Сэмюэль Морзе: Американдық суретші және ойлап табушы

Кіріспе

Американдық өнертапқыш және суретші (1791–1872)

Сэмюэл Финли Бриз Морс (27 сәуір, 1791 – 2 сәуір, 1872) – американдық өнертапқыш және суретші. Портреттер салушы ретінде өзінің танымалдылығын қалыптастырғаннан кейін, Морс орта жасында еуропалық телеграфтар негізінде бір сымды телеграф жүйесін ойлап табуға үлес қосты. Ол 1837 жылы Морзе кодын жасаушылардың бірі болды және телеграфияның коммерциялық қолданысын дамытуға көмектесті.

Жеке өмір

Сэмюэл Ф. Б. Морз Массачусетс штатының Чарльзтаун қаласында пастор Джедидая Морздың (1761–1826), сонымен қатар географ, және оның әйелі Элизабет Энн Финли Бриздің (1766–1828) тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі кальвинистік сенімнің көрнекті уағыздаушысы және Федералистік партияның жақтасы болды. Ол мұның пуритандық дәстүрлерді сақтауға көмектесетінін (басқа нәрселермен қатар, сенбі күнін қатаң сақтау) ойлады және Федералистердің Ұлыбританиямен одақ құруын және күшті орталық үкіметті қолдауын қалайтын. Морз федералистік аяда білім беруге, кальвинистік ізгіліктерге, моральға және өз ұлына дұға етуге берілгендікке сенді. Америкадағы оның алғашқы атасы – 1635 жылы Америкаға көшіп, Массачусетс штатының Ньюбери қаласына қоныстанған Уилтширдегі Марлбородан шыққан Энтони Морс болды. Самуэль Морс Массачусетс штатының Андовер қаласындағы Филипс академиясын бітіріп, Йель колледжінде діни философия, математика және ғылымдарды оқыды. Йельде оқыған кезінде Бенджамин Силлиман мен Джеремая Дейдің электр туралы лекцияларын тыңдап, «Бірліктегі бауырлар» қоғамының мүшесі болды. Ол сурет салу арқылы өзін асырады. 1810 жылы ол Фи Бета Каппа құрметімен Йельді бітірді. Морз 1818 жылдың 29 қыркүйегінде Нью-Гэмпшир штатының Конкорд қаласында Люкреция Пикеринг Уокерге үйленді. Ол үшінші баласын дүниеге келтіргеннен кейін, 1825 жылдың 7 ақпанында жүрек талмасынан қайтыс болды (Сюзан, 1819 ж.т., Чарльз, 1823 ж.т., Джеймс, 1825 ж.т.). Ол 1848 жылдың 10 тамызында Нью-Йорк штатының Утика қаласында Сара Элизабет Грисвольдқа екінші рет үйленді және төрт баласы болды (Самуил, 1849 ж.т., Корнелия, 1851 ж.т., Уильям, 1853 ж.т., Эдвард, 1857 ж.т.).

Сурет

Морз өзінің кальвинистік нанымдарын «Паломниктердің жағаға қонуы» суреті арқылы, қарапайым киімдерді және адамдардың қатал бет-әлпеттерін бейнелеу арқылы білдірді. Оның суреті федералистердің психологиясын бейнеледі; Англиядан келген кальвинистер Солтүстік Америкаға дін мен үкімет туралы идеяларды әкеліп, екі елді байланыстырды. Бұл жұмыс белгілі суретші Вашингтон Оллстонның назарын аударды. Оллстон Морзбен бірге Англияға барып, суретші Бенджамин Уэстпен танысуын сұрады. Оллстон Морздің әкесімен келісіп, Англияда үш жыл сурет салуды оқу үшін жағдай жасады. Екеуі 1811 жылдың 15 шілдесінде «Ливия» кемесімен жолға шықты. Англияда Морз Оллстонның қадағалауымен сурет салу техникасын жетілдірді. 1811 жылдың соңында ол Корольдік академияға қабылданды. Академияда ол Ренессанс өнеріне қызығып, Микеланджело мен Рафаэльдің туындыларына ерекше назар аударды. Өмірден сурет салуды байқап, тәжірибе жасап, анатомиялық талаптарын меңгергеннен кейін, жас суретші өзінің шедеврін – «Өлі Геркулес» картинасын жасады. (Алдымен ол картина үшін зерттеу ретінде мүсін жасады.) Кейбір адамдар үшін «Өлі Геркулес» британдықтарға және американдық федералистерге қарсы саяси мәлімдеме болды. Бұлшықеттер жас және күшті Америка Құрама Штаттарының британдықтар мен британдық-американдық қолдаушыларға қарсы күшін бейнеледі. Морз Британияда болған кезде американдықтар мен британдықтар 1812 жылғы соғысқа қатысты. Екі қоғамның да адалдығы туралы пікірлер қақтығысты. Федерализмге қарсы американдықтар француздармен бірігіп, британдықтарды жек көріп, демократияға қауіпті орталық үкімет деп санайтын. Соғыс күшейген сайын Морздің ата-анасына жазған хаттары антифедералистік көзқарасты білдірді. Мұндай хаттардың бірінде Морс былай деп жазды:

«Мен Солтүстік штаттардағы федералистер Франциямен одақтасудан гөрі, өздерінің қарсылық шараларымен елдеріне көбірек зиян келтіргенін мәлімдеймін. Олардың іс-әрекеттері ағылшын газеттеріне көшіріліп, Парламент алдында оқылып, елде таратылады. Ал олар туралы не дейді? Оларды [федералистерді] қорқақтар деп атайды, олар өз елдеріне сатқын және сатқын ретінде асылуға лайық деп санайды». Джедиди Морс Сэмюэлдің саяси көзқарасын өзгертпесе де, оның ықпалы сақталды. Саясаттанушылар үлкен Морздің кальвинистік идеялары Морздің Англияда аяқталған тағы бір маңызды туындысы – «Юпитер сотта» картинасының ажырамас бөлігі деп санайды. Юпитер бұлтта, бүркітімен бірге, тараптардың үстінде қолын кернеп, үкім шығарады. Марпесса күйеуінің құшағына құлап, өзін кінәлі сезінеді. Марпессаны сүйген Ида оны қарсы алуға асыға жүгіріп келеді, ал Аполлон таңғалып қарайды. Саясаттанушылар Юпитердің Құдайдың құдіретін бейнелегенін, әрбір қимылды бақылайтынын айтады. Кейбіреулер бұл суретті Морздің адалдыққа қарсы моральдық сабағы деп атайды. Марпесса құрбан болса да, мәңгілік құтқарылуының маңызды екенін түсініп, жамандықтан бас тартады. Аполлон жасаған ісіне өкініш білдірмей, қызығушылықпен қарайды. XIX ғасырдың басында көптеген американдық суреттерде діни тақырыптар болды, ал Морз осы үрдістің ерте үлгісі болды. «Юпитер сотта» Морзге антифедерализмді қолдауға және оның терең рухани сенімдерін сақтауға мүмкіндік берді. Бенджамин Уэст «Юпитер сотта» суретін тағы бір Корольдік академиялық көрмеде көрсетуге тырысты, бірақ Морздің уақыты таусылды. Ол 1815 жылдың 21 тамызында Англиядан АҚШ-қа оралып, суретші ретінде толыққанды мансабын бастады. 1815-1825 жылдар Морздің шығармашылығындағы маңызды өсуді көрсетті, өйткені ол Американың мәдениеті мен өмірінің мәнін түсіруге тырысты. Ол федералист бұрынғы президент Джон Адамстың (1816) суретін салды. Федералистер мен антифедералистер Дартмут колледжі мәселесі бойынша қақтығысқа түсті. Морз колледж президенті Фрэнсис Браун мен Дартмут ісіне қатысқан судья Вудвардтың (1817) портреттерін салды. Морз сондай-ақ Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласының элитасы арасында тапсырыстар іздеді. Морздің 1818 жылғы Эмма Кваш ханымның суреті Чарльстонның байлығын бейнеледі. Жас суретші өзінің ісін жақсы атқарып жүрді. 1819-1821 жылдар аралығында Морз өмірінде үлкен өзгерістерге ұшырады, оның ішінде 1819 жылғы үрейге байланысты тапсырыстардың азаюы. Морз 1820 жылы президент Джеймс Монроның суретін салуға тапсырыс алды. Ол аристократтарға қарағанда қарапайым халықты артық көретін Джефферсон демократиясының символы болды. Морз Нью-Хейвенге көшіп келді. Оның Өкілдер палатасына (1821) және Маркиз де Лафайеттің (1825) портретіне жасаған тапсырыстары демократиялық национализм сезімін ояқты. Өкілдер палатасы Франсуа Мариус Гранеттің Римдегі Капучин капелласының табысына қол жеткізу үшін жасалған, ол 1820 жылдар бойы АҚШ бойынша кеңінен танымал болды және көрермендер 25 центтік билет алуға дайын болды. Суретші Өкілдер палатасын ұқсас стильде салуды жоспарлады, архитектураға және драматикалық жарықтандыруға ерекше назар аударды. Ол сонымен қатар жас мемлекетке даңқ әкелетін ерекше американдық тақырыпты таңдауды қалады. Оның таңдаған тақырыбы американдық демократияның іс-қимылын көрсетті. Жаңа Капитолийдің архитектурасын суретке түсіру үшін ол Вашингтон қаласына сапар шекті және суретте сексен адамды бейнеледі. Ол түнгі көріністі бейнелеуді шешті, Ротунда архитектурасын тұлғалармен үйлестіріп, жарықпен суретті жарықтандырды. Жалғыз тұрған, жұмыс істеп жатқан адамдардың әрқайсысы қарапайым, бірақ есімдері бар суреттерге түсті. Морз Конгрестің демократия принциптеріне деген адалдығы күндіз де, түні де сақталады дегенді білдіру үшін түнгі уақытты таңдады. «Өкілдер палатасы» Нью-Йорк қаласында 1823 жылы көрмеге қойылғанда көп көрерменді тартпады. Керісінше, Джон Трумбуллдің «Тәуелсіздік жариялануы» бірнеше жыл бұрын үлкен сәттілікке жеткен. Көрермендер «Өкілдер палатасының» архитектурасы тұлғаларды басып тастағанын және болып жатқан оқиғаның драмасын бағалауды қиын еткенін сезінген болуы мүмкін. Морз американдық революцияның жетекші француз қолдаушысы Маркиз де Лафайеттің суретін салуға құрметті санады. Ол еркін және тәуелсіз Американы құруға көмектескен адамның керемет портретін салуға міндетті деп ойлады. Ол Лафайеттің суретін тамаша күн батуының фонында бейнеледі. Ол Лафайетті үш пьедесталдың оң жағына орналастырды: біреуінде Бенджамин Франклиннің бюсті, екіншісінде Джордж Вашингтонның бюсті, ал үшіншісі Лафайет үшін резервтелген сияқты. Оның төменгі жағындағы тыныш ормандар Американың тыныштығы мен гүлденуін білдірді. Морз бен Лафайет арасындағы дамыған достық және олардың революциялық соғыс туралы әңгімелері суретшінің Нью-Йоркке оралғаннан кейін оған әсер етті. 1826 жылы ол Нью-Йорк қаласында Ұлттық дизайн академиясын құруға көмектесті. Ол 1826 жылдан 1845 жылға дейін және 1861 жылдан 1862 жылға дейін академияның президенті болды. 1830 жылдан 1832 жылға дейін Морз сурет салу шеберлігін жетілдіру үшін Еуропаға сапар шекті, Италия, Швейцария және Францияны аралады. Парижде болған кезде ол жазушы Джеймс Фенимор Купермен достық қарым-қатынас орнатты. Жоба ретінде ол Лувр галереясының 38 атақты суретінің миниатюралық көшірмелерін бір холстқа (6 м x 9 м) салды, оны «Лувр галереясы» деп атады. Ол АҚШ-қа оралғаннан кейін жұмысты аяқтады. 1832 жылы АҚШ-қа оралғаннан кейін Морз Нью-Йорк қаласындағы қала университетінің профессоры болып тағайындалды, қазіргі Нью-Йорк университеті. Бұл АҚШ-тағы алғашқы мұндай профессорлық қызмет болды. 1839 жылы Парижде болған кезде Морз Луи Дагермен танысты. Ол оның дагерротипіне – фотографияның алғашқы практикалық құралына қызығушылық танытты. Морз өнертапқыры туралы «New York Observer» газетіне хат жазып, ол кеңінен жарияланды...

I assert that the Federalists in the Northern States have done more injury to their country by their violent opposition measures than a French alliance could. Their proceedings are copied into the English papers, read before Parliament, and circulated through their country, and what do they say of them they call them [Federalists] cowards, a base set, say they are traitors to their country and ought to be hanged like traitors. Although Jedidiah Morse did not change Samuel's political views, he continued as an influence. Critics believe that the elder Morse's Calvinist ideas are integral to Morse's Judgment of Jupiter, another significant work completed in England. Jupiter is shown in a cloud, accompanied by his eagle, with his hand spread above the parties and he is pronouncing judgment. Marpessa, with an expression of compunction and shame, is throwing herself into the arms of her husband. Idas, who tenderly loved Marpessa, is eagerly rushing forward to receive her while Apollo stares with surprise. Critics have suggested that Jupiter represents God's omnipotence—watching every move that is made. Some call the portrait a moral teaching by Morse on infidelity. Although Marpessa fell victim, she realized that her eternal salvation was important and desisted from her wicked ways. Apollo shows no remorse for what he did but stands with a puzzled look. Many American paintings throughout the early nineteenth century had religious themes, and Morse was an early exemplar of this. Judgment of Jupiter allowed Morse to express his support of Anti Federalism while maintaining his strong spiritual convictions. Benjamin West sought to present the Jupiter at another Royal Academy exhibition, but Morse's time had run out. He left England on August 21, 1815, to return to the United States and begin his full time career as a painter. The decade 1815–1825 marked significant growth in Morse's work, as he sought to capture the essence of America's culture and life. He painted the Federalist former President John Adams (1816). The Federalists and Anti Federalists clashed over Dartmouth College. Morse painted portraits of Francis Brown—the college's president—and Judge Woodward (1817), who was involved in bringing the Dartmouth case before the U. S. Supreme Court. Morse also sought commissions among the elite of Charleston, South Carolina. Morse's 1818 painting of Mrs. Emma Quash symbolized the opulence of Charleston. The young artist was doing well for himself. Between 1819 and 1821, Morse went through great changes in his life, including a decline in commissions due to the Panic of 1819. Morse was commissioned to paint President James Monroe in 1820. He embodied Jeffersonian democracy by favoring the common man over the aristocrat. Morse had moved to New Haven. His commissions for The House of Representatives (1821) and a portrait of the Marquis de Lafayette (1825) engaged his sense of democratic nationalism. The House of Representatives was designed to capitalize on the success of François Marius Granet's The Capuchin Chapel in Rome, which toured the United States extensively throughout the 1820s, attracting audiences willing to pay the 25 cent admission fee. The artist chose to paint the House of Representatives, in a similar way, with careful attention to architecture and dramatic lighting. He also wished to select a uniquely American topic that would bring glory to the young nation. His subject did just that, showing American democracy in action. He traveled to Washington D. C. to draw the architecture of the new Capitol and placed eighty individuals within the painting. He chose to portray a night scene, balancing the architecture of the Rotunda with the figures, and using lamplight to highlight the work. Pairs of people, those who stood alone, individuals bent over their desks working, were each painted simply but with faces of character. Morse chose nighttime to convey that Congress' dedication to the principles of democracy transcended day. The House of Representatives failed to draw a crowd when exhibited in New York City in 1823. By contrast, John Trumbull's Declaration of Independence had won popular acclaim a few years earlier. Viewers may have felt that the architecture of The House of Representatives overshadows the individuals, making it hard to appreciate the drama of what was happening. Morse was honored to paint the Marquis de Lafayette, the leading French supporter of the American Revolution. He felt compelled to paint a grand portrait of the man who helped to establish a free and independent America. He features Lafayette against a magnificent sunset. He has positioned Lafayette to the right of three pedestals: one has a bust of Benjamin Franklin, another of George Washington, and the third seems reserved for Lafayette. A peaceful woodland landscape below him symbolized American tranquility and prosperity as it approached the age of fifty. The developing friendship between Morse and Lafayette and their discussions of the Revolutionary War affected the artist after his return to New York City. In 1826, he helped found the National Academy of Design in New York City. He served as the academy's president from 1826 to 1845 and again from 1861 to 1862. From 1830 to 1832, Morse traveled and studied in Europe to improve his painting skills, visiting Italy, Switzerland, and France. During his time in Paris, he developed a friendship with the writer James Fenimore Cooper. As a project, he painted miniature copies of 38 of the Louvre's famous paintings on a single canvas (6 ft. x 9 ft), which he entitled The Gallery of the Louvre. He completed the work upon his return to the United States. In 1832, after his return to the United States, Morse was appointed professor of painting and sculpture at the University of the City of New York, now New York University. This was the first such professorship in the United States. On a subsequent visit to Paris in 1839, Morse met Louis Daguerre. He became interested in the latter's daguerreotype—the first practical means of photography. Morse wrote a letter to the New York Observer describing the invention, which was published widely in the American press and provided broad awareness of the new technology. Mathew Brady, one of the earliest photographers in American history, famous for his depictions of the Civil War, initially studied under Morse and later took photographs of him. Some of Morse's paintings and sculptures are on display at his Locust Grove estate in Poughkeepsie, New York.

Суреттер

Жыл Атауы Сурет жинағы Комментарийлер1820 Латхам Эвери (1820 ж. шамасында), матаға маймен салынған сурет (Самуэль Ф. Б. Морзге жатқызылады) Көрініс: 1775–1845 жылдары өмір сүрген; Бетси Вуд Лестердің күйеуі (1816 ж. үйленген). IAP 8E1100051820 Латхам Эвери ханым (1820 ж. шамасында), матаға маймен салынған сурет (Самуэль Ф. Б. Морзге жатқызылады) Тақырыбы: Бетси Вуд Лестер (1787–1837). IAP 8E110006

Телеграф

1832 жылы Еуропадан кемемен қайтып келген кезде Морс бостондық Чарльз Томас Джексонмен кездеседі. Джексонның электромагнитімен түрлі тәжірибелер жасаған Морс бір сымды телеграф идеясын дамытты. Ол «Лувр галереясы» атты суретін жазып қойды. Оның патенттік өтінімімен бірге ұсынылған түпнұсқа Морзе телеграфы Смитсондар институтының Америка тарихы ұлттық мұражайының қорында сақталады. Уақыт өте келе, ол жасаған Морзе коды әлемдегі телеграфтың негізгі тіліне айналды. Ол әлі күнге дейін деректерді ырғақты түрде беру стандарты болып табылады. Осы уақытта Уильям Кук пен профессор Чарльз Уитстоун 1833 жылы Вильгельм Вебер мен Карл Гаусс жасаған электромагниттік телеграф туралы білген. Олар Морзеден кейін бастағанмен, коммерциялық телеграфты іске қосуға Морзеден бұрын жетті. Англияда Кук Морзеден төрт жыл өткен соң, 1836 жылы электр телеграфына қызығушылық танытты. Көбірек қаржылық мүмкіндіктерге ие болған Кук анатомияны негізгі пәнінен бас тартып, үш апта ішінде шағын электр телеграфы жасады. Уитстоун да телеграфпен тәжірибе жасады және (ең маңыздысы) бір үлкен батарея телеграф сигналын ұзақ қашықтыққа жеткізе алмайтынын түсінді. Оның теориясы бойынша, көптеген шағын батареялар осы міндетті орындауда әлдеқайда тиімдірек және табыстырақ болар еді. (Уитстоун американдық физик Джозеф Генридің алғашқы зерттеулеріне сүйенді.) Кук пен Уитстоун серіктестік құрып, 1837 жылдың мамырында электр телеграфына патент алды және көп ұзамай Ұлы Батыс темір жолына 21 километрлік телеграф желісін орнатты. Бірақ бірнеше жылдан кейін Кук пен Уитстоунның көп сымды сигнализациялау әдісі Морзедің арзан әдісімен ығыстырылды. 1848 жылы досына жазған хатында Морс электромагниттік телеграфты өзі ғана ойлап тапқан деп мойындату үшін қаншалықты күшпен күрескенін айтады.

Релелер

Морз телеграф сигналын бірнеше жүз метрден астам сымға жеткізу мәселесімен күресті. Оның табысы Нью-Йорк университетінде химия пәнін оқытқан профессор Леонард Гейлдің (ол Джозеф Генридің жеке досы) көзқарастарынан туындады. Гейлдің көмегімен Морз белгілі бір аралықтарда қосымша тізбектер немесе релелерді енгізіп, көп ұзамай 16 километрлік сым арқылы хабар жібере алды. Бұл оның іздеген маңызды жетістігі болды. Морс пен Гейлге жақын арада Альфред Вейл қосылды – жас, құлшыныспен толы, тамаша білімі мен көрегендігі бар, сондай-ақ қаржылық мүмкіндігі де жоғары жігіт. 1838 жылдың 11 қаңтарында Нью-Джерси штатының Мористоун қаласындағы Спидуэлл темір зауытында Морс пен Вейл электр телеграфын алғаш рет көпшілікке көрсетті. Морз бен Альфред Вейл зерттеулер мен әзірлемелердің көп бөлігін темір зауытта жүргізсе де, демонстрация үшін жақын маңдағы зауыт үйін таңдады. Қайталайтын құрылғысыз Морз электромагниттік релелер жүйесін құрастырды. Бұл – маңызды жаңалық болды, себебі бұл технологияны хабар жіберудегі қашықтық шектеуінен босатты. Телеграфтың жеткізілу радиусы 3 километрге дейін шектелген, ал өнертапқыштар зауыт үйінің ішіне 2 километрлік сымды күрделі жобамен өткізді. "Сабырлы күтуші ешқашан ұтылмайды" деген хабармен алғашқы ресми хабарды көбінесе жергілікті тұрғындар бақылады.

Федералды қолдау

Морз өзінің телеграф жүйесін көрсету үшін 1842 жылдың желтоқсан айында Вашингтонға соңғы сапарымен барып, "Капитолийдегі екі комитет бөлмесінің арасында сымдар тартып, хабарларды алға-артқа жіберді". Конгресс 1843 жылы Балтимор және Огайо темір жолының бойымен Вашингтон мен Балтимор арасындағы 38 мильдік (61 км) эксперименталды телеграф желісін салу үшін 30 000 доллар (1843 жылғы 30 000 доллар шамамен соңғы жылдары <есептелген сомаға> тең) бөлді. 1844 жылдың 1 мамырында, Уиг партиясының Генри Клейді АҚШ президентіне кандидат етіп ұсынғаны туралы жаңалық Балтимордағы партия съезінен Вашингтондағы Капитолий ғимаратына телеграф арқылы жеткізілгенде, әсерлі демонстрация өтті. 1844 жылдың 24 мамырында желі ресми түрде ашылды, Морзе қазір танымал болған "Құдай не жасады" деген сөздерді Вашингтондағы АҚШ Капитолий ғимаратының жертөлесіндегі Жоғарғы Сот залынан Балтимордағы B&O компаниясының Маунт-Клэр станциясына жіберді. Энни Эллсворт осы сөздерді Киелі кітаптан (Сандар 23:23) таңдады; оның әкесі, АҚШ патент комиссары Генри Левитт Эллсворт Морздың өнертабысын қолдап, оған алғашқы қаржыландыруды қамтамасыз етті. Оның телеграфы минутына отыз символ жібере алатын. 1845 жылдың мамыр айында Нью-Йорк қаласынан Филадельфияға, Бостонға, Буффалоға және Миссисипиге телеграф желілерін салу мақсатында Магниттік телеграф компаниясы құрылды. Келесі бірнеше жылда телеграф желілері АҚШ бойынша жылдам тарады, 1850 жылға қарай 12 000 миль сым тартылды. Морзе бір кезде Уитстоун мен Карл Август фон Штайнхейлдің электр телеграф сигналын су арқылы немесе темір жолдың болат рельстері арқылы, немесе кез келген өткізгіш материал арқылы тарату идеясын қабылдады. Ол "телеграфты ойлап тапқан" деген құқыққа ие болу үшін сотқа жүгініп, өзін өнертабысшы ретінде таныстырды. Бірақ Альфред Вейл де электромагниттік телеграфтың бұрынғы кодтарына негізделген Морзе кодын жасауға маңызды үлес қосты.

Morse made his last trip to Washington, D. C., in December 1842, stringing "wires between two committee rooms in the Capitol, and sent messages back and forth" to demonstrate his telegraph system. Congress appropriated $30,000 (30000.0 in 1843 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) in 1843 for construction of an experimental 38 mile (61 km) telegraph line between Washington, D. C., and Baltimore along the right of way of the Baltimore and Ohio Railroad. An impressive demonstration occurred on May 1, 1844, when news of the Whig Party's nomination of Henry Clay for U. S. president was telegraphed from the party's convention in Baltimore to the Capitol Building in Washington. On May 24, 1844, the line was officially opened as Morse sent the now famous words, "What hath God wrought," from the Supreme Court chamber in the basement of the U. S. Capitol building in Washington, D. C., to the B&O's Mount Clare Station in Baltimore. Annie Ellsworth chose these words from the Bible (Numbers 23:23); her father, U. S. Patent Commissioner Henry Leavitt Ellsworth, had championed Morse's invention and secured early funding for it. His telegraph could transmit thirty characters per minute. In May 1845, the Magnetic Telegraph Company was formed in order to build telegraph lines from New York City toward Philadelphia; Boston; Buffalo, New York; and the Mississippi. Telegraphic lines rapidly spread throughout the United States in the next few years, with 12,000 miles of wire laid by 1850. Morse at one time adopted Wheatstone and Carl August von Steinheil's idea of broadcasting an electrical telegraph signal through a body of water or down steel railroad tracks or anything conductive. He went to great lengths to win a lawsuit for the right to be called "inventor of the telegraph" and promoted himself as being an inventor. But Alfred Vail also played an important role in the development of the Morse code, which was based on earlier codes for the electromagnetic telegraph.

Құлдықты қолдаушылар

1850 жылдары Морз құлдықты Құдай бекіткен деп есептеп, оны қорғаушы ретінде танымал болды. "Құлдықтың этикалық жағдайы туралы аргумент" атты трактатында ол былай деп жазды:

Менің құлдыққа қатысты сенімім қысқа. Құлдық өзіндік күйінде күнә емес. Бұл – әлемнің басынан бері ең дана мақсаттармен, яғни қайырымдылық пен тәртіпке баулу үшін Құдайдың ғана орнатып қойған әлеуметтік жағдай. Демек, құлдарды ұстаудың өзі моральдық ешқандай сипаты жоқ жағдай, ол ата-ана болудан, жұмыс берушіден немесе билеушіден ешқандай өзгеше емес.

Телеграф патенті бойынша дау

АҚШ-та Морзе көп жылдар бойы телеграфқа патентті иеленді, бірақ ол назарсыз қалды және оған қарсы талас ашылды. 1853 жылы «Телеграф патенті» ісі – O'Reilly v. Morse АҚШ Жоғарғы Сотына келіп түсті, онда ұзақ тергеуден кейін Бас судья Роджер Б. Тани Морзенің батареяны, электромагнетизмді, электромагнитті және дұрыс батарея конфигурациясын жұмыс істейтін практикалық телеграфқа бірінші болып біріктіргенін анықтады. Дегенмен, осы айқын шешімге қарамастан, Морзе АҚШ үкіметінен ресми мойындық алмады. Жоғарғы Сот Морзенің барлық талаптарын қабылдамады. O'Reilly v. Morse ісі патенттік заңгерлер арасында кеңінен танымал болды, себебі Жоғарғы Сот Морзенің 8-ші талабын, кез келген қашықтыққа түсінікті сигналдарды беру үшін электромагниттік күштің кез келген және барлық қолданылуына қатысты, ашық түрде қабылдамады. Алайда, Жоғарғы Сот Морзенің «қайталаушы» құрылғысы арқылы жүзеге асырылған телекоммуникацияға қатысты талабын қолдады. Бұл электр тізбегінде реле мен батареядан тұратын көптеген жиынтықтар тізбектей қосылған, сондықтан әрбір реле жабылғанда, келесі батарея келесі релеге қуат беруге мүмкіндік беретін тізбекті жабатын, суретте көрсетілгендей. Бұл Морзе сигналының қашықтыққа қарай әлсіреп, шуға айналмастан каскад бойымен өтуіне мүмкіндік берді. (Сигналдың амплитудасы шу деңгейіне жақындағанда, қайталаушы [фактически, сызықты емес күшейткіш] сигнал амплитудасын шу деңгейінен жоғары көтереді.) «Қайталаушыларды» пайдалану хабарды бұрын мүмкін болмаған үлкен қашықтыққа жіберуге мүмкіндік берді. Осылайша Жоғарғы Сот Морзенің жоғарыда көрсетілген қайталаушы тізбегі арқылы кез келген қашықтыққа сигналдарды жіберу жүйесіне немесе процесіне патенттік монополияны талап етуге құқылы екенін, бірақ сигналдарды беру үшін электромагниттік күштің кез келген және барлық қолданылуына монополияны талап ете алмайтынын шешті. Бұрынғы талаптың аппараттық шектеулері патенттік монополияны Морзе үйреткен нәрсемен шектеді. Соңғы талаптың (яғни, 8-ші талап) мұндай шектеуінің болмауы Морзеге қоғамға салған үлесінен артық құқық берді және электромагниттік күшті пайдаланып, қашықтықтан сигналдарды жіберудің басқа және/немесе жақсы тәсілдерін ойлап табуға тырысқан басқалардың өнертапқыштық күшін кемсітті. Морзе алдында тұрған мәселе (сигналдың қашықтықпен нашарлауы) және оны қалай шешкені туралы O'Reilly v. Morse мақаласында егжей-тегжейлі сипатталған. Қорыта айтқанда, Жоғарғы Соттың мәлімдегенінше, шешім – алдыңғы абзацтарда сипатталған қайталаушы құрылғы болды. Патенттік құқықтағы осы құқықтық прецеденттің маңыздылығын бағалау қиын, себебі ол компьютерлік бағдарламалардың іске асырылуына (сондай-ақ табиғи заңдарды іске асыратын өнертабыстарға) патент беруді реттейтін заңның негізі болды.

In the United States, Morse held his telegraph patent for many years, but it was both ignored and contested. In 1853, The Telegraph Patent case – O'Reilly v. Morse came before the U. S. Supreme Court where, after very lengthy investigation, Chief Justice Roger B. Taney ruled that Morse had been the first to combine the battery, electromagnetism, the electromagnet, and the correct battery configuration into a workable practical telegraph. However, in spite of this clear ruling, Morse still received no official recognition from the United States government. The Supreme Court did not accept all of Morse's claims. The O'Reilly v. Morse case has become widely known among patent lawyers because the Supreme Court explicitly denied Morse's claim 8 for any and all use of the electromagnetic force for purposes of transmitting intelligible signals to any distance. The Supreme Court sustained, however, Morse's claim to such telecommunication when effectuated by means of Morse's inventive "repeater" apparatus. This was an electrical circuit in which a cascade of many sets comprising a relay and a battery were connected in series, so that when each relay closed, it closed a circuit to cause the next battery to power the succeeding relay, as suggested in the accompanying figure. This caused Morse's signal to pass along the cascade without degrading into noise as its amplitude decreased with the distance traveled. (Each time the amplitude of the signal approaches the noise level, the repeater [in effect, a nonlinear amplifier] boosts the signal amplitude well above the noise level.) This use of "repeaters" permitted a message to be sent to great distances, which was previously not feasible. The Supreme Court thus held that Morse could properly claim a patent monopoly on the system or process of transmitting signals at any distance by means of the repeater circuitry indicated above, but he could not properly claim a monopoly over any and all uses of electromagnetic force to transmit signals. The apparatus limitation in the former type of claim limited the patent monopoly to what Morse taught and gave the world. The lack of that limitation in the latter type of claim (i. e., claim 8) both gave Morse more than was commensurate with what he had contributed to society and discouraged the inventive efforts of others who might come up with different and/or better ways to send signals at a distance using the electromagnetic force. The problem that Morse faced (the deterioration of the signal with distance) and how he solved it is discussed in more detail in the article O'Reilly v. Morse. In summary, the solution, as the Supreme Court stated, was the repeater apparatus described in the preceding paragraphs. The importance of this legal precedent in patent law cannot be overstated, as it became the foundation of the law governing the eligibility of computer program implemented inventions (as well as inventions implementing natural laws) to be granted patents.

Шетелдік тану

Американың Париждегі елшісінің көмегімен Еуропа үкіметтері Морзе өнертабысын пайдаланып келгендеріне қарамастан, оған ұзақ жылдар бойы көңіл бөлмегендері туралы сұрақтар қойылды. Бұл мәселенің шешілуі қажет екені кеңінен мойындалды және 1858 жылы Морзеге Франция, Австрия, Бельгия, Нидерланды, Пьемонт, Ресей, Швеция, Тоскана және Осман империясы үкіметтері бірлесіп 400 000 француз франкы (сол кездегі шамамен 80 000 АҚШ долларына тең) сыйлады. Әр ел Морзе құралдарының санына қарай үлес қосты. 1858 жылы ол сондай-ақ Швед Корольдік ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды.

Трансатлантикалық кабель

Морз Кир Уэст Филдтің алғашқы трансокеандық телеграф желісін салу жөніндегі амбициялық жоспарына қолдау көрсетті. Морз 1842 жылдан бері су асты телеграф тізбектерін сынақтан өткізіп келген. Ол Филдтің Атлантикалық телеграф компаниясына 10 000 доллар инвестиция салды, директорлар кеңесіне мүше болды және құрметті "Электрик" лауазымына тағайындалды. 1856 жылы Морз Лондонға Чарльз Тилстон Брайт пен Эдвард Уайтхаусқа 2000 мильдік кабельді сынауға көмектесу үшін сапарлады. Бірінші екі кабель төсеу әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін, Филд жобаны қайта ұйымдастырып, Морзды тікелей қатысудан шеттетіп тастады. Үшінші рет кабель үзілгенімен, оны жөндеу мүмкін болды, ал 1858 жылы алғашқы трансатлантикалық телеграммалар жіберілді. Алайда, кабель пайдаланудың үш айынан кейін істен шықты. Филд Азамат соғысы аяқталуын күтуге мәжбүр болды, бірақ 1866 жылы төселген кабель көбірек қызмет ете алды, соның арқасында трансатлантикалық телеграф байланысының жаңа дәуірі басталды. Телеграфтан басқа, Морз мәрмәр немесе тастан үш өлшемді мүсіндер жасауға арналған мәрмәр кесу станогын ойлап тапты. Бірақ, 1820 жылғы Томас Бланшардтың дизайны болғандықтан, оны патенттеуге мүмкіндік болмады.

Соңғы жылдары және өлімі

Сэмюэл Морс қайырымдылыққа көп ақша берді. Ол сондай-ақ ғылым мен діннің байланысына қызығушылық танытып, "Киелі кітап пен ғылымның арақатынасы" тақырыбында лекция оқуға қаржы бөлді. Өз өнертабыстарының кейінгі қолданылуы мен іске асырылуы үшін ол сирек авторлық төлем алғанмен, ыңғайлы өмір сүре алды. Морсемер, Нью-Джерси штатының Риджфилд қаласында, Морс үй салу үшін жер сатып алғаннан кейін аталды, бірақ ол үйді аяқтамай қайтыс болды. Ол 1872 жылдың 2 сәуірінде Нью-Йорк қаласында қайтыс болды және Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы Грин Вуд зиратына жерленді. Ол қайтыс болған кезде оның мүлкі шамамен 500 000 долларға бағаланды (қазіргі шақта). Өсиеті бойынша, Нью-Йорк университеті жыл сайын физика саласында ерекше қабілет көрсеткен бір студентке медаль табыстайды.

Құрмет пен марапаттар

1815 жылы Морс Америкалық антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды. Шетелдерден алған құрметтер мен қаржылық сыйлықтарға қарамастан, өмірінің соңына дейін АҚШ-та осындай танылу болмады. 1871 жылдың 10 маусымында Нью-Йорк қаласының Орталық паркінде Сэмюэл Морстің қола мүсіні ашылды. Морстің суреті 1896 жылғы АҚШ-тың екі долларлық күміс сертификатының артқы жағында бейнеленген. Ол Роберт Фултонмен бірге көрсетілген. Мысалы, Сан-Францискодағы Федералдық резервтік банктің веб-сайтындағы «Америкалық валюта көрмесінде» қарауға болады: оны еске алу үшін 141 Кливленд көшесінде, Лондон қаласында, ол 1812 жылдан 1815 жылға дейін тұрған жерде көк тақта орнатылды. 1848 жылы Морс Америкалық философиялық қоғамның мүшесі болып сайланды. 1872 жылдың 3 сәуірінде жарияланған «The New York Times» газетінің некрологында Морс Түркия сұлтаны Абдульмеджидтен (шамамен 1847 ж.) алмазбен әшекейленген «Атик Нишан и Ифтихар» (ағылш. Order of Glory) орденін [Морс медальдармен бірге суретте көрсетілген оң жақтағы бірінші медаль], Пруссия королінен (1851) «ғылыми еңбектері үшін Пруссияның алтын медалі бар алтын табақ» орденін; Вюртемберг королінен өнер мен ғылымның үлкен алтын медалін (1852); және Австрия императорынан ғылым мен өнердің үлкен алтын медалін (1855); Франция императорынан Легион құрметінің шавалиері кресін; Дания королінен Даннеброг орденінің рыцарь кресін (1856); Испанияның католик королевасы Изабелладан Изабелла Католик орденінің командирі кресін алды, сонымен қатар отандық [АҚШ] және басқа елдердегі көптеген ғылыми және өнер қоғамдарының мүшесі болып сайланды. Басқа марапаттардың ішінде Португалия корольдығының Мұнара және Қылыш ордені (1860) бар, ал Италия 1864 жылы оған Әулие Маврикий және Лазарь орденінің шавалиері белгісін берді. Морзе телеграфы 1988 жылы IEEE Milestone ретінде танылды. 1975 жылы Морс Ұлттық өнертапқыштар даңқы залына енгізілді. 2012 жылдың 1 сәуірінде Google «Gmail Tap» бағдарламасын жариялады, бұл 1 сәуір күні жасалған әзіл, ол пайдаланушыларға ұялы телефондарынан мәтін жіберу үшін Морзе кодын пайдалануға мүмкіндік берді. Морстің шөпшесі Рид Морс – Google инженері – бұл ойынның жасалуына белсенді қатысты, ол нақты өнімге айналды.

Morse was elected a member of the American Antiquarian Society in 1815. Despite honors and financial awards received from foreign countries, there was no such recognition in the U. S. until he neared the end of his life when on June 10, 1871, a bronze statue of Samuel Morse was unveiled in Central Park, New York City. An engraved portrait of Morse appeared on the reverse side of the United States two dollar bill silver certificate series of 1896. He was depicted along with Robert Fulton. An example can be seen on the website of the Federal Reserve Bank of San Francisco's website in their "American Currency Exhibit":

A blue plaque was erected to commemorate him at 141 Cleveland Street, London, where he lived from 1812 to 1815. In 1848, Morse was elected as a member to the American Philosophical Society. According to his The New York Times obituary published on April 3, 1872, Morse received respectively the decoration of the Atiq Nishan i Iftikhar (English: Order of Glory) [first medal on wearer's right depicted in photo of Morse with medals], set in diamonds, from Sultan Abdülmecid of Turkey (c.1847), a "golden snuff box containing the Prussian gold medal for scientific merit" from the King of Prussia (1851); the Great Gold Medal of Arts and Sciences from the King of Württemberg (1852); and the Great Golden Medal of Science and Arts from Emperor of Austria (1855); a cross of Chevalier in the Légion d'honneur from the Emperor of France; the Cross of a Knight of the Order of the Dannebrog from the King of Denmark (1856); the Cross of Knight Commander of the Order of Isabella the Catholic, from the Queen of Spain, besides being elected member of innumerable scientific and art societies in this [United States] and other countries. Other awards include Order of the Tower and Sword from the kingdom of Portugal (1860), and Italy conferred on him the insignia of chevalier of the Order of Saints Maurice and Lazarus in 1864. Morse's telegraph was recognized as an IEEE Milestone in 1988. In 1975, Morse was inducted into the National Inventors Hall of Fame. On April 1, 2012, Google announced the release of "Gmail Tap", an April Fools' Day joke that allowed users to use Morse Code to send text from their mobile phones. Morse's great great grandnephew Reed Morse—a Google engineer—was instrumental in the prank, which became a real product.