Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын суретшісі (1864–1933)
English artist (1864–1933)
Маргарет Макдональд Маккинтош (5 қараша 1864 – 7 қаңтар 1933) – Англияда туған, бірақ Шотландияда жұмыс істеген суретші. Оның дизайндық жұмысы 1890-1900 жылдар аралығында Глазго стилінің ерекше белгісіне айналды.
Margaret Macdonald Mackintosh (5 November 1864 – 7 January 1933) was an English born artist who worked in Scotland, and whose design work became one of the defining features of the Glasgow Style during the 1890s to 1900s.
Өмірбаян
Маргарет Макдональд Тіптон қаласында, Стаффордширде, Бирмингем мен Вулвергемптон арасында дүниеге келді. Оның әкесі кен шахтасының басқарушысы және инженер болған. Маргарет пен оның кіші қарындасы Фрэнсис екеуі де Ньюкасл-андер-Лайм қаласындағы Орм қыздар мектебінде оқыды; олардың есімдері мектеп тізілімінде тіркелген. 1881 жылғы халық санағында 16 жастағы Маргарет санақ күні түнде біреудің үйінде қонақ ретінде тіркелді және оқушы деп жазылды. 1890 жылға қарай отбасы Глазгоға қоныстанды, Маргарет пен оның қарындасы Фрэнсис Макдональд Глазго өнер мектебіне дизайн курстарына күндізгі оқуға түсті. Ол жерде ол металл өңдеу, кесте тігу, тоқыма сияқты түрлі материалдармен жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол 1898 жылы Шотландия суретшілер қоғамы сияқты басқа да ұйымдарға қосылды. Ол әпкесі Фрэнсиспен бірлесіп жұмыс істей бастады, ал 1896 жылы олар Глазгодағы 128 Хоуп-стрит мекенжайындағы студияда жұмыс істеді, онда кітап иллюстрациялары, кестелер, гипсо панельдер, бояулы шыны және репоссе металл бұйымдарын жасады. Олардың инновациялық туындылары кельттік бейнелерінен, әдебиетінен, символизмнен және халық мүсіндерінен шабыт алды. Маргарет кейіннен күйеуі, сәулетші және дизайнер Чарльз Ренни Маккинтошпен бірлесіп жұмыс істеді, олар 1900 жылдың 22 тамызында үйленді. Оның ең танымал туындылары – Чарльзбен бірге жасалған интерьерлерге арналған гипсо панельдер, мысалы, шайханалар мен жеке үйлер. Чарльз Ренни Маккинтош Шотландияның ең белгілі сәулетшісі деп жиі айтылады. Маргарет Макдональд Маккинтош оған қарағанда көбінесе назардан тыс қалды және, айтуынша, "Маргарет гений, ал менде тек талант бар". Өзінің мансабында белсенді және танымал болған ол 1895 жыл мен 1924 жыл аралығында Еуропа мен Америкада өткен 40-тан астам көрмеге қатысты. Ол 1933 жылы қайтыс болды.
Born Margaret Macdonald, at Tipton, Staffordshire between Birmingham and Wolverhampton, her father was a colliery manager and engineer. Margaret and her younger sister Frances both attended the Orme Girls' School, Newcastle under Lyme, Staffordshire; their names are recorded in the school register. In the 1881 census Margaret, aged 16, was a visitor at someone else's house on census night and was listed as a scholar. By 1890, the family had settled in Glasgow and Margaret and her sister, Frances Macdonald, enrolled as day students at the Glasgow School of Art studying courses in design. There, she worked with a variety of media, including metalwork, embroidery, and textiles. Additionally, she joined other groups, such as the Scottish Society of Watercolour Painters in 1898. She began collaborating with her sister Frances, and in 1896 the pair worked from their studio at 128 Hope Street, Glasgow, where they produced book illustrations, embroidery, gesso panels, leaded glass and repoussé metalwork. Their innovative work was inspired by Celtic imagery, literature, symbolism, and folklore. Margaret later collaborated with her husband, the architect and designer Charles Rennie Mackintosh, whom she married on 22 August 1900. Her most well known works are the gesso panels made for interiors designed with Charles, such as tearooms and private residences. Charles Rennie Mackintosh is frequently claimed to be Scotland's most famous architect. Margaret Macdonald Mackintosh was somewhat marginalised in comparison. and reportedly "Margaret has genius, I have only talent." Active and recognised during her career, between 1895 and 1924 she contributed to more than 40 European and American exhibitions. She died in 1933.
Глазголық төртеу
Макдональд әпкелер Чарльз Ренни Маккинтош пен оның досы/әріптесі Герберт Макнейрмен қашан кездескені нақты белгісіз, бірақ олар 1892 жылы Глазго өнер мектебінде кездескен болуы мүмкін (Маккинтош пен Макнейр түнгі студенттер ретінде оқыды), оларды директор Фрэнсис Ньюбери таныстырды, себебі ол олардың ұқсас стильде жұмыс істеп жатқанын байқады. 1894 жылға қарай, олар өздерінің жұмыстарын студенттік көрмелерде бірге көрсетті, олардың кейбіреулері бірлесіп жасалған. Жұмыстарға сын аралас болды, және Макдональд әпкелердің суреттерінің жіңішке, түзу сызықты формалары – Обри Бердслидің ықпалын анық көрсететін – «қорқынышты» деп сипатталды және оларға «Үркіт мектебі» деген лақап есім берілді. Олар жергілікті жерде «Төрттік» деп танылды. Ол күйеуімен бірге бірнеше маңызды интерьерлік жобаларды жасады, соның ішінде ағасы Чарльздың Данглас қаласындағы үйіндегі жұмыстарды. Олардың көптеген жұмыстары 20 ғасырдың басында орындалды; олардың ішінде 1903 жылы Туринде өткен Халықаралық көрмедегі Роза бөлмесі, 1900 жылы «Өнерді сүйетін үй» жобасы және 1902 жылы «Шілте шеберханасы» бар. Ол 1900 жылы Вена сецессиясында Маккинтошпен бірге көрмеге қатысты, онда ол сецессионистер Густав Климт пен Йозеф Хоффманға әсер етті. Олар Вена өнер саласында танымал болды, екеуі де 1909 жылы Вена халықаралық өнер көрмесіне қатысты. 1902 жылы жұбайлар Венадан үлкен тапсырыс алды: Винер Векерстсттетің алғашқы қаржыландырушысы Фриц Ваерндорфер Венаның сыртында көптеген жергілікті сәулетшілердің жұмыстарын көрсететін жаңа вилла салып жатты. Хоффманн мен Коломан Мозер оның екі бөлмесін жобалап жатыр еді; ол Макинтоштарды музыкалық бөлмені жобалауға шақырды. Бұл бөлме Маргареттің өнерімен безендірілген панельдермен әсемделді: «Жел операсы», «Теңіз операсы» және «Жеті ханшайым» – кейбір адамдар оның ең жақсы туындысы деп санайтын, қабырғаға орналасқан жаңа триптих. Бұл ынтымақтастықты замандас сыншы Амелия Леветус «бәлкім, олардың ең үлкен жұмысы, себебі оларға толық еркіндік берілді» деп сипаттады.
It is unclear exactly when the Macdonald sisters met Charles Rennie Mackintosh and his friend/colleague Herbert MacNair, but they probably met around 1892 at the Glasgow School of Art (Mackintosh and MacNair were studying as night students), introduced by the Headmaster Francis Newbery because he recognised that they were working in similar styles. By 1894, they were showing their work together in student exhibitions, some of which was made collaboratively. Reception of the work was mixed, and it was commented that the gaunt, linear forms of the Macdonald sisters' artwork – clearly showing the influence of Aubrey Beardsley – were 'ghoulish' and earned them the moniker 'The Spook School'. They became known locally as "The Four". She created several important interior schemes with her husband, including work at the home of her brother Charles at Dunglass. Many of these were executed at the early part of the 20th century; and include the Rose Boudoir at the International Exhibition at Turin in 1903, the designs for House for an Art Lover in 1900, and the Willow Tearooms in 1902. She exhibited with Mackintosh at the 1900 Vienna Secession, where she was an influence on the Secessionists Gustav Klimt and Josef Hoffmann. They continued to be popular in the Viennese art scene, both exhibiting at the Viennese International Art Exhibit in 1909. In 1902, the couple received a major Viennese commission: Fritz Waerndorfer, the initial financer of the Wiener Werkstätte, was building a new villa outside Vienna showcasing the work of many local architects. Hoffmann and Koloman Moser were already designing two of its rooms; he invited the Mackintoshes to design the music room. That room was decorated with panels of Margaret's art: the Opera of the Winds, the Opera of the Seas, and the Seven Princesses, a new wall sized triptych considered by some to be her finest work. This collaboration was described by contemporary critic Amelia Levetus as "perhaps their greatest work, for they were allowed perfectly free scope".
Илхам мен стиль
Макинтош сурет кітапшаларын сақтамаған, бұл оның табиғатқа емес, қиялына сүйенгенін көрсетеді. Оның туындыларына бірнеше көздер маңызды шабыт берді, соның ішінде Киелі кітап, "Одиссея", Моррис пен Россеттидің өлеңдері және Морис Метерлинктің шығармалары. Мысалы, 1896 жылы әпкесімен бірге Глазгодағы студиясын ашқаннан кейін, ол "Уақыт" және "Жаз" сияқты кең ұғымдарды жоғары стильденген адам бейнелеріне айналдырды. Оның көптеген жұмыстарында төмендетілген табиғи түстер, созылған жалаңаш адам денелері және геометриялық және табиғи мотивтердің нәзік байланысы кездеседі. Ең бастысы, оның дизайны оны замандас суретшілерден ерекшелендіретін ерекше жаңалықты көрсетті.
Mackintosh did not keep sketchbooks, which reflects her reliance on imagination rather than on nature. A few sources provided significant inspiration for her works, including the Bible, the Odyssey, poems by Morris and Rossetti, and the works of Maurice Maeterlinck. For instance, immediately following the 1896 opening of her Glasgow studio with her sister, she transformed broad ideas such as "Time" and "Summer" into highly stylized human forms. Many of her works incorporate muted natural tones, elongated nude human forms, and a subtle interplay between geometric and natural motifs. Above all, her designs demonstrated a type of originality that distinguishes her from other artists of her time.
Халықтық шығармалар
Маккинтош пен оның күйеуі Чарльз танымал гессо жандаруының бір бөлігі болды, олардың гессо панельдері 1900 жылы Вена сецессиясының сегізінші көрмесінде көрсетілді. 1900 жылы көрмеге қойылған Маккинтош Макдональдтың интерьер дизайны, шектеулі түстер палитрасы мен орнатылған орындықтары заманауи талғамға бірден әсер етті, себебі интерьер сәулеті бұрынғы дизайндарға қарағанда ошақты болған жоқ. Оның гессо панельдері қазір Глазгодағы Келвингроув мұражайында қойылған. 2017–18 жылдары «Вилоу Тирумс» ғимаратын қалпына келтіру кезінде «Ой, сендер, Вилоувудта жүргендер» атты туындысы Room de Luxe бөлмесіндегі бастапқы орнына орнатылды. Оның ең әйгілі туындысы – «Жеті ханшайым», Морис Метерлинктің осы аттас пьесасынан көрініс бейнелейтін үш қабырғалық гессо панелі. Бұл туынды Венада және оның айналасындағы өнер ортасында өте танымал болды. 1916 жылы Ваерндорфер вилласы сатылғаннан кейін ұзақ уақыт бойы жұртшылық назарынан тыс қалды. 1990 жылы ол Венадағы қолданбалы өнер мұражайының жертөлесіндегі жәшіктен табылды. Гессо панельдері қазір қалада тұрақты түрде көрсетілуде. 2008 жылы оның 1902 жылғы «Ақ раушан және қызыл раушан» туындысы £1,7 миллион ($3,3 миллион) бағаға аукционда сатылды.
Mackintosh and her husband Charles were part of the popular gesso revival, their gesso panels were shown at the eighth exhibition of the Vienna Secession in 1900. The Mackintosh Macdonald interior designs exhibited in 1900 with their restricted colour palettes and fitted benches had an immediate impact on contemporary tastes, as the interior architecture was less lavish than earlier designs. Her gesso panels are now on display in the Kelvingrove Museum in Glasgow. The 2017–18 restoration of The Willow Tearooms building has seen a recreation of "Oh ye, all ye that walk in Willowwood" installed in the original location within the Room de Luxe. Her grandest work is the Seven Princesses, three wall sized gesso panels showing a scene from a play by the same name, by Maurice Maeterlinck. This work was extremely popular in Vienna and its surrounding art scene. When the Waerndorfer villa was sold in 1916, it disappeared from public view for a long time. In 1990, it was rediscovered in a crate in the basement of the Museum of Applied Arts in Vienna. The gesso panels are now on permanent display in the city. In 2008, her 1902 work The White Rose and the Red Rose was auctioned for £1.7 million ($3.3 million).