisherman's Bay, Theodore Frederiksen was one of the first settlers, and one of the last to leave, when the government acquired his property for the radar station in 1942. His wife had died young, and his two sons had drowned at sea. At the head of the lagoon, Alfred Spencer was the final resident. He was the final postmaster 1923–1942,

1892: «Мэгги Мак» шхунасы қирады және Скотт мысының оңтүстігіндегі кішкентай шығанақта іздері табылды. 1896: «Вандерер» мөр аулау шхунасы Сан-Жозеф шығанағына жақын жартастарға шағылысты. 1908: «Клара С» көмекші шхунасының қозғалтқышы жарылып, Скотт мысының жағасында кеме апатқа ұшырады. 1910: 22 адамның қаза болуына себеп болған «Сент-Денис» жүк кемесі Скотт мысының жағасына құлап түскен қалдықтарды әкелді. 1942: «Fibreboard» сүйрегіш баржасы Скотт мысынан 15 теңіздік миль қашықтықта апатқа ұшырады. 1943: «Нортхолм» жүк кемесі Скотт мысының солтүстік-батысына қарай шамамен бір миль қашықтықта дауыл кезінде батып кетті. 1946: «Пеликан I» жүк кемесі Балықшылар шығанағында толқын тоқтағыш ретінде батырылды. Үш айдан кейін жел мен толқындар оны жағаға шығарды, ол жылдар бойы ыдырады.

Парк профилі

Парк 1973 жылы шамамен 500 мың акрға ашылды, кейін шамамен 2000 мың акрға дейін кеңейтілді. Алайда, жеке жерді сатып алу одан бұрын басталды. 1969 жылы дау тудырған мәміле – $300,000 бағаланған жерді, басқа жерде $10 миллиондық ағаш кесу құқығына айырбастау болды. Парктің көп бөлігі Нахуитти жазығында орналасқан, ол Геккате депрессиясының бөлімшесі және Жағалаулық ойыстың бір бөлігі. Парк ескі өсімдіктерден тұратын орман және құмды жағажайларымен әйгілі. Жер бедері қиын, аумақта күшті жаңбырлар мен қатты дауылдар болады. Парктің ең биік нүктесі – Сент-Патрик тауы, теңіз деңгейінен жоғары. Парктегі ең ірі көл – Эрик көлі, шамамен ауданында орналасқан. 2010 жылы парктің ішінде шамамен аумақты қамтитын 14 жеке жер учаскесі болды. 2020 жылы үкімет парк үшін аумақ сатып алды. Шығыс шекараға қайықпен немесе гидроұшақпен жетуге болады. Жаз айларында Порт Хардиден су такси қызметі істейді. Батыс жағына Порт Харди–Холберг–Сан-Жозеф шығанағы орман шаруашылығы жолдары арқылы баруға болады.

Парк нысандары

11 Кейп Скотт негізгі аймағындағы жолдар әр бағытта өлшенген және қиындық деңгейі бойынша жеңіл/орташа саналады. Солтүстік жағалау жолы – Кейп Скотт жолының жалғасы және Ванкувер аралы жолының бір бөлігі, шығыс бөлігінде өте қиын учаскелер бар. Су көздері кейбір жерлерде шалқары орналасқан. Кемпингтерде шұңқырлы дәретханалар, көбінесе металл азық сақтағыштары мен шатыр тіректері орналасқан. Сан-Жозеф шығанағында қайық түсіретін жер бар. (шығыс нүктесі, ылғалдылық 1951–1980) Канаданың климаттық нормалары 1951–1980.