Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сызықты гальванометр – бұл жоғары сезімтал, жылдам жауап беретін өлшеу құралы, ол кішкентай токты өлшеу үшін күшті магнит өрісінде ілінген жіңішке сымнан жасалған бір ғана жіпті пайдаланады. Қолдану кезінде, жіңішке жіпті жарықтандыру үшін күшті жарық көзі қолданылады, ал оптикалық жүйе жіптің қозғалысын күшейтеді, оны бақылауға немесе фотосурет арқылы жазуға мүмкіндік береді. Сызықты гальванометрдің принципі 1920 жылдары электронды вакуумдық түтікшелердің күшейткіштері пайда болғанға дейін электрокардиограммалар үшін қолданылып келді. Көптеген телеграфтық мақсаттар үшін импульстің болуын анықтау жеткілікті болды. 1892 жылы Андре Блондель электр импульсының толқын пішінін өлшейтін құралдың динамикалық қасиеттерін сипаттады, оны осциллограф деп атады. Август Уоллер жүректегі электрлік белсенділікті анықтаған және 1887 жылы алғашқы электрокардиограмманы жасаған. Бірақ оның жабдығы өте баяу болды. Физиологтар жақсырақ құрал табу үшін жұмыс істеді. 1901 жылы Виллем Эйнтховен мынаны айтты: «Мистер Адэйр бұрыннан-ақ магнит полюстері арасында созылған сымдардан құралған құрал жасаған. Бұл – телеграф қабылдағышы еді». Эйнтховен жүрек соғуымен байланысты импульстарды фотоға түсіруге мүмкіндік беретін сызықты гальванометрдің сезімтал түрін жасады. Ол физиология мен медицинада сызықты гальванометрді қолдануда жетекші болды, бұл бүгінгі электрокардиографияға әкелді. Эйнтховен өзінің еңбегі үшін 1924 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығына ие болды. Сызықты гальванометрден бұрын ғалымдар жүректің электрлік белсенділігін өлшеу үшін капиллярлық электрометр деп аталатын құрылғыны қолданды, бірақ бұл құрылғы диагностикалық деңгейде нәтиже бере алмады. Виллем Эйнтховен 20 ғасырдың басында Лейден университетінде сызықты гальванометрді бейімдеді және 1902 жылы Festschrift кітабында электрокардиограмманы жазу үшін оны қолдану туралы алғашқы тіркелімді жариялады. Адамның алғашқы электрокардиограммасы 1887 жылы тіркелді; алайда, 1901 жылға дейін сызықты гальванометрден сандық нәтиже алынбады. 1908 жылы дәрігерлер Артур МакНалти, M.D. Oxon, және Томас Льюис медициналық диагностикада электрокардиографияны қолдануда алғашқылардың бірі болды.
A string galvanometer is a sensitive fast responding measuring instrument that uses a single fine filament of wire suspended in a strong magnetic field to measure small currents. In use, a strong light source is used to illuminate the fine filament, and the optical system magnifies the movement of the filament allowing it to be observed or recorded by photography. The principle of the string galvanometer remained in use for electrocardiograms until the advent of electronic vacuum tube amplifiers in the 1920s. For most telegraphic purposes it was sufficient to detect the existence of a pulse. In 1892 André Blondel described the dynamic properties of an instrument that could measure the wave shape of an electrical impulse, an oscillograph. Augustus Waller had discovered electrical activity from the heart and produced the first electrocardiogram in 1887. But his equipment was slow. Physiologists worked to find a better instrument. In 1901, Willem Einthoven described the science background and potential utility of a string galvanometer, stating "Mr. Adair as already built an instrument with a wires stretched between poles of a magnet. It was a telegraph receiver." Einthoven developed a sensitive form of string galvanomter that allowed photographic recording of the impulses associated with the heartbeat. He was a leader in applying the string galvanometer to physiology and medicine, leading to today's electrocardiography. Einthoven was awarded the 1924 Nobel prize in Physiology or Medicine for his work. Previous to the string galvanometer, scientists were using a machine called the capillary electrometer to measure the heart’s electrical activity, but this device was unable to produce results of a diagnostic level. Willem Einthoven adapted the string galvanometer at Leiden University in the early 20th century, publishing the first registration of its use to record an electrocardiogram in a Festschrift book in 1902. The first human electrocardiogram was recorded in 1887; however, it was not until 1901 that a quantifiable result was obtained from the string galvanometer. In 1908, the physicians Arthur MacNalty, M. D. Oxon, and Thomas Lewis teamed to become the first of their profession to apply electrocardiography in medical diagnosis.
Механика
Эйнтовеннің гальванометрі жүректен келетін электр тоқтарын өткізетін, ұзындығы бірнеше сантиметр (оң жақтағы суретті қараңыз) күміспен қапталған кварц талшығынан тұратын. Бұл талшыққа екі жағынан орналастырылған күшті электромагниттер әсер ететін, олар электромагниттік өріс арқылы жүзген токқа пропорционал талшықтың бүйірге қарай жылжуына себеп болатын. Талшықтың қозғалысы күшті түрде ұлғайтылып, тар саңылау арқылы жылжымалы фотопластинкаға проекцияланатын. Талшық бастапқыда балқытылған шыныдан шыны талшықты созу арқылы жасалған. Жеткілікті жұқа және ұзын талшық алу үшін бөлме арқылы жебе атып, оны балқыған шыныдан сүйреп шығаратын. Осылай алынған талшық ток өткізгіштік үшін күміспен қапталған. Талшықты тартып немесе босату арқылы гальванометрдің сезімталдығын өте дәл реттеуге болады және ол шамамен 600 фунт салмаққа ие болған.
Einthoven's galvanometer consisted of a silver coated quartz filament of a few centimeters length (see picture on the right) and negligible mass that conducted the electrical currents from the heart. This filament was acted upon by powerful electromagnets positioned either side of it, which caused sideways displacement of the filament in proportion to the current carried due to the electromagnetic field. The movement in the filament was heavily magnified and projected through a thin slot onto a moving photographic plate. The filament was originally made by drawing out a filament of glass from a crucible of molten glass. To produce a sufficiently thin and long filament an arrow was shot across the room so that it dragged the filament from the molten glass. The filament so produced was then coated with silver to provide the conductive pathway for the current. By tightening or loosening the filament it is possible to very accurately regulate the sensitivity of the galvanometer. and weighed some 600 lb.
Процедура
Пациенттер екі қолы мен сол аяғын жеке-жеке физиологиялық тұз ерітіндісі бар ыдыстарға салып отырады. Бұл ыдыстар электродтардың қызметін атқарып, тері бетінен жіпшеге тоқ өткізеді. Осы мүшелердегі электродтардың үш жанасу нүктесі Эйнтовен үшбұрышын құрайды, бұл қағида бүгінгі күнге дейін ЭКГ тіркеуде қолданылады.
Patients are seated with both arms and left leg in separate buckets of saline solution. These buckets act as electrodes to conduct the current from the skin's surface to the filament. The three points of electrode contact on these limbs produces what is known as Einthoven's triangle, a principle still used in modern day ECG recording.