Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Сассекс қаласындағы, Англиядағы қамал. Суссекс қаласындағы қамал.
Castle in East Sussex, England
the castle in Sussex
Певенси қамалы – орта ғасырлық қамал және бұрынғы римдік саксон жағалауындағы бекініс. Ол Шығыс Сассекс аймағындағы Певенсиде орналасқан. Бұл тарихи ескерткішті «Ағылшын мұрасы» қорғап, келушілерге ашық. 290 жылға шамасында салынған бұл бекініс римдіктерде Андеритум деп белгілі болған және «Классис Андериденсис» деп аталатын флоттың базасы болған деседі. Оның салыну себептері әлі анық емес. Бұрын британдық және галл жағалауларын саксон шабуылдарынан қорғау үшін римдіктер салған қорғаныс жүйесінің бір бөлігі деп есептелген, бірақ соңғы кезде Андеритум және басқа саксон жағалауындағы бекіністерді Римнің Британияны қайта басып алуына қарсы тұру үшін билікті басып алған адам салған деген болжам бар. Римдіктердің үстемдігі аяқталғаннан кейін Андеритум уақыт өте келе қирап, 1066 жылы нормандықтар тарапынан қайта басып алынды. Олар үшін бұл маңызды стратегиялық бекініс болды. Римдік қабырғалардың ішінде тас қамал мен бекініс салынды және ол бірнеше рет қоршауға алынды. Гарнизон екі рет аштықтан қырылып берілгенімен, ешқашан жау шабуылға ұшырамады. Қамал 16 ғасырға дейін үздіксіз пайдаланылды, тек 13 ғасырдың басындағы Бірінші барондық соғыс кезінде қысқа уақытқа тоқтатылған. 16 ғасырдың соңында тасталып, 1925 жылы мемлекетке өткенге дейін құлап, өсіп кеткен қираған орынға айналды. Певенси қамалы 1940-1945 жылдары Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қайтадан қолданылды. Онда Отан қорғаушылары, британдық және канадалық әскерлері, сондай-ақ АҚШ әуе корпусының бөлімшелері орналасты. Певенсидің төңірегіндегі жазық далаларды бақылау және неміс басқындығының қатерінен қорғану үшін римдік және орта ғасырлық қабырғаларға пулеметтік бекеттер орнатылды. Соғыс аяқталғаннан кейін олар өз орнында қалды және оларды бүгінге дейін көруге болады. Певенси – Англияның оңтүстігінде салынған көптеген норман қамалдарының бірі.
Pevensey Castle is a medieval castle and former Roman Saxon Shore fort at Pevensey in the English county of East Sussex. The site is a scheduled monument in the care of English Heritage and is open to visitors. Built around 290 AD and known to the Romans as Anderitum, the fort appears to have been the base for a fleet called the Classis Anderidaensis. The reasons for its construction are unclear; long thought to have been part of a Roman defensive system to guard the British and Gallic coasts against Saxon pirates, it has more recently been suggested that Anderitum and the other Saxon Shore forts were built by a usurper in an ultimately unsuccessful attempt to prevent Rome from reimposing its control over Britain. Anderitum fell into ruin following the end of the Roman occupation but was reoccupied in 1066 by the Normans, for whom it became a key strategic bulwark. A stone keep and fortification was built within the Roman walls and faced several sieges. Although its garrison was twice starved into surrender, it was never successfully stormed. The castle was occupied more or less continuously until the 16th century, apart from a possible break in the early 13th century when it was slighted during the First Barons' War. It had been abandoned again by the late 16th century and remained a crumbling, partly overgrown ruin until it was acquired by the state in 1925. Pevensey Castle was reoccupied between 1940 and 1945, during the Second World War, when it was garrisoned by units from the Home Guard, the British and Canadian armies and the United States Army Air Corps. Machine gun posts were built into the Roman and medieval walls to control the flat land around Pevensey and guard against the threat of a German invasion. They were left in place after the war and can still be seen today. Pevensey is one of many Norman castles built around the south of England.
Орналасуы мен өлшемдері
Певенси қамалы римдіктермен құм мен сазды топырақтан жасалған, теңіз деңгейінен шамамен жоғары орналасқан жерде салынған. Рим дәуірінде бұл жер тілгіл жарым аралы болған, ол су тасқыны лагунасына және батпақтарға тірелген, онымыз күшті табиғи қорғаныс позициясына айналдырған. Қасiрдің оңтүстік қабырғасының жанында, қазір Певенси шығанағы ауылы тұрған жерде, ұзын шұғыламен қорғалған порт болған деп есептеледі. Кішкентай өзен, Певенси Хейвен, жарты аралының солтүстік жағымен ағып, бастапқыда лагунаға құйылатын, бірақ қазір көбінесе тұншықтырылған. Рим дәуірінен бері, Певенси теңізінің құрғаққа айналуы және жерді мелиорациялау жағалауды шамамен 1500 метрге ықпалдастырып, қамалды құрлыққа қаптап тастады. Қамал мен теңіз арасындағы жер қазір арналар мен канализация желісімен немесе егістік дренаждармен кептірілген жазық батпақ жер. Қазіргі Певенси ауылы көбінесе қамалдың шығысында, ежелгі жарты аралының соңында орналасқан. Касл жолы (B2191) римдік солтүстік қабырғаның айналасында иіліп, Певенсиді жақын маңдағы Вестхэм ауылымен байланыстырады. Қасiрдің ішкі бөлігін екі ауылды байланыстыратын қоғамдық жаяу жол кесіп өтеді. Бұрын Певенсидің су тасқыны лагунасының бөлігі болған, бірақ қазір Истборн мен Гастингс темір жолымен кесілген батпақ жерлер мен егістіктер орналасқан. Қамалдың ауданы шамамен құрайды. Ол солтүстік-шығыс/оңтүстік-батыс бағытындағы сопақ жоспармен орналасқан, өлшемдері 150 метрге 120 метр. Ол тек саксон жағалауындағы тоғыз бекіністің ең үлкені ғана емес, сонымен қатар оның қабырғалары мен мұнаралары сол кезеңдегі барлық римдік бекіністерінің ең үлкені болып табылады.
Pevensey Castle was constructed by the Romans on a spur of sand and clay that stands about above sea level. In Roman times this spur was a peninsula that projected into a tidal lagoon and marshes, making it a strong natural defensive position. A harbour is thought to have been situated near the south wall of the castle, sheltered by a long spit of shingle where the village of Pevensey Bay stands now. A small river, Pevensey Haven, runs along the north side of the peninsula and would originally have discharged into the lagoon, but is now largely silted up. Since Roman times, silting and land reclamation in the Pevensey Levels have pushed the coastline out by about , leaving the castle landlocked. The land between the castle and the sea is now a flat marshland drained by a network of ditches and sewers or field drains. The modern village of Pevensey is situated mostly to the east of the castle, at the end of the ancient peninsula. Castle Road (the B2191) curves around the Roman north wall and connects Pevensey to the nearby village of Westham. A public footpath crosses the interior of the castle, linking the two villages. An area of reclaimed land, formerly part of the Pevensey tidal lagoon but now marshland and fields crossed by the Eastbourne to Hastings railway line, is situated immediately to the south of the castle. The castle occupies an area of about It has an oval plan on a north east/south west alignment, measuring by Not only is it the largest of the nine Saxon Shore forts, but its walls and towers are the largest of any surviving Roman fort of the period.
Қалқа қабырғалары мен мұнаралары
Қалдықтың перде қабырғасы зор масштабта салынған, қамалдары мен ілгері шығып тұрған мұнаралары әлі де биік (ал салынған кезде одан да биік болған болуы мүмкін) және негізінде қалың. Қабырғаның солтүстік, шығыс және батыс бөліктері солтүстік қабырғаның бір құлаған бөлігінен басқа, көбінесе сақталған; теңіз немесе батпаққа тікелей қосылған оңтүстік қабырға дерлік толығымен жойылған. Оның сыртқы жағы темір тас және құмтаспен қапталған, бірақ бастапқы қаптама тастарының көп бөлігі ғасырлар бойы ұрланған; қазір көрінетін құрылым негізінен қиыршық тастар мен құмтас өзегінен тұрады, бәрі цементпен байланысқан. Қабырға бойында плиткалардың қатарластыру қабаттары көлденеңінен өтеді. Оның бастапқы келбетінің бір көрінісін солтүстік қабырғадағы, әлі де толық сақталған негіздерге дейін қазылған ауданнан көруге болады, ол екі жағынан да кішкентай тас блоктармен қалай қапталған екенін көрсетеді. Қабырғаның ішкі бетінде кем дегенде екі қабатты сатылар болған, бірақ гарнизон қалай жоғары көтерілгені туралы ешқандай мәлімет жоқ. Форттың бір бөлігі батпақтар мен сумен қоршалғандықтан, ол табиғи қорғаныс қызметін атқарды, сондықтан римдіктер тек солтүстік-шығыс және қашықтағы батыс секторларында ғана мұнаралар салып үнемдеді. Мұнаралар, әдетте, катапульттар және ауыр арбалеттер сияқты артиллериялық қаруларды орнату үшін пайдаланылған. Қазір он мұнара сақталған, бірақ оңтүстік қабырға жойылғанға дейін одан да көп болған болуы мүмкін.
The castle's curtain wall is built on a massive scale, with ramparts and projecting towers still standing up to high (and probably about high when built) and thick at the base. The north, east and west sections of the curtain wall have survived mostly intact, with the exception of one fallen segment of the north wall; the south wall, which would have adjoined sea or marsh, has almost entirely disappeared. It is faced with ironstone and sandstone, though most of the original facing stones have been robbed out over the centuries; the structure visible now consists mostly of the rubble and sandstone core, bound together with mortar. Bonding courses of tiles run horizontally through the wall. An impression of its original appearance can be gleaned from an area in the north wall which has been excavated down to the still intact foundations, revealing how it was once faced on both sides with small blocks of stone. The wall originally had a stepped appearance with at least two levels of steps on the interior face, though there is no surviving indication of how the garrison reached the top. Because the fort was partly surrounded by marshes and water, which provided natural defences, the Romans economised by only building towers on the more vulnerable north eastern and far western sectors. The towers were probably used to mount artillery weapons such as catapults and heavy crossbows. Ten towers still survive, though there may originally have been more before the loss of the south wall.
Қақпалар
Римдік бекіністің екі басты кіреберісі болды, бірі шығыс жағында, екіншісі батыста, олар мұнаралар тобымен күзетілді. Батыс қақпасы Певенсиді құрлықпен байланыстыратын көпір арқылы құрлыққа қатынауды бақылады. Көпірді екіге бөлген арық төртбұрышты қақпа ғимаратына дейін жеткізіп, оның ішінде кең арка болды, әр жағында D пішіндес мұнаралар орналасқан, олардан садақшылар арка бойымен оқ атуға мүмкіндік алды. Портчестердегі Саксон жағалауы бекінісінің басты кіреберісі, шамамен сол кезде салынған, осыған ұқсас жоспарға ие болды. Ғимараттардың көп бөлігі ағаш қаңқалы, ваттл және дабтан тұрғызылған, сондықтан олардан аз ғана із қалды деп есептеледі.
The Roman fort had two principal entrances, one on the east side and the other on the west, guarded by clusters of towers. The west gate covered the landward access via the causeway that linked Pevensey to the mainland. A ditch bisected the causeway, which led up to a rectangular gatehouse with a single arch around wide, with a D shaped tower on each end from which archers could fire along the archway. The main entrance of the Saxon Shore fort at Portchester, built around the same period, had a very similar plan. The buildings are conjectured to have been largely timber framed wattle and daub structures which have left little trace.
Ішкі қамақ
Нормандтар ескі римдік қамалдың ішкі бөлігін ішкі және сыртқы бейл деп аталатын екі бекітілген аймаққа бөлді. Қамалдың ішкі бейлі, мәнінде, қамал ішіндегі қамал болды, ол әр бұрышында мұнарасы бар қабырғалы бекіністен тұрады, шығыс жағында ескі римдік қабырғасына іргелес, және қамалмен қоршалған, ерекше дизайндағы қалқасы бар. Ішкі бейлінің қазіргі тас бекіністері негізінен 13 және 14 ғасырларға жатады. Олар Норманның ішкі бейлінің ағаш және топырақ бекіністерін алмастырды, ол римдік қамалдың ішкі бөлігінің әлдеқайда үлкен аумағын алып жатқан еді. Норман бейлінің орлары мен топырақ қорғанының іздері бүгінге дейін көрінеді. Ішкі бейлі қамалдың ең маңызды тұрғын ғимараттарын қорғады, ал сыртқы бейлі Певенси елордасының астық қоймасы сияқты маңыздылығы төмен ғимараттар үшін пайдаланылды. Ішкі бейлінің бұлақпен толықтырылатын орфозы, алғаш қазылғанда, әрине, кең болған. 13-ғасырдың ортасында салынған қабырға, ішкі және сыртқы бейліні бөлетін, бүгінге дейін көбінесе сақталған. Ішкі және сыртқы бейліні шамамен ұзын ағаш көпір байланыстырды, бірақ оны ұстаудың қымбаттығы 1405 жылы оны тас жолмен және көпір шұңқырымен алмастыруға әкелді, оны бүгін де көруге болады. Ішкі бейліге басты кіреберіс 13-ғасырдың басындағы қақпа ғимараты арқылы болды, ол кіреберіс көпірінің соңында орналасқан, екі D пішіндес мұнарасымен және күмбезделген өткелмен. Мұнаралар үш деңгейлі, әр деңгейде жебе саңылауларымен және төменгі жертөлелермен салынған, олар сақталған. Жертөлелердің біріне спиральді баспалдақпен түсуге болады, ал екіншісіне тек мұнара еденіндегі тесік арқылы кіруге болады, ол түрме камерасы немесе oubliette ретінде пайдаланылған болуы мүмкін. Қақпа мұнаралары ашық артқы жағымен салынған, олар ағаш қабырғамен жабылған. Ішкі бейлінің қабырғасында шығыс, солтүстік және оңтүстік жағында тағы үш мұнара тұр. 13-ғасырдың ортасында салынған, әрқайсысы үш қабаттан тұрады, әр қабатқа жеке кіреберіс арқылы кіруге болады. Жарық үшін жебе саңылаулары жасалған, және әр мұнараның жоғарғы бөлмесі, жалғыз пеші бар, жатақ ретінде пайдаланылған болуы мүмкін. Сонымен қатар, дәретхана да орнатылған. Тек солтүстік мұнараның аяқталғаны белгілі, бірақ оның күмбезді жертөлесі 1317 жылы мұнараның шатыры мен едендері құлаған кезде көп бөлігі қирады. Оңтүстік және шығыс мұнаралары аяқталған-аяқталмағаны белгісіз. 1317 жылы жазылған бағалауда мұнаралар сабанмен қапталған, кастелляциясы және қорғасын төбесі жоқ екені көрсетілген, бірақ бағалауда көрсетілген жұмыстар орындалған-орындалмағаны белгісіз. 1940 жылы мұнаралардың ішкі жақтары айтарлықтай өзгертілді. Ішкі бейлідің ішкі бөлігі енді кең, шөпті аймақ, шығыс жиегіндегі қалқаның тұқымы басым, ол тек бірінші қабатқа дейін сақталған. Бұзылған үйінділердің үлкендігіне қарамастан, олар бастапқы құрылыстың көп бөлігін сақтап қалмаған, тек оның бірегей жоспарын ғана сақтайды. Ол шамамен өлшемдері бар төртбұрышты блоктан тұрады. Нормандық көптеген қалқалар сияқты, кіреберіс бірінші қабатта орналасқан, жер қабатында ешқандай ашылу жоқ, және ол сазбен толтырылған қатты тас массасы ретінде салынған сияқты. Бірінші қабаттан жоғары барлық нәрсенің толық жойылуы қалқаның бастапқы биіктігі белгісіз екенін білдіреді, бірақ ол шамамен биіктігі 6 метрдей болған болуы мүмкін. Қалқаның ерекше дизайны римдік сәулеттің әсерінен туындаған болуы мүмкін. Қалқа 14-ғасырдың бірінші жартысында кем дегенде екі рет қайта құрылды, мүмкін, бұрынғы қоршауларда келтірілген зақымдардың нәтижесінде. Қайта жобалаудың бірі - іргелес төртбұрышты мұнараны салу болды, оны кейбір адамдар катапультаны орнату үшін пайдаланған болуы мүмкін деп болжайды, катапульттік оқ-дәрі ретінде пайдаланылатын үлкен тас доптар бүгін ішкі бейліде көрінеді. Ғимарат қайта-қайта жөндеуге қарамастан, 14-ғасырдың көп бөлігінде қираған деп жазылған және 16-ғасырда толығымен қирады. Ол ғасырлар бойы жүйелі түрде тас ұрлауға ұшырады, 1591 жылы барлық жақсы тастар "жұмжырланып, әкетілді" және бір отбасы қалқаның қабырғаларынан 677 арбаға жүктелген тас алып кетті. 18-ғасырдың аяғындағы гравюра ғимараттың құлап жатқан күйін көрсетеді, және ол 1880-жылдарға дейін толығымен құлап кетті. Қираған жерлер негізінен орта ғасырдың соңында немесе ерте заманауи кезеңде жиналған үлкен топырақ пен балшық үйіндісі астында көмілген, ол 1920-жылдарға дейін алынып тасталмаған. Ішкі бейліде кішкентай шіркеудің тас іргетастары да көрінеді. Шіркеу алғаш рет 13-ғасырда құжатталған және 1302 жылы қайта салынған, бұл ескі тас іргетастарда немесе сыртқы бейліде жаңа орында салынған. Қамалдың сумен жабдықталуы шіркеудің жанында орналасқан құдықпен қамтамасыз етілді. Ол толығымен қазылмаған, бірақ зерттеулер оның шамамен 50 фут (15 метр) тереңдікке дейін таспен, ал одан әрі ағашпен қапталған екенін көрсетті.
The Normans divided the interior of the old Roman fort into two fortified enclosures, referred to as the inner and outer baileys. The inner bailey of the castle was, in effect, a castle within a castle, consisting of a walled fortification with a tower at each corner, surrounded by a moat and with a keep of unusual design at its eastern extremity, adjoining the old Roman curtain wall. The present stone fortifications of the inner bailey date mainly from the 13th and 14th centuries. They replaced the original wood and earth fortifications of the Norman inner bailey, which occupied a much larger area of the Roman fort's interior. Traces of the Norman bailey's ditch and earthen rampart, which stretched right across the interior of the fort, can still be seen today. The inner bailey protected the castle's most important domestic buildings, while the outer bailey was used for buildings of lesser importance such as a granary for the manor of Pevensey. The inner bailey's moat—which is fed by a spring—was probably over wide when first dug. The moat protected a mid 13th century curtain wall, which is still largely intact, that divides the inner and outer baileys. A wooden bridge around long linked the inner and outer baileys, though the cost of maintaining it prompted its replacement in 1405 with a stone causeway and drawbridge pit that can still be seen today. The principal entrance to the inner bailey was through the early 13th century gatehouse at the end of the entrance bridge, which had two D shaped towers flanking a vaulted entrance passage. The towers were built on three levels with arrow slits in each level and basements below, which have survived intact. One of the basements can be reached via a spiral staircase; the other can only be accessed through a hole in the tower's floor and may have been used as a prison cell or oubliette. The gatehouse towers were built with open backs, which were probably closed by a wooden wall. Three other towers still stand on the east, north and south sides of the inner bailey's curtain wall. Built in the mid 13th century, they each had three floors which were accessed through separate entrances on each level. Lighting was provided by arrow slits, and the upper room in each tower, which was the only one to have a fireplace, was probably used as a lodging area. A latrine was also provided. Only the north tower is known to have been completed; however, its vaulted basement was mostly destroyed around 1317 when the roof and floors of the tower collapsed into it. It is not clear whether the south and east towers were ever completed. An estimate written in 1317 reveals that the towers were thatched, lacking castellations and a proper lead roof, but it is not known whether the work itemised in the estimate was ever carried out. The interiors of the towers were substantially modified in 1940. The interior of the inner bailey is now a broad, grassy area dominated by the stump of the keep at its eastern edge, which survives only up to its first floor. Despite the massive nature of the ruins, they preserve little of the original design apart from its unique ground plan. It consisted of a rectangular block measuring about by internally Like most Norman keeps, the entrance was situated on the first floor; the ground floor lacks any openings and it appears to have been constructed as a solid mass of masonry filled with clay. The near total destruction of everything above the first floor means that the keep's original height is unknown, but it may have stood to a height of about or so. The unusual design of the keep may have been influenced by Roman architecture. The keep underwent at least two redesigns in the first half of the 14th century, possibly prompted by damage inflicted in earlier sieges. One of the redesigns involved constructing an adjoining square tower which some have suggested could have been used to mount a catapult; large stone balls, used as catapult ammunition, can still be seen in the inner bailey today. The building was recorded to be dilapidated for much of the 14th century despite repeated repairs, and had fallen into ruin by the 16th century. It was subjected to systematic stone robbing for centuries; as early as 1591, it was recorded that all the best stones had been "imbeselled and carried away" and that one family had removed no fewer than 677 cartloads of ashlar facing stone from the keep's walls. A late 18th century engraving shows the remains of the building in a state of collapse and it had completely collapsed by the 1880s. The ruins were largely buried under a great heap of earth and clay that had been deposited sometime in the late medieval or early modern periods, which was not removed until the 1920s. The stone foundations of a small chapel are also visible in the inner bailey. The chapel was first documented in the 13th century and was rebuilt in 1302, either on the existing stone foundations or in the outer bailey in a new location. The castle's water supply was provided by a well situated beside the chapel. It has never been fully dug out, but investigations have revealed that it is lined with stone to a depth of around 50 feet (15 m) and with wood beyond that.
Римдік бекініс
Певенси қамалы Саксон жағалауының (лат. Litus Saxonicum) британдық жағындағы тоғыз Рим бекінісінің бірі ретінде салынған. Бекініс Notitia Dignitatum тізімінде Anderitum деп аталады, бұл тізімде "үлкен өткел" деген мағынаны білдіреді және 5-ші ғасырдағы римдік "дәрежелердің" (яғни мемлекеттік лауазымдардың) тізімі болып табылады. (Андерида немесе Андерита деген басқаша жазылу нұсқасы да ұсынылған, бірақ ол қолдау таппады.) Бекініс бұрын 4-ші ғасырдың ортасында салынған деп есептелген, бірақ 1994 жылы жүргізілген қазба жұмыстары кезінде Рим қабырғаларын тұрақтандырған ағаш қазықтарының мерзіміне сүйене отырып, шамамен 290 жылға дейін салынғаны анықталды. Осы кезеңде Рим Британиясының жағалау қорғанысын күшейту бағдарламасы аясында басқа Саксон жағалауындағы бекіністер де салынған немесе қайта жаңартылған. Саксон жағалауындағы бекіністердің салынуы Саксон және Ют шабуылдарымен байланыстырылған (қазіргі Солтүстік Германия және Даниядан келген), олар Солтүстік теңіз және Ла-Манш аймандарындағы елді мекендерге шабуыл жасаған. Басқа түсіндірме бойынша, Anderitum Рим Британиясын Римнен қорғау үшін салынған. 286 жылы Classis Britannica (Ла-Манш каналында орналасқан римдік флот) басқарған римдік генерал Карузий Римге қарсы көтеріліп, өзін Британия мен Солтүстік Галлияның императоры деп жариялады. 293 жылы оны қазынашысы Аллект өлтірді, ал ол 296 жылы Рим императоры Констанций Хлор Британияға шабуыл жасаған кезде қаза тапты, мақсаты – тақтан тайдырушыны құлату. Anderitum Хэмпширден Норфолкке дейін созылған және аралық қарауыл мұнараларымен байланысты болған Саксон жағалауындағы бекіністердің маңызды буыны болған сияқты. Notitia Dignitatum мұнда орналасқан деп есептелген Classis Anderidaensis флоты туралы айтады. Ол, әдетте, Каналдың екінші жағындағы теңіз күштерімен үйлесімде жұмыс істеп, Канал арқылы өтетін қарақшы кемелерін тоқтатуға тырысқан болар. Басқа Саксон жағалауындағы бекіністер сияқты, Anderitumның стратегиялық порттағы орны римдіктерге жағалауға бақылау орнатуға және жаугершілердің ішкі аймаққа енуіне жол бермеуге мүмкіндік берген. Ол Рим дәуірінің соңында, әдетте бекініспен бірге салынған жолмен байланысты болған. Құрылысқа қажетті материалдың көлемі өте зор болды, шамамен тас пен шылымға тең. Бұл материалды қалай тасымалдағаны белгісіз, бірақ мұндай көлемдегі материалды тасымалдау үшін 600 қайық жүк немесе 49 000 арба жүк қажет болды, оны карьерлерден Певенсиге жеткізу үшін 1500-2000 өгіз тартқан 250 арба қажет болды. Құрлықпен тасымалдаудың ауқымын ескере отырып, шикізат теңіз арқылы тасымалдануы мүмкін, бірақ бұл да үлкен операция болды; 280 күндік маусымда үздіксіз жабдықтау үшін 18 кеме қажет деп есептелген. Қабырға бірден салынбаған, сегменттер бойынша салынған, оны тас қалаудағы тік үзілістерден көруге болады, олар бөлімдердің қосылған жерін көрсетеді. Қабырға 5 метр тереңдікте қазылған үйінділер мен ағаштан жасалған күрделі негіздерге салынған. Онда қайың қазықтары орнатылып, олар тас және шылыммен тығыздалған, содан кейін тас және шылыммен бірге емен ағашынан жасалған көлденең құрылым орнатылды. Негіз соңында қабырғалар салынғаннан бұрын цементпен жабылды. Кейбір ағаштар сақталған, археологтарға дендрохронология арқылы бекіністің мерзімін анықтауға мүмкіндік берді. Басқа да мерзімдерді анықтауға қатысты дәлелдер 1970 жылдары күмәнді деп танылды. 1906-08 жылдар аралығындағы қазба жұмыстары кезінде HON AUG ANDRIA мөрі басылған сынық плиткалар табылды, олар Певенси қамалының құрылысын 5-ші ғасырдың басында император Гонорийдің билігіне жатқызуға әкелді. Алайда, термолюминесценциялық талдау плиткалар қазба кезінде жасалғанын көрсетті. Пилтдаун адамының алаяқтығы үшін кінәлі деп есептелетін Чарльз Доусон бұл жалған плиткалардың авторы болуы мүмкін деп күдіктенуде.
Pevensey Castle was established as one of the nine Late Roman forts on the British side of the Saxon Shore (Latin: Litus Saxonicum). The fort is named as Anderitum, apparently meaning "great ford", in the Notitia Dignitatum, a list of Roman "dignities" (i. e. public offices) as of the 5th century. (An alternative spelling of Anderida or Anderita has also been proposed, but is disfavoured.) The fort was long thought to have been built in the mid 4th century but it has been dated to around 290, based on the dating of wooden piles which were found underpinning the Roman walls in an excavation carried out in 1994. Other Saxon Shore forts were built or reconstructed around this time as part of a systematic programme of improvements to the coastal defences of Roman Britain. The construction of the Saxon Shore forts has been linked to the raids that Saxon and Jute pirates (from what is now northern Germany and mainland Denmark) were mounting against communities along the North Sea and English Channel. An alternative explanation is that Anderitum was built to defend Roman Britain from Rome itself. Carausius, a Roman general who commanded the Classis Britannica (the Roman fleet based in the English Channel), revolted against Rome in 286 and declared himself emperor of Britain and northern Gaul. He was assassinated in 293 by his treasurer, Allectus, who was himself killed in 296 when the Roman emperor Constantius Chlorus invaded Britain to overthrow the usurper. Anderitum appears to have been a particularly important link in the Saxon Shore forts, which extended from Hampshire to Norfolk and may have been connected by intermediate watchtowers. The Notitia Dignitatum mentions a fleet that was presumably based there, the Classis Anderidaensis. It would probably have acted in coordination with naval units based on the other side of the Channel to intercept pirate ships passing through the Channel. Like the other Saxon Shore forts, Anderitum's position at a strategic harbour would have enabled the Romans to control access to the shoreline and prevent invaders from penetrating inland. It was linked by a road built in the late Roman period, probably at the same time as the fort. The amount of construction material required was very large, equating to about of stone and mortar. It is not known how it was transported to the site, but that volume of material would have needed some 600 boat loads or 49,000 wagon loads, requiring 250 wagons pulled by 1,500–2,000 oxen to move it from the quarries to Pevensey. Given the scale of the requirements for land transportation, it seems more likely that the raw materials were instead moved by sea, though even this would have been a significant operation; it has been estimated that 18 vessels would have been needed for a continuous supply operation carried out over a season of 280 days. The curtain wall was not all built at once but was constructed in segments, as can be seen from vertical breaks in the stonework which mark where sections met. The wall is built on top of complex foundations constructed from rubble and timber set into a ditch 15 feet (5 m) deep. Oak piles were driven into the trench and packed with flint and clay, above which a horizontal framework of oak beams was set with more flint and clay. The foundation was finally covered over with cement before the walls were built on top. Some of the timbers have survived, allowing archaeologists to date the fort through dendochronology. Other dating evidence was discredited in the 1970s. An excavation in 1906–08 found shattered tiles stamped HON AUG ANDRIA, which were used to attribute Pevensey Castle's construction to the reign of the early 5th century emperor Honorius. However, the use of thermoluminescence dating revealed that the tiles had been made around the time of the excavation. It is suspected that Charles Dawson, who has been blamed for the Piltdown Man hoax, was the author of the forged tiles.
Гаррисон
Anderitum Notitia Dignitatum-да praepositus numeri Abulcorum пехоталық бөлімінің немесе limitanei немесе шекара күштерінің numerus негізі ретінде тіркелген. Сондай-ақ, ол Рим армиясының Галлиядағы және Лутецияда (қазіргі Париж) орналасқан Викус Юлиуспен байланысты, форттың атын алып жүрген әскер және теңіз күштері туралы да айтады. Бұл "Нотиция" жазылған кезде бастапқы гарнизон Галлияға көшіріліп, оның орнына numerus Abulcorum келгенін көрсетеді. Олар римдік префекттің басшылығымен құрылған одақтас шабытты тайпалардан шақырылған әскерлер немесе тіпті өздерінің жетекшісі бар жауынгерлер тобы болуы мүмкін. Ұқсас numerus-тар Notitia Dignitata-да басқа Саксон жағалауындағы бекіністерде де орналасқандығы туралы жазылған.
Anderitum is recorded in the Notitia Dignitatum as the base of the praepositus numeri Abulcorum—an infantry unit or numerus of the limitanei or border forces. It also mentions army and naval units bearing the fort's name in connection with the Vicus Julius, in the Roman army in Gaul and stationed at Lutetia (modern Paris). This suggests that by the time the Notitia was written, the original garrison had been moved to Gaul and replaced with the numerus Abulcorum. They may have been foederati, troops raised from allied barbarian tribes and put under the command of a Roman prefect, or perhaps even a single band of warriors with their own leader. Similar numeri were recorded in the Notitia Dignitata as being stationed in other Saxon Shore forts.
Тастанды және Римнен кейінгі қолданылуы
Көптеген басқа римдік бекіністерден айырмашылығы, Певенси қамалының қабырғаларынан тыс азаматтық елді мекен немесе викус құрылмаған сияқты; бұл, мүмкін, бекініс қосымша құрылыс үшін шектеулі орын бар түбектің соңында орналасқандықтан болды. 410 жылы рим әскері Британиядан шығып кеткенде, бейбіт тұрғындар тасталған бекініске көшіп келген сияқты, мүмкін саксон шабуылшыларынан қорғану үшін, және оның аты саксон кезеңіне дейін қолданылып келді. Англо-саксон жылнамасына сәйкес, 477 жылы саксон шабуылы жергілікті халықты Андреадслиг орманына (басқа мәліметтерге сүйенсек, Лимпне өзенінің сағасынан Хэмпширге дейін созылған) қашқындыққа мәжбүр етті. 491 жылы жылнамада саксон Аелла мен Цисса "Андредадскеастерді қоршап алып, барлық тұрғындарын өлтірді; онда бірде-бір британдық қалған жоқ" делінген. Бұл оқиғаның 471 жылы болғаны есептеледі, жылнамада көрсетілген уақыт емес (Гилдастың қатесінен туындаған). Қазіргі Певенси ауылы толығымен қабырғалардың сыртында орналасса, 11 ғасырдағы ауыл римдік қабырғалардың ішінде орналасқан сияқты. 1066 жылғы нормандық жаулау кезінде мұнда 52 бургесс тұрғын болды, қабырғалардың сыртында порт пен тұз өндіріс орны болды. Қамалдағы азаматтық елді мекен жаулаудан кейін де біраз уақыт сақталған, өйткені 1250 жылғы рұқсатта римдік бекініс "қаланың сыртқы қабырғасы" деп аталған.
Unlike at many other Roman forts, no civilian settlement or vicus appears to have been established outside the walls of Pevensey Castle; this was probably because the fort was at the end of a peninsula with limited room for additional construction. When the Roman army retreated from Britain in 410, civilians appear to have moved into the abandoned fort, perhaps for protection against Saxon raiders, and its name continued to be used well into the Saxon period. According to the Anglo Saxon Chronicle, in 477 a Saxon raid drove local people into the forest of Andreadsleag (which from another reference seems to have stretched over from the mouth of the River Lympne to Hampshire). In 491, the Chronicle records that the Saxons Aelle and Cissa "besieged Andredadsceaster and slew all the inhabitants; there was not even one Briton left there." which is now thought to have happened around 471 rather than the date recorded by the Chronicle (due to a dating error by Gildas, on whose work the Chronicle draws). Whereas the modern village of Pevensey is situated entirely outside the walls, the 11th century village appears to have been situated within the Roman walls. At the time of the Norman Conquest in 1066 it had a population of 52 burgesses with a harbour and saltworks outside the walls. A civilian settlement within the castle walls evidently persisted for some considerable time after the Conquest, as a licence of 1250 refers to the Roman fortress as the "outer wall of the town".
Норман дәуірі және одан кейінгі кезең
Андеритум Нормандар Англияны жаулап алған кезде қираған, бірақ ол әлі де өте стратегиялық жағдайда, Англия арнасының ең тар нүктелерінің біріне жақын, табиғи бекініс орны болды. Сол кезде бұл жер Певенси деп аталды, яғни «Пефеннің өзені» (англосаксондық есім Пефен және «өзен» деген мағына беретін eã сөзінің қосындысы, қазір көбінесе Певенси шығанағына сілтеме жасайды). 1066 жылдың 28 қыркүйегінде Вильгельм Жеңімпаз Англияға шабуыл жасап, Певенси шығанағына қонғанда, оның әскері түнде ескі римдік қамалдың ішіндегі уақытша бекіністе жасырды. Нормандар қамал мен құрлықты байланыстыратын жолға ор қазып, римдік қабырғаларды күшейту үшін жөндеу жұмыстарын жүргізді. Әскер келесі күні Гастингс шайқасына бет алды. Байеу гобеленінде Вильгельмнің әскері «Хестенгакеастра» деп аталатын саксон жер атын латыншалап, қамал салған көрінеді. «-честр» жұрнағы бар жер аттары көбінесе римдік қамалдармен байланысты болған (Манчестер, Ланкастер, Донкастер т.б. салыстырыңыз), ал Гастингстің қазіргі орнында римдік қамал болмағандықтан, бұл атау шын мәнінде Андеритумды білдіреді деген болжам бар. Осылай болса, гобелендегі сурет римдік қамал қабырғаларының ішіндегі уақытша нормандық қамалдың салынуын көрсетуі мүмкін. Вильгельмнің Певенсині қорғаныс орны ретінде таңдауының себебі әскери қажеттіліктер ғана емес болуы мүмкін. Бұл сонымен қатар саяси мағынаға ие, нормандардың римдіктермен тең дәрежеде екенін көрсетеді. Ол Англияның басқа жерлерінде де осындай үлгіні қолданды, Лондон мұнарасын әлі де сақталған римдік қала қабырғасының қасында салды және Клавдий храмының қираған жеріне Колчестер қамалын тұрғызды. Вильгельмнің Гастингстегі жеңісінен кейін Суссекс графтығы жаңа үкімет үшін маңызды әскери құндылық ретінде қарастырылды. Бұл шекаралық аймақ және Англия мен Нормандия арасындағы маңызды байланыс болды. Графтықтағы қолданыстағы жер иелену тәртібі жойылды және оның орнына бес бөлімше немесе рапс құрылды, олардың әрқайсысы Вильгельмнің ең маңызды серіктерінің біріне берілді. Әр рапс үлкен қамалмен байланысты болды, Певенси солардың бірі болды. 1067 жылы Вильгельм Англиядан Певенси арқылы Нормандияға кетті. Ол сонымен қатар бұл жерді өз нормандық серіктеріне жер бөлу үшін пайдаланған көрінеді, Певенси қамалы мен оны қоршаған Пенвенси рапсы оның жартылай бауыры Робертке, Мортен графына сыйлық ретінде берілді. Роберт сонымен қатар римдік қабырғалардың сыртында шағын қалашық құрды, ол 1086 жылы «Domesday Book» жинағына енгізілген кезде 110 тұрғын мен монетаханасы болған деп жазылған. Бұл қазіргі Певенси ауылының бастапқы орны болуы мүмкін, бірақ Роберттің қалашығы батыстағы Вестхэм ауылының негізі болған болуы да мүмкін, оның жоспары басқа нормандық жаңа қалалардың құрылысына ұқсас. Нормандық қамалдың қорғанысы алғаш рет 1088 жылғы көтерілісте сынақтан өтті, ол кезде Норман барондары Нормандия герцогы Роберт Куртозбен одақтасып, жаңа король Вильгельм Руфусқа қарсы көтерілді. Барондарға Жеңімпаз Вильгельмнің жартылай бауырлары Роберт Мортен және епископ Одо Байо да қолдау көрсетті. Олар Певенси қамалын Вильгельм Руфустың жеке басқаруымен келген әскерге қарсы қорғады. Қамалдың қорғанысы құрлықтан және теңізден шабуылдарға төтеп беруге жеткілікті күшті болғанымен, оның қорғаушылары алты аптадан кейін азық-түліктері бітіп қалғандықтан бас беруге мәжбүр болды. Генрих Певенси қамалын Гилберт I де Лайлға қайта берді, бірақ оны өз мақсаттары үшін пайдалануды жалғастырды, мысалы 1101 жылы ол Нормандия герцогы Роберттің шабуылдау қаупін болдырмау үшін Певенсиде жазды өткізді. Певенсиді король Стефеннің тұсында тағы да патшалық иеліктен айырды, Гилберттің отбасы да қалған мүлкін жоғалтты. Кейіннен бұл титул 1141 жылы Стефеннің туысы және бәсекелесі, император Матильдаға адалдығын ауыстырған Пемброктың 1-ші графы Гилберт де Клэрге қайта берілді. Гилберт келесі жылы Стефенге деген адалдығын өзгерткенмен, 1147 жылы Гилберттің ағасы, 4-ші Честер графы Ранулф де Гернонның көтерілісінен кейін король оны барымтаға алды. Гилберттің босатылуына Клэрлер отбасының қамалдарын тапсыруға уәде беру себеп болды, бірақ ол босатылғаннан кейін, ол да бүлік шығарды. Осыған жауап ретінде Стефен Певенси қамалының екінші қоршауын құрлық пен теңіз блокадасымен бастады. Қамал тікелей шабуылға қарсы екенін тағы да дәлелдеді, бірақ гарнизон ақырында аштықтан қаза тапты.
Anderitum had fallen into ruin by the time of the Norman Conquest of England but it still remained a formidable fortification in a very strategic location, offering a natural anchorage near one of the narrowest points of the English Channel. By this time the locality was known as Pevensey, meaning "River of [a man named] Pefen" (deriving from the Anglo Saxon personal name Pefen plus eã, "river", presumably a reference to the now largely silted up Pevensey Haven). When William the Conqueror launched his invasion of England by landing at Pevensey Bay on 28 September 1066, his army sheltered for the night in a temporary fortification situated within the old Roman fort. The Normans dug a ditch across the causeway linking the fort with the mainland and made repairs to the Roman walls to strengthen them. The army left for Hastings the following day, en route to the Battle of Hastings. The Bayeux Tapestry depicts William's army constructing a castle at "Hestengaceastra", a Latinised rendition of the Saxon placename Haestingaceaster. As placenames with the suffix—ceastre were almost always associated with Roman forts (compare Manchester, Lancaster, Doncaster etc.) and no Roman fort is known to have existed at the modern site of Hastings, it has been suggested that the name actually refers to Anderitum—in which case the depiction in the Tapestry may show the construction of the temporary Norman castle within the Roman fortress walls. William's choice of Pevensey as a defensive location may not have been entirely due to practical military reasons. It also had political connotations, implying that the Normans were on a level with the Romans. He followed a similar pattern elsewhere in England, building the Tower of London alongside the still extant Roman city wall and constructing Colchester Castle on top of the ruins of the Temple of Claudius. Following William's victory at Hastings, the county of Sussex came to be seen by the new regime as being of essential military value. It was both a frontier zone and an essential link between England and Normandy. The existing tenurial arrangements in the county were swept away and replaced by five subdivisions, or rapes, each of which was given to one of William's most important followers. Each rape was associated with a major castle, Pevensey being one of them. In 1067 William left England for Normandy via Pevensey. He also appears to have used the site to distribute lands to his Norman followers, with Pevensey Castle and the surrounding Rape of Penvensey being gifted to his half brother Robert, Count of Mortain. Robert also founded a small borough outside the Roman walls which was recorded as having 110 burgesses and a mint by the time the Domesday Book was compiled in 1086. This may have been the original site of the modern village of Pevensey, but it is equally possible that Robert's borough may have been the foundation site of the village of Westham to the west of the castle, whose layout has many similarities to that of other Norman new towns. The Norman castle's defences were put to the test for the first time in the Rebellion of 1088, when Norman barons allied with Robert Curthose, Duke of Normandy rebelled against the new king William Rufus. The barons, who were also supported by William the Conqueror's half brothers Robert of Mortain and Bishop Odo of Bayeux, defended Pevensey Castle against an army led personally by William Rufus. Although the castle's defences were strong enough to resist assaults from land and sea, its defenders were forced to surrender when they ran out of food after six weeks. Henry re granted Pevensey Castle to Gilbert I de l'Aigle but continued to use it for his own purposes, as happened in 1101 when he spent the summer at Pevensey to deter a threatened invasion by Duke Robert of Normandy. Pevensey was confiscated again by the Crown under King Stephen, with Gilbert's family also losing the rest of their possessions. It was subsequently re granted to Gilbert de Clare, 1st Earl of Pembroke, who switched his allegiance to Stephen's cousin and rival, the Empress Matilda, in 1141. Although Gilbert changed his loyalty back to Stephen the following year, he was taken hostage by the king in 1147 after a revolt by Gilbert's uncle, Ranulf de Gernon, 4th Earl of Chester. A promise to surrender the Clare family's castles secured Gilbert's release but as soon as he was freed, he too rebelled. In response, Stephen undertook the second siege of Pevensey Castle with a land and sea blockade. The castle once again proved impervious to direct assault but the garrison was eventually starved out.
Кейінгі ортағасырлық қолданыс
Гилберттің сенімсіздігі патшаның қаланы қайтадан басып алуына және оны жөндеу мен күтіп ұстау жұмысын өз мойнына алуына себеп болды. Бұл шығындар әлі де сақталған қазыналық есептерінде тіркелді, олар орта ғасырдың соңында қамалдың дамуы туралы маңызды мәліметтер береді. 1180 жылдары қорғаныс жүйесі тас қабырғалардан (ескі римдік құрылым) және нормандық өзгерістерден, сондай-ақ топырақ жұмыстары мен ағаш қоршаулардан тұрған сияқты. Певенси қамалы 1190 жылдары алғашқы маңызды жаңа тас ғимараттарға ие болған көрінеді. Олардың салынуы Ричард I патшалық тұсында қамалға жасалған маңызды төлемдермен көрсетілуі мүмкін. Қалқа мен қақпа үйі Ричард тұсында салынған болуы мүмкін, бірақ 1130 жылдан бері "Певенси мұнарасы" деп аталатын деректер бұл жерде бұрын тас ғимарат болғанын немесе қалқа одан бұрын салынғанын көрсетеді. Ол қай уақытта салынған болса да, 1216 жылға дейін қиратылған болуы мүмкін, осы кезде Ричардтың ізбасары Джон Францияның принці Луи бастаған шапқыншылықты тойтарды. Бірінші барондық соғыс кезіндегі француз шапқыншылығы Джонды Певенси қамалын қиратуға мәжбүр етті, өйткені оның гарнизонына жеткілікті салдаты болмады және оны француздықтардың қолына түсіргісі келмеді. Бұл, әдетте, қазіргі тас қабырғалар мен мұнаралармен ағаш қоршауларды алмастыруды білдірді. Қамал он жылдан кейін, екінші барондық соғыс кезінде Генридің Льюс шайқасында жеңілгеннен кейін бүлікші барон Симон де Монфорттан ұзақ қоршауға алынды. Корольшіл әскердің жеңілген бөліктері де Монфорттың әскерлерінен қашып Певенсиге келді, бірақ гарнизон берілу туралы ұсыныстан бас тартты және бір жылдан астам қоршауға төтеп берді. Олардың қарсыластары қамалға жабдықтау жеткізілмейтіндей етіп, арық қазуға қарамастан, оған жабдықтау жеткізе алмады; гарнизоны 1264 жылдың желтоқсанында айналасындағы ауылдарға шабуыл жасап, теңіз арқылы жаңа сарбаздар мен қару-жарақтар алуға тырысты. Қымбат әрі тиімсіз қоршау 1265 жылдың шілдесінде тоқтатылды. Біз қамалдың қорғаушыларының бірінің есімін Туриндегі Archivio di Stato di Torino архивінен білеміз, ол Нантелме де Чолай, Пётр Савойдың Фаучиньи мырзасы, қазіргі Женева маңындағы Шуле деген жерден. Чолайдың одақтастары болғанын білеміз, өйткені деректе оның "sociorum" деп те аталатын одақтастары туралы айтылады. Қоршау қамалға елеулі зақым келтірді, оңтүстік жағындағы римдік қабырға құлады. Певенси мен Уэстхэмдегі шіркеулер де зақымдалды, шабуылшылар оларды уақытша қамалдар мен артиллериялық платформалар ретінде пайдаланған болуы мүмкін. Питер 1265 жылдың тамызындағы Эвешем шайқасында Монфорттың жеңілісінен және өлімінен кейін Певенси қамалын бақылауда ұстады. Питердің өлімінен кейін ол корольдік мүлікке айналды, Генрих III-нің әйелі Прованстың Элеонорасы қаланы сатып алды. Осы кезде Певенси шығанағының лайлануы гарнизонның теңіз арқылы жабдықталу мүмкіндігіне әсер еткені анық болды. 1288 жылғы есептерде теңіз арқылы кірудің қиындығы артқанын және жүк түсіруде проблемалар туғанын көрсетеді. Алайда, ол француз шабуылдарына қарсы оңтүстік жағалауды қорғауда маңызды рөл атқара берді және 14 ғасырдың көп бөлігінде жиырмадан отыз адамнан тұратын гарнизонмен қамтылды. Бұл топқа әдетте қарулы он адам, жиырма садақшы және күзетші кіретін. Ланкастер герцогы Джон Гонт 1377 жылы қаланы иеленгеннен кейін бес жыл бұрын оны гарнизонмен қамтамасыз етуден бас тартты, француз шабуылы оны жойса, оны қайта тұрғызуға жеткілікті бай екенін мәлімдеді. Оның әрекеттері 1381 жылғы шаруалар көтерілісі кезінде көпшіліктің наразылығын тудырды, онда халық қамалға шабуыл жасап, сот жазбаларын өртеп, үй басқарушыны қорлады. XIV ғасырда қамал бірнеше рет жөндеуден өтті, бірақ нашар күтім мен жемқорлық оның құрылымының тез нашарлауына себеп болды. Ішкі қамалды басты ғимараттар 1301 жылы толығымен қайта салынды, бірақ бес жылдан кейін қираған күйде болды. Қамалдың констеблі Роджер де Леваланде оны құрлықпен байланыстыратын ағаш көпірді бұзып, сату арқылы заңсыз түрде қорды тартып алды деп айыпталды. Кейбір "бақылаушылар" бос тұрған қораның ағаштарын өртеп жіберді деп айыпталды. Нәтижесінде келген зақым мен қабырғалардың жалғасқан құрылымдық нашарлауын жөндеуге 1000 фунт стерлингтен астам қаражат қажет болды деп есептелді. 1325 жылға қарай, қалқаның бір бөлігі қиратылып, қайта салынды. Болингброкке жіберілген хатта Пелхэм былай жазды:
Gilbert's disloyalty led to the Crown seizing the castle again and taking on the burden of repairing and maintaining it. The expenditure was recorded in still surviving Treasury accounts which provide a valuable insight into the development of the castle during the later medieval period. In the 1180s the defences appear to have been a combination of stone walls (the old Roman structure) with Norman modifications, plus earthworks and timber palisades. Pevensey Castle appears to have acquired its first major new stone buildings in the 1190s. Their construction may be indicated by a series of substantial payments for works at the castle during the reign of Richard I. The keep and gatehouse may have been constructed under Richard, though mentions from 1130 of "the Tower of Pevensey" suggest that there may have been an earlier stone building on the site, or that the keep was constructed at this earlier date. Whenever it was built, it was probably destroyed by about 1216 when Richard's successor John fought off an invasion led by Prince Louis of France. The French invasion during the First Barons' War forced John to order the slighting of Pevensey Castle, as he did not have enough men to garrison it and could not afford it to fall into French hands. This probably reflected the replacement of the palisades with the stone walls and towers visible today. The castle faced a lengthy siege only a decade later during the Second Barons' War from the rebel baron Simon de Montfort, following Henry's defeat in the Battle of Lewes. Defeated members of the royalist army fled to Pevensey, pursued by de Montford's forces, but the garrison refused an invitation to surrender and endured over a year of besiegement. Their adversaries were unable to stop supplies reaching the castle despite digging a ditch to cut it off from the mainland; its garrison raided the surrounding countryside and sought to obtain fresh supplies of men and weapons by sea in December 1264. The costly and ineffective siege was eventually lifted in July 1265. We know the name of at least one of the defenders of the castle from Archivio di Stato di Torino held in Turin, that of Nantelme de Cholay, a vassal of Peter of Savoy as Seigneur de Faucigny from what is now Choulex near Geneva. We know that Cholay had allies with him since the source quotes also his “sociorum” which we can translate as allies or associates. The siege caused significant damage to the castle, with the Roman wall toppled on the south side. The parish churches at Pevensey and Westham also suffered damage, which the attackers may have caused in using them as siege castles (temporary fortresses and artillery platforms). Peter continued to control Pevensey Castle after de Montford's defeat and death at the Battle of Evesham in August 1265. It became Crown property after Peter's death, when Henry III's queen Eleanor of Provence acquired the castle. By this time, the silting of Pevensey Bay was evidently having an effect on the garrison's ability to resupply via the sea. Accounts from 1288 indicate that seaborne access was becoming increasingly difficult, causing problems in unloading goods. However, it continued to play a significant role in the defence of the south coast against French raids and was occupied through much of the 14th century by a garrison consisting of between twenty and thirty men. These usually comprised ten men at arms, twenty archers and a watchman, who were supplied with provisions and armour. The Duke of Lancaster, John of Gaunt, refused to garrison it in 1377 five years after he took possession of the castle, asserting that he was wealthy enough to rebuild it if a French attack destroyed it. His actions attracted public hostility which culminated during the Peasants' Revolt of 1381 when a mob attacked the castle, burnt its court rolls and abused the steward. The castle underwent repeated repair work during the 14th century, though poor maintenance and corruption appears to have caused its fabric to deteriorate rapidly. The main buildings of the inner bailey were totally reconstructed in 1301 but were reported to be in a ruinous condition only five years later. The castle's constable, Roger de Levelande, was accused of illicitly asset stripping the castle by breaking up and selling the wooden bridge that connected it to the mainland. Some "wardens" were also accused of burning the timbers of a disused barn. It was estimated that the resulting damage and the ongoing structural deterioration to the curtain wall would cost over £1,000 to repair. Around 1325, the keep was partly demolished and rebuilt. In a letter sent to Bolingbroke, Pelham wrote:
quote|Ең қымбат мырза, егер сіз менің істерім туралы білуге ниеттенсеңіз, мен мұнда қоршауға түскендеймін, Сюссекс, Суррей және Кенттің үлкен бөлігімен, сондықтан мен шыға алмаймын, және ешқандай маңызды нәрсе қиындықсыз алынбайды. Сондықтан, менің қымбаттым, сіздің дана кеңесіңізбен, қамалыңызды сақтау үшін шара қабылдаңыз және округтің зұлымдығына қарсы тұрыңыз. Қош, менің қымбат мырза, Қасиетті Ұш Тұғыр сізді жауларыңыздан сақтасын және маған сіз туралы жақсы жаңалықтарды тезірек жеткізсін. Певенсидегі қамалда жазылған, өткен қасиетті Яков күні. Сіздің жарқын қызметкеріңіз, Дж. Пелхэм. IV Генрихтің екінші әйелі, Наварралық Жоан, Генрих V-тің анасы, оны улап өлтіруге тырысқаны үшін айыпталып, 1419 жылдың желтоқсанынан 1420 жылдың наурызына дейін Певенсиде түрмеде отырды, содан кейін Кенттегі Лидс қамалына көшіріліп, 1422 жылы босатылды. Тюдор әулеті билікке келген кезде қамал тасталып, 1573 жылға қарай қираған күйде болды.
quote|My dear Lord if it please you to know of my affairs, I am here bylaid in manner of a siege, with the counties of Sussex, Surrey and a great part of Kent, so that I may not out, nor no vitals get me without much difficulty. Wherefore my dear may it please you, by the advice of your wise council, to give remedy to the salvation of your castle, and withstand the malice of the shire Farewell my dear Lord, the Holy Trinity keep you from your enemies, and soon send me good tidings of you. Written at Pevensey in the Castle, on Saint Jacob day last past. By ever your own poor, J. Pelham Henry IV's second wife Joan of Navarre was imprisoned by Joan's stepson Henry V on charges of plotting to kill him through witchcraft; she was held at Pevensey between December 1419 and March 1420 before being moved to Leeds Castle in Kent and eventually released in 1422. When the Tudor dynasty took over the castle was abandoned, and by 1573 it was recorded to be in ruins.
Қазіргі кездегі қолданысы
Елизавета I қамалдың қалдықтарын "толыққанды қиратуға" бұйрық берді, бірақ оның бұйрығы орындалмады және ол тұрды. 1587 жылы қамал испандықтардың шабуылдау қаупіне қарсы қару-жарақ орналасқан жер ретінде қайтадан иеленді, бірақ қайта салынбады. Бұл – Елизавета дәуірінен сақталған бірнеше құйма темір зеңбіректердің бірі. Ол, әдетте, Sussex Weald аймағында жасалған. Ол Пелхэм отбасының иелігіне қайта оралды, бірақ 1730 жылы Ньюкасл герцогы оны Уилмингтонның 1-ші графы Спенсер Комптонына тапсырды. Кейіннен оны Кавендиш әулеті сатып алды. 1925 жылы оның соңғы жеке меншік иесі, Девонширдің 9-шы герцогы, қаланы тарихи ескерткіш ретінде мемлекетке сыйлады және ол Мәдениет министрлігінің бақылауымен жөндеуден және қалпына келтіруден өтті. 1940 жылы Певензидің ашық жағалауы мен тегіс даласы Францияның құлауынан кейін неміс басқыншылығының ықтимал нысанасы болғандықтан, жаңа әскери маңызға ие болды. Ол 400 жылдан астам уақыттан кейін әскерилермен қайтадан иеленді, 1940 жылдың мамыр айынан бастап британдық және канадалық әскерлер, ал кейіннен американдықтар оны күзетті. Ішкі қамалдың мұнаралары қабырғаларды кірпішпен қаптау және ағаш едендер төсеу арқылы әскерлерге арналған жатаққа айналдырылды. Жаңа периметрлік қорғаныс жүйесі салынды; қабырғаларға машиналық мылтық орындары орналастырылды, олар бастапқы құрылымның бөлігі сияқты жасырылды, ал римдік батыс қақпасының кіреберісінде танкке қарсы бекініс салынды. АҚШ Әуе күштері оны 1944 жылдың басында радиобағыттық орталық ретінде пайдаланды. Сассекс археологиялық қоғамы, қазір Англиядағы ең көне археологиялық қоғам, 1846 жылдың 9 шілдесінде қамал қабырғаларында құрылды. Алты жылдан кейін екі антиквар, Марк Антони Лоуэр және Чарльз Роуч Смит, Девоншир герцогынан демеушілердің және Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолының тегін көлікпен қолдауымен қамалдың қазба жұмыстарын жүргізуге рұқсат алды. Қазба жұмыстары римдік батыс қақпа мен солтүстік қақпаға бағытталды, ал басқа жерлерде сынама траншеялар қазылды. Қамалдың құдығы да сол кезде күзетші тауып алды. 1906-1908 жылдар аралығында Луи Салцманн римдік бекіністің солтүстік-батыс бөлігіне, шығыс қақпасына және солтүстік қақпасына назар аударды. Гарри Сэндс 1906 жылы ортағасырлық қамалдың айналасындағы қиратылған материалдарды тазартуды және 1910 жылы кең ауқымды қазба жұмыстарын жүргізді. 1926 жылы қамал мемлекетке өткеннен кейін Мәдениет министрлігінің бақылауымен қосымша тазалау жұмыстары жүргізілді. 1936 жылы Фрэнк Коттрилл сыртқы қамал аумағында сегіз айлық қазба жұмыстарын жүргізді. Б. В. Пирс 1938 жылы римдік батыс қақпасының сыртында қазба жүргізіп, келесі жылы ордықты тазартты. Екінші дүниежүзілік соғыс барлық жұмыстарды тоқтатты, және 1964 жылға дейін Стюарт Ригольд ішкі қамалдың оңтүстік-шығыс тығырынан тыс жерде шектеулі зерттеулер жүргізді. 1993-1995 жылдары профессор Майкл Фулфорд басқаратын Рединг университетінің тобы кеменнің аумағында және римдік бекіністің шығыс жағында қазба жұмыстарын жүргізді. 2019 жылы сыртқы қамалдың геофизикалық зерттеуі жүргізілді.
Elizabeth I ordered the castle's remains to be "utterlye raysed", but her order was not enforced and it remained standing. In 1587, the castle was reoccupied—though not rebuilt—to serve as a gun position against the threat of a Spanish invasion. it is now one of only a few cast iron cannons to have survived from the Elizabethan period. It was almost certainly manufactured locally in the Sussex Weald. It was restored to the possession of the Pelham family, until in 1730 the Duke of Newcastle resigned it to Spencer Compton, 1st Earl of Wilmington. It was subsequently acquired by the House of Cavendish. In 1925 its last private owner, the 9th Duke of Devonshire, gave the castle to the state as a historic monument and it underwent repairs and some reconstruction under the supervision of the Ministry of Works. It acquired a fresh military significance in 1940 when Pevensey's exposed shoreline and flat hinterland became a possible target area for a German invasion after the fall of France. It was reoccupied by the military for the first time in over 400 years, with British and Canadian troops garrisoning it from May 1940, and Americans later. The towers of the inner bailey were converted into troop accommodation by lining the walls with bricks and laying wooden floors. New perimeter defences were constructed; machine gun posts were built into the walls, disguised to look like part of the original structure, and an anti tank blockhouse was built in the entrance of the Roman west gate. The United States Army Air Corps also used it as a radio direction centre from early 1944. The Sussex Archaeological Society, now the oldest archaeological society in England, was founded within the castle's walls on 9 July 1846. Six years later, two antiquarians, Mark Antony Lower and Charles Roach Smith, were granted permission by the Duke of Devonshire to carry out an excavation of the castle with the support of sponsors and the London, Brighton and South Coast Railway, which provided free transport. The excavations concentrated on the Roman west gate and north postern, with some small trial trenches dug elsewhere on the site. The castle well was also discovered around the same time by the castle's custodian. Further excavations were carried out by Louis Salzmann between 1906 and 1908, concentrating on the north west sector of the Roman fort, the east gate and the north postern. Harry Sands undertook the clearing of debris around the medieval castle keep in 1906 and more extensive excavations in 1910. Further clearing work took place under the supervision of the Ministry of Works in 1926 following the acquisition of the castle by the state. In 1936 Frank Cottrill carried out an eight month excavation in the area of the outer bailey. B. W. Pearce excavated outside the Roman west gate in 1938 and cleared the moat of debris the following year. The Second World War ended any further work, and it was not until 1964 that limited exploration by Stuart Rigold took place outside the south east postern of the inner bailey. In 1993–95, a team from the University of Reading led by Professor Michael Fulford carried out a series of excavations in the area of the keep and on the Roman fortress's east side. In 2019 a geophysical survey of the outer bailey was carried out.