«Wavelength» (1967) – Майкл Сноудың авангардтық фильмі. Структуралық киноның шедеврi, Канада мен АҚШ туындысы. Кино өнерi тарихындағы маңызды фильмдердiң бiрi.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Wavelength – 1967 жылы эксперименталды кинорежиссер және суретші Майкл Сноудың канадалық-американдық қысқаметражды фильмі. Авангардтық киноның маңызды туындысы саналатын бұл фильм 1966 жылдың желтоқсан айында бір апта ішінде түсіріліп, 1967 жылы монтаждалды. Фильм теориясының маманы П. Адамс Ситни оны "құрылымдық фильм" деп сипаттап, Сноуды "құрылымдық фильмдердің деканы" деп атады. Wavelength көбінесе ең ұлы андеграунд, артхаус және канадалық фильмдердің қатарында есептеледі. 2001 жылы Village Voice сыншыларының 20 ғасырдың 100 үздік фильмінің тізімінде 85-орынды иеленді. Фильм Канаданың Аудиовизуалды мұраны сақтау қоры тарапынан шедевр ретінде танылып, сақталды. 1969 жылы Artforum журналында жарияланған шолуында Мэнни Фарбер Wavelength фильмін "үш қабырға, төбе және еденді түсірудің ерекше, қиындықсыз, шыншылдығына дейін реалистік әдісі" деп сипаттады. Бұл фильм – қазірге дейін жасалған ең қатаң құрастырылған фильмдердің бірі.
Wavelength is a 1967 Canadian American short subject by experimental filmmaker and artist Michael Snow. Considered a landmark of avant garde cinema, it was filmed over one week in December 1966 and edited in 1967, and is an example of what film theorist P. Adams Sitney describes as "structural film", calling Snow "the dean of structural filmmakers." Wavelength is often listed as one of the greatest underground, art house and Canadian films ever made. It was named #85 in the 2001 Village Voice critics' list of the 100 Best Films of the 20th Century. The film has been designated and preserved as a masterwork by the Audio Visual Preservation Trust of Canada. In a 1969 review of the film published in Artforum, Manny Farber describes Wavelength as "a singularly unpadded, uncomplicated, deadly realistic way to film three walls, a ceiling and a floor it is probably the most rigorously composed movie in existence."
Қысқаша мазмұны
Толқын ұзындығында іс-әрекетке келгенде, ол дерлік жоқ, ал қандай іс-әрекет болса да, көбінесе еске алынбайды. Егер фильмде дәстүрлі сюжет болса, онда ол, әдетте, төрт «кадрлық» көрініске қатысты болар еді. Сноудың ниеті – «менің жүйке жүйемнің, діни сезімдерімнің және эстетикалық идеяларымның қорытындысы» болды. 45 минуттық, бірақ монтаждалған, бөлмедегі төрт оқиғаны, соның ішінде бір ер адамның өлімі мен кейіннен әйелдің жедел жәрдем шақыруын қамтитын жақындату, оның ниетін бейнелеуге арналған. Бірінші көріністе, былғары пальто киген әйел екі ер адаммен бірге бөлмеге кіреді, олар кітап сөресін немесе шкафты алып келеді. Әйел оларға осы жиһазды қайда қою керектігін айтады, сосын бәрі кетеді. Кейін сол әйел тағы бір әйел досымен қайта оралады. Олар әкелген сусындарын ішіп, радио қосады, онда The Beatles тобының «Strawberry Fields Forever» әні ойнайды. Олар кеткеннен соң көп уақыт өтпей, шыны сынуға ұқсайтын дыбыс естіледі. Осы кезде бір ер адам (Холлис Фрэмптон) кіреді және түсіндірілмейтін, бірақ өлімін білдіретіндей, еденге құлайды. Кейін былғары пальто киген әйел қайтадан пайда болып, шұғыл телефон шалады, ол бұрын көрмеген пәтеріндегі өлген адам туралы тыныш дауыспен сөйлейді. Соңында полиция сиренасына ұқсайтын дыбыс естіледі, бірақ ол музыкалық қосымшаның бөлігі болуы мүмкін, кездейсоқ дыбыстарды үйлестіретін ерекше минималистік музыка. Бұл дыбыстар жиілігін (және «толқын ұзындығын») өзгертеді, камера анонимді пәтердің кеңістігін одан әрі талдаған сайын жоғарылайды. Толық пәтерді көрсету ретінде басталатын жақындату (жақындату толыққанды үздіксіз емес, өйткені камера бұрышын сәл өзгертеді, әсіресе соңында байқалады) және 45 минут бойы баяу фокус өзгертеді, содан кейін тоқталып, қабырғадағы теңіздің суретіне толық назар аударады. Фильм камераның толығымен фокустан шығып, ақ түске ауысуымен аяқталады, ал саундтрек соңында естілуге тым жоғары жиілікке жетеді.
Wavelength consists of almost no action, and what action does occur is largely elided. If the film could be said to have a conventional plot, this would presumably refer to the four "character" scenes. Snow's intent was "a summation of my nervous system, religious inklings and aesthetic ideas". The 45 minute long zoom–which nonetheless contains edits–that incorporates in its time frame four human events in the room, including a man's death and a woman calling emergency later on, is intended to be symbolic of his intent. In the first scene, a woman in a fur coat enters the room accompanied by two men carrying a bookshelf or cabinet. The woman instructs the men where to place this piece of furniture and they all leave. Later, the same woman returns with a female friend. They drink the beverages they have brought, and turn on the radio, which plays "Strawberry Fields Forever" by the Beatles. Long after they leave, what sounds like breaking glass is heard. At this point, a man (Hollis Frampton) enters and inexplicably, although in a way to indicate his death, collapses on the floor. Later on, the woman in the fur coat reappears and makes an emergency phone call, speaking, with strange calm, about the dead man in her apartment whom she has never seen before. Around the end, one can hear what sound like police sirens, but could just as well be a part of the musical score, a distinct piece of minimalist music that pairs tones at random. These tones shift in frequency (and in "wavelength"), becoming higher pitched as the camera further analyzes the space of the anonymous apartment. What begins as a view of the full apartment zooms (the zoom is not precisely continuous as the camera does change angle slightly, noticeably near the very end) and changes focus slowly across the forty five minutes, only to stop and come into perfect focus on a photograph of the sea on the wall. The film ends with the camera going completely out of focus and fading to white, as the soundtrack finally raises to a pitch too high to be heard.