Кингсмилл: Тарихы мен географиясы

Кіріспе

Кингсмилл – Вирджиния штатының Джеймс-Сити округіндегі географиялық аймақ. Оған ірі жоспарланған тұрғын үй кешені, курорттық комплексі, ойын-сауық паркі, сыра қайнату зауыты және коммерциялық парк кіреді. Кингсмилл аймағы, 1607 жылы Солтүстік Америкадағы тұрақты ағылшын қонысы алғаш рет құрылған Джеймстаун орнынан шығысқа қарай (ағыс бойында) орналасқан Джеймс өзенінің солтүстік жағалауы мен 64-ші мемлекетаралық тас жолының арасында жатыр. Ауданның көптеген кәсіпорындары мен көңіл көтеру орындарына тас жолмен кіруге болады: Уильямсбургтің шығыс шекарасы мен Гров қауымдастығының арасындағы 60-шы АҚШ тас жолы арқылы немесе Вирджиния штатының 199-шы тас жолы арқылы, ол Уильямсбургтің оңтүстік жағынан жартылай шеңберлі белдеу секілді айналып өтеді.

Кингсмилл плантациясы

Вирджиния компаниясының көрнекті мүшесі Ричард Кингсмилл Кингсмилл плантациясының атын берді. Вирджиния компаниясы – Англияда тіркелген коммерциялық ұйым. Ол король Джеймс I билігінде Вирджинияның негізін қалау және қоныстандырумен жүктелді. Ричард Кингсмиллге кейіннен үлкен плантацияға айналған оңтүстік-батыс аймақтағы алғашқы жерлердің бірі берілді. Элизабет Кингсмилл полковник Уильям Тейлоға тұрмысқа шықты, ол жерді әкесінен мұра етті. 1655 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның мүлігінің басқарушысы полковник Уильям Тейло 1693 жылы Льюис Бервелл II-ге 1200 акр жерді сатты. 1730 жылдардың ортасында британ полковнигі Льюис Бервелл III Кингсмилл плантациясы деп атаған плантацияны құрды. Оған сарай, шаруашылық ғимараттары және бақ кірді. Ол Джеймс өзенінің жоғарғы ағысындағы колониялық кеден инспекторы болды. Өзен бойындағы Бервеллдің қонысы, оның инспекциялық станциясының орны, сонымен қатар таверна, қойма, амбар және паром үйі орналасқан. Квартерпат жолы Бервеллдің қонысы мен Уильямсбургтің арасында созылды. Кингсмилл аймағы Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде оқиғаларға куә болды. 1843 жылы үй өртенді. Қазір кеңсе мен ас үй ғана тұр; олар Вирджинияда сақталған ең көне кірпіштен салынған шаруашылық ғимараттарының бірі.

Америка Азаматтық соғысы

Америкалық Азаматтық соғыс (1861–65) кезінде Кингсмилл плантациясының жерлеріне де шабуылдар жасалды. 1862 жылы генерал-майор Джордж Б. Макклеллан басқаратын одақтың әскерлері Конфедерацияның астанасы Ричмондты басып алуға тырысып, сәтсіздікке ұшырады. Ақырын және сақтықпен, АҚШ президенті Авраам Линкольннің наразылығына қарамастан, Макклеллан үлкен теңіз күштерін және құрлықтағы әскерлердің, қару-жарақ пен жабдықтың үлкен қоршауын Вирджиния түбегіндегі Форт Монроның одақтың бекінісі орналасқан аймағына жинады. Макклелланның әскерлері сол кездегі барлық американдық экспедицияларды басып оздырып, 121 500 адам, 44 артиллериялық батарея, 1150 арба, 15 000-нан астам жылқы және көптеген жабдықтар мен жабдықты тасымалдады. Ағылшын бақылаушы бұл " алыптың қадамы» деді. Макклелланның бастапқы жоспары Джеймс және Йорк өзендерін, әсіресе Ричмондқа кеме жүзуге болатындығы белгілі болған Джеймсті, құрлықтағы күштерімен бірлесіп, Ричмондтағы көтерілісшілердің күшін бір мезгілде шабуылдап, басып алу болды. Алайда, 1862 жылдың қысында бірнеше ай жаңа әскерлерді даярлап, осы одақтың көптеген күштерін орналастырғаннан кейін, Джеймс өзенін бақылауға байланысты жоспар қиындыққа ұшырады. Наурыз айында алғашқы темір кемелер арасындағы Хэмптон жолы шайқасы болды. Екі кеме арасындағы қақтығыс шешілмегенімен, жаңа технологиялар теңіз соғысын күрт өзгертті және Хэмптон Роудс портын бақылау сұрағы туды. Одақ портқа кіруді жоғалтпаса да, Портсмуттегі Норфолк және Норфолк кеме жасаушылық зауытын қайтарып алды, бірақ Одақ кемелері Джеймс өзенінің бойындағы Ричмондтан шығысқа қарай қатты қорғалған Дрюридің Блуфын басып өте алмады. Жағдай жақсармайтыны белгілі болды. Макклеллан Ричмондты басып алу жоспарының құрлықтағы әскерлеріне ғана байланысты екенін түсінді. 1862 жылдың сәуір айының басында Макклелланның үлкен қоршау пойызы Конфедерация бекінісіне қарай жарым аралды батысқа қарай абайлап қозғалды. Науқан барысында Макклеллан өзінен әлдеқайда көп қарсыластармен бетпе-бет келгеніне (бұл қате болды) сенді. Кейде ол олардың күштері өзінікінен әлдеқайда артық екенін бағалады және жиі және ашуланып Линкольнге (бас қолбасшысы) шағымданды, ол Вашингтон төңірегіндегі қорғаныс позициясын сақтау үшін Одақтың әскерлерінің кіші бөлігін Макклелланнан тартып алды. Жарым арал науқанының алғашқы кезеңіндегі Конфедерация стратегиясы кешіктіру болды, бұл Ричмондтан тыс қорғанысты құруға уақыт берді. Алға жылжыған Одақ әскерлері жарты аралда орнатылған үш қорғаныс желісімен кездесті, олардың көп бөлігі генерал Джон Б. Магрудер басқарды. Біріншісі, Форт Монродан солтүстікке қарай 12 миль (19 км) жерде, жаяу әскердің аванпостары мен артиллериялық бекіністері болды, бірақ Одақтың алға жылжуына кедергі келтіруге жеткіліксіз болды. Оның басты мақсаты - Одақтың екінші желі туралы көп нәрсе білуіне жол бермеу еді. Уорвик желісі деп аталатын екінші және ең үлкен қорғаныс желісі Уорвик өзенінің бойындағы Уильямсбургтен шығысқа қарай он екі шақырым жерде орналасқан. Солтүстік жағында Йорктаун, оңтүстігінде Малберри аралы орналасқан. Ол Уорвик өзенінің арғы жағындағы бекіністерден, мылтық орындарынан және қорғаныстан тұрды. Өзендегі екі бөгетті кеңейту арқылы Конфедерация өзенді өз алдына маңызды әскери кедергі ретінде дамытты. Үшінші қорғаныс желісі Уильямсбургтен шығысқа қарай қамалдар тізбегі болды, егер Йорктаундан кері шегінуге мәжбүр болса, армия пайдалануын күтті. Саны жағынан басым болса да, бұрынғы актер Джон Магрудердің бірінші және екінші желілеріндегі қорғаушылар табиғи орманды және батпақты жердің маусымдық қатты бұталық өскіндеріне байланысты нашар көрінетіндігін пайдаланды. Олар Макклеллан мен оның басшыларын алдап, олар өзінен әлдеқайда үлкен күштерге тап болды деп ойлау үшін айла-шарғылар мен партизандық шабуылдарды қолданды, бұл олардың сақтығын арттырды және батысқа қарай жылжуын баяулатты. «Ричмонд қақпаларына» кітабының авторы Стивен Сирс Магрудердің әскерлерінің үлкен күш болып көрінуі үшін үлкен салтанатпен саптардың арасында әрі-бері жүріп-тұруын «Принц Джон ойыншыларының қойылымы» деп сипаттады. Магрудердің күш-жігері сәтті болды, өйткені әрқашан сақтыкпен қарастыратын Макклеллан өте баяу жылжыды. Олар Конфедерация қорғаушыларынан әлдеқайда көп болды, тіпті олар генерал Джозеф Е. Джонстон басқаратын Солтүстік Вирджиния армиясы келгеннен кейін де. Сонымен қатар, Конфедерация Ричмондтан тыс ұзақ қорғаныс желісін салған. Бірнеше қақтығыстар болды және адам шығындары болды, бірақ бірінші желіні басып алғаннан кейін және аз қарсылыққа тап болғаннан кейін Макклеллан әскерін жинап, Йорктаунға шабуыл жасау үшін қолайлы орынға артиллерияны орнатып, үлкен шабуылды жоспарлауға бел буды. Бірақ Макклеллан Warwick Line-ға шабуыл жасауға дайын болған түнде Конфедерация әскері үнсіздікпен шегініп, Уильямсбург арқылы Ричмондқа қайтып келді. 3 мамыр күні тастап кетілген бекіністерде ешкім жоқ екенін және Quaker gun-ды тапқан Макклеллан кавалериясын қашқан Конфедерация әскерін қууға жіберді. Ол сондай-ақ Конфедерацияның Ричмондқа қарай шегінуін айналып өту үшін Йорк өзенімен батысқа қарай кемеде бір дивизиялық жаяу әскерін жіберді. Қашқан Конфедерация әскерін қуу үшін Одақтың қоршау пойызының үлкен жабдығы мен көптеген әскерлеріне қолданылатын екі жол ғана болды. Бұл Уильямсбург Йорктаун жолы және Уильямсбург Лидің диірмені жолы еді. Олар Уильямсбургтен шығысқа қарай шамамен 1 миль (2 км) жерде бірікті. Ауа райы жаңбырлы болды және екі армия да құмды жердегі топырақ жолдармен батыл жүрді. Бұл жолдар, әрине, лайлы болып, жүруге қиын болды. Уильямсбург желісі жарты аралдағы қорғаныс бекіністерінің үшінші желісі болды. Оның оңтүстігінде Джеймс өзенінің саласы Колледж Крик, солтүстігінде Йорк өзенінің саласы Куинз Крик орналасқан. Колледж Вильям және Мэри президенті, жергілікті шаруа Бенджамин С. Эвелл басшылығымен, желі бойында 14 қамал салынды. Fort Magruder, Redoubt Number 6, Йорктаун мен Лидің диірменінен келген жолдардың жиналыс орны болды. Ол қабырғалары 15 фут (5 м) биіктігінде және 9 фут қалыңдығындағы сопақта бесбұрыш пішіндес болды. Жер жұмыстары 9 фут тереңдігіндегі құрғақ ормен қоршалған. Онда сегіз зеңбірек орнатылған. Кейбір қамалдар Джеймс өзеніндегі Кингсмилл плантациясына апаратын Quarterpath Road-тың шығысында орналасқан. Оңтүстік күштерінің басымдығына қарамастан, 4 мамыр күні екі тараптан келген кавалерия күштері кездесіп, шайқас бастады. Одақтың генерал Джордж Стоунменнің кавалериясы Конфедерацияның тылшысы генерал Дж. Е. Б. Стюарттың кавалериясымен кездесіп, шайқас бастады. Бұл туралы білген және Уильямсбург арқылы өтетін өзінің әскерлерінің баяу жылжуына наразы болған Конфедерация генералы Джозеф Е. Джонстон Одақ әскерлеріне қарсы күшін бөліп жіберді. 5 мамыр 1862 жылы бір күндік Уильямсбург шайқасы болды. Күндіз Одақтың бірнеше тобы Уильямсбург желісіне жақын Конфедерациямен шайқасты, оның көп бөлігі Fort Magruder маңында болды. Конфедерацияның шығындары, 4 мамырдағы кавалерия шайқасын қоса алғанда, 1682 адамды құрады. Одақтың шығындары 2283 адамды құрады.

Action during the American Civil War (1861–65) also skirted Kingsmill Plantation lands. In 1862, Union troops under Major General George B. McClellan engaged in a failed attempt to seize the Confederate capital of Richmond. Slowly and carefully, much to the frustration of U. S. President Abraham Lincoln, McClellan assembled huge naval forces and a massive siege train of land based troops, arms and supplies around a staging area based at the union stronghold of Fort Monroe at the tip of the Virginia Peninsula, where the harbor of Hampton Roads had been under federal control via siege for about a year already. Forces under McClellan for what has become known as the Peninsula Campaign dwarfed all previous American expeditions at the time, transporting 121,500 men, 44 artillery batteries, 1,150 wagons, over 15,000 horses, and tons of equipment and supplies. An English observer remarked that it was the "stride of a giant." McClellan's plan initially was to utilize the James and York rivers, especially the former, which was known to be navigable to Richmond, in combination with his land based forces, to attack simultaneously and overwhelm the unknown resources of the rebels at Richmond. However, even as several months were spent through the winter of 1862 training new troops and bringing these many Union assets into position, the portion of the scheme which depended upon control of the James River ran into trouble. In March, the Battle of Hampton Roads between the first ironclad warships took place. Although the conflict between the two ships was inconclusive, the new technologies were to change naval warfare dramatically, and control of the harbor of Hampton Roads was brought into serious question. Although the Union never lost control of the entrance to the harbor, and was able to retake Norfolk and Norfolk Naval Shipyard at Portsmouth shortly thereafter, Union ships were unable to move past heavily defended Drewry's Bluff east of Richmond along the James River. It appeared unlikely that situation would improve. McClellan realized that his plan to take Richmond would almost certainly depend upon his land forces alone. In early April 1862, McClellan's massive siege train began moving cautiously westerly up the Peninsula toward the Confederate citadel. Throughout the campaign, McClellan was convinced (erroneously) that he was facing much larger opposing forces than he was. At times, he even estimated these forces to greatly outnumber his own, frequently and bitterly complaining to Lincoln (his Commander in Chief), who had withheld from McClellan a much smaller force of federal troops to maintain a defensive position around Washington, D. C.

The Confederate strategy of the early portion of the Peninsula Campaign became one of delays, providing vital time for defenses to be built outside Richmond. The advancing Union forces were confronted with a series of three defensive lines erected across the Peninsula, which were manned primarily by greatly outnumbered forces led by General John B. Magruder. The first, about 12 mile (19 km) north of Fort Monroe, contained infantry outposts and artillery redoubts, but was insufficiently manned to prevent any Union advance. Its primary purpose was to prevent the Union from learning much about the second line. Known as the Warwick Line, this second, and by far largest of the three defensive lines, was about a dozen miles east of Williamsburg, along the Warwick River. It was anchored by Yorktown on the north and Mulberry Island on the south. It consisted of redoubts, rifle pits, and fortifications behind the Warwick River. By enlarging two dams on the river, the Confederates developed the river as a significant military obstacle in its own right. The third defensive line was a series of forts just east of Williamsburg, which waited unmanned for use by the army if it had to fall back from Yorktown. Although greatly outnumbered, defenders along the first and second lines under former thespian "Prince" John Magruder took advantage of the poor visibility due to the seasonally heavy undergrowth of the naturally wooded and swampy terrain. They used elaborate ruse tactics and guerrilla raids to intimidate McClellan and his leaders into thinking they were facing far larger forces, which increased their caution and greatly slowed their progress westward. Stephen Sears, the author of the To The Gates of Richmond, described Magruder's having his troops march back and forth behind the lines with great fanfare to appear to be a larger force, as "performances of the Prince John Players." Magruder's efforts appeared successful, as the ever cautious McClellan moved very slowly with his forces. These were substantially larger than those of the Confederate defenders, even when the latter were reinforced by the arrival of the Army of Northern Virginia under General Joseph E. Johnston. Meanwhile, the Confederates built their long defensive line outside Richmond. While there were several armed conflicts with loss of life, after finally overtaking the first line and meeting minimal resistance, McClellan chose to carefully amass his troops and plan a major offensive, taking the better part of 30 days to do so. He had huge cannons brought up the York River by ship and installed in a position favorable for his planned assault of Yorktown. The night before McClellan was finally positioned to launch his major offensive against Warwick Line, the Confederate troops quietly withdrew and retreated toward Richmond via Williamsburg. Discovering only empty works and Quaker gun in the abandoned fortifications on May 3, McClellan sent his cavalry racing after the escaping Confederates. He also loaded a division of infantry aboard ships to sail up the York River to the west in an attempt to outflank the Confederates' apparent retreat toward Richmond. Only two roads led from the abandoned Warwick Line to be used by the massive equipment and numerous troops of the Union siege train in pursuing the fleeing Confederates, who had a head start. These were the Williamsburg Yorktown Road and the Williamsburg Lee's Mill Road. They converged about 1 mile (2 km) east of Williamsburg. The weather had been rainy, and both armies slogged along the dirt roads of the sandy terrain. These undoubtedly became deeper in mud and more difficult to traverse. The Williamsburg Line was the third line of defensive fortifications across the Peninsula. It was anchored by College Creek, a tributary of the James River, on the south and Queen's Creek, a tributary of the York River on the north. Under the leadership of local planter Benjamin S. Ewell, president of the College of William and Mary, a series of 14 redoubts were built along the line. Named Fort Magruder, Redoubt Number 6, was the center of the convergence of the roads from Yorktown and Lee's Mill. It was shaped as an elongated pentagon, with walls 15 feet (5 m) high and nine feet thick. The earthworks were protected by a dry moat nine feet deep. It mounted eight guns. Several of the redoubts were just east of the Quarterpath Road, which lead from Williamsburg to the landing for Kingsmill Plantation on the James River. Despite the significant head start of the southern forces, cavalry forces from each side met, and began skirmishing on May 4. Union General George Stoneman's cavalry encountered and began skirmishing with Brig. Gen. J. E. B. Stuart's cavalry, the Confederate's rearguard. Learning of this, and frustrated by the slow progress of his own forces which were passing through Williamsburg, Confederate General Joseph E. Johnston detached a portion of his troops to confront the advancing Union troops. On May 5, 1862, the single day Battle of Williamsburg took place. During the day, several groups of Union troops battled with Confederates near the Williamsburg line, with much of the action at or near Fort Magruder. Confederate casualties, including the cavalry skirmishing on May 4, were 1,682. Union casualties were 2,283. Although McClellan claimed a Union victory in his reports, and he took the Williamsburg Line within slightly more than 24 hours, most historians rate the Battle of Williamsburg as a Confederate victory. The Williamsburg Line had served its intended purpose. The primary goal of the defenders had been to enable the retreat of the main Confederate force to the defenses of Richmond, and this was accomplished. Those Union forces sent up the York River by McClellan met limited success in stopping fleeing rebels. Their conflict on May 7 became known as the Battle of Eltham's Landing. That conflict in New Kent County was little more than a heavy skirmish, resulting in 194 Union casualties and 48 Confederate. The remaining battles of McClellan's campaign were fought either outside the gates of Richmond or during his later retreat to the protection of the Union Navy at Harrison's Landing (better known in modern times as Berkley Plantation). In the areas along the Williamsburg Line, including the Quarterpath Road north of modern day Virginia State Route 199 and along U. S. Route 60, portions of the redoubts were preserved. This includes the core of Fort Magruder (in James City County on today's Penniman Road). Several additional preserved redoubts remain along the Colonial Parkway north of Fort Magruder.

Уильямсбург: ең жақын сауда орталығы

Вирджиния түбегінің бойымен, Йорк және Джеймс өзендерінің арасында орналасқан Уильямсбург 17 ғасырдың басында Орта плантация деп аталған бекінілген елді мекен ретінде құрылды. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде, Вирджиния губернаторы Томас Джефферсонның басшылығымен, Вирджинияның астанасы Ричмондқа, Джеймс өзеніндегі құлау нүктесіне көшірілді, бұл одан әлдеқайда алыс болатын. Квартерпать жолы Бервеллдің қонысына (сондай-ақ ескі Джеймстаун жолы да) Джеймс өзеніне жеткізсе де, теміржолдар мен автомобильдер пайда болғанға дейін осы қоныстарға және өзенге жету үшін үлкен қашықтықтарды жүру қажет болды. Сонымен қатар, Уильямсбургтен әртүрлі бағыттарда және жақын қашықтықта Колледж немесе Куинс сағасындағы басқа да қоныстарға жетуге болады, олар Джеймс және Йорк өзендерінің кеме жүруге қолайлы бөліктеріне алып шықты. Уильямсбургтен кеме жүруге болатын суға дейінгі қашықтықтар саудаға кедергі келтіріп, су көзіне жақсы қол жеткізген елді мекендермен салыстырғанда қаланың орнын нашарлатты. Уильямсбургке кеме қатынасын қамтамасыз ететін, жақын маңдағы кеме жүруге қолайлы су жолдарының бірінен немесе екеуінен салыстырмалы түрде қысқа канал салу жоспары жасалды. Біраз құрылыс жұмыстары жүргізілді, бірақ олар аяқталған жоқ. Оның орнына, ұсынылған канал Уильямсбург тарихында көтерілмейтін фактіге айналды. Қаланың маңызды су жолына немесе көлікке қол жеткізілмегендіктен, АҚШ-тың қалыптасу кезеңінде Уильямсбург ерекше маңызға ие сауда орталығы ретінде дамыған жоқ. 1781 жылдан кейін кем дегенде 140 жыл бойы Уильямсбург көбінесе Уильям мен Мэри колледжінің (1693 жылы Англияның жалғыз бірлескен монархиясымен Корольдік жарғымен құрылған) үйі ретінде танымал болды. Бұған қоса, ол болашақ АҚШ-тағы алғашқы психиатриялық ауруханаға ие болды, оның қазіргі заманғы мұрагері Шығыс мемлекеттік ауруханасы ретінде белгілі болды. Уильямсбург біршама ұмытылып, "өткіріп жіберілгендей" көрінді және осыған байланысты әзілдердің тақырыбы болды. 1912 жылдың 26 маусымында Richmond Times Dispatch газеті "Сейсенбі күні Уильямсбургте сайлау өтті, бірақ ешкім есіне алмады. Сайлау комиссиясы сайлаушыларға еске салуды ұмытты, сайлау комиссиясы бюллетеньдерді басып шығаруға жеткілікті уақыт бойы ояна алмады, үміткерлер сайлауға қатысып жатқанын, ал сайлаушылар тірі екенін ұмытты" деп жазған мақала жариялады. 1880-ші жылдардың басында теміржол салушы және өнеркәсіпші Коллис П. Хантингтон және оның серіктестерінің көрегендігі мен күш-жігерінің арқасында Чесапик және Огайо теміржолы (C&O) Ричмондтан Уильямсбург арқылы Уорвик округіндегі Джеймс және Элизабет өзендерінің қосылған жеріне, Ньюпорт Ньюс-Пойнтқа дейін созылды, онда көмір тасымалдау құрылыстары салынды. Көп ұзамай, 1896 жылы Ньюпорт Ньюс қаласы пайда болды. Сондай-ақ, кейіннен Ньюпорт Ньюс кеме құрылысы және құрғақ док компаниясы болып белгілі болған үлкен кеме жасау зауыты құрылды. Теміржол негізінен Оңтүстік-Батыс Вирджиния және Оңтүстік Батыс Вирджинияның бай көмір кен орындарынан битумды көмірді тасымалдауға арналған көлік желісі ретінде салынды. Сонымен қатар, ол Уильямсбургті, Джеймс-Сити және Уорвик округтерін елдің трансконтиненталдық теміржолдарымен байланыстырды. Жолаушылар мен жүк тасымалы қызметтері ұсынылды және желі бойында станциялар салынды, оның ішінде Кингсмиллге солтүстік-шығыстан бірнеше шақырым жерде, Вирджиния штатының Гроув қаласында орналасқан Картер Гров плантациясының жанындағы Грув станциясы болды. Картер Гров плантациясы және Картер Гров кемесі Джеймс өзенінің солтүстік жағалауындағы Кингсмиллден шығысқа қарай орналасқан келесі маңызды нысан болды. Картерс-Гроув 20-ғасырдың басында әлі де белсенді плантация болып табылды, бірақ Кингсмилл плантациясы мен оны қоршаған жерлер қирап, пайдаланылмаған күйде қалды. Көбінесе орманды және төбелі болғандықтан, Кингсмилл жері егіншілікке өте қолайлы емес еді. 1926 жылдан бастап Уильямсбургте және аймақта үлкен өзгерістер басталғанда, ол көбінесе бос және пайдаланылмаған күйде тұрды.

Located along a ridge of higher ground along the Virginia Peninsula midway between the York and James rivers, Williamsburg had been established in the early 17th century as a fortified settlement known as Middle Plantation. During the American Revolutionary War, under the leadership of Virginia Governor Thomas Jefferson, the capital of Virginia was relocated many miles inland to Richmond, at the fall line on the James River. Although the Quarterpath Road led to the James River at Burwell's Landing, (as did the old Jamestown Road), to reach the landings and the river were significant distances in the era before railroads or motor vehicles. Also, in differing directions by land from Williamsburg, and at a shorter distance, persons could get to other landings on the College Creek or Queen's Creek, which led to the very navigable portions of the James and York rivers, respectively. The distances to navigable water from Williamsburg were obstacles that inhibited trade and put the town into lesser position compared to communities with better water access. An early plan to establish a relatively short canal to enable shipping to Williamsburg from either or both of the navigable waterways a dozen or less miles nearby was initiated. Some construction was undertaken, but was never completed. The proposed canal instead became a little known footnote in Williamsburg's history. As the town did not have ready access to a major waterway nor transportation pathway, throughout the formative years of the United States, Williamsburg did not develop as a major center of commerce of any great significance. For at least 140 years after 1781, Williamsburg was best known as the home of the often struggling College of William and Mary (established by Royal Charter by England's only joint monarchy in 1693). It also had the first mental asylum in what became the United States, a pioneering institution which modern successor became known as Eastern State Hospital. Williamsburg seemed somewhat forgotten and "passed by," and was the subject of occasional humor along those lines. On June 26, 1912, the Richmond Times Dispatch newspaper ran an editorial which dubbed the town 'Lotusburg' for "Tuesday was election day in Williamsburg but nobody remembered it. The clerk forgot to wake the electoral board, the electoral board could not arouse itself long enough to have the ballots printed, the candidates forgot they were running, the voters forgot they were alive." In the early 1880s, through the vision and efforts of railroad builder and industrialist Collis P. Huntington and his associates, the Chesapeake and Ohio Railway (C&O) had been extended from Richmond through Williamsburg to reach Newport News Point, at the confluence of the James and the Elizabeth rivers in Warwick County, where coal shipping facilities were established. Soon, a town quickly developed as the City of Newport News in 1896. A great shipyard, which became Newport News Shipbuilding and Drydock Company was also established there. The railroad had been built primarily as a transportation line to enable shipping of bituminous coal from the rich coalfields of southwestern Virginia and southern West Virginia. But it also connected Williamsburg, as well as James City and Warwick counties, with the expanding transcontinental railroads of the country. Passenger and freight services were provided, and stations were built along the line, including one at Grove Station, a few miles north and east of Kingsmill near the adjacent Carter's Grove Plantation at Grove, Virginia. Carter's Grove Plantation and Carter's Grove Wharf were the next major feature immediately east of Kinsgmill along the north bank of the James River. Carter's Grove was still an active plantation in the early 20th century, but the Kingsmill Plantation and surrounding properties had fallen into ruins and disuse. With much of it primarily both wooded and hilly, the land at Kingsmill was not particularly well suited to agriculture. It stood largely vacant and unused as major changes began at Williamsburg and the nearby region beginning in 1926.

Колониялық Уильямсбург

20 ғасырдың бірінші жартысында ескі Кингсмилл плантациясының аумағындағы мүліктердің көп бөлігін Standard Oil мұрагері Джон Д. Рокфеллер кіші және оның серіктестері, сондай-ақ Колониалдық Уильямсбург сатып алды. Бастапқыда Брутон шіркеуімен (ол 1907 жылы Джеймстаун көрмесіне дайындалуға көмектескен) және сол кездегі Уильям мен Мэри колледжінің президенті Дж. А. Чандлермен байланысы бар дін қызметкері доктор У. А. Р. Гудвин бастамасымен жүзеге асырылған Колониалдық Уильямсбург жобасын Джон Д. Рокфеллер кіші және оның әйелі Эбби Олдрич Рокфеллер қаржылап, қолдады. Рокфеллерлер Колониалдық Уильямсбургті АҚШ-тың ерте тарихы мен тәуелсіздік күрескерлерін құрметтеу үшін дамытты. 1930 жылдары жоғалған колониялық құрылымдардың көпшілігі бастапқы орналасқан жерлерінде қайта салынды. Басқалары 18 ғасырғы түріне келтірілді, ал кейінгі құрылыстар мен жақсартулар іздері жойылды. Қосалқы құрылымдар мен мал-жандық атмосфераны толықтырады. Көптеген ғимараттар туристерге ашық, бірақ Колониалдық Уильямсбург қызметкерлерінің тұрғын үйлері ретінде пайдаланылатын ғимараттардан басқа. Ерекше құрылыстарға Капитолий және Губернатор сарайы жатады, олардың екеуі де 18 ғасырдың соңындағы жағдайына сәйкес қайта жаңартылып, көркейтілді, сондай-ақ Брутон шіркеуі мен Рэли тавернасы да бар. Уильям мен Мэри университетінің кампусындағы Рен ғимараты қалпына келтірілген алғашқы ғимараттардың бірі болды. Рокфеллерлердің Нью-Йорк пен Мэнде көптеген үйлері болды. Бірақ көп ұзамай, олар Уильямсбургті сүйікті қалалары деп санады және балалары мен немерелерінің айтуынша, онда өздерін «үйде» сезінді. Бұл олардың көптеген іс-әрекеттерінде, сондай-ақ олардың отбасы мүшелері мен Рокфеллер отбасының патриархының басқа мүшелерінің осы көзқарасты қолдауында да көрінеді. Олардың аймақ тұрғындарына деген сүйіспеншілігі мен қамқорлығы Колониалдық Уильямсбургтің негізгі мақсаттары мен тікелей жетістіктерінен тыс көптеген жолдармен көрінеді. Олардың ішінде Эббидің Вирджиниядағы афроамерикалықтарға білім беру мүмкіндіктерін жеңілдетуге жасаған күш-жігері, әсіресе Брутон Хайтс мектебінің кешенін құрудағы рөлі, ол сот шешімдері мен үкіметтік бұйрықтар басқа жерлерде осындай күш-жігерді қолға алғанға дейін Ұлы Уильямсбург қауымдастығындағы қара нәсілділер үшін білім беру мүмкіндіктерін теңестіруге үлкен үлес қосты. Доктор Гудвиннің ұсынысымен Джон мен Эбби Рокфеллер Басетт-холлға қоныстанды, ол тарихи Квартерпать жолының солтүстік шеті мен тарихи ауданның оңтүстік-шығыс шеті арасында орналасқан. Олардың қаражаты бүкіл аймақтағы кең жер учаскелерін, соның ішінде бұрынғы Кингсмилл плантациясын қоса алғанда, шығысқа қарай созылған мүлікті сатып алуға көмектесті. Олар өмір бойында жұмыс істеп тұрған Джеймс өзенінің ескі плантацияларының бірін сатып алуды армандаған, бірақ бұл мақсатына жете алмады. 1920 жылдардың соңында Рокфеллер Ричмонд пен Уильямсбургтің арасында орналасқан, Картер отбасының ұзақ жылдар бойы иеленген Ширли плантациясын сатып алуға тырысты, ол өзінің қалпына келтіріп жатқан отарлық астананың тарихи хабарларын толықтыруға қолайлы плантация деп санады. Иелерінің жағдайы нашар болғанымен, плантация сатылған жоқ. Бірақ 1928 жылы Картерлер Рокфеллерге генерал Вашингтонның Чарльз Уилсон Пил салған портретін 75 000 долларға (2015 жылы шамамен 1 миллион долларға тең) сатуға келісті. Эбби мен Джон Д. Рокфеллер кіші қайтыс болғаннан кейін, 1960 жылдары олардың ұлы Винтроп Рокфеллер Колониалдық Уильямсбург қорының төрағасы болды. Ол сондай-ақ Арканзас штатының губернаторы болды. Ол екі мәрте қызмет еткен кезінде Картердің Гроув плантациясын сатып алу мүмкіндігі туралы білді, ол Колониалдық Уильямсбургтің ескі Кингсмилл плантациясының жерлеріне жақын орналасқан кең аумағына жапсарлас, әлі де үй және жұмысшы ферма ретінде пайдаланылып келді. Сондай-ақ, 1755 жылы Бервелл құрған Картер Гроув 1928 жылдан бері Питтсбургтің өнеркәсіпшісі Арчибальд МакКреа мен оның әйелі Мэри "Молли" Корлинг (Джонстон) Данлоп МакКреаның иелігінде болды. Ол Рокфеллер қорының бір бөлімі оның мүлкінен сатып алып, ақырында Колониалдық Уильямсбург қорына тапсырылды. Винтроптың өкілеттігі кезінде Картер Гроув көптеген жылдар бойы Колониалдық Уильямсбургке келген беделді қонақтарды қабылдауға, археологиялық зерттеулер жүргізуге және Колониалдық Уильямсбургтің қамқоршылары үшін кейбір қоғамдық шараларды өткізуге пайдаланылды. Сонымен қатар, Арканзас штатының губернаторы және Колониалдық Уильямсбургтің төрағасы болып қызмет еткен Винтроп Анхойзер Буш компаниясының басшысы Август Буш II Вирджинияның шығысында пиво қайнату зауыдын және басқа да дамыту инвестицияларын құруды қарастырып жатқанын білді. Толық мәліметтері жарияланбағанмен, ол Бушпен келісімге келді, нәтижесінде пиво қайнату конгломераты Уильямсбург аймағында әртүрлі қызметтерді дамытты, оның ішінде пиво қайнату зауыды, Буш Гарденс Уильямсбург ойын-сауық паркін, Кингсмилл курорты, Кингсмилл он джеймс тұрғын үй жобасын және бірнеше ірі коммерциялық парктерін қосты. Келісімді жүзеге асыру үшін бұрын Кингсмилл плантациясы болған жер сатуға ұсынылды. Кейінірек кішірек су паркін сатып алумен бірге, АБ Уильямсбург қауымдастығында мыңдаған жаңа жұмыс орындарын және миллиондаған долларлық жаңа салық түсімдерін құрды. 1973 жылы қайтыс болған Винтроп Рокфеллер және 1989 жылы қайтыс болған Август Буш II кейбір тарихшылармен Ұлы Уильямсбург аймасын әлемдегі ең танымал туристік орындардың біріне айналдыруға көмектескені үшін мақталады. Олар Колониялық Вирджинияның тарихи үшбұрышының (Джеймстаун, Колониалдық Уильямсбург және Йорктаун) тартымдылығын басқа да көңіл көтеру орындарымен толықтыру болашақ отбасыларды аймаққа тартуға және жергілікті экономиканы теңгерлеуге, қонақ үй индустриясын (ресторандар мен тұру орындары) ынталандыруға және жұмыс орындарын қосуға көмектеседі деп сенді. Оперативтік логистикаға байланысты Картер Гроув плантациясы ақырында (пайдалану және болашақ дамуға қатысты шектеулермен) Колониалдық Уильямсбургтен сатылды. Әлемдік экономика сонымен қатар АБ-ны ойын-сауық парктерін, курортты және басқа да дамуларды жаңа меншікке беруге итерді.

In the first half of the 20th century, much of the property in the area of the old Kingsmill Plantation was acquired by Standard Oil heir John D. Rockefeller Jr. and his associates and by Colonial Williamsburg. Championed initially by the Reverend Dr. W. A. R. Goodwin, who was affiliated with both Bruton Parish Church (which he helped restore in 1907 in time for the Jamestown Exposition), and working with the College of William and Mary's president at the time, J. A. C. Chandler, the Colonial Williamsburg project was funded and endowed by John D. Rockefeller Jr., along with his wife, Abby Aldrich Rockefeller. The Rockefellers officially developed Colonial Williamsburg to celebrate the patriots and the early history of the United States. Many of the missing Colonial structures were reconstructed on their original sites during the 1930s. Others were restored to estimates of 18th century appearance, with traces of later buildings and improvements removed. Dependency structures and animals add to the ambiance. Most buildings are open for tourists, with the exception of buildings serving as residences for Colonial Williamsburg employees. Notable structures include the Capitol and the Governor's Palace, each recreated and landscaped as to what is known of their late 18th century condition, as well as Bruton Parish Church and the Raleigh Tavern. The Wren Building on the campus of William and Mary was one of the first buildings to be restored. The Rockefellers had many homes in New York and Maine. However, it was not long before the couple came to regard Williamsburg as their favorite and the town as one in which they felt "at home" according to statements to that effect made by their children and grandchildren. This is also evidenced by many of their actions as well as those of their family and other members of the patriarch of the Rockefeller family who have continued the sentiment. Their love and concern for the citizenry of the area may be shown in many ways which extend beyond the principal missions and direct accomplishments of Colonial Williamsburg. Notable among these was Abby's efforts to facilitate educational opportunities for persons of African American heritage during a very difficult period for such efforts in Virginia, notably her role with the establishment of the Bruton Heights School complex, which went far to equalize educational opportunities for blacks in the Greater Williamsburg community many years before judicial rulings and governmental mandates brought similar efforts elsewhere. At the urging of Dr. Goodwin, John and Abby Rockefeller made their home at Bassett Hall, between the northern end of the historic Quarterpath Road and the southeastern edge of the Historic District. Their funds helped acquire vast tracts of land throughout the area, including property which extended east to include the old Kingsmill Plantation. It has been said that they had dreams of acquiring one of the old working James River plantations still extant in their lifetimes, but that goal eluded them. In the late 1920s Rockefeller had attempted to acquire Shirley, long the seat of the Carter family, halfway between Richmond and Williamsburg, that he felt was the ideal plantation with which to supplement the historical messages of the colonial capital he was restoring. Though its owners were much reduced in circumstances, the plantation wasn't for sale. The Carters did, however, agree, in 1928, to sell a Charles Willson Peale portrait of General Washington that they owned to Rockefeller for the sum of $75,000 (equal to approximately $1 million in 2015). After Abby and John D. Rockefeller Jr. had each died, beginning in the 1960s, their son Winthrop Rockefeller served as chairman of the Colonial Williamsburg Foundation. He was also governor of the state of Arkansas. During his dual tenures, he became aware of an opportunity to acquire Carter's Grove Plantation, adjacent to Colonial Williamsburg's extensive holdings near the old Kingsmill Plantation lands, and still extant as both a home and working farm. Also established by a Burwell (in 1755), Carter's Grove had most recently been owned since 1928 by Pittsburgh industrialist Archibald McCrea and his wife Mary "Mollie" Corling (Johnston) Dunlop McCrea, originally of Petersburg. It was purchased from her estate by an arm of the Rockefeller Foundation and eventually transferred to the Colonial Williamsburg Foundation. For many years during Winthrop's tenure, Carter's Grove was used to host dignitaries visiting Colonial Williamsburg, as well as enable archaeological research as well as host some public presentations for Colonial Williamsburg patrons. Additionally, while serving as both Governor of Arkansas and chairman of Colonial Williamsburg, Winthrop learned that Anheuser Busch head August Busch, II was considering establishing a brewery and possibly other developmental investments in eastern Virginia. While the details are unknown publicly, he and Busch apparently collaborated on a deal which resulted in the brewing conglomerate's development of diversified activities in the Williamsburg area, which grew to include not only the brewery, but the Busch Gardens Williamsburg theme park, and Kingsmill Resort, the Kingsmill on the James residential planned community, and several large commercial parks. To help negotiate the deal, the land which had once been Kingsmill Plantation was made available for purchase. Along with the later acquisition of smaller nearby water park, the A B developments this fostered in the Williamsburg community generated thousands of new jobs and millions of dollars of new tax revenues. Both Winthrop Rockefeller, who died in 1973, and August Busch II, who died in 1989 have been credited by some historians with helping develop the Greater Williamsburg area into one of the top tourism destinations in the world. They apparently felt that augmenting the attractions of the Historic Triangle of Colonial Virginia (Jamestown, Colonial Williamsburg, and Yorktown) with other attractions would help draw future families to the region, as well as help balance out the local economy, stimulate the hospitality industry (restaurants and lodging), and add employment opportunities. Due to operational logistics, Carter's Grove Plantation was eventually sold (with restrictive covenants regarding use and future development) by Colonial Williamsburg. The global economy also eventually resulted in A B setting out to divest its theme parks, the resort and other developments to new ownership.