Раман: Ықпалды физик және жарық шашырауының құбылысы
C. V. Raman
Раман эффекті: 1930 ж. физика бойынша Нобель сыйлығын алған индия ғалымы Чандрасекара Раманның жарық шағылысуындағы жаңа құбылысы. Бірінші азиялық ғылымдағы Нобель лауреаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді физигі (1888–1970)
Indian physicist (1888–1970)
Сер Чандрасехара Венката Раман (7 қараша 1888 – 21 қараша 1970) – жарық шашырауы саласындағы еңбектерімен танымал үнді физигі. Ол өзінің студенті К. С. Кришнамен бірге өзі жасаған спектрографты қолданып, жарық түзік материалдан өткенде, шашыраған жарықтың толқын ұзындығы мен жиілігі өзгеретінін анықтады. Бұл құбылыс – жарықтың бұрын белгісіз түріндегі шашырауы, оны олар «өзгертілген шашырау» деп атады, кейіннен Раман эффектісі немесе Раман шашырауы деп аталды. Раман бұл жаңалық үшін 1930 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығын алды және ғылымның кез келген саласында Нобель сыйлығын алған алғашқы азиялық ғалым атанды. Тамил брахмандарының отбасында дүниеге келген Раман 11 және 13 жасында тиісінше Санкт-Алойзиус ағылшын-үнді мектебінде орта және жоғары білімін аяқтады. Ол 16 жасында Мадрас университетінің физикадан бакалавр емтиханында үздік нәтиже көрсетті. Оның жарық дифракциясы туралы алғашқы ғылыми еңбегі 1906 жылы, ол әлі аспирант кезінде жарияланды. Келесі жылы ол магистр дәрежесін алды. 19 жасында Калькуттадағы Үндістан қаржы қызметіне Бас есепшінің көмекшісі болып орналасты. Сол жерде ол Үндістанның алғашқы ғылыми-зерттеу институты – Ғылымды дамыту жөніндегі Үнді қауымдастығымен танысты, ол оған тәуелсіз зерттеулер жүргізуге және акустика мен оптика саласында маңызды еңбектер жасауға мүмкіндік берді. 1917 жылы Ашутош Мукерджи оны Калькутта университеті жанындағы Раджабазар ғылым колледжінде физиканың алғашқы Палит профессоры етіп тағайындады. Еуропаға алғашқы сапарында Жерорта теңізін көргенде, сол кездегі теңіздің көк түсіне қатысты түсінік, яғни аспаннан шашыраған жарықтың кері шашырауы дұрыс емес екенін анықтауға ынталанды. 1926 жылы «Үнді физика журналын» құрды. 1933 жылы Бангалорға көшіп, Үндістан ғылым институтының алғашқы директоры болды. Сол жылы ол Үндістан ғылым академиясын құрды. 1948 жылы Раман зерттеу институтын құрып, өмірінің соңына дейін сол жерде жұмыс істеді. Раман эффектісі 1928 жылдың 28 ақпанында ашылды. Үндістан үкіметі бұл күнді жыл сайын Ұлттық ғылым күні ретінде тойлайды.
Sir Chandrasekhara Venkata Raman ('/r//ɑː//m//ə//n/; 7 November 188821 November 1970) was an Indian physicist known for his work in the field of light scattering. Using a spectrograph that he developed, he and his student K. S. Krishnan discovered that when light traverses a transparent material, the deflected light changes its wavelength and frequency. This phenomenon, a hitherto unknown type of scattering of light, which they called "modified scattering" was subsequently termed the Raman effect or Raman scattering. Raman received the 1930 Nobel Prize in Physics for the discovery and was the first Asian to receive a Nobel Prize in any branch of science. Born to Tamil Brahmin parents, Raman was a precocious child, completing his secondary and higher secondary education from St Aloysius' Anglo Indian High School at the age of 11 and 13, respectively. He topped the bachelor's degree examination of the University of Madras with honours in physics from Presidency College at age 16. His first research paper, on diffraction of light, was published in 1906 while he was still a graduate student. The next year he obtained a master's degree. He joined the Indian Finance Service in Calcutta as Assistant Accountant General at age 19. There he became acquainted with the Indian Association for the Cultivation of Science (IACS), the first research institute in India, which allowed him to carry out independent research and where he made his major contributions in acoustics and optics. In 1917, he was appointed the first Palit Professor of Physics by Ashutosh Mukherjee at the Rajabazar Science College under the University of Calcutta. On his first trip to Europe, seeing the Mediterranean Sea motivated him to identify the prevailing explanation for the blue colour of the sea at the time, namely the reflected Rayleigh scattered light from the sky, as being incorrect. He founded the Indian Journal of Physics in 1926. He moved to Bangalore in 1933 to become the first Indian director of the Indian Institute of Science. He founded the Indian Academy of Sciences the same year. He established the Raman Research Institute in 1948 where he worked to his last days. The Raman effect was discovered on 28 February 1928. The day is celebrated annually by the Government of India as the National Science Day.
Ерте өмір және білім
С. В. Раман Британдық Үндістанның Мадрас президиумындағы Тиручирапаллиде (қазіргі Тиручирапалли, Тамил Наду, Үндістан) Айер брахман ата-анасы Чандрасехар Раманатан Айер мен Парвати Аммалда дүниеге келді. Ол сегіз баланың екіншісі еді. Оның әкесі жергілікті орта мектепте мұғалім болып, аз ғана табыс табады. Ол былай деп есіне алды: "Мен аузымда мыс қасықпен туылдым. Мен дүниеге келген кезде әкем айына он рупия жалақы алып жүрді!" 1892 жылы оның отбасы Висакапатнамға (содан кейін Визагапаттам немесе Визаг) Андхра-Прадешке көшіп барды, өйткені оның әкесі А. В. Нарасимха Рао колледжінің физика факультетіне тағайындалды. Раман Вишахапатнамдағы Сент-Алойзиус ағылшын-инді орта мектебінде білім алды. Ол 11 жасында аттестатқа және 13 жасында стипендиямен гуманитарлық ғылымдар бойынша бірінші емтиханды (қазіргі орта білім беруге, университет алдындағы курсқа тең) тапсырды, Андхра-Прадеш мектеп тақтасының (қазіргі Андхра-Прадеш орта білім беру басқармасы) емтиханында екісінде де бірінші орын алды. 1904 жылы ол Мадрас университетінен "А" бағасын алды, физика және ағылшын тілінен алтын медальдар жеңіп алды. 1907 жылы ол сол университеттен ең жоғары көрсеткішпен магистр дәрежесін алды. Сол жылы сол журналда жарық көрген екінші еңбегі сұйықтықтардың беттік кернеуі туралы болды. Бұл Лорд Рейлидің құлақтың дыбысқа сезімталдығы туралы мақаласымен бірге жарияланды, одан кейін Лорд Рейли Раманмен хабарласып, оны сыпайылықпен профессор деп атады. Раманның қабілетін білген физика мұғалімі Ришард Льюэллин Джонс оның Англияда зерттеу жұмыстарын жалғастыра беруін қатыстырды. Джонс Раманның полковник (сер Джеральд) Гиффордпен медициналық тексеруін ұйымдастырды. Раманның денсаулығы нашар болғандықтан, оны "әлсіз" деп санады. Тексеру көрсетті, ол Англияның қатал ауа-райына төтеп бере алмайды.
C. V. Raman was born in Tiruchirappalli in the Madras Presidency of British India (now Tiruchirapalli, Tamil Nadu, India) to Iyer Brahmin parents, Chandrasekhar Ramanathan Iyer and Parvathi Ammal. He was the second of eight siblings. His father was a teacher at a local high school, and earned a modest income. He recalled: "I was born with a copper spoon in my mouth. At my birth my father was earning the magnificent salary of ten rupees per month!" In 1892, his family moved to Visakhapatnam (then Vizagapatam or Vizag) in Andhra Pradesh as his father was appointed to the faculty of physics at Mrs A. V. Narasimha Rao College. Raman was educated at the St Aloysius' Anglo Indian High School, Visakhapatnam. He passed matriculation at age 11 and the First Examination in Arts examination (equivalent to today's intermediate examination, pre university course) with a scholarship at age 13, securing first position in both under the Andhra Pradesh school board (now Andhra Pradesh Board of Secondary Education) examination. In 1904, he obtained a B. A. degree from the University of Madras, where he stood first and won the gold medals in physics and English. He earned an M. A. degree from the same university with highest distinction in 1907. His second paper published in the same journal that year was on surface tension of liquids. It was alongside Lord Rayleigh's paper on the sensitivity of ear to sound, and from which Lord Rayleigh started to communicate with Raman, courteously addressing him as Professor. Aware of Raman's capacity, his physics teacher Rhishard Llewellyn Jones insisted he continue research in England. Jones arranged for Raman's physical inspection with Colonel (Sir Gerald) Giffard. Raman often had poor health and was considered as a "weakling." The inspection revealed that he would not withstand the harsh weathers of England,
Мансап
Раманның ағасы Чандрашехра Субрахманья Айяр Үндістанның ең беделді мемлекеттік қызметі – Үндістанның қаржы қызметіне (қазіргі Үндістанның аудит және есеп қызметі) қосылды. Шетелде оқуға жағдай болмаған Раман да соның ізімен келіп, 1907 жылғы ақпан айындағы қабылдау емтиханында бірінші орын алып, Үндістанның қаржы қызметіне қабылданды. 1907 жылғы маусымда Калькуттаға (қазіргі Колката) Бас бухгалтердің көмекшісі болып тағайындалды. Бұл жұмысы IACS-ты 1909 жылы «Индия ғылымын дамыту қауымдастығының бюллетені» атты журналды шығаруға шабылдады, онда Раман басты үлес қосты. Рангунда қызметке қайта оралғаннан кейін, 1910 жылы Махараштра штатының Нагпур қаласына қайтарылды. Нагпурда бір жыл қызмет еткеннен кейін, 1911 жылы Бас есепші болып жоғарылатылып, тағы да Калькуттаға жіберілді. Келесі жылдан бастап басқа да университеттер де соңдарынан ерді, олардың ішінде Аллахабад университеті, Рангун университеті, Индордағы Королева колледжі, Нагпурдағы Ғылым институты, Кришнатх колледжі және Мадрас университеті болды. 1919 жылға қарай Раман оннан астам студентке жетекшілік еткен еді. 1919 жылы Сырқар қайтыс болғаннан кейін Раман IACS-та екі құрметті лауазымға ие болды: Құрметті профессор және Құрметті хатшы. Раман 1913 жылы Калькутта университетінің физика профессоры болып сайланды. Университет сенаты 1914 жылғы 30 қаңтарда тағайындама жасады, бұл туралы кездесу хаттамасында жазылған: Махатма Ганди және неміс зоологы Гилберт Рахммен болған достық кездесуде әңгіме дінге бұрылды. Раман сөйледі: «Мен сіздің сұрағыңызға жауап беремін. Егер Құдай бар болса, оны ғаламнан іздеуіміз керек. Егер ол болмаса, оны іздеудің қажеті жоқ. Астрономия және физика ғылымдарының жаңа ашылымдары Құдайдың одан әрі ашылуы сияқты көрінеді». Алайда ол бірнеше күн тірі қалды және өзінің ізбасарларымен қоршалған институтының бағында болуды өтінді. Раман қайтыс болғанға екі күн бұрын өзінің бұрынғы студенттерінің біріне: «Академияның журналдарының жойылуына жол бермеңдер, өйткені олар елде жүргізіліп жатқан ғылымның сапасының және ғылымның қалыптасуының немесе қалыптаспауының сезімтал көрсеткіштері болып табылады», – деді.
Raman's elder brother Chandrasekhara Subrahmanya Ayyar had joined the Indian Finance Service (now Indian Audit and Accounts Service), the most prestigious government service in India. In no condition to study abroad, Raman followed suit and qualified for the Indian Finance Service achieving first position in the entrance examination in February 1907. He was posted in Calcutta (now Kolkata) as Assistant Accountant General in June 1907. or produced any research paper. The work inspired IACS to publish a journal, Bulletin of Indian Association for the Cultivation of Science, in 1909 in which Raman was the major contributor. Soon after he resumed office at Rangoon, he was transferred back to India at Nagpur, Maharashtra, in 1910. Even before he served a year in Nagpur, he was promoted to Accountant General in 1911 and again posted to Calcutta. From the next year, other universities followed suit including University of Allahabad, Rangoon University, Queen's College Indore, Institute of Science, Nagpur, Krisnath College, and University of Madras. By 1919, Raman had guided more than a dozen students. Following Sircar's death in 1919, Raman received two honorary positions at IACS, Honorary Professor and Honorary Secretary. Raman was chosen by the University of Calcutta to become the Palit Professor of Physics, a position established after the benefactor Sir Taraknath Palit, in 1913. The university senate made the appointment on 30 January 1914, as recorded in the meeting minutes:In a friendly meeting with Mahatma Gandhi and Gilbert Rahm, a German zoologist, the conversation turned to religion. Raman spoke,I shall answer your [Rahm's] question. If there is a God we must look for him in the Universe. If he is not there, he is not worth looking for The growing discoveries in the science of astronomy and physics seem to be further and further revelations of God. He however survived a few days and requested to stay in the gardens of his institute surrounded by his followers. Two days before Raman died, he told one of his former students, "Do not allow the journals of the Academy to die, for they are the sensitive indicators of the quality of science being done in the country and whether science is taking root in it or not."
Тәуелсіз зерттеу
1928 жылы Григорий Ландсберг пен Леонид Мандельштам Мәскеу мемлекеттік университетінде Раман әсерін тәуелсіз түрде ашты. Олар өздерінің зерттеулерін «Naturwissenschaften» журналының шілде айындағы санында жариялады және 5-16 тамызда Саратов қаласында өткен Ресей физиктері қауымдастығының VI съезінде таныстырды. 1930 жылы олар Раманмен бірге Нобель сыйлығына үміткер болып ұсынылды. Алайда, Нобель комитетінің мәлімдемесіне сәйкес: 1) ресейлік ғалымдар өздерінің ашылуларын тәуелсіз түсіндіре алмады, себебі олар Раманның мақаласына сілтеме жасады; 2) олар бұл әсерді тек кристаллдарда ғана байқады, ал Раман мен Кришнан оны қатты денелерде, сұйықтықтарда және газдарда байқап, әсердің жалпылама сипатын дәлелдеді; 3) спектрдегі Раман және инфрақызыл сызықтарының қарқындылығына қатысты мәселелер бұрынғы жылы шешілген; 4) Раман әдісі молекулалық физиканың түрлі салаларында сәтті қолданылды; 5) Раман эффекті молекулалардың симметриялық қасиеттерін тексеруге мүмкіндік берді, соның арқасында атомдық физикадағы ядролық спинге қатысты мәселелер де шешілді. Кейіннен, ресейлік ғалымдардың Раман мен Кришнаннан бір апта бұрын осы құбылысты тапқаны туралы деректер пайда болды. Мандельштамның (Орест Хвольсонға) хатында, орыс ғалымы 1928 жылдың 21 ақпанында спектрлік сызықты байқағаны айтылады.
In 1928, Grigory Landsberg and Leonid Mandelstam at the Moscow State University independently discovered the Raman effect. They published their findings in July issue of Naturwissenschaften, and presented their findings at the Sixth Congress of the Russian Association of Physicists held at Saratov between 5 and 16 August. In 1930, they were nominated for the Nobel Prize alongside Raman. According to the Nobel Committee, however: (1) the Russians did not come to an independent interpretation of their discovery as they cited Raman's article; (2) they observed the effect only in crystals, whereas Raman and Krishnan observed it in solids, liquids and gases, and therefore proved the universal nature of the effect; (3) the problems concerning the intensity of Raman and infrared lines in the spectra had been explained during the previous year; (4) the Raman method had been applied with great success in different fields of molecular physics; and (5) the Raman effect had effectively helped to check the symmetry properties of molecules, and thus the problems concerning nuclear spin in atomic physics. Evidence later appeared that the Russians had discovered the phenomenon earlier, a week before Raman and Krishnan's discovery. According to Mandelstam's letter (to Orest Khvolson), the Russian had observed the spectral line on 21 February 1928.
Кришнанның рөлі
Кришнан Раман эффектісін ашудағы негізгі зерттеуші болғанымен, Нобель сыйлығына ұсынылмады. Кришнан өзі ешқашан бұл сыйлыққа лайық екенін мәлімдемеді. Бірақ Раман кейін Кришнанның да оны бірге ашқан екенін мойындады.
Krishnan was not nominated for the Nobel Prize even though he was the main researcher in the discovery of Raman effect. Krishnan himself never claimed himself worthy of the prize. But Raman admitted later that Krishnan was the co discoverer.
Раман Борн туралы дау
1933 жылдың қазанынан 1934 жылдың наурызына дейін Макс Борн 1933 жылдың басында Раманның шақыруымен IISc институтында теориялық физика пәнінен оқытушы болып жұмыс істеді. Ол кезде Борн нацистік Германиядан қашқан болып, Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінде уақытша қызмет етіп жатқан еді. 20 ғасырдың басынан бастап Борн термиялық қасиеттерге негізделген кристалдық тор динамикасы туралы теорияны жасады. Ол өзінің теориясын IISc-де берген лекцияларының бірінде ұсынды. Осы кезде Раман өзгеше теорияны дамытып, Борнның теориясы тәжірибелік деректермен келіспейді деп мәлімдеді. Бұл пікір таласында Борн көптеген физиктердің қолдауын алды, себебі оның көзқарасы жақсы түсіндірме болып танылды. Олардың бәсекелестігі ғылыми пікірталастан асып, жеке және әлеуметтік деңгейлерге жетті. Кейін Борн Раманның оны "жау" деп ойлағанын айтты. Борн кристалдық тор теориясына қосқан үлесі үшін бірнеше рет Нобель сыйлығына ұсынылып, ақырында 1954 жылы кванттық механика саласындағы статистикалық еңбектері үшін осы сыйлыққа ие болды. Бұл оқиға "кешіккен Нобель сыйлығының тарихы" ретінде жазылған.
During October 1933 to March 1934, Max Born was employed by IISc as Reader in Theoretical Physics following the invitation by Raman early in 1933. Born at the time was a refugee from Nazi Germany and temporarily employed at St John's College, Cambridge. Since the beginning of the 20th century Born had developed a theory on lattice dynamics based on thermal properties. He presented his theory in one of his lectures at IISc. By then Raman had developed a different theory and claimed that Born's theory contradicted the experimental data. In this dispute, Born received support from most physicists, as his view was proven to be a better explanation. Beyond the intellectual debate, their rivalry extended to personal and social levels. Born later said that Raman probably thought of him as an "enemy." Born was nominated several times for the Nobel Prize specifically for his contributions to lattice theory, and eventually won it for his statistical works on quantum mechanics in 1954. The account was written as a "belated Nobel Prize."
Үндістан билігі
Раман сол кездегі Үндістанның премьер-министрі Жавахарлал Неру мен Нерудің ғылымға қатысты саясатына қарсы болды. Бірде ол Нерудің бюстін еденге ұрып-соқты. Тағы бірде ол Неру үкіметінің берген «Бхарат Ратна» медальонын балғамен талқандады. 1948 жылы Неру Раман зерттеу институтына келгенде, ол оны ашық мазақтап, сынады. Сол жерде олар алтын мен мыс үлгілерін ультракүлгін сәулеге түсірді. Неру мысты, басқа металдардан гөрі жарқырап тұрған алтын деп жаңылысты. Раман: «Премьер-министр мырза, жалтырағанның бәрі алтын емес», – деп жауап берді. Сол кезде Неру Раманға институтына қаржылай көмек ұсынды, бірақ Раман: «Мен бұл тағы бір мемлекеттік зертханаға айналуын қаламаймын», – деп жауаптап, бас тартты. Ол осы мекемелермен байланысты адамдарға, соның ішінде Хоми Дж. Бабха, С. С. Бхатнагар және бір кезде сүйікті шәкірті Кришнаға қарсы болды. Ол тіпті мұндай бағдарламаларды «Неру–Бхатнагар әсері» деп атады. 1959 жылы Раман Мадраста тағы бір зерттеу институтын құруды ұсынды. Мадрас үкіметі оған орталықтан қаражат алуға кеңес берді. Бірақ Раман Мадрастағы Қаржы және білім министрі С. Субраманиамға берген жауабында Неру үкіметінің ұсынысы «қарсылыққа ұшырайды» деп алдын ала болжады. Жоспар осылай аяқталды. 1933 жылы сол кездегі ең ірі ғылыми ұйым болған Үндістан ғылым конгресі қауымдастығы (ISCA) ұлттық ғылыми орган құруды жоспарлады, ол ғылыми мәселелер бойынша үкіметке кеңес беруге құқылы болар еді. Сол кездегі «Nature» журналының редакторы Ричард Грегори Үндістанға сапары кезінде «Current Science» журналының редакторы ретінде Раманға Үндістан ғылым академиясын құруды ұсынды. Раман бұл академия мүшелерінің тек үндістерден ғана құралуы керек деп есептеді, британдық мүшелерді қосу туралы пікірге қарсы болды. Ол: «30 мүшеден тұратын академия кеңесінің 15-і британдықтар болса, Үндістан ғылымы қалай дами алады? Олардың тек екеуі немесе үшеуі ғана академияның мүшесі болуға лайық», – деп мәлімдеді. 1933 жылдың 1 сәуірінде ол Оңтүстік Үндістан ғалымдарының бөлек жиналысын өткізді. Ол және Субба Рао ресми түрде ISCA-дан кетті. Раман жаңа ұйымды 24 сәуірде «Үндістан ғылым академиясы» деп тіркеді. Ол физика саласындағы зерттеулерді батыс институттарының деңгейінде, бірақ ғылымның басқа салаларының есебінен жүргізгісі келді. 1936 жылдың қаңтарында IISc кеңесі Раманның іс-әрекетін бақылау үшін тексеру комиссиясын құрды. Сент-Эндрюс университетінің директоры және вице-канцлері Джеймс Ирвин төрағалық еткен комиссия наурыз айында Раманның қаражатты дұрыс пайдаланбағанын, зерттеулердің «ошағын» физика саласына ауыстырғанын және Борнның математикалық физика профессоры ретіндегі ұсынысының (осы ұсынысты Кеңес 1935 жылдың қарашасында мақұлдаған болатын) қаржылық тұрғыдан мүмкін еместігін хабарлады.
Raman had an aversion to the then Prime Minister of India Jawaharlal Nehru and Nehru's policies on science. In one instance he smashed the bust of Nehru on the floor. In another he shattered his Bharat Ratna medallion to pieces with a hammer, as it was given to him by the Nehru government. He publicly ridiculed Nehru when the latter visited the Raman Research Institute in 1948. There they displayed a piece of gold and copper against an ultraviolet light. Nehru was tricked into believing that copper which glowed more brilliantly than any other metal was gold. Raman was quick to remark, "Mr Prime Minister, everything that glitters is not gold." On the same occasion Nehru, offered Raman financial assistance to his institute which Raman flatly refused by replying, "I certainly don't want this to become another government laboratory." He remained hostile to people associated with these establishments including Homi J. Bhabha, S. S. Bhatnagar, and his once favourite student, Krishnan. He even called such programmes as the "Nehru–Bhatnagar effect." In 1959, Raman proposed to establish another research institute in Madras. The Government of Madras advised him to apply for funds from the central government. But Raman clearly foresaw, as he replied to C. Subramaniam, then the Minister for Finance Education in Madras, that his proposal to Nehru's government "would be met with a refusal." So ended the plan. In 1933, the Indian Science Congress Association (ISCA), at the time the largest scientific organisation, planned to establish a national science body, which would be authorised to advise the government on scientific matters. Sir Richard Gregory, then editor of Nature, on his visit to India had suggested Raman, as editor of Current Science, to establish an Indian Academy of Sciences. Raman was of the opinion that it should be an exclusively Indian membership as opposed to the general consensus that British members should be included. He resolved that "How can India Science prosper under the tutelage of an academy which has its own council of 30, 15 of who are Britishers of whom only two or three are fit enough to be its Fellows." On 1 April 1933, he convened a separate meeting of the south Indian scientists. He and Subba Rao officially resigned from ISCA. Raman registered the new organisation as Indian Academy of Sciences on 24 April to the Registrar of Societies. He wanted research in physics at the level of those of western institutes, but at the expense of other fields of science. The Council of IISc constituted a review committee to oversee Raman's conduct in January 1936. The committee, chaired by James Irvine, Principal and Vice Chancellor of the University of St Andrews, reported in March that Raman had misused the funds and entirely shifted the "centre of gravity" towards research in physics, and also that the proposal of Born as Professor of Mathematical Physics (which was already approved by the Council in November 1935) was not financially feasible.
Корольдік қоғам
Раман Корольдік қоғамның мүшелігін жоғары бағалаған емес сияқты. Мұның бір себебі – Раманның «Британдық азаматтар» деген белгіге қарсылығы болуы мүмкін. Әсіресе Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін Корольдік қоғам бұл мәселеде өз дау-дамасын болды. Субрахманян Чандрасекардың айтуынша, «Лондон Таймс» газеті бір кезде Раманның аты жоқ мүшелер тізімін жариялаған. Раман қоғамның сол кездегі президенті Патрик Блэкеттке хат жазып, түсіндіру талап еткен. Блэкеттің қоғамның газетке қатысы жоқ деген жауабы оны көңілсіздікке түсірген. Кришнанның сөзіне қарағанда, тағы бір себеп – Раманның «Royal Society» журналына жіберген қолжазбасына жасалған сын. Раман өзінің отставка туралы хатында жазғандай, бұл факторлардың жиынтығы болған болуы мүмкін: «Мен барлық жағдайды мұқият қарастырғаннан кейін осы шешімге келдім. Менің отставкаға кетуімді қабылдап, атымды Қоғам мүшелерінің тізімінен алып тастауды сұраймын». Ол Бенгал Азия қоғамының (FASB) мүшесі болды, ал 1943 жылдан бастап Ғылымды дамыту жөніндегі Үндістан қауымдастығының (FIAS) негізін қалаушы мүшесі еді. 1935 жылы ол Үндістанның Ұлттық ғылым институтының (FNI, қазіргі Үндістанның Ұлттық ғылым академиясы) негізін қалаушы болып тағайындалды. Алайда Академия оны әлі де «қайтыс болған мүше» деп тіркеп отыр. Ол Мюнхеннің Deutsche Akademie, Цюрихтің Швейцариялық физикалық қоғамының, Глазгодағы Корольдік философиялық қоғамның, Корольдік Ирландия академиясының, Венгрия ғылым академиясының, КСРО ғылым академиясының, Американың оптикалық қоғамының, Американың минералогиялық қоғамының, Румыния ғылым академиясының, Американың Catgut акустикалық қоғамының және Чехословакия ғылым академиясының мүшесі болды. 1924 жылы ол Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. 1929 жылы Үндістан ғылым конгресінің 16-шы сессиясының төрағасы болды. 1933 жылдан өмірінің соңына дейін Үндістан ғылым академиясының негізін қалаушы президенті болды. 1913 жылы ол әлі де Үндістан қаржы қызметінде жұмыс істеп жүргенде Вудберн зерттеу медалін алды. 1930 жылы «жарық шашырауы жөніндегі еңбегі және оның атымен аталатын эффектті ашқаны үшін» физика саласындағы Нобель сыйлығын жеңіп алды. 1957 жылы Лениндік бейбітшілік сыйлығымен марапатталды. Раманның суреті бар пошта маркалары 1971 және 2009 жылдары шығарылды. Үндістан астанасы Нью-Делидегі бір көше С. В. Раман Марг деп аталды. Бангалордың шығысындағы аудан CV Раман Нагар деп аталады. Бангалордағы ұлттық семинар кешенінің солтүстігіне қарай жүретін жол С. В. Раман жолы деп аталды. Бангалордағы Үндістан ғылым институтының ғимараты Раман ғимараты деп аталды. Бангалордың шығысындағы 80 фут көшесіндегі аурухана Сэр С. В. Раман атындағы аурухана деп аталады. Оның туған жері Тричиде де CV Раман Нагар бар. Ай кратері Раманның есімімен аталды. С. В. Раман атындағы ғаламдық университет 1997 жылы құрылды. 1998 жылы Америка химиялық қоғамы мен Ғылымды дамыту жөніндегі Үндістан қауымдастығы Раманның ашылуын Үндістанның Калькутта қаласындағы Джадавпурдағы Ғылымды дамыту жөніндегі Үндістан қауымдастығында Халықаралық тарихи химиялық маңызды орын деп мойындады. Еске алу тақтасында: «1928 жылы осы институтта Сэр К. В. Раман сұйықтыққа түскен түсті жарық сәулесінің шашыраған бөлігінің түсі басқаша болатынын анықтады. Раман бұл шашыраған жарықтың сипаты үлгінің түріне байланысты екенін көрсетті. Басқа ғалымдар осы құбылыстың талдау және зерттеу құралы ретіндегі маңыздылығын тез түсінді және оны Раман эффектісі деп атады. Бұл әдіс қазіргі заманғы компьютерлер мен лазерлердің пайда болуымен одан да құндырақ болды. Қазіргі қолданылуы минералдарды бұзбай анықтаудан бастап, өмірге қауіп төндіретін ауруларды ерте анықтауға дейін жетеді. Осы ашылуы үшін Раман 1930 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығын алды». Нагпурдағы Раман ғылыми орталығы Сэр К. В. Раманның есімімен аталды. 2018 жылы Бихардағы Д. С. В. Раман университеті құрылды. 2018 жылы Хандвадағы Д. С. В. Раман университеті құрылды.
Raman never seemed to have thought highly of the Fellowship of the Royal Society. One reason could be Raman's objection to the designation "British subjects" as one of the categories of the Fellows. Particularly after the Independence of India, the Royal Society had its own disputes on this matter. According to Subrahmanyan Chandrasekhar, The London Times had once made a list of the Fellows, in which Raman was omitted. Raman wrote to and demanded explanation from Patrick Blackett, the then President of the society. He was dejected by Blackett's response that the society had no role in the newspaper. According to Krishnan, another cause was a disapproving review Raman received on a manuscript he had submitted to the Proceedings of the Royal Society. It could have been these cumulative factors as Raman wrote in his resignation letter, and said, "I have taken this decision after careful consideration of all the circumstances of the case. I would request that my resignation be accepted and my name removed from the list of the Fellows of the Society." he was a Fellow of the Asiatic Society of Bengal (FASB), and from 1943, a Foundation Fellow of the Indian Association for the Cultivation of Science (FIAS). In 1935, he was appointed a Foundation Fellow of the National Institute of Sciences of India (FNI, now the Indian National Science Academy. The Academy, however, continues to list him as a "deceased fellow. "|group= n He was a member of the Deutsche Akademie of Munich, the Swiss Physical Society of Zürich, the Royal Philosophical Society of Glasgow, the Royal Irish Academy, the Hungarian Academy of Sciences, the Academy of Sciences of the USSR, the Optical Society of America, the Mineralogical Society of America, the Romanian Academy of Sciences, the Catgut Acoustical Society of America and the Czechoslovak Academy of Sciences. In 1924, he was elected a Fellow of the Royal Society. He was the President of the 16th session of the Indian Science Congress in 1929. He was the founder President of the Indian Academy of Sciences from 1933 until his death. In 1913, he received the Woodburn Research Medal, while still working in the Indian Finance Service. In 1930, he won the Nobel Prize in Physics "for his work on the scattering of light and for the discovery of the effect named after him." In 1957, he was awarded the Lenin Peace Prize. Postal stamps featuring Raman were issued in 1971 and 2009. A road in India's capital, New Delhi, is named C. V. Raman Marg. An area in eastern Bangalore is called CV Raman Nagar. The road running north of the national seminar complex in Bangalore is named C. V. Raman Road. A building at the Indian Institute of Science in Bangalore is named the Raman Building. A hospital in eastern Bangalore on 80 Ft. Rd. is named the Sir C. V. Raman Hospital. There is also CV Raman Nagar in Trichy, his birthplace. Raman, a lunar crater is named after C. V. Raman. C. V. Raman Global University was established in 1997. In 1998, the American Chemical Society and Indian Association for the Cultivation of Science recognised Raman's discovery as an International Historic Chemical Landmark at the Indian Association for the Cultivation of Science in Jadavpur, Calcutta, India. The inscription on the commemoration plaque reads:blockquote|At this institute, Sir C. V. Raman discovered in 1928 that when a beam of coloured light entered a liquid, a fraction of the light scattered by that liquid was of a different color. Raman showed that the nature of this scattered light was dependent on the type of sample present. Other scientists quickly understood the significance of this phenomenon as an analytical and research tool and called it the Raman Effect. This method became even more valuable with the advent of modern computers and lasers. Its current uses range from the non destructive identification of minerals to the early detection of life threatening diseases. For his discovery Raman was awarded the Nobel Prize in Physics in 1930. Raman Science Centre in Nagpur is named after Sir C. V. Raman. Dr. C. V. Raman University, Bihar was established in 2018. Dr. C. V. Raman University, Khandwa was established in 2018.