Америкалық саудагер және құл сатушы Николас Браун Ср.

Кіріспе

Американдық құл саудагері және саудагер

Николас Браун аға (26 шілде 1729 – 29 мамыр 1791) – американдық саудагер, қоғамдық қайраткер және құл саудагері. 1763 жылы Род-Айленд колледжінің негізін қалау шартына қол қойғандардың бірі. 1771 жылы Браун баптист шіркеулерінің басшыларын колледжді өзінің туған қаласы Провиденске орналастыруға ықпал етті. 1804 жылы Браунның ұлы Николас Браун кішінің сыйлығының арқасында колледж Браун университеті деп аталды.

Өмірбаян

1729 жылы туған, Джеймс Браун II (1698–1739) мен Хоуп Пауэр Браунның (1702–1792) екінші баласы Николас Браун аға 16 жасынан бастап ағасы Обадия Браунның (1712–1762) шәкірті болды. 21 жасқа толғанға дейін ағасы, капитан Джеймс Браун (1724–1750) теңізде қаза тапты. Николас отбасы басшысы ретіндегі жауапкершілікті өте сезімталдықпен қабылдады және Рода Дженкеске (1741–1783) үйленуді 33 жасқа келгенге дейін кейінге шегерді. Ағасы Обадияның қайтысынан кейін, отбасының бизнесі – Шығыс жағалауындағы теңіз саудасы, Кариб теңізі және Англиямен сауда; ром шығару; спермацет шамы жасау; темір қорыту зауыты (Үміт пеші); және дүкендер желісі – «Николас Браун & Co.» деп қайта аталды. 1771 жылға дейін Браун үш кіші інісі – Джозеф (1733–1785), Джон (1736–1803) және Мозес (1738–1836)пен серіктес болды, олар Род-Айленд тарихында «Төрт бауыр» деп белгілі болды. Кейін бауырлар бірлесіп кәсіпкерлікпен айналысып жүрді, бірақ енді серіктес емес еді. Браун Род-Айленд заң шығарушы органында қызмет етті және қоғамдық қайраткер атанды, Провиденс көшелерін асфальттауға, кітапхана салуға, базар салуға, Род-Айленд колледжінің алғашқы ғимаратына, Бірінші баптист шіркеуіне, өрт сөндіру машинасына және басқа да қоғамдық жақсартуларға қаржы бөлді немесе қаржы жинады. Революция кезінде ол соғыс облигацияларымен айналысты, Континенталдық армияны оқ-дәрімен және азық-түлікпен қамтамасыз етті, Үміт пешін зеңбірек жасау орталығына айналдырды және бірнеше каперлік кәсіптерге қаржы бөлді. Соғыстан кейінгі «қиын кезеңде» Браун Род-Айлендтегі федералистер фракциясының жетекшісі болды, ол қағаз ақшаға қарсы болды және АҚШ Конституциясын ратификациялауды қолдады. Отбасы бизнесін басқаруды қолға алғаннан кейін көп ұзамай Браун Джон Годдардтың немересі Дэниел Спенсер жасаған тоғыз жарым футтық махоганнан жасалған үстел мен кітап сөресін тапсырды. Ол 1989 жылдың 3 маусымында Christie's аукционында оның ұрпағы Николас Браун VI үшін 12,100,000 долларға сатылды, сол кезде декоративтік өнер туындысы үшін төленген ең жоғары баға, бұл қазір Браун университетінің Джон Николас Браун орталығы болып табылатын Найтингейл Браун үйін қалпына келтіруге жұмсалды. Үстел мен кітап сөресі қазір жеке коллекцияда сақталады. Рода Браунның 1783 жылы қайтысынан кейін Браун Авис Бинниге (1749–1807) қайта үйленді. Ол Родадан он бала, Авистен бір бала әкелді, олардың тек екеуі ғана тірі қалды: ұлы Николас Браун кіші (1769–1841) және Томас Пойнтон Айвске (1769–1835) үйленген қызы Хоуп (1773–1855). Браун 1791 жылы қайтыс болғанда, Бостоннан келген пастор доктор Стилман сөзін айтты: «Ол мейірімді күйеу, қамқор әке, қайырымды қожайын, адал ұл, сүйіспеншілікке толы бауыр және берілген дос болды. Ол оқу және әңгіме арқылы ақыл-ойына білім беруге көп күш жұмсады және көптеген жалпы білімдерді жинады. Бірақ дін оның сүйікті тақырыбы еді. Ол негізделген дәлелдерге және оның ерекше ілімдеріне берілген христиан дінін ұстанып, баптист болды және барлық конфессиялардың жақсы адамдарын жақсы көретін. Ол байлыққа кенелгендіктен, оны жеке және қоғамдық мақсаттарға таратуға дайын болды. Оның өлімімен осы жердегі колледж, осы шіркеу мен қоғам, Провиденс қаласы және жалпы дін, білім және кеңпейілділік мүдделері, шынымен де жақын досынан айырылды».

Born in 1729, the second child of James Brown II (1698–1739) and Hope Power Brown (1702–1792), Nicholas Brown Sr. was apprenticed to his uncle Obadiah Brown (1712–1762) from the age of 16. Just before his 21st birthday, his older brother Captain James Brown (1724–1750) died at sea. Nicholas took his role as head of the family very seriously, delaying his marriage to Rhoda Jenckes (1741–1783) until he was 33 years old. Following the death of his uncle Obadiah, the family business conglomerate that included maritime trade along the Eastern Seaboard, with the Caribbean and with England; a rum distillery; spermaceti candle manufacturing; an iron foundry (the Hope Furnace); and a network of shops, was renamed Nicholas Brown & Co. Until 1771, Brown worked in partnership with his three younger brothers Joseph (1733–1785), John (1736–1803), and Moses (1738–1836), who were known in Rhode Island annals as the "Four Brothers." Thereafter, the brothers continued to collaborate on ventures but were no longer partners. Brown served in the Rhode Island Legislature and became a civic leader, funding or fundraising for the paving of Providence streets, a library, a market house, the College of Rhode Island's first building, the First Baptist Church, a fire engine and other civic improvements. During the Revolution, he speculated in war bonds, supplied the Continental Army with gunpowder and foodstuffs, transformed the Hope Furnace into cannon works, and funded several privateering ventures. During the post war "critical period," Brown was a leader of the Federalist faction in Rhode Island that opposed paper money and supported ratifying the U. S. Constitution. Shortly after taking over the family business, Brown ordered a nine and a half foot mahogany desk and bookcase crafted by Daniel Spencer, who was the nephew of John Goddard. It was sold for his descendant, Nicholas Brown VI by Christie's Auctioneers on June 3, 1989, for $12,100,000, (~$ in ) the highest price ever paid for a piece of decorative art at that date, to fund the restoration of the Nightingale Brown House, which today is the John Nicholas Brown Center for Public Humanities and Cultural Heritage at Brown University. The desk and bookcase currently resides in a Private Collection. Following Rhoda Brown's death in 1783, Brown remarried Avis Binney (1749–1807). He fathered ten children with Rhoda and one with Avis, of which only two survived: a son Nicholas Brown Jr. (1769–1841) and a daughter, Hope (1773–1855) who married Thomas Poynton Ives (1769–1835). When Brown died in 1791, the Rev. Dr. Stillman of Boston gave a eulogy:
He was the affectionate husband, the tender father, the compassionate master, the dutiful son, the loving brother, and the steady, faithful friend. He took much pains, by reading and by conversation, to inform his mind, and had acquired much general knowledge. But religion was his favorite subject. To Christianity in general, as founded on a fulness of evidence, and to its peculiar doctrines, he was firmly attached. * * * He was a Baptist from principle, and a lover of good men of all denominations. Blessed with opulence, he was ready to distribute to public and private uses. In his death the college in this place, this church and society, the town of Providence, and the general interests of religion, learning, and liberality have lost a friend indeed.

Дау

Отбасылық бизнестің басшысы ретінде Николас Браун аға контрабандамен айналысу, Суринамдағы темекі нарығын монополиялауға тырысу, сайлауды бұрмалау және ең бастысы, 1764 жылы құл саудасы сапарына шығу арқылы жаңа темір қорыту зауытын қаржыландыру туралы бірқатар даулы шешімдер қабылдады. 1764 жылы "Салли" кемесімен жасалған апатты сапар Браун университетінің Құлдық және Әділдік жөніндегі Басқару комитетінің соңғы есебінде толыққанды сипатталған. Осыдан кейін Браун ешқашан құл саудасына қайта оралмады және ұлын құл құлды жоюға белсенді түрде қолдау көрсеткен Джордж Бенсонның тәрбиесіне берді.