Мортон Хорвиц: Американ құқық тарихының көрнекті маманы
Morton Horwitz
Мортон Хорвиц – АҚШ-тың танымал құқық тарихшысы, Гарвард құқық мектебінің профессоры. Төрт заң саласын оқытып, «Mort the Tort» деген лақап атқа ие болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мортон Дж. Хорвиц (1938 жылы туған) – американдық құқық тарихшысы және Гарвард құқық мектебінің профессоры. Гарвард құқық мектебінің бұрынғы деканы Елена Каган, ол заң мектебінде оқыған кезінде студенттер оны "Mort the Tort" деп лақап тағып, себебі ол бірінші курс студенттеріне Деликті құқық (Torts) пәнін оқытқан.
Morton J. Horwitz (born 1938) is an American legal historian and law professor at Harvard Law School. The recent past dean of Harvard Law School, Elena Kagan, relates that during her time at law school, students often nicknamed him as "Mort the Tort" since he taught the first year subject Torts.
Мансап
Хорвиц 1959 жылы Нью-Йорк қалалық колледжінде А. Б. дәрежесін, 1962 және 1964 жылдары Гарвард университетінде А. М. және философия докторы (Ph. D.) дәрежесін, ал 1967 жылы Гарвард заң мектебінде заңгерлік бакалавр (LL. B.) дәрежесін алды. 1970 жылы Гарвард заң мектебінде заң профессорының қатардағы доценті болып жұмысқа орналасты, ал 1974 жылы толық профессорлық лауазымға ие болды. 1981 жылы ол американдық құқықтық тарихтан Чарльз Уоррен атындағы профессор болып тағайындалды.
Horwitz obtained an A. B. from the City College of New York (1959), an A. M. and Ph. D. from Harvard University (1962 and 1964), and an LL. B. from Harvard Law School (1967). He became an associate professor of law at Harvard Law School in 1970 and gained tenure as a full professor in 1974. In 1981, he was appointed the Charles Warren Professor of American Legal History.
Трансформациялау жұмыстары
Оның алғашқы кітабы "Америкалық заңның трансформациясы, 1780-1860", 1977 жылы жарық көрді және қазіргі заманғы американдық құқықтық тарихнамадағы ең маңызды кітаптардың бірі ретінде кеңінен танылған. Ол Америка Құрама Штаттарындағы Америка тарихындағы ең беделді сыйлық – Банкрофт сыйлығын жеңіп алды. Өз заманының туындысы болған бұл кітап, сол кезеңдегі американдық заңның өзгеруін Клиффорд Герцтің салған сияқты "терең сипаттау" арқылы беруге тырысты, Карл Густав Гемпельдің ұстанымындағы "негізгі заңдарға" сүйенбестен. Кітап 1950-жылдары құқықтық тарих саласын басып алған және американдық құқықтық тарихтағы кластық мәселелердің рөлін азайтып көрсеткен "Консенсус мектебіне" қарсы шабуыл ретінде жоспарланған. Кітабының негізгі аргументі – 19-шы ғасырдың бірінші жартысында көптеген судьялар өзінің санасын дамып келе жатқан сауда капиталистері класымен байланыстырып, оларға тиімді құқықтық ережелерді жақтады. "Америкалық заңның трансформациясы, 1870-1960: Құқықтық ортодоксияның дағдарысы" (1992) – оның алғашқы кітабының жалғасы. Хорвиц өзінің бірінші кітабында сипаттаған жүйеге сын көтергендерге, әсіресе Оливер Венделл Холмс, Роско Паунд және Карл Льюэллинге назар аударды. Ол заңдағы бұл өзгерісті "Заңдық формалистер" мен "Заңдық реалистер" арасындағы пікірсайыс ретінде қарастырады. Оның пікірінше, осы кезеңде оның алғашқы кітабындағы жеңімпаздар заңның қазіргі күйін ақыл-ой ережелерін қолданудың табиғи және қажетті салдары ретінде көрсетуге тырысты. Заңдық формализмді сынаған Заңдық реалистер, заңдық формалистер қолданған индуктивті және аналогтық модель логикалық тұрғыдан дұрыс емес екенін, барлық заңның түбінде билік қатынастары жатқанын, сондықтан заңның абстрактілі категорияларға (мысалы, "ақыл") сүйенудің орнына мемлекеттік саясат негізінде шешілуі керек екенін дәлелдеді. 1998 жылы Хорвиц өзінің үшінші кітабын жариялады, ол Уоррен сотының құрметіне арналған мақтау.
His first book, The Transformation of American Law, 1780 1860, was published in 1977, and is widely regarded as one of the most important books in modern American legal historiography. It won the Bancroft Prize, the preeminent prize in American history in the United States. A product of its time, this book sought to give a "thick description" (à la Clifford Geertz) of the transformation of American law in the period, without appealing to "covering laws" (à la Carl Gustav Hempel). The book was conceived as an attack on the so called "Consensus School" of American Legal History, which had dominated the field of Legal History in the 1950s and minimized the role of class dimensions in American legal history. The main argument of his book is that in the first half of the 19th century, many judges self consciously allied themselves with a rapidly growing class of mercantile capitalists and promoted a series of legal rules which favored those capitalists. In The Transformation of American Law, 1870 1960: The Crisis of Legal Orthodoxy (1992), the sequel to his first book, Horwitz focused on the critics of the system which he described in his first book, especially Oliver Wendell Holmes, Roscoe Pound, and Karl Llewellyn. He frames this change in the law as a debate between "Legal Formalists" and "Legal Realists". He argues that in this period, the victors from his first book tried to present the current state of the law as the natural and necessary consequence of the application of the rules of reason. In their critique of Legal Formalism, the Legal Realists argued that the inductive and analogical model applied by the Legal Formalists was logically incoherent; that all law was ultimately a power relationship; and that, therefore, law was basically a form of public policy which should be decided on public policy grounds rather than by recourse to abstract categories like "reason". In 1998, Horwitz published his third book, an encomium on the Warren Court entitled The Warren Court and the Pursuit of Justice.