Америкалық дирижер және корнетші Ге́рберт Кларк

Кіріспе

Американдық дирижер

Герберт Линкольн Кларк (12 қыркүйек 1867 – 30 қаңтар 1945) – американдық корнетист, жетекші солист, әскери оркестр жетекшісі және композитор. Ол өзінің заманындағы ең белгілі корнетист саналады. Кларк қалдырған мұраға аспап үшін стандартты репертуардың бір бөлігі, көптеген жазбалар, сондай-ақ техникалық шеберлікті ғана емес, сонымен қатар дыбыстың жылуын және лирикалық әуезділігін арттырған ойнаудың маңызды мектебі кіреді. Ол сонымен қатар, мыс аспаптарды оқытушылардың әлі күнге дейін пайдаланатын бірнеше оқулықтарды жазған, мысалы, Кларк этюдтері.

Ерте өмір

Кларк 1867 жылы Массачусетс штатының Вобурн қаласында композитор, органшы және орган жасаушы Уильям Хорацио Кларктың ұлы болып дүниеге келді. Герберттің отбасы Уильямның жұмысына байланысты жиі көшіп-қонып, Массачусетстен Огайоға, Индианаға, қайта Массачусетске және ақырында 1880 жылы Канаданың Торонто қаласына қоныстанды. Герберттің Эдвин мен Эрнест есімді екі ағасы болды. Үшеуі де көрнекті музыканттар атанды: Эдвин корнет пен флюгельгорнда (сонымен қатар ол 1911 жылғы әлемдік турнесінде Соуза тобын басқарды), Эрнест тромбонда (ол Джульярдта тромбон профессоры болды), ал Герберт корнетте ойнады. Кларк алғашқыда виола сабақтарын алған, 1881 жылы Торонто филармониялық қоғамында екінші виолашы болды. Дегенмен, өзінің автобиографиясына сәйкес, оның музыкалық тәрбиесіндегі маңызды сәттердің бірі – 1881 жылы Торонтодағы Бау-бақша павильонында Д.У. Ривздің Америкалық Провиденс тобының концертіне қатысып, Боуэн Р. Черчтың корнет солистінің орындалуын естігені болды. 1887 жылы Джон Бейли басқаратын Торонто қалалық тобына қосылды. Келесі бес жылды Торонто маңындағы бірнеше топтарда ойнап, оларды жетекшілік етіп (Тейлор Саф Уоркс тобы, Хайнцман Пиано Компани тобы, Стритсвилл Онтарио тобы) өткізді, сонымен қатар Торонто музыка консерваториясында (онда ол Торонто консерваториясының саз квартетінде ойнады) және Онтарионың Порт Хоуп қаласындағы Тринити колледж мектебінде виоладан сабақ берді. 1892 жылдың көктемінде Нью-Йорктегі 22-ші полк N.Y.S.N.G тобына, халық арасында "Гилмор тобы" деп танылған және Патрик Гилмор басқарған топқа қабылданып, Канададан тағы бір рет кетіп қалды. Оны оның ағасы Эрнест Гилморға таныстырды, ол бұл топта тромбонда ойнаған еді, ал қабылдау Гилмордың үйінде өтті. 1893 жылы Герберт Джон Филип Соуза тобына корнет солисі ретінде қосылды. Сол жылы Чикагодағы Дүниежүзілік көрмеде ойнағаннан кейін, ол әртүрлі басқа топтармен ойнауға кетті, келесі бес жыл бойы осылай жалғастырды. Осы кезеңде ол Нью-Йорк филармониясында екінші трубашы және Метрополитен операсында бас трубашы болып уақытша жұмыс істеді, осы мақсатта трубаға ауысты. 1898 жылы Соуза тобына қайта оралды, олармен бірге көптеген гастрольдік сапарлар жасады. Алайда, 1901 жылдың соңында Кларк өзінің жастық шағында оған үлкен әсер еткен The American Band тобының жетекшісі болды және Род-Айленд штатының Провиденс қаласына көшті. Қызығы, бір жыл өткен соң топ Кларкты директорлық лауазымнан Боуэн Р. Черчқа дауыс берді, Кларк алғаш рет Ривз басқарған кезде таң қалған сол корнетші. Кларк содан кейін Провиденсте өз тобын құрды және кейде басқа жергілікті ансамбльдерді жетекшілік етті; сонымен қатар ол 1902 жылы Америка тобын және 1903 жылы Виктор Талкинг Машин Компани үшін жазған өз тобын ("Кларктың Провиденс тобы") жетекшілік етті. Ақырында Кларк 1905 жылы Соуза тобына соло корнетші және директордың көмекшісі ретінде қайта оралды және сол кезде Виктор үшін көптеген жазба сессияларын жүргізді. Сонымен қатар, ол Индиана штатының Элькхарт қаласында Conn Instruments компаниясы үшін аспаптарды сынап, жаңадан жасады және Виктор, Эдисон, Колумбия, Одеон, Англия және соңында Брансуик компаниясы үшін көптеген жеке жазбалар жасады. 1917 жылдың қыркүйегінде Соуза тобынан кетті, өйткені ол Жюль Левидің өзінің ең жақсы жылдарынан өткеннен кейін де ойнағанын естігеннен кейін елу жасында белсенді жеке жұмыстан зейнеткерлікке шығуға шешім қабылдады. (Ол 1922 жылы Нью-Йорктегі Брансуик рекордс компаниясы үшін бірнеше соңғы жазбалар жасады, мүмкін ол өзінің ескі досы Уолтер Роджерске, сол кездегі Брансуиктің музыкалық директорына риза болғандықтан). Кларк 1918 жылдан 1923 жылға дейін Онтарионың Хантсвилл қаласында Англо-канаддық былғары компаниясының тобын жетекшілік ету үшін Канадаға оралды; бұл уақытта ол өте аз өнер көрсетті, оның орнына өзінің күш-жігерін дирижерлікпен ғана емес, композициямен де, Чикагода корнет ойнау мектебін құрумен де байланыстырды. Ол 1923 жылдан 1943 жылға дейін Лонг-Бич қалалық тобын басқарды. 1934 жылдың сәуір айында ол Американың оркестр жетекшілері қауымдастығының президенті болып сайланды. 1936 жылдан 1945 жылы қайтыс болғанға дейін Клод Гордонмен достық қарым-қатынас орнатып, оған жеке сабақтар берді.

Clarke was born in Woburn, Massachusetts in 1867, the son of composer, organist, and organbuilder William Horatio Clarke. Herbert's family moved often to accommodate William's work engagements, from Massachusetts to Ohio, to Indiana, back to Massachusetts, and finally to Toronto, Canada in 1880. Herbert had two brothers, Edwin and Ernest. All three became prominent musicians: Edwin on cornet and flugelhorn (he also managed Sousa's Band in its 1911 world tour), Ernest on trombone (he became a professor of trombone at Juilliard), and Herbert on cornet. Clarke's early musical instruction had been on the viola; by 1881, he was a second viola in the Toronto Philharmonic Society. However, according to his autobiography, one of the formative moments in his musical upbringing was attending a concert of D. W. Reeves' American Band of Providence, Rhode Island at the Horticultural Pavilion in Toronto in 1881, and hearing Bowen R. Church play a cornet solo. In 1887, he joined the Citizen's Band of Toronto, under John Bayley, as the band's cornet soloist. He spent the next five years playing in and leading several bands around Toronto (the Taylor Safe Works Band, Heintzman Piano Company Band, Streetsville Ontario Band) and teaching viola at the Toronto Conservatory of Music (where he also played in the Toronto Conservatory String Quartet) and at the Trinity College School in Port Hope, Ontario. In the spring of 1892, he left Canada once again, after successfully auditioning for the 22nd Regiment N. Y. S. N. G Band in New York City, popularly known as "Gilmore's Band" and directed by Patrick Gilmore. He was introduced to Gilmore by his brother Ernest, who was already playing trombone with the band, and the audition took place at Gilmore's residence. In 1893, Herbert joined John Philip Sousa’s band as a cornet soloist. After playing at the Chicago World's Fair in the same year, he left to play with various other bands, continuing to do so over the next five years. During this period, he held temporary positions as second trumpet with the New York Philharmonic and as principal trumpet in the Metropolitan Opera, for which he temporarily switched to trumpet. In 1898 he returned to Sousa's band, with whom he toured extensively. However, in late 1901 Clarke himself became leader of The American Band, the band which had made such an impression on him in his youth, and he moved to Providence, Rhode Island. Ironically, after only a year the band voted Clarke out as director in favor of Bowen R. Church, the same cornetist Clarke had admired when he first heard the band under Reeves. Clarke then formed his own band in Providence and occasionally conducted other local ensembles; he also led both the American Band in 1902 and his own band ("Clarke's Band of Providence") in 1903 in recordings for the Victor Talking Machine Company. Clarke finally returned to Sousa's Band as solo cornet and assistant director in 1905 and conducted the band in many recording sessions for Victor at that time. Furthermore, he spent time testing and developing instruments for Conn Instruments in Elkhart, Indiana, and making a considerable number of solo recordings for Victor, Edison, Columbia, Odeon, England, and finally Brunswick. He resigned from Sousa's band in September 1917, as he had determined to retire from active solo work at the age of fifty after hearing Jules Levy continue to play well past his prime. (He did make a few final recordings for Brunswick Records in New York in 1922, possibly to oblige his old friend Walter Rogers, Brunswick's musical director at the time.) Clarke returned to Canada to lead the Anglo Canadian Leather Company Band in Huntsville, Ontario from 1918 to 1923; during this time he performed very little, instead focusing his efforts not only on conducting, but also composition, and setting up his own school of cornet playing in Chicago. He conducted the Long Beach Municipal Band from 1923 to 1943. In April 1934, he was elected President of the American Bandmasters Association. From 1936 until his death in 1945, he developed a friendship with and gave private lessons to Claude Gordon.

Жеке өмір

1889 жылы қыркүйекте ол Елизавета (Лиззи) Лудонға үйленді, олардың екі баласы болды: Вивиан (Грейс) 1890 жылы және Джеймс (Эдвард Джеймс Уоткинс) 1892 жылы. Кейін ол ажырасып, Лилиан Белл Хаузеге үйленді, одан Руби Белл және Герберт Л. Кларк кіші есімді екі баласы болды. 1923 жылы ол әйелімен бірге оның денсаулығын жақсарту үшін Калифорния штатының Лонг-Бич қаласына көшті. Герберт Кларк 1945 жылы қайтыс болды. Оның күлі Вашингтондағы Конгресс зиратында, Джон Филип Соузаның қабіріне жақын жерленді. Оның қолжазбалары мен естелік заттары Иллинойс университетінің Урбана-Шампейндегі Соуза мұрағаты мен Америка музыкасы орталығында сақтаулы.