Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фрэнсис Джеймс Гримке (4 қараша 1850 жыл - 11 қазан 1937 жыл) – Вашингтондағы американдық пресвитериан пасторы. Ол жарты ғасырдан астам уақыт бойы өзінің заманының көрнекті афроамерикандық дін қызметкерлерінің бірі саналды және тең құқықтарды қорғау ісінде белсенділік танытты. Ол Ниагара қозғалысының мүшесі болды және 1909 жылы Афроамерикандықтардың прогресі үшін ұлттық қауымдастығын (NAACP) құруға мұрын қойды.
American minister
Francis James Grimké (November 4, 1850 – October 11, 1937) was an American Presbyterian minister in Washington, DC. He was regarded for more than half a century as one of the leading African American clergy of his era and was prominent in working for equal rights. He was active in the Niagara Movement and helped found the National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) in 1909.
Ерте өмір және білім
Фрэнсис Гримке – Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласындағы ақ нәсілді құл иесі Генри Гримке мен еуропалық және африкалық текті құл әйел Нэнси Уэстонның үш ұлының екіншісі. Генри Гримке әйелінен айырылғаннан кейін Нэнси Уэстонмен қарым-қатынас құрды. Ол оны және отбасын қаладан алып шығып, плантациясына көшірді, онда олардың жеке өміріне жағдай жасалды. Ол Нэнсиді және оның балаларын өз үйінде құл қылып ұстады. Генри мен Нэнси Фрэнсиске және оның ағалары Арчибальд пен Джонға оқу мен жазудың алғашқы сабақтарын берді. Генри Гримке көп балалы отбасыда өскен. Оның Сара мен Анжелина Гримке деген екі әпкесі құл сатуға қарсы шығып, еркін штаттарға көшіп, белсенділерге қосылған. Оның қалған бауырлары, Генри сияқты, Чарльстонның көрнекті құл иеленуші отбасының күтілетін рөлін атқаруда болды.
Francis Grimké was the second of three sons born to Henry Grimké, a white slaveowner of Charleston, South Carolina, and Nancy Weston, an enslaved woman of European and African descent. After becoming a widower, the senior Grimké began a relationship with Weston. He moved with her out of the city to his plantation, where they and their family would have more privacy. She was his official domestic partner in the house, where he enslaved her and her children. Henry and Nancy gave Francis and his brothers—Archibald and John—their first lessons in reading and writing. Henry Grimké had come from a large family. Two aunts, Sarah and Angelina Grimké, had become abolitionists and moved to the free states to join activists there. His other siblings continued to represent and carry out the expected roles, as he mostly did, of their prominent slaveholding family of Charleston.
Әкесінің өлімі, Америка Азамат соғысы және білім
Генри Гримке 1852 жылы қайтыс болды. Өлім алдында Генрих үшінші баласын күткен Нэнсиді және екі ұлын – Арчибальд пен Фрэнсисті, бірінші әйелінен туған ұлы және мұрагері Монтег Гримкеге аманаттады. Ол оларды "отбасы мүшелері ретінде қарауды" бұйырды. Генридің қарындасы, өсиетті орындаушы Елиза, отбасын Чарльстонға әкеліп, оларға бостандық сезімімен өмір сүруге рұхсат берді, бірақ оларға қаржылық көмек көрсетпеді. Нэнси Уэстон кір жуып, басқа да жұмыстар істеді; ұлдар жеткілікті үлкен болғанда, еркін африкалық американдықтармен бірге мемлекеттік мектепке барды. 1860 жылы Монтегю оларды "құлдары деп жариялап", балаларды үйіне қызметшілер ретінде алып келді. Арчибальд қашып, Азамат соғысы аяқталғанға дейін екі жыл бойы туыстарының арасында жасырынып өтті. Монтегю жартылай бауырлары мен анасына ешқашан жақсы қараған жоқ. Америкадағы Азамат соғысы аяқталғаннан кейін Гримке ұлдары бостандық алғандардың мектебіне оқуға түсті, онда мұғалімдер олардың қабілеттерін таныды. Олар Арчибальд пен Фрэнсисті Солтүстік Америкаға жіберу үшін қолдау тапты. Олар Пенсильвания штатының Честер округіндегі, афроамерикандықтардың білімі үшін құрылған Линкольн университетінде оқыды. Фрэнсис пресвитериан дінінің пасторы болып бекітілді.
Henry Grimké died in 1852. As he was dying, Henry willed Nancy, who was pregnant with their third child, and their two sons, Archibald and Francis, to his son and heir, Montague Grimké, by his first wife. He directed that they "be treated as members of the family." Henry's sister Eliza, executor of his will, brought the family to Charleston and allowed them to live as if they were free, but she did not aid them financially. Nancy Weston took in laundry and did other work; when the boys were old enough, they attended a public school with free African Americans. In 1860, Montague "claimed them as slaves," bringing the boys into his home as servants. Archibald ran away and hid for two years with relatives until after the end of the Civil War. Montague never provided well for his half brothers or their mother. After the American Civil War ended, the three Grimké boys attended freedmen's schools, where the teachers recognized their talents. They gained support to send Archibald and Francis to the Northern United States. They studied at Lincoln University in Chester County, Pennsylvania, established for the education of African Americans. Francis became ordained as a Presbyterian minister.
Неке және отбасы
1878 жылдың желтоқсан айында Франсис аболиционист, мұғалім және күнделік жазушы Шарлотта Фортенге үйленді. Шарлотта Филадельфия қаласының еркін қара элитасының көрнекті өкілі Джеймс Фортеннің немересі болды. Оның таныстарының арасында ұлттық құлдырауға қарсы қозғалыстың көптеген өкілдері болды, оның ішінде Уильям Ллойд Гаррисон, Сара Паркер Ремонд, Джон Уиттиер және Венделл Филлипс. Олар үйленген кезде Шарлотта 41 жаста болса, Фрэнсис одан 13 жас кіші еді. 1880 жылы олардың Теодора Корнелия есімді қызы дүниеге келді, бірақ ол нәресте шағында қайтыс болды.
In December 1878, Francis married Charlotte Forten, an abolitionist, teacher, and diarist. Charlotte was the granddaughter of James Forten, a prominent member of the free black elite of Philadelphia. Among her acquaintances were many members of the national abolitionist movement, including William Lloyd Garrison, Sarah Parker Remond, John Whittier, and Wendell Phillips. When they married, Charlotte was 41, and Francis was 13 years her junior. In 1880, they had one daughter, Theodora Cornelia, who died as an infant.
Мансап
Франциск өзінің қызметін Вашингтон қаласының Логан-Сиркл аймағындағы танымал 15-ші көшедегі Пресвитериан шіркеуінде бастады, ол Ақ үйден солтүстікке қарай шамамен 15 блок қашықтықта орналасқан ірі афроамерикалық қауымдастық болатын. Ол 1885 жылға дейін осы қауымды басқарды және Вашингтон қаласының қоғамдық өмірінде белсенділік танытты. Содан кейін 1886 жылдың қараша айында Флорида штатының Джексонвилл қаласындағы Вудлоун Пресвитериан шіркеуіне көшіп барды. Ол ұйымның алғашқы қазынашысы болып тағайындалды және 1919 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол осы алғашқы, ірі афроамерикалық ғылыми қоғамның ғалымдары, редакторлары және белсенділері арасында белсенді рөл атқарды, ол нәсілшілдік теорияларды жоққа шығарды, афроамерикалықтардың жеке, әлеуметтік және саяси теңдікке құқығын қорғады, сондай-ақ афроамерикалықтардың тарихын және қоғамтануын зерттеді. Флорида штатының Джексонвилл қаласындағы Лора Сент-Пресвитериан шіркеуінде (қазіргі Вудлоун Пресвитериан шіркеуі) бірнеше жыл қызмет еткеннен кейін, Гримке Вашингтондағы 15-ші көшедегі Пресвитериан шіркеуін 1928 жылға дейін басқара берді. Ол Шарлоттадан кейін жиырма жылдан астам өмір сүрген соң, 1937 жылы қайтыс болды. Франсис Гримке: "Расалық дискриминацияны сөзбен жеңуге болмайды, оны өмірмен жеңу керек" деді.
Francis began his ministry at the prominent 15th Street Presbyterian Church in Logan Circle, Washington, D. C., a major African American congregation that was about 15 blocks due north of the White House. He led that congregation until 1885 and was active throughout the community in Washington. He then moved to Woodlawn Presbyterian Church in Jacksonville, Florida, in November 1886, He became the organization's founding Treasurer, serving in this capacity until 1919. He played an active role among the scholars, editors, and activists of this first major African American learned society, which refuted racist scholarship, promoted black claims to individual, social, and political equality, and studied the history and sociology of African American life. Except for a few years' sojourn at Laura St. Presbyterian Church (now known as Woodlawn Presbyterian Church) in Jacksonville, Florida, Grimké continued to lead the Fifteenth Street Presbyterian Church in Washington, D. C. until 1928. He died in 1937, more than twenty years after Charlotte. Francis Grimké said: "Race prejudice can't be talked down; it must be lived down."