Рамануджа Виджаярагхаван: Үнді физигі және ғылыми еңбектерінің шолуы

Кіріспе

Үндістандық физик Рамануджа Виджаярахаван (3 қаңтар 1931 жылы туған) – үндістандық физик, конденсирленген заттар физикасы саласында маманданған. Виджаярахаван металл физикасы, биофизикалық жүйелердегі магниттік резонанс және наноғылымға негіз салушы ұсақ бөлшектер физикасы салаларында белсенді зерттеулер жүргізді. Ол бірнеше ғылым академиясының мүшесі және Халықаралық таза және қолданбалы физика одағының магнетизм комиссиясына екі рет мүше болып сайланды.

Ерте өмір

Ол жақсы жағдайдағы отбасында дүниеге келген. Ол 20 ғасырдың белгілі тамил және санскрит ғалымы Махавидван Р. Рагхава Айенгардың немересі болды.

Мансап

1951 жылы Аннамалай университетін бітіргеннен кейін, ол Бомбей қаласындағы Тата фундаменталды зерттеулер институтына (TIFR) зерттеуші студент ретінде қабылданды, соңынан ерекше профессор және деканы (физика факультеті) лауазымына көтерілді. 1996 жылы ресми түрде зейнетке шықты. Халықаралық атом энергиясы агенттігі (МАГАТЭ), Вена, Австрия тарапынан ол Индонезияның Йогьякарта қаласындағы Атом энергиясы орталығында Магниттік резонанс зертханасын құру үшін екі рет сарапшы ретінде жіберілді. 1996-2001 жылдары ол ТИФР-мен бірлесіп, Мумбайдағы SAMEER-де жұмыс істеді. 1950 жылдары ол табиғи изотоптық құрамындағы дейтерий мен оттегі-17 изотоптарын анықтауға қабілетті, қиылысқан шеңберлі кең сызықты NMR спектрометрін жасады. Ол оттегі-17-ні зонд ретінде пайдаланып, органикалық сұйықтықтардағы химиялық ығысудың электрондық байланысқа байланысты екенін көрсетті. Кейін ол металдардағы NMR және магниттік қабылдағыштық өлшемдерін қолдана отырып, магниттік қабылдағыштық пен ядродағы гиперфиналық өрістің байланысты екенін және қорытпалар арқылы өзгертілуі мүмкін екенін көрсеткен пәнаралық топты құрды. Сирек кездесетін жер металл қорытпаларындағы өткізгіш электрондық поляризацияның осцилляциялық сипаты анықталды. Көлемдік үлгілерде өткінші металдар, сирек жерлер, Heusler қорытпалары және спиндік шыныда жүргізілген эксперименттердің нәтижелері NMR, Mössbauer және нейтронды дифракция сияқты микроскопиялық әдістерден алынған нәтижелермен салыстырылды. 1986 жылы оның тобы жоғары Tc суперөткізгіштер тақырыбындағы алғашқы халықаралық конференциялардың бірін ұйымдастырды. Ол және оның әріптестері магниттік элементтері бар борокарбидтердегі суперөткізгіштікті (Р. Нагаражан мен Л.С. Гупта басшылығымен), жаңа валенттілік ауытқулы материалдарды, ауыр фермиондарды, сирек жерлердің магниттік құбылыстарын және күшті корреляцияланған электрондық жүйелерді ашқандарымен ерекшеленеді. Оның тобы сондай-ақ магниттік резонанс арқылы ісіктерді анықтау саласында алғашқы үлес қосты. Физика ғылымына қосқан үлесіне құрмет ретінде, 1991 жылы оның 60 жылдығына орай екі құттықтау жинағы жарық көрді: «Қатты денедегі шекаралар» сериясы, «Суперөткізгіштік» (1 том) және «Магнетизм» (2 том), Сингапурдағы World Scientific Publishing баспасынан шықты. Бұл томдарда Нобель сыйлығының лауреаттары және басқа да жетекші халықаралық ғалымдар жазған мақалалар жинақталған. Виджаярахаван 1976 жылы беделді Шанти Сваруп Бхатнагар сыйлығымен марапатталды және 1983 жылы физика ғылымдары бойынша UGC Раман сыйлығын алды. Ғылымнан басқа, ол индуист философиясы мен тамил әдебиетіне де жақсы біледі.

After graduating from the Annamalai University in 1951, he joined the Tata Institute of Fundamental Research (TIFR) at Bombay as a Research Student, eventually rising to the position of Distinguished Professor and Dean (Physics Faculty). He formally retired in 1996 He was deputed twice by the International Atomic Energy Agency (IAEA), Vienna, Austria, as an Expert to set up the Magnetic Resonance Laboratory at the Atomic Energy Centre, Yogyakarta, Indonesia. He was awarded an Indian National Science Academy Senior Scientist position from 1996 to 2001, during which he worked at SAMEER, Mumbai, in collaboration with TIFR. In the 1950s, he constructed a crossed circle wide line NMR spectrometer which could detect deuterium and oxygen 17 isotopes in their natural abundance. Using oxygen 17 as a probe, he demonstrated chemical shifts in organic liquids due to electronic bonding. He subsequently developed an interdisciplinary group which used NMR and susceptibility measurements in metals to show that susceptibility and the hyperfine field at the nucleus were related and could be modified by alloying. The oscillatory nature of the conduction electron polarisation was established in rare earth alloys. The findings from experiments performed in bulk samples of transition metals, rare earths, Heusler alloys and spin glass were related to results obtained from microscopic techniques such as NMR, Mossbauer and neutron diffraction. In 1986, his group organized one of the first international conferences on high Tc superconductors. He and his collaborators, are credited with the discovery of superconductivity in borocarbides with magnetic elements (under the leadership of R. Nagarajan and L. C. Gupta) and new valence fluctuating materials, heavy fermions, rare earth magnetism phenomena and highly correlated electron systems. His group also made early contributions to the detection of tumors by magnetic resonance. As a tribute to his contribution to physics, two felicitation volumes were published in 1991 on the occasion of his 60th birthday: Frontiers in solid state series, Superconductivity (Vol.1), and Magnetism (Vol. 2), by World Scientific Publishing, in Singapore. These volumes incorporate articles written by leading international scientists, including Nobel laureates. Vijayaraghavan was conferred the prestigious Shanti Swarup Bhatnagar Award in 1976, and received the UGC Raman award in Physical Sciences in 1983. Apart from science, he is well versed in Hindu philosophy and Tamil literature.