Г.Н. Рамачандран: Индиялық физик және молекулалық биофизиканың негізін қалаушысы
G. N. Ramachandran
Г.Н. Рамачандран (1922-2001) – индий физигі, пептид құрылымын түсіну үшін Рамачандран диаграммасын жасаған және коллагеннің үш спиральды моделін ұсынған ғалым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Үнді физигі (1922–2001)
Indian physicist (1922–2001)
Гопаласамудрам Нараян Рамачандран, немесе Г. Н. Рамачандран, FRS (8 қазан 1922 – 7 сәуір 2001) – пептид құрылымын түсінуге арналған Рамачандран диаграммасын жасаған еңбегімен танымал үнді физигі. Ол коллаген құрылымының алғашқы үш спиральді моделін ұсынды. 1939 жылы Тиручираппаллидегі Сент-Жозеф колледжін физика мамандығы бойынша бітірді. 1942 жылы Бангалор қаласындағы Үндістан ғылым институтының Электр инженерлері факультетіне қабылданды. Физикаға деген қызығушылығын сезіне, Нобель сыйлығының лауреаты Сэр С. В. Раманның жетекшілігімен магистрлік және докторлық диссертацияларын аяқтау үшін Физика факультетіне ауысты. 1942 жылы Мадрас университетінен физика магистрі дәрежесін алды (диссертациясын Бангалордан тапсырды, сол кезде Мадрас колледжіне бармады). Кейін 1947 жылы докторлық дәрежесін қорғады. Ол негізінен кристалл физикасы және кристалл оптикасын зерттеді. Оқу кезінде рентгендік микроскопқа арналған рентгендік айна жасады. Кристалл топографиясының пайда болуы кристалл өсуі және қатты дене реакцияларын зерттеуде кеңінен қолданылады. Рамачандран екі жыл (1947–1949) Кембридж қаласындағы Кавендиш зертханасында жұмыс істеді.
Gopalasamudram Narayanan Ramachandran, or G. N. Ramachandran, FRS (8 October 1922 – 7 April 2001) was an Indian physicist who was known for his work that led to his creation of the Ramachandran plot for understanding peptide structure. He was the first to propose a triple helical model for the structure of collagen. He completed his BSc honours in Physics from St Joseph's College, Tiruchirappalli in 1939. He joined the Indian Institute of Science, Bangalore in 1942 in the Electrical Engineering Department. Quickly realising his interest in physics, he switched to the Department of Physics to complete his master's and doctoral thesis under the supervision of Nobel laureate Sir C. V. Raman. In 1942, he received a master's degree in physics from Madras University with his thesis submitted from Bangalore (he did not attend any Madras college at that time). He subsequently received his D. Sc. degree in 1947. Here he mostly studied crystal physics and crystal optics. During his studies he created an X ray focusing mirror for the X ray microscope. The resulting field of crystal topography is used extensively in studies involving crystal growth and solid state reactivity. Ramachandran then spent two years (1947–1949) at the Cavendish Laboratory in Cambridge,
Мадрас университетінде профессор Рамачандран атақты вице-канцлер және көрнекті дәрігер, медицина ғалымы сэр Аркот Лаксманасвами Мудалиардың ізбасары болды. Проблемаларды неғұрлым түбегейлі деңгейде шешуді қалаған Рамачандран сол кездегі белгілі полипептидтік конформацияларды зерттеу және кез келген құрылымды, әсіресе пептидтерді зерттеуге және бағалауға қолданылатын «өлшегіш» құралды жасау үшін осы ақпаратты пайдалануға шешім қабылдады. 1962 жылы осы есептеулердің нәтижесінде пайда болған, қазір Рамачандран диаграммасы деп белгілі болған нәрсе, 1963 жылы «Молекулалық биология» журналында жарияланды және ақуыз конформациясы саласындағы маңызды құралға айналды. Алғаш есептелген кезде кез келген ақуыздың кристаллдық құрылымы жартылай ғана анықталған болатын. 1960 жылдардың ортасынан бастап Рамачандран пептидтердің конформациясына қатысты көптеген мәселелерді зерттеді, соның ішінде β-бұрылыстардың түрлері, пролил қалдықтарының конформациясы, цис-пептидтік топтар, пептидтердің жазықтықсыз болуының себептері мен қажеттілігі, ЯМР байланыс тұрақтылары, L және D қалдықтарын қамтитын пептидтер және тағы да басқалары. 1968 жылы ол ақуыз және полипептид конформациясын зерттеу үшін беделді Жавархарлал Неру стипендиясын алды және оның алғашқы иегерлерінің бірі болды. Рамачандран рентгендік кристаллграфия, пептид синтезі, ЯМР және басқа да оптикалық зерттеулер, сондай-ақ физикалық-химиялық тәжірибелердің сол кездегі әртүрлі салаларын молекулалық биофизиканың біртұтас саласына біріктіргені үшін құрметке ие болды. 1970 жылы ол Үндістан ғылым институтында Молекулалық биофизика бөлімін құрды, кейін ол Биофизиканың озық зерттеу орталығы болып белгіленді. 1981 жылы Рамачандран Дүниежүзілік мәдени кеңестің құрылтайшы мүшесі болды. Рамачандран алған марапаттардың ішінде Үндістандағы физика бойынша Шанти Сваруп Бхатнагар сыйлығы (1961) және Лондон Корольдік қоғамының стипендиясы бар. 1999 жылы Халықаралық кристаллография одағы оған «кристаллографияға қосқан ең үлкен үлесі» үшін Эвальд сыйлығын табыс етті. Ол ақуыз құрылымы мен функциясына қосқан фундаментальды үлесі үшін Нобель сыйлығына үміткер ретінде қарастырылды.
At Madras University, Professor Ramachandran was the favourite of the famous vice chancellor and celebrated doctor and medical scientist, Sir Arcot Laksmanaswamy Mudaliar. Wanting to tackle problems at a more fundamental level, Ramachandran decided to use this information to examine the various polypeptide conformations then known and also to develop a good 'yardstick' that could be used for examining and assessing any structure in general, but peptides in particular. The result which emerged from these calculations in 1962, – now commonly known as the Ramachandran plot – was published in the Journal of Molecular Biology in 1963 and has become an essential tool in the field of protein conformation. When it was first calculated, crystal structures had barely been obtained for any protein. From the mid 1960s onward, Ramachandran studied many topics relating to the conformation of peptides including types of β turns, conformation of prolyl residues, cis peptide units, occurrence and need for non planarity of the peptides, NMR coupling constants, peptides containing L and D residues and many others. He was awarded the prestigious Jawarharlal Nehru Fellowship in 1968 for research on Protein and Polypeptide Conformation; he was one of its first recipients. Ramachandran can be credited for bringing together into the one field of molecular biophysics the then disparate fields of X ray crystallography, peptide synthesis, NMR and other optical studies, and physico chemical experimentation. In 1970, he founded the Molecular Biophysics Unit at the Indian Institute of Science which was later known as the Centre of Advanced Study in Biophysics. In 1981, Ramachandran became a founding member of the World Cultural Council. Notable awards that Ramachandran received include the Shanti Swarup Bhatnagar Award for Physics in India (1961) and the Fellowship of the Royal Society of London. In 1999, the International Union of Crystallography honoured him with the Ewald Prize for his 'outstanding contributions to crystallography'. He was nominated for the Nobel Prize as well for his fundamental contributions in protein structure and function.
Кейінгі жылдар
Рамачандран 1998 жылы әйелі Раджалақшминің қайтыс болуына терең қайғы батып, денсаулығы біртіндеп нашарлады. Өмірінің соңғы жылдарында ол инсультты басынан өткерді және Паркинсон ауруына шалдықты.
Ramachandran was devastated by the death of his wife Rajalakshmi in 1998 and his health gradually deteriorated. During the last few years of his life, he suffered a stroke and was affected by Parkinson's disease.