Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд суретшісі (1895–1965)
Scottish painter (1895–1965)
Энн Редпат (1895–1965) – шотланд суретшісі, оның жарқын тұрмыстық натюрморттары ең танымал туындыларының бірі болып саналады.
Anne Redpath (1895–1965) was a Scottish artist whose vivid domestic still lifes are among her best known works.
Өмір
Редпаттың әкесі Шотландия шекарасында твид дизайнымен айналысқан. Ол өзінің және оның түс таңдаулары арасындағы байланысты сезді. "Мен сұр түсті үйлесімде қызыл немесе сары түстің бір нұсқасын қолданамын, әлдеқанда әкем твидіндегідей". Редпаттар Анна шамамен алты жаста болғанда Галашиелден Хавикке көшіп келді. Хавик орта мектебін бітіргеннен кейін 1913 жылы Эдинбург өнер колледжіне түсті. Жоғары білімнен кейінгі оқуы оған 1919 жылы Еуропаға саяхаттауға мүмкіндік берген стипендияны жеңіп алуға көмектесті, ол Брюгге, Париж, Флоренция және Сиена қалаларын аралады. Келесі жылы, 1920 жылы, ол архитектор Джеймс Мичиге тұрмысқа шықты және олар Па-де-Калай қаласына көшіп, онда оның алғашқы екі ұлы дүниеге келді; олардың үлкені суретші және мүсінші Аластер Мичи. 1924 жылы олар Францияның оңтүстігіне көшіп, 1928 жылы үшінші ұлдары дүниеге келді – қазіргі суретші Дэвид Мичи. 1934 жылы ол Хавикке қайта оралды. Редпат көп ұзамай Эдинбургте көрме ұйымдастырды және 1944-1947 жылдары Шотландия әйел суретшілер қоғамының президенті болды. 1947 жылы Шотландия Корольдік академиясы оны өкіл мүше ретінде қабылдады, ал 1952 жылы ол алғашқы әйел суретші академик атанды (мүсінші Филис Боун 1944 жылы сайланған алғашқы әйел академик болды). 1955 жылы ол "Суретші" және "Эдинбург өнер колледжі басқармасының мүшесі" ретіндегі еңбегі үшін OBE орденімен марапатталды. Балалары жетілгеннен кейін және Эдинбургтегі өнер ортасында белсенді қатысқаннан кейін, ол 1940 жылдардың соңында қалаға көшіп келді. 1950-ші және 1960-шы жылдардың басында ол Еуропаға саяхаттап, Испанияда, Канар аралдарында, Корсикада, Бретаньде, Венецияда және басқа да жерлерде сурет салды. Ол тұрған және қонақтарды қабылдаған 7 Лондон көшесі, Эдинбургтегі үйіне ескерткіш тақта орнатылған.
Redpath's father was a tweed designer in the Scottish Borders. She saw a connection between his use of colour and her own. "I do with a spot of red or yellow in a harmony of grey, what my father did in his tweed." The Redpaths moved from Galashiels to Hawick when Anne was about six. After Hawick High School, she went to Edinburgh College of Art in 1913. Post graduate study led to a scholarship which allowed her to travel on the Continent in 1919, visiting Bruges, Paris, Florence and Siena. The following year, 1920, she married James Michie, an architect, and they went to live in Pas de Calais where her first two sons were born; the eldest of whom is the painter and sculptor Alastair Michie. In 1924, they moved to the South of France, and in 1928, had a third son: now David Michie the artist. In 1934, she returned to Hawick. Redpath was soon exhibiting in Edinburgh, and was president of the Scottish Society of Women Artists from 1944 to 1947. The Royal Scottish Academy admitted her as an associate in 1947, and in 1952, she became the first woman painter Academician (the sculptor Phyllis Bone, elected in 1944, was the first female Academician). In 1955, she was made an OBE for her work as "Artist" and "Member of the Board of Management of the Edinburgh College of Art". With her children grown up, and an active involvement in Edinburgh art circles, she moved to live in town at the end of the 1940s. In the 1950s and early 1960s, she also travelled in Europe, painting in Spain, the Canary Islands, Corsica, Brittany, Venice and elsewhere. There is a commemorative plaque on the house where she lived and entertained at 7 London Street, Edinburgh.
Сурет
Редпат, әдетте, тұрмыстық заттар – орындық, кесе – «екі өлшемді» дизайнға айналған тұрмыстық заттар бейнеленген суреттерімен танымал. Ол өрнектерді күшейту үшін маталарды – басылған үстел жамылғысын, нүктелі шарфты пайдаланды. «Индия кілемшесі», сондай-ақ «Қызыл туфлі» деп те аталатын сурет, осы топтағы суреттердің жақсы мысалы. Матисс әсері осы батыл, тегіс бетті интерьерлік композицияларда айқын көрінеді. Сыншылар суреттегі дизайнға сәйкес келтірілген үстел беттерінде, дәстүрлі перспектива емес, оның шетелге алғашқы сапарында әсер қалдырған ортағасырлық Сиена суреттерінің әсерін көреді. Осы кезде ол шотландиялық протестант ретінде тәрбиеленген жас әйелге беймәлім католик бейнелерінің байлығын ашты, бұл тақырып оның кейінгі туындыларында зерттелді. Ол және оның замандастары кейде «Эдинбург мектебі» деп аталады. Оларды шотланд колористтерінің «мұрагерлері» деп қарастыруға болады: мысалы, Редпаттың «Қызғылт орындық» суреті колористтердің мұрасын көрсетеді. Стипендия алғандықтан Редпат көптеген еуропалық елдерге саяхаттау мүмкіндігіне ие болды, онда ол сәулет және интерьер өнерінен шабыттанды. Франциядағы жылдары (1920–1933) Редпаттың сурет салуы отбасылық міндеттемелермен шектелді, бірақ ол 1921 және 1928 жылдары көрмелерге қатысу үшін жеткілікті жұмыс жасады. Ол сондай-ақ жиһазды гүлдер мен құстардың жарқын өрнектерімен безендірді. («Суреттелген төс суретін қараңыз»). Кейін гүлдердің көптеген суреттері пайда болды: вазаларда немесе жабайы табиғатта гүлдеген. («Мақ егістігі»). Редпат Матисс пен Боннар сияқты суретшілердің күшті ықпалында болды. 1934 жылы Шотландияға оралғаннан кейін ол Хавик маңындағы ауылды суреттеді және көптеген жұмыстарына қарағанда тыныш пейзаждарды суреттеді: мысалы, «Мұздақ таң», «Троу тірмені» (1936). 1940 жылдардың басында «Индия кілемшесі» оның жоғарыда сипатталған еркін, жеке тәсілдерді дамытып жатқанын көрсетті. Бұл стильді бейнелейтін басқа туындылардың ішінде «Мантельпіс» және «Үстелмен натюрморт» бар. 1943 жылы Рут Борчард одан автопортрет сұрады, ол 100 британдық суретшінің автопортреттерінен тұратын жинаққа қосылды. Редпат Борчардқа суретті 1964 жылы жіберді, бірақ оны 1943 жыл деп көрсетті, себебі ол адамдардың оны 20 жылға жас көрсеткенін ойлауын қаламайды. 1951 жылы Редпатпен бірге Испанияға саяхаттаған досы оның сыртқы келбетін былай сипаттады: «Анна королева Викторияға ұқсады; қара шашы ортасынан бөлініп, артында түйілген, бірақ ол түрлі-түсті киім киді!» Портреттегі формальды қатаңдық оның әкесінің басқаша қарапайым твидтеріне жарқын түсті жіптерді енгізгендей, бояумен де жұмсатылды. 1948 жылы салынған «Ментон терезесі», Редпаттың сүйікті суреті, гүлдер, орындық, басылған обои сияқты таныс элементтері бар бай текстуралы бетке ие, бірақ мұнда отырған әйел толық ашық терезенің ішіндегі көрініске қарайды. Көрініс – үйлер мен ағаштармен өрнектелген төбе. Редпат өмірінің соңғы жылдарында саяхаттаған кезде «Ле Туреттер» (1962) сияқты көбірек төбелерді суреттеді, бірақ оның қызығушылығы көбінесе интерьерге қатысты болды. «Венециядағы аула» (1964) – бұл сыртқа қарап, іштен қараған тағы бір көрініс. Кейбір кейінгі туындылары діни ықпалдарды көрсетеді, әсіресе «Сен-Жан капелласы» (1954) және «Венециялық құрбандық үстелі» суреттеріндегі құрбандық үстелдері. Бұл туындылар 1940 жылдардағы туындыларынан гөрі оның жетілген туындыларын жоғары бағалайтын сарапшылар тарапынан жоғары бағаланады.
Redpath is probably best known for her still lifes where familiar household objects a chair, a cup are made into a "two dimensional" design. She used textiles a printed tablecloth, a spotted scarf to add pattern within the pattern. The Indian Rug, also known as Red Shoes, is a good example of this group of paintings. Matisse's influence is clear in these bold, flat surfaced interior arrangements. Critics see another influence in the tabletops tilted to suit the design, not conventional perspective: that of the medieval Sienese paintings which impressed her on her first trip abroad. At this time she first discovered the richness of Catholic imagery (unfamiliar to a young woman brought up as a Scottish Protestant), a theme explored in her later work. She and a group of her contemporaries are sometimes called The Edinburgh School. They may be seen as the "heirs" of the Scottish Colourists: Redpath's The Orange Chair, for example, suggests the Colourist heritage. Due to attaining a scholarship, Redpath had the opportunity to travel to many European countries in which she was inspired by architecture and interior art. During her years in France (1920–1933), Redpath's painting was limited by family commitments, but she produced enough for exhibitions in 1921 and 1928. She also decorated furniture with bright flower and bird patterns. (See Still Life with Painted Chest) Later there would be many paintings of flowers: in vases, or growing abundant in the wild. (The Poppy Field) Redpath became heavily influenced by the likes of Matisse and Bonnard. On her return to Scotland in 1934, she started to sketch the countryside round Hawick, and painted landscapes with a more muted look than much of her work: Frosty Morning, Trow Mill (1936), for example. In the early 1940s The Indian Rug showed that she was developing the freer, individual approach described above. Other works representing this style include The Mantelpiece and Still Life with Table. Her circa 1943 self portrait was solicited by Ruth Borchard, who created a collection of 100 self portraits of modern British artists. Redpath sent Borchard the painting in 1964, taking care to mark the date as 1943 because she did not want people to think she had painted herself as 20 years younger. A friend who traveled to Spain with Redpath in 1951 described her appearance: "Anne looked like Queen Victoria; black hair correctly parted in the centre and bun behind, but she wore colours!" The formal severity of the portrait is similarly mitigated by touches of colour in the same way as her father had introduced threads of vivid colour in his otherwise sober tweeds. Window in Menton, painted in 1948, a favourite of Redpath's, is also a richly textured surface with familiar elements flowers, chair, printed wallpaper but here a seated woman looks towards an open full length window. The view is of a hillside patterned with houses and trees. Redpath painted more hillsides, like Les Tourettes (1962), as she travelled in the later years of her life, but her interest was still often interior. Her Courtyard in Venice (1964) is another view from inside looking outwards. Some later works reflect religious influences, especially paintings of altars in The Chapel of St Jean Treboul (1954) andVenetian Altar. These are highly regarded by commentators who admire her mature work even more than the pieces from the 1940s.
Көрмелер
Портленд галереясы 2008 жылдың шілде айында Редпаттың туындыларының ірі көрмесін ұйымдастырды.
Portland Gallery held a large exhibition of works by Redpath in July 2008.