Денис Рейнер: Теңізші, жазушы және қайық құрылысшысы

Кіріспе

Британдық теңіз офицері және жазушы (1908–1967)

Денис Артур Рейнер DSC & Bar, VRD, RNVR (9 ақпан 1908 – 4 қаңтар 1967) – Атлантика шайқасындағы күреске қатысқан Корольдік теңіз күштерінің офицері. Теңізде қарқынды соғыс қызметінен кейін Рейнер жазушы, фермер және шағын желкенді кемелерді сәтті жобалап, құрылысын салған шебер болды. Оның алғашқы кемесі – «Весткостер», ал ең табыстысы – шыны талшықтан жасалған, гантер немесе Бермуда жүзділігі бар екі кілікті «Westerly 22» моделі. Осы модельден мұхиттарды кезедіп, отбасылық қажеттіліктерге – жайлылық, қауіпсіздік және баға жағынан сай келетін ұқсас «шағын кемелер» пайда болды. 1967 жылы қайтыс болғанға дейін Рейнер Westerly Marine Construction Ltd компаниясын құрды және өзінің инновациялық GRP жобалары арқылы компанияның 1980 жылдардың соңына дейін Ұлыбританиядағы ең сәтті яхта құрылысшыларының бірі болуын қамтамасыз етті.

Алғашқы жылдар

Денис Рейнер Лондонның шетінде, Масвелл Хилл қаласындағы грузин стиліндегі үйde, Франсис (туған Паркер) және Артур Рейнердің отбасында дүниеге келді. Артур Рейнер – электр инженері, кейін тауар брокері болды. Олар отбасымен бірге Уиррал түбегіндегі Батыс Кирбиге көшіп, ұлын 1921 және 1924 жылдар аралығында Рептон мектебіне білім алуға жіберді. Жазық табанының кесірінен Денис Корольдік теңіз күштеріне қабылдана алмады, бірақ сәтті теңіз мансабын құруға бұл кедеріс болмады. 1925 жылдың қазанында ол Корольдік теңіз еріктілер резервінің (RNVR) Мерси бөлімшесіндегі HMS Eaglet кемесіне жартылай штатты мичман ретінде қабылданып, өзі жасаған шағын қайықпен Батыс Жоғарлаудың тасты жағалауын зерттеуге деген қызығушылығын қанағаттандыра алды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың қақпасындағы сегіз жасар мектеп оқушысы Рейнер мектеп геометрия дәптерінде "тозақтық" U қайығын батып кіретін құрылсын салғаны үшін жазаланғанына ренжіді. "Диаграммалық түрде бейнеленгені үшін, ол бетті бүлдірді – қазір мен оны түсінемін" деп жазды ересек Рейнер өзінің "Эскорт: Атлантика шайқасы" (1955) кітабының алғы сөзінде. Мектепте Рейнер, күйеуінің ағасы "нағыз эсминецте" офицер екеніне қызығып, мектеп дәптерінің жиектеріне "эсминецтердің үздіксіз шекарасын" салған. Кейінгі оқу жылдарында "нағыз жүзіп, қозғалтқыштарымен жабдықталған эсминецтердің" аяқталмайтын ағыны пайда болды.

Атлантика шайқасы

"Мен өз қолыммен жүзімді жинап, істерімді реттеп, яхтамды дайындауға кірістім", - деп жазды Рейнер Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін төрт күн қалғанда. 1939 жылы, ішінара басқалар оның басшылық қабілетін мойындағандықтан, ішінара Корольдік әскери-теңіз флотында жоғарылауды қалаған RNVR офицерлеріне стандартты кеңестерге қарсы, навигацияға маманданғандығын талап еткендіктен, Рейнер 14-ші Су асты кемелеріне қарсы топтың командасы болды. Ол HMTs Loch Tulla, Istria, Regal, Brontes және Davey құрамындағы қарулы траулерлер тобын басқарды, олар Scapa Flow негізгі флот базасын қоршаған қауіпті суларда қарауылдап жүрді – Шотландия мен Оркней аралдары арасындағы 6 мильдік 20 мильдік теңіз учаскесі, онда жоғары толқын батыс жел соққанда 8 түйінге дейін қарсы ағып кетуі мүмкін. Оның "желкені" HMT Loch Tulla кемесінде болды, ол үшін Рейнер Девон траулерман Лангты таңдады – ол кеме туралы "кемеде оқымаған ешкім түсінбейтін нәрселерді" біледі деп сипаттады. 1940 жылдың қыркүйегінде Рейнер корветке қолбасшылық етуге тағайындалды, бірақ ол толыққанды емес екенін анықтады, ал басқасы дайын болғанмен, командирі болмады. Ол барлық көндіру қабілетін пайдаланып, команданы өзіне алды. Вербена – алғашқы ұзын фокселді кеме, Рейнердің пікірінше, "толыққанды кеме" болды. Вербенада Рейнердің өмір бойы қолданылған "Бен" лақап аты оның шақыру белгісі ретінде пайдаланылды. Вербена Малкольм командасының командирі C D Говард Джонстонның басқаруымен B 12 тобына тағайындалғанға дейін әртүрлі эскорт топтарының арасында конвой міндеттерін орындады. 1940 жылдың қысы мен 1941 жылдың тамызында қайта жөндеуден бұрын Вербена Солтүстік Атлантикада жұмыс істеді. Кейін ол Оңтүстік Атлантикада операциялар жүргізу үшін Фритаунда, содан кейін Кейптаунда, ал одан кейін Қиыр Шығысқа жіберілді. Жапонияның Малайзияны басып алуынан және Сингапурдың құлауынан кейін Вербена Коломбода орналасқан. 1942 жылдың мамырында Карачиге бағыт алғанда, оның қазандықтары тұрақты жылдамдықпен жұмыс істеу және тазалаудың болмауынан істен шықты, сондықтан ол Бомбей портына жөндеуге соңғы жүз шақырымды буксирленуіне тура келді. Үндістанда бірнеше ай өткізгеннен кейін, ол бірнеше атпен саяхат жасады, Рейнер мен оның экипажы үйлеріне оралды. 1942 жылдың Рождествосынан кейін ол эскорт тобының басшысы болып тағайындалды, бұрынғы деструктордың командалық құрамын басқарды, Корольдік теңіз флотында (бір жыл бұрын командир Э.Н. Вудпен бірге) осындай жоғарылау алған алғашқы RNVR офицерлерінің бірі болды. Рейнер өзінің тобымен Солтүстік Атлантикада конвойды сүйемелдеу бойынша жұмыс істеп, таныс жерге оралды. 1943 жылдың маусым айында ол "Розагарден" операциясын басқарды, Дания боғазынан өтіп бара жатқан U-кемелерін аңшылыққа түсіріп, жоюға тырысты, бірақ бұл сәтсіз аяқталды. 1943 жылдың қазан айында Рейнерге командалық берілді, ол қысқа уақытқа дейін Хаволок басқарған B 5 EG-ге қосылды, кейін оған Д-күнге дайындық ретінде Каналға қарсы жұмыс істеуге арналған Эскорт тобы берілді. Плимуттан бір күн өткен соң, 1944 жылдың 20 ақпанында Рейнер Уорвикпен Тревоуз-Хед маңында болған кезде, ол 90 экипажбен бірге U 413 подлодкасымен торпедаланған, оның капитаны Густав Поэль болды. Ол және басқа тірі қалғандар Виктор Крисп басқаратын "Леди Лак" паровоздық траулерімен құтқарылды. Осы тәжірибеден кейін "өмірде қалғандардың демалысын" алудың орнына, суға түсуді қамтитын, өйткені U қайығын қуып жүрген жойғыштан тереңдік заряды жақын жерде жарылды, Рейнер адмирал Макс Хортонды "екі түтікпен жойғыш" үшін қысып, оған "ең жақсы көретін" әскери командасының командасы берілді. 1944 жылдың соңында ол 30-шы эскорт тобының қолдау тобының аға офицері болып тағайындалды, оның ішінде Портчестер қамалы (кейін "Қырағай теңізде" Салташ қамалы), Лансестон қамалы және Кенилворт қамалы бар. 1944 жылдың 10 қарашасында Рейнердің тобы ассидтік байланыс орнатып, тез әрі жақсы атқарған маневрде U-кемесіне шабуыл жасап, кейіннен U 1200 деп анықталды. Певенси қамалы базасына қайтып келе жатқанда, оның рулеткасы Фойл өзенінің сағасынан солтүстікке қарай соққан дауыл кезінде сынды. Рейнер кемесі Магилиган нүктесіне алып баратын құмды аралықта қолмен басқару қосылғанға дейін жоғалып кете жаздады. Ол осы сәтте "шамыраның шамы күйіп кетті" деп жазады. Ол Макс Хортоннан үш апталық демалыс алды, содан кейін оны ВЕ күніне дейінгі айларда Портсмут портының артындағы Форт-Саутвик туннель кешеніндегі Портсмут каналы командасының аға қызметкері қызметіне орналастырды. Мұнда, терең жер астынан радармен басқарылатын учаскелерді бақылау камп...

"I had already packed my bags, set my affairs in order and seen to the laying up of my yacht" wrote Rayner of his actions four days before the outbreak of World War II. By 1939, partly as a result of a recognition by others of his gift for leadership and partly by insisting on specialising in navigation rather than gunnery, against standard advice to RNVR officers wishing advancement in the Royal Navy, Rayner qualified himself to command 14th Anti Submarine Group comprising HMTs Loch Tulla, Istria, Regal, Brontes and Davey, a unit of armed trawlers patrolling the notoriously dangerous waters surrounding the main fleet base of Scapa Flow – a 6 by 20 mile stretch of sea between Scotland and the Orkney Islands where a high spring tide can flow 8 knots against a westerly gale. His 'flag' was aboard HMT Loch Tulla for whom Rayner selected skipper Lang – a Devon trawlerman he describes as knowing things "about the way of a ship which no one not trained in sail could have understood". In September 1940 Rayner, was appointed to command a corvette, , but finding her incomplete, and another, , ready but without a commander, used all his skills of persuasion to get the command himself. Verbena, was the first long fo'c'sle and was, in Rayner's eyes, "quite perfect". On Verbena, the nickname 'Ben', which stayed with him for the rest of his life, was used as Rayner's call sign. Verbena embarked on convoy duties between different escort groups before being assigned to B 12 group, under Commander C D Howard Johnston of Malcolm. During the winter of 1940 41 and throughout the summer Verbena operated with the group in the North Atlantic, before a refit in August 1941. Following this Verbena was sent south to Freetown, then Cape Town, for operations in the South Atlantic, before being dispatched to the Far East. After the Japanese invasion of Malaya, and the fall of Singapore, Verbena was based at Colombo; in May 1942 while heading for Karachi her boilers gave out as a result of constant high speed work and lack of cleaning and she had to be towed the last few hundred yards to a berth in Bombay for refit. After some months in India, where he made a number of horseback treks, Rayner and his crew came home. Just after Christmas 1942, he was given the lead of an escort group, in command of the destroyer , becoming one of the first RNVR officers in the Royal Navy (along with Commander E N Wood of a year earlier) to be so promoted. Rayner returned to familiar ground, with his group operating in the North Atlantic on convoy escort duty. In June 1943 he was to lead Operation Rosegarden, an attempt to hunt and kill U boats as they crossed the Denmark Straits, but this was ultimately unsuccessful. In October 1943 Rayner was given command of , briefly joining B 5 EG, led by Havelock, before being given an Escort Group to operate in the Channel against E boats in preparation for D Day. Just a day after taking station at Plymouth, on 20 February 1944, Rayner was with Warwick off Trevose Head when she was torpedoed, with the loss of 90 of her crew, by the submarine U 413 was launched in commanded by Kapitänleutnant Gustav Poel. He was picked up with other survivors by the steam trawler Lady Luck skippered by Victor Crisp. Instead of taking "survivor's leave" after this experience, which had included being in the water as depth charges from a destroyer in pursuit of the U boat exploded close by, Rayner, pressing Admiral Max Horton for "a destroyer with two funnels", was given command of – "best loved" of his wartime commands – joining B 4 Escort Group led by Helmsdale on the Gibraltar run. Towards the end of 1944 he was appointed senior officer of a support group of s – 30th Escort Group – in command of and including Portchester Castle (later to 'play' Saltash Castle in The Cruel Sea), Launceston Castle and Kenilworth Castle. On 10 November 1944 Rayner's group gained an asdic contact and in a swift well executed manoeuvre attacked and sank a U boat, later identified as U 1200. As the Pevensey Castle was returning to her base, her steering broke in a northerly gale off the mouth of the River Foyle. Rayner nearly lost his ship on the long sandy spit leading to Magilligan Point before hand steering was connected. He writes that at this point "The candle was burned out". He sought three weeks leave of Max Horton who then posted him, in the months before V E Day, to a senior staff role with Channel Command, Portsmouth, in the tunnel complex of Fort Southwick behind Portsmouth Harbour. Here, overseeing radar guided plots from deep underground in a way that would have been impossible at the start of the campaign, Rayner applied his specialist experience to the deployment of a large force of anti submarine warships in the closing months of the war. Rayner speaks in Escort: The Battle of the Atlantic of his respect for one of his colleagues at the fort – First Officer Audrey Faith Parker, OBE, WRNS – for the seafaring experience she brought to her operational work. It was to her and her husband Gordon that Rayner, in 1946, after a stint as temporary commander of a naval air station at Kirkistown near Cloughy on the east coast of Northern Ireland, sold his yacht, laid up in north Wales for the duration, and moved his household to the first of several farms in the English home counties. During a campaign that had lasted from 1939 to 1945, Rayner's youngest son, Vyvyan, reckoned (in April 2006) that his father took "as little as four or five weeks home leave in the whole period." After 24 years with the 'wavy navy' Rayner retired from the RNVR in 1949.

Жасалған әшекейлер

Рейнердің «Құрмет белгісі» 1940 жылғы 29 желтоқсандағы Лондон газетінде, 1940 жылғы 1 қаңтарда күнтізбеленген күйінде жарияланды. Ол «жау миналарын теңізден тазартатын және су асты кемелерімен күресетін қиын және қауіпті міндетті» атқаруы үшін марапатталды, ол Loch Tulla траулеріне қолбасшылық еткен кезде. 1941 жылғы 26 қыркүйекте HMS Verbena құрамында «жаудың су асты кемелеріне қарсы шайқастағы еңбегі үшін» Despatches-те есімдерінің аталғаны хабарланды. 1943 жылғы 23 наурызда Газетте ерікті резерв орденін (VRD) беру туралы жарияланды. 1945 жылғы 25 мамырда «жаудың су асты кемелеріне қарсы сәтті операциялардағы батылдығы, шеберлігі және табандылығы үшін» DSC-ге қосымша белгі берілді. Рейнерге 1944 жылғы 11 қарашада Хинрих Мангельс басқарған U 1200 су асты кемесін батқандығы үшін «Уорвикке өтеу беру үшін» есеп берілді. Эскорт тобының шайқасында, фатальды тереңдік зарядтары лейтенант Р.М. Робертс, DSC, RNVR басшылығымен тасталды. Рейнер 1941 жылғы 22 мамырда белгісіз U су асты кемесін батырғандығы немесе зақымдағандығы үшін мақтан тұтса да, ол бұрынғы оқиғада, HMT Loch Tulla-ның 14-ші су асты кемеге қарсы тобының басшысы болған кезде, Scapa Flow-қа қарай бет алғанда күмәнмен қарады. Ол Ұлыбританияның шығыс жағалауындағы Хамбердің солтүстігінде күшті гидролокатор сигналы, тереңдік зарядтау жаттығуы және мұнайдың пайда болуы туралы жазады. Кейінірек ол өзінің алғашқы DSC-інің 1940 жылғы 1 қаңтарда жарияланғанын «есте сақтайды», бұл «Flamborough Head-тен тыс» болған осы шайқас үшін болған деп санайды. Бұл нағыз батыру болды ма, жоқ па, ол анық емес, «заманауи су асты кемелерінің» «прессиондық корпусына» зақым келтірудің қиындығын айтады. Кейінірек Рейнер 1941 жылғы 22-23 мамырда HMS Verbena кемесімен голландтық Elusa танкерін торпедалағаннан кейін, жанып жатқан қирандыларын тексеру үшін суға шыққан U су асты кемесімен шайқасқан оқиғаға сілтеме жасайды. Су асты кемесі суға батып кетті. Рейнер күшті гидролокатор байланысын анықтады, бетте мұнайды көрді, байланыс үзілді және HMS Churchill кемесін бірдей нысанаға, тереңдік зарядтарымен бағыттады, екі кеме де 1941 жылғы 24 мамырға дейін таң атқанға дейін сол аймақта қалды. Эскорттағы Рейнердің Батыс жағалау картасының артқы жағында шайқастың белгісі – қиылысқан қылыштар және «Verbena 22.4.41 U су асты кемесіне зақым келтірді» деген жазу бар. Көп жылдар өткен соң – 2006 жылы – Атлантика шайқасын зерттеуші Гудмундюр Хельгасон Elusa кемесін U 93 батырғанын атап өтті, «бірақ ол шабуылдан аман қалды», сондай-ақ «сол кезде өте сенімді дәлелдермен» көптеген шабуылдар тіркелгенін, бірақ U су асты кемесін батыруға немесе зақымдауға жетпегенін қосты. «1955 жылдан бері U су асты кемелерінің тағдырына көптеген түзетулер енгізілді, тіпті бүгінге дейін де».

Rayner's Distinguished Service Cross was announced in the London Gazette of 29 December 1940, dated 1 January 1940, for the "hard and perilous task of sweeping the seas clear of enemy mines, and combating submarines" while commanding the trawler Loch Tulla. On 26 September 1941 it was announced that he had been Mentioned in Despatches 'for good services in action against enemy submarines' while commanding HMS Verbena. On 23 March 1943 the Gazette announced the award of the Volunteer Reserve Decoration (VRD). On 25 May 1945 he was awarded a bar to his DSC "for courage, skill and perseverance in successful operations against enemy submarines." Rayner was credited with the sinking of one U boat on 11 November 1944 – U 1200, commanded by Hinrich Mangels, "to pay me back for Warwick". In an escort group action the fatal depth charges were dropped by under Lieutenant R M Roberts, DSC, RNVR. Rayner, though at the time given credit for sinking or damaging an unidentified U boat on 22 May 1941' , had doubts even then, as he had about an earlier incident while in charge of 14th Anti Submarine Group on HMT Loch Tulla, sailing towards Scapa Flow. He writes of picking up a strong asdic signal north of the Humber on the UK east coast, a depth charging exercise and a pool of oil, and later he mentions "thinking" that his first DSC, announced on 1 January 1940, was "probably" for this action "off Flamborough Head". He was uncertain whether this involved a genuine sinking, writing of the greater "difficulty" of damaging the "pressure hull" of a "modern submarine". Later Rayner refers to an action on 22–23 May 1941 when, in HMS Verbena, he engaged a U boat on the surface after it had torpedoed the Dutch tanker Elusa and surfaced to inspect the burning wreck. The U boat dived. Rayner depth charged a strong asdic contact, saw oil on the surface, lost contact and guided HMS Churchill, with deeper depth charges, to the same target, both ships remaining in the area until dawn on 24 May 1941. In the back inside cover of Escort Rayner's map of Western Approaches shows the cross swords symbol of an engagement and the words "U boat damaged by Verbena 22.4.41". Many years later – 2006 – Gudmundur Helgason, researcher of the Battle of the Atlantic points out that Elusa was sunk by U 93 "which certainly survived the attack" adding that "there were lots of those attacks reported (often with seemingly very convincing evidence at the time) that failed to sink or even damage an U boat. Since 1955 there have been loads of revisions of U boat fates, almost to this day even."

Жазушы

Соғыстан бұрын яхталық баспасөзде мақалалар жазған Рейнердің авторлық мансабы 1955 жылы «өзінің» соғысы туралы жеке есебімен басталды – Кимбер баспасынан шыққан, кейіннен Әскери-теңіз институты баспасы (1999) қайта басылым жасаған «Эскорт: Атлантика шайқасы». Ол соғыстың барлық кезеңінде 63 000 одақтас теңізші мен ұшқышы, 30 000 сауда теңізшісі және 43 000 U-бот теңізшісі қаза болған қақтығыста өзінің жеке тәжірибесінің бағытын анықтаудың қиын екенін мойындаған болар еді. 1950 жылдары теңіздегі соғыстың ресми тарихшысы капитан Стивен Роскилл отбасымен дос болып, Рейнердің үйінде тамақ пен сусын ішіп отырып, оның бұл тақырыптағы тартыншақтығын жеңген соң ғана, ол сол алып науқанның ерекше тәжірибесін қағазға түсірді. Рейнер үшін теңіз «қатал да емес, мейірімді де емес» болғандықтан, «Эскорт» кітабында сипатталған соғыс пен Николас Монсарраттың соғыстан кейінгі өте сәтті «Жәбірлі теңіз» романындағы ойдан шығарылған командир Эрикссон арасындағы параллельдер бар. Стивен Роскилл «Эскорт» кітабының редакторының алғы сөзінде Рейнердің осы тақырыпта сөйлеуге құқығы бар екенін былай деп жазды: «Патшалық әскери-теңіз күштерінің ерікті резервінде бес жылдан астам уақыт үздіксіз қызмет еткен басқа офицерді білмеймін, сондай-ақ бастапқыда траулерден корветке, содан кейін кішкентай эсминецке, ал соңында жаңа және жетілдірілген соғыс кемелерінің тобына басшылық еткен басқа біреуді де білмеймін». Flower Class Corvette's Association-дан Майк Реймонд «Эскорт» журналының бетінде Рейнердің «құбырмен және сақалмен» суретін жариялады – бұл мақаланың басындағы сурет тарих емес, өмірбаяны екенін көрсетеді. Дегенмен, 1955 жылы Рейнерге 10 жылдық перспектива өз және өз адамдарының тәжірибесін Атлантика шайқасының кең ауқымды есебіне енгізуге мүмкіндік берді, мысалы, Ұлыбританияның ең жақсы әскери кемесінің батып, Гитлердің одақтас конвойларға қарсы үлкен су үсті рейдкерлерін қолдануын тоқтатқан неміс линкорының жойылған төрт күндік теңіз шайқасының қысқаша және қызықты көрінісін тіркеді. СК 31 конвойын үйге қарай сүйреп әкелген кезде Вербена бортында ХМС Черчилльдің командирі Бостокпен бірге Рейнер түбекте оңтүстікке қарай асығып келе жатқан үлкен кемені байқады: «Ол горизонттағы корпусы көрінбейтін, анықтау қиын кеме еді. Мен Черчилльге: «Мен көргенді хабарлаймын ба?» дедім, жауап келді: «Жақсырақ емес – анықтама әлі нақты емес. Шатасуға себеп болуы мүмкін. Суффолк жағдайды бақылап отырған сияқты». Суффок және Норфок – 1941 жылдың 24 мамырында батып кеткен неміс линкоры Бисмарктың соңынан ерген крейсерлер. Рейнер 1956 жылы, «Эскорттан» бір жыл өткен соң, өзінің алғашқы романын жариялады – «Төмендегі жау» романы. Ол 1957 жылы Дик Пауэллдің сол аттас фильміне бейімделді, онда жазушының эсминеці HMS Hecate USS Haynes болып өтті (іс жүзінде USS Whitehurst), ал оның британдық капитаны Джон Мюррелл Роберт Митчем ойнаған америкалыққа айналды, ал Курт Юргенс Рейнердің U-бот капитаны Капитан фон Столбергтің рөлін сомдады. Пауэлл «Төмендегі жау» трейлерінің басында Рейнердің кітабын көрсетті. Романда сипатталған және кейін фильмге көшірілген кейбір нақты тәжірибелерді Рейнердің 1944 жылдың 11 қарашасында Оңтүстік Ирландияда корветтер мен U 1200 арасындағы кездесу туралы «Эскорт» кітабының 224 және 228 беттері арасындағы баяндауында оқуға болады. Рейнердің Атлантика шайқасындағы тәжірибесі, оның ішінде торпедаланған жанармай танкерін сүйреп алу, сондай-ақ конвойды сүйреу туралы кейінгі романына, «Жарақаттанған танкер» (1962) (АҚШ-та «Ұзақ жол» деп аталады) ақпарат берді. «Жарақаттанған танкер» 1943 жылдың ақпан айында «Төмендегі жаудан» ертерек орнатылған және сонымен қатар Джон Мюррелл басқаратын ойдан шығарылған HMS Hecate эсминцін қамтиды. «Ұзақ күрес» (1958) романында Рейнер Наполеон соғыстары кезінде Үнді мұхитында үш күндік кемеден кемеге шабуыл жасау туралы жазды; «Батырлықтың кішкентай ұшқыны» (1959) романында танк соғысы туралы (романның АҚШ-тағы басылымдарында Батырлық деп аталады). 1966 жылы Алан Уайкпен бірге ол «Ұлы яхта жарысы» атты кітап жазды. 1961-1963 жылдары Рейнер сонымен қатар желкендеу, шағын кемелердегі теңіздегі қауіпсіздік және моторлы қайықты бастау туралы кітаптар шығарды.

Having written features in the yachting press before the war, Rayner's career as an author really began in 1955 with a personal account of 'his' war, called Escort: the Battle of the Atlantic published by Kimber, reissued by the Naval Institute Press (1999). He would have been the first to admit the difficulty of discerning the thread of his own experiences in a conflict that ran for the duration of World War II, involved the loss of 63,000 Allied sailors and airmen, 30,000 merchant seamen and 43,000 U boat sailors. It was only because Captain Stephen Roskill, official historian of the war at sea, became a family friend in the 1950s, and, over a merry evening of food and drink in the Rayner household, succeeded in overcoming Rayner's inhibitions on the subject, that the latter put pen to paper to record his particular experiences of that gigantic campaign. Except that for Rayner the sea was "neither cruel nor kind", there are parallels between the war he describes in Escort and that of the fictional Commander Ericson in Nicholas Monsarrat's enormously successful post war novel The Cruel Sea published at almost the same time as Rayner's book. In his editor's foreword to Escort, Stephen Roskill writes of Rayner's authority to speak on his subject: "I know of no other officer, let alone one of the Royal Naval Volunteer Reserve, who served continuously for more than five years in command of escort vessels; nor of any other who graduated from a trawler at the very beginning to a corvette, then to a small destroyer, and finally to command of a group of the new and greatly improved war built escort vessels." Mike Raymond of the Flower Class Corvette's Association reports a portrait of Rayner 'with pipe and beard' in the frontispiece of Escort – the picture at the start of this article emphasising this is more biography than history. Yet a 10 year perspective, enabled Rayner in 1955, to weave his and his men's experiences into a larger account of the Battle of the Atlantic, recording, for example, a fleeting and enticing glimpse of the chief protagonist in a four day sea battle that began with the sinking of Britain's finest warship and closed with the destruction of a German battleship that ended Hitler's use of large surface raiders against allied convoys. While escorting the homeward bound convoy SC 31, on board Verbena in company with Commander Bostock of HMS Churchill, Rayner spotted a big ship on the horizon hurrying southward: " she was hull down and difficult to identify. I made to Churchill, 'Are you reporting what I think I see?' and got back the reply, 'Better not – identification by no means certain. Might cause confusion. Gather Suffolk has the situation in hand.'" Suffolk and Norfolk were cruisers following the German battleship Bismarck which, on 24 May 1941 had sunk , on which Rayner had served as a midshipman for three months in 1932. In 1956, a year after Escort, came Rayner's first novel – The Enemy Below – the story of a prolonged duel between a U boat and a British destroyer in September 1943. It was adapted in 1957 for an eponymous film by Dick Powell, in which the writer's destroyer HMS Hecate became the USS Haynes – in actuality USS Whitehurst – while his British captain, John Murrell, became an American played by Robert Mitchum with Curt Jürgens playing Rayner's U boat skipper, Kapitän von Stolberg. Powell displays Rayner's book at the start of the trailer of The Enemy Below. Some of the actual experiences described in the novel and later transferred to film can be read in Rayner's low key account of his encounter between corvettes and U 1200 off southern Ireland on 11 November 1944 between pages 224 and 228 of Escort. Rayner's experiences in the Battle of the Atlantic, including taking a torpedoed fuel tanker in tow, also informed a later novel about convoy escort duty, The Crippled Tanker (1962) (titled The Long Haul in the US. The Crippled Tanker is set earlier than The Enemy Below in February 1943, and also involves the fictional destroyer HMS Hecate commanded by John Murrell. In his novel The Long Fight (1958) Rayner wrote about a three day ship to ship engagement in the Indian Ocean during the Napoleonic Wars; about tank warfare in The Small Spark of Courage (1959) (titled Valor in US editions of the novel), ). In 1966, with Alan Wykes, he wrote The Great Yacht Race, an illustrated account of a millionaires' yacht race from New York to Cowes in December 1866. Between 1961 and 1963 Rayner also published books on sailing, safety at sea in small craft and starting motorboating.