Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық колониялық әкімші және саясаткер (1879–1955)
British colonial administrator and politician (1879–1955)
Эдвард Уильям Маклей Григг, 1-ші Альтринчем бароны (8 қыркүйек 1879 – 1 желтоқсан 1955) – британдық колониялық әкімші және саясаткер.
Edward William Macleay Grigg, 1st Baron Altrincham, (8 September 1879 – 1 December 1955) was a British colonial administrator and politician.
Ерте өмір
Григг Генри Брайдуэлл Григгтің, Үндістанның азаматтық қызметінің мүшесі, Travancore саяси резиденці және Элизабет Луизаның (Томсон) ұлы еді, оның ата-анасы австралиялық саясаткер және әкімші сэр Эдвард Диас Томсон мен оның әйелі Анна Мария, генерал сэр Ричард Бурк қызы, 1831-1837 жылдар аралығында Жаңа Оңтүстік Уэльс губернаторы болған. Мадраста туған Григг, Винчестер колледжінде және Оксфордтың Нью-колледжінде білім алды, онда 1902 жылы грек тіліндегі өлеңдері үшін Гейсфорд сыйлығын жеңіп алды. Бітірген соң журналистика саласында жұмыс істеді. 1903 жылы "Таймс" газетіне редактор Джордж Эрл Баклдың хатшысы болып орналасты, кейін 1905 жылы "The Outlook" газетіне көшті, онда Джеймс Луис Гарвиннің басшылығымен редактордың көмекшісі болып жұмыс істеді. Григг 1906 жылы "Таймс" газетіне қайта оралды, онда 1913 жылы "Түсті стол" журналының редакторлық қызметіне тағайындалғанға дейін отарлық бөлімнің басшысы болды.
Grigg was the son of Henry Bridewell Grigg, CIE, a member of the Indian Civil Service, sometime Political Resident of Travancore, and Elizabeth Louisa, née Thomson, whose parents were the Australian politician and administrator Sir Edward Deas Thomson and his wife, Anna Maria, daughter of General Sir Richard Bourke, Governor of New South Wales from 1831 to 1837. Born in Madras, he was educated at Winchester College and New College, Oxford, where he won the Gaisford Prize for Greek verse in 1902. Upon graduation, he embarked on a career in journalism. He joined The Times in 1903 as secretary to the editor, George Earle Buckle, then moved to The Outlook in 1905, where he worked as assistant editor under James Louis Garvin. Grigg returned to The Times in 1906, where he was the head of the colonial department until he resigned in 1913 to become the co editor of The Round Table Journal.
Әскери қызмет
Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Григг Гренадерлік гвардияға қосылды және 1915 жылғы 13 наурызда арнайы резервтегі екінші лейтенант (сынақ мерзімінде) болып тағайындалды. 11 тамызда оған лейтенант шені берілді. Кейіннен ол 1915 жылғы 15 шілдеде лейтенант, ал 8 қарашада уақытша капитан болды. Францияда қызмет етіп, ол 1916 жылғы 4 ақпанда штабқа GSO 3 қызметіне ауысуға дейін жауынгерлік әрекеттерде өзін ерекше көзге көрсетті. 27 қаңтарда уақытша капитан шенінен қысқа мерзімге бас тартып, 15 сәуірде оны қайта алды. 1917 жылы Әскери крестпен, ал келесі жылы Еңбегі үшін орденмен марапатталды. Соғыс аяқталған кезде ол подполковник болды. Соғыс кезінде дивизияның 1-ші бас офицері болған жалғыз бейресми офицер (кәсіпқой офицер емес) осы Григг болды. 1919 жылы Григгке Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің командирі атағы берілді және 1919 жылдан 1920 жылға дейін Уэльс принцінің (кейін Эдуард VIII) әскери хатшысы болып қызмет етті, принцтің Канада, Австралия және Жаңа Зеландияға сапарларына қатысты. Осы қызметтері үшін Григг 1919 жылы Корольдік Викториан орденінің командирі, ал 1920 жылы Корольдік Викториан орденінің кавалер-командирі болып тағайындалды.
At the start of the First World War, Grigg enlisted in the Grenadier Guards and was commissioned as a special reserve second lieutenant (on probation) on 13 March 1915. He was confirmed in his rank on 11 August, with a promotion to temporary lieutenant. He was subsequently promoted to lieutenant (effective 15 July 1915), and to temporary captain on 8 November. Serving in France, he distinguished himself in combat before his transfer to the staff as a GSO 3 on 4 February 1916, briefly relinquishing his temporary rank of captain with effect from 27 January, and resuming it from 15 April. He received the Military Cross in 1917 and the Distinguished Service Order the following year and was a lieutenant colonel by the end of the war. He was the only civilian (non regular officer) to become GSO 1 of a division during the war. Grigg was created Commander of the Order of St Michael and St George in 1919 and served as military secretary to Edward, Prince of Wales (later Edward VIII) from 1919 to 1920, accompanying the prince on tours of Canada, Australia and New Zealand. For his services, Grigg was appointed Commander of the Royal Victorian Order in 1919 and Knight Commander of the Royal Victorian Order in 1920.
Кенияның губернаторы
1925 жылы Григг Кенияның губернаторы болып тағайындалу үшін өкіметтен бас тартты. Ол Кенияны көршілес Уганда және Танганьика британдық колонияларымен біріктіру жұмысының нәтижесіне көңіл көшпеді, бірақ губернаторлық кезеңінде ауыл шаруашылығын, білім беруді және инфрақұрылымды жақсарту арқылы колонияны белсенді басқарды. Дегенмен, ол колонияның көпұлтты мемлекетке айналу мүмкіндігін қолдамады және жергілікті африкалық халықтың үкіметті басқаруға дайын емес деп ойлады. 1928 жылы ол ККМГ орденімен марапатталды. Григг колонияда әйелдерді сүндеттеуді заңсыз деп жариялады және бұл тыйымды күштеп орындау үшін колонияның қарулы күштерін пайдаланды. Әйелдерді сүндеттеген ер адамдар британдық билік тарапынан қамауға алынды, бұл Кенияның африкалық көпшілігі арасында наразылық тудырды.
In 1925, Grigg resigned his seat to accept an appointment as governor of Kenya. He was frustrated in his assigned task to merge Kenya with the bordering British colonies of Uganda and Tanganyika, but he provided energetic administration to the colony by improving agriculture, education and infrastructure during his governorship. However, he opposed consideration of the colony's development into a multi racial state and believed that the native African population was ill prepared for managing the government. Meanwhile, he was named KCMG in 1928. Grigg declared female circumcision to be illegal in the colony and used the armed forces of the colony to enforce the ban. Men who were caught circumcising women were arrested by British authorities, which led to some backlash in Kenya's indigenous African majority.
Саясатты қайта бастау
1930 жылы Григг Ұлыбританияға оралды. Оған Үндістанның губернаторы лауазымына үміткерлік ұсынылды, бірақ оның және оның әйелінің денсаулығы нашар болғандықтан, тағайындалу мүмкін болмады. Оның орнына Григг саясатқа қайта оралуды шешті. 1931 жылғы жалпы сайлауда Лидс Орталық сайлау округінен консерваторлардың кандидаттығына ұсынылғанмен, Григг Ұлттық лейбористік партиядан Ричард Денман үшін жол берді. Екі жылдан кейін ол Альтриншам сайлау округінен өткен қосымша сайлауда Парламентке оралды. Ол 1945 жылы округ таратылғанға дейін Альтриншамнан халық депутаты болып қызмет етті. Григгтің саясатқа оралуы Адольф Гитлердің Германия канцлері болып билікке келген кезеңмен сәйкес келді. Григг нацистік қозғалыстан қорқып, екі кітабында осы қозғалыс тудырған қауіпке қарсы күшті қорғаныс қажеттігін жеткізді. Дегенмен, Григг Стэнли Болдуин мен Невилл Чемберлен үкіметтерінің жұмсақ сыясатқа бағыну саясатына ашық қарсылық көрсетпеді және сын-ескертпелерін жеке қалдырды. Соғыс басталғанда Григг Ақпарат министрлігінің Парламенттік хатшысы болып тағайындалды. 1940 жылдың сәуір айында ол қаржы хатшысы, содан кейін Соғыс министрлігінің парламенттік хатшысы болды, бұл лауазымды 1942 жылдың наурызына дейін атқарды. Ол Уинстон Черчилльдің жұмыс жөніндегі бірінші комиссар болуға шақыруын қабылдамады, себебі бұл лауазымға теңдік мәртебесімен келісу талап етілді, ал Григг 1944 жылдың 21 қарашасына дейін үкіметке оралмады. Ол екі апта бұрын қаза тапқан Лорд Мойннің орнына Таяу Шығыс өңіріне резидент-министр болып тағайындалды. 1944 жылы Григг Король кеңесінің мүшесі болып тағайындалды. Үш жылдан кейін ол National Review журналының редакторы болды және денсаулығы нашарлағаннан кейін 1954 жылы зейнетке шықты. Григг бір жылдан кейін Глостерширде 76 жасында қайтыс болды. Оның ұлы Джон Григг әкесінің қайтысынан кейін екінші барон Алтринчем атанды, бірақ 1963 жылы сол жылғы Теңдік туралы заңға сәйкес, теңдік мәртебесінен бас тартты.
Grigg returned to Britain in 1930. He was offered his choice of Indian governorships, but his poor health, along with that of his wife, forestalled his accepting an appointment. Instead, Grigg decided to re enter politics. Though initially nominated as the Conservative candidate for the Leeds Central constituency in the 1931 general election, Grigg loyally stood aside for the National Labour candidate, Richard Denman. Two years later, he returned to Parliament in a by election for the constituency of Altrincham. He would serve as MP for Altrincham until the constituency was abolished in 1945. Grigg's return to politics coincided with the rise to power of Adolf Hitler as German chancellor. Grigg feared the Nazi movement and in two books pressed the case for a strong defence against the threat that it posed. However, Grigg never openly challenged the policy of appeasement that was advanced by the governments of Stanley Baldwin and Neville Chamberlain and kept his criticisms private. When war broke out, Grigg joined the government as Parliamentary Secretary to the Ministry of Information. In April 1940, he became first the financial secretary, then joint parliamentary Under Secretary of State for War, a post that he held until March 1942. He declined Winston Churchill's invitation to become First Commissioner of Works, as it was dependent upon acceptance of a peerage, and Grigg did not return to government until 21 November 1944 when he was selected as Minister Resident for the Middle East as successor to Lord Moyne, who had been assassinated two weeks earlier. Grigg was also appointed a Privy Counsellor in 1944. Three years later, he assumed the editorship of the National Review, a post that he held until failing health forced his retirement in 1954. Grigg died a year later in Gloucestershire aged 76. His son, John Grigg, who became the second Baron Altrincham upon his father's death, disclaimed the peerage in 1963 under the terms of the Peerage Act of that year.