Мигель Франсиско Барраган: Мексика президенті және Вера Cruz губернаторы

Кіріспе

Мексика президенті және Веракрус губернаторы

Мигель Франсиско Барраган Андраде (8 наурыз 1789 – 1 наурыз 1836) – мексикалық әскери және саяси қайраткер, 1836 жылы Мексиканың уақытша президенті болды. Ол бұрын Веракрус губернаторы қызметін атқарған және 1824 жылы Сан-Хуан-де-Улуа бекінісін басып алғаны үшін ұлттық даңққа ие болды, осының арқасында испандық әскери күштері Мексикадан толығымен қуылды. Алғашқыда ол 1824 жылғы федералистік Конституцияны қолдаған, бірақ кейін консервативті Эскосе партиясының жақтасына айналды, ол Конституцияны қатаң сынады және Бірінші Мексика Республикасын Мексиканың Орталық Республикасына айналдыруға себепкер болды, осы өзгерісте Барраган әскери рөл атқарды. Орталық Республика кезінде Антонио Лопес де Санта-Анна оны президенттік лауазымға ұсынды, Санта-Анна жаңа конституцияға қарсы бүліктермен, соның ішінде Техас революциясымен күресу үшін кеткен кезде, бірақ Барраганның нашар денсаулығы салдарынан қызмет бабында қайтыс болды. Оның орнын әділет министрі Хосе Юсто Корро басты.

Ерте өмір

Мигель Бараган 1789 жылы Сан-Луис-Потоси штатының Майс алқабында (Valle del Maíz) дүниеге келген. Ол провинциялық астанада білім алып, әскерге қатысып, Агустин де Итурбиденің Игуала жоспарын қолдаған Тригарантин армиясының құрамына кірді. Бірінші Мексика империясына қарсы шыққандығы үшін түрмеге қамалды, бірақ 1823 жылы империя құлаған соң босатылды.

Веракрус губернаторы

Мексиканың Уақытша үкіметі оны 1824 жылдың маусым айында Веракрус генерал-командирі етіп тағайындады, ал қыркүйек айында Веракрус штатының Конгресі оны провинцияның губернаторы сайлады. Губернатор ретіндегі алғашқы жұмыстарының бірі Сан-Хуан-де-Улуа бекінісінде қалған испандықтармен айналысу болды және ол оны блокадалауға қол жеткізді. Ол конституцияның тұғырлы жақтасы болды, ал Веракрус штаты мемлекеттік қызметкерлерінен 1824 жылғы жаңа Конституцияға ант беруді сұрағанда, ол халыққа үндеп, олардың құқықтары мен гүлденуі енді олар ант ететін кодексте қамтамасыз етілетінін мәлімдеді, оны «біздің іргесін қалаушы аталарымыздың патриоттық еңбегінің лайықты нәтижесі» деп атады. Губернаторлық кезеңінде ол полицияға қатысты маңызды ережелерді қабылдады және Сан-Хуан-де-Улуадағы жағдайға назар бөлмей, өзінің міндеттерін орындады. Оның қатысуы Сакрифисиоста болған төңкерістің тоқтатылуына көмектесті. Ол американдық министр Джоэл Робертс Пуайнсетті қабылдап, оның барлық қажеттіліктерін қамтамасыз етуді тапсырды. Сондай-ақ ол Нидерландының министрі Квартелді қабылдап, оған тұру ақысын төлеу үшін қаражат берді. Осы уақытта Барраган Сан-Хуан-де-Улуадағы испандық командир, бригадалық Коппингермен ағылшын делдалы арқылы байланыс орнатты, және 1824 жылдың 5 қарашасында испандықтар Сан-Хуан-де-Улуа бекінісін тапсыруға келісті. Мексикалық шенеуніктер бекініске одан әрі келіссөздер жүргізу үшін жіберілді, ал капитуляция 18 қарашада бекітілді. 23 қарашада бекініс үстінде Мексика туы көтерілді. Барраган Веракрус заң шығарушы органынан салтанатты қылышпен және әскерлерімен марапатталды. Оның есімі және Сан-Хуан-де-Улуаны басып алуда маңызды рөл атқарған командирлердің есімдері сессиялар залында алтынмен жазылды, ал Веракрус штатына «батыл» деген сөз қосылды. Барраганды Халапада той-қуанышпен қарсы алды, ал сол қаланың әкімшілігі оның портретін бас залға іліп, оны Мексиканың тәуелсіздігін толыққанды аяқтаған адам деп есептеді. Сан-Хуан-де-Улуаны басып алғаннан кейін Барраган губернатор ретіндегі әкімшілік міндеттеріне қайта оралды. Ол Аюнтиментостан бос жатқан жерлер туралы ақпарат сұрады, оларды отарлау үшін бөліп қою мақсатында, және британдықтардың Мексика тәуелсіздігін мойындау туралы жариялады. Ол муниципалитет әкімшілігіне мемлекеттік жерлерден және облигациялардан түсетін барлық салықтарды есеп беру үшін бір файлға тіркеуге бұйрық берді.

The Provisional Government of Mexico named him commandant general of Veracruz in June 1824, and in September he was elected by the Congreso del Estado de Veracruz to be governor of the province. One of his first issues as governor was to deal with the remaining Spaniards in the Fortress of San Juan de Ulúa and he succeeded in blockading it. He was a staunch supporter of the constitution, and when the State of Veracruz asked its civil servants to swear an oath to the new Constitution of 1824, he addressed the public assuring them that their rights and prosperity were now secured in the code they were about to swear an oath to, calling it ‘the dignified result of the patriotic efforts of our founding fathers.’

During his governorship, he passed notable regulations regarding the police, and he attended to his duties without losing focus on the ongoing situation with San Juan de Ulúa. His presence served to contain a revolution that broke out at Sacrificios. He received the American Minister Joel Roberts Poinsett, directing his authorities to attend to all his needs. He also received the minister of the Netherlands, Quartel, providing him funds to pay for his board. Meanwhile, Barragán had established communications with the Spanish commander at San Juan de Ulúa, Brigadier Coppinger, through an English intermediary, and on 5 November 1824, the Spanish finally agreed to surrender the Fortress of San Juan de Ulúa. Mexican officials were sent to the fort to further negotiate, and the capitulation was ratified on 18 November. On 23 November, the Mexican flag was raised over the fort. Barragán was awarded by the legislature of Veracruz with a ceremonial sword, and his troops. His name and that of the commanders who had played a key role in the capture of San Juan de Ulúa were inscribed in gold in the hall of sessions, and the term ‘heroic’ was added to the state of Veracruz. Barragán was received with celebrations in Jalapa, and the ayuntamiento of that town placed his portrait in the main hall, considering him to be the man who had finally completed Mexican independence. After the capture of San Juan de Ulúa, Barragán returned to his administrative duties as governor. He asked the Ayuntamientos for information about idle lands, with the object of setting them aside for colonization, and he published the British recognition of Mexican independence. He ordered the municipal administration to record all taxes that came from public lands and from bonds be recorded in one file for the sake of accountability.

Көтерілістердегі рөлі

Барраган енді Йорккино партиясы мен Эскоз партиясы арасындағы қатал партиялық қақтығыстарға тартылды. Президент Гуадалупе Виктория Йорк партиясының мүшесі болса, Барраган Эскоз партиясына жатты. Біріншісі, ерекше айта келетін болсақ, елден қалған испандарды қууды қолдады. Федералды үкімет Игнасио Эстеваны штат комиссары ретінде жіберген кезде, Барраган оны штаттан қуды, бұл заң бойынша бүлікке саналып, жазаланды. Барраган құпия қоғамдарды тарату және Пуанеттті елден шығару туралы талаптарды көтерген Эскос pronunciamiento-сына қатысты. Полковник Хосе Ринкон Веракрус штатында губернатор Барраганға қарсы көтеріліс ұйымдастырды. Федералды үкімет генерал Геррероны Бараган тұратын Жалапаға жіберді, ол келісімге қол жеткізуге сәттілік танытты. Эстева комиссар болып тағайындалды, ал Барраган губернаторлық қызметін сақтап, әскерге Игнасио Мора басшылық етті. Ол вице-президент Николас Браво басқарған көтеріліске қатысты. Көтеріліс сәтсіз аяқталды, және Барраган ирониялық түрде ол жақында басып алған Сан-Хуан-де-Улуа түрмесіне қамалды, содан кейін сотталу үшін астанаға жеткізілді. Ол Бравомен бірге сотталды, ал олардың елге жасаған бұрынғы қызметтері соттың мейірімділігіне әсер етті. Нәтижесінде, олар тек айдауға үкім шығарылды, Барраган алты жылға. 1829 жылы президент Висенте Герреро жасаған рақымшылық арқасында ол елге оралуға мүмкіндік алды.

Төрағалық

Анастасио Бустаманте президенттік кезінде Барраган Гвадалахара маңындағы Сан-Педро қаласында тұрды. Ол Бустаманте үкіметін сынады және елде реформалар жасауға қабілетті он сегіз көрнекті азаматтан тұратын хунтаны ұсынды, бұл ресми газетте Барраганға шабуыл жасауға себеп болды. Ол Валентин Гомес Фариастың либералдық әкімшілігінде соғыс министрі болып тағайындалды, бірақ Гомес Фариасқа қарсы шығып, оны 1834 жылдың сәуірінде құлатқан Санта-Аннаға қосылды. Халиско штаты үкіметтің құлатылуына қарсы болды және Барраган генерал Квинтанармен бірге олардың қолдауын алу үшін жіберілді. Осы кезде, 1835 жылдың қаңтарында, Конгресс Барраганды 1835 жылға уақытша президент етіп тағайындады. Президент Барраган 1835 жылдың мамырында Хуан Альварес бастаған көтеріліспен күресуге мәжбүр болды, ол федералды жүйеге қайта оралуға шақырды. Алайда, Оризаба, Толука және Жалапа қалаларынан федералды жүйеден бас тартып, орталықтандырылған, біртұтас үкімет жүйесіне көшуді ұсынатын петициялар келіп түсті. Закатекастағы тағы бір федералисттік көтеріліс басылды, ал 1835 жылдың 23 қазанында Конгресс өзін конституциялық конгресс деп жариялады. Франсиско Мануэль Санчес де Тагле мен Лукас Аламан жаңа конституцияны жазып, жыл соңында бүкіл елде жариялады. Барраган Санта-Анна басқарып жатқан бүлікшіл Техасқа қарсы соғысқа қаржы жинауға тырысты, сонымен қатар Хосе Антонио Мехия басқарған федералды жүйені қайта орнату үшін күрескен көтерілістермен де күресуге тура келді. 1835 жылдың желтоқсанында Тампикода тағы бір федералисттік көтеріліс болды, бірақ гарнизонның көп бөлігі адал болды және командир Гомес тәртіпті қалпына келтіре алды. Келесі күні Нью-Орлеаннан шыққан үш кеме, жалдамалы әскерлерді тасымалдап, командир Ортеганың сатқындығы арқасында Ла-Барра бекінісін басып алды, бірақ олар жеңіліске ұшырады. Барраган армиядан дезертирлерді қуғындау үшін қатаң шаралар қабылдады және техастықтарға көмек көрсету үшін жіберілген шетелдіктер мен қару-жарақтардың жағалау штаттары арқылы өтуіне рұқсат бермеуді бұйырды. Алайда, оның денсаулығы күрт нашарлай бастады. Өлім төсегінде оның айналасында достары, қызметшілері және дін қызметкерлері болды. Ол 1836 жылдың 1 наурызында, Мәсіхтің иконасын сүйгеннен кейін қайтыс болды және Ұлттық соборға жерленді.

During the presidency of Anastasio Bustamante, Barragán was living in San Pedro, near Guadalajara. He was a critic of the Bustamante government and proposed a junta of eighteen notable citizens who could reform the country, leading to Barragán being attacked in the official newspaper. He was named minister of war under the liberal administration of Valentín Gómez Farías, but he joined Santa Anna when the latter turned on Gómez Farías and overthrew him in April 1834. The State of Jalisco opposed the overthrow of the government and Barragán was sent to gain their adherence along with General Quintanar. It was at this point, in January 1835, that Congress named Barragán as interim President in 1835. President Barragán had to deal with an insurrection in May 1835, led by Juan Álvarez in es, urging a return to the federal system. Petitions however came in from Orizaba, Toluca, and Jalapa urging rather to move away from the federal system and towards a centralized, unitary system of government. Another federalist insurrection in Zacatecas was pacified, and on 23 October 1835, the congress declared itself to be a constitutional congress. A new constitution was drafted by Francisco Manuel Sánchez de Tagle and Lucas Alamán and was published throughout the nation at the end of the year. Barragán sought to raise funds for the war effort against rebellious Texas, towards which Santa Anna was headed, and he also had to deal with insurrections fighting for the reestablishment of the federal system, led by Jose Antonio Mejia. Another federalist insurrection broke out in Tampico in December 1835, but a majority of the garrison remained loyal and commander Gomez was able to reestablish order. The following day three vessels bearing mercenaries that set out from New Orleans overpowered the fort of La Barra through the betrayal of Commander Ortega, but they were defeated. Barragán passed fierce measures to persecute army deserters and commanded that foreigners and arms being sent to aid the Texans, not be allowed to pass through any of the coastal states. His health, however began to swiftly decline. On his death bed, he was surrounded by friends, servants, and clergy. He died on 1 March 1836, shortly after kissing an icon of Christ, and was buried in the National Cathedral.