Кіріспе

Jackson Heights – ағылшын музыка тобы, ағылшындық прогрессивті рок тобы. 1970 жылы The Nice тобының органист және пианині Кит Эмерсон үштік құрамын тастап, Emerson, Lake and Palmer тобын құруға шешім қабылдады, нәтижесінде басист-вокалист Ли Джексон мен барабаншы Брайан Дэвисон өздерінен басқа қалды. Содан кейін Джексон Jackson Heights тобын құрды. Төрт жылдық қысқа мансабында олар төрт альбом шығарды: King Progress, The Fifth Avenue Bus, Ragamuffin's Fool және Bump n' Grind. Брайан өзі қысқа ғұмырлы Every Which Way тобын құрды, ол тек бір аттас альбомын шығарды, содан кейін Gong тобымен гастрольдік сапарға қатысты. Ли Джексон мен Брайан Дэвисон кейін швейцариялық клавишашы Патрик Моразбен бірігіп, 1974 жылы бір аттас альбомын шығарған Refugee триосын құрды, бірақ Мораз Yes тобына қосылу үшін кетіп қалды. 2002 жылы Кит Эмерсон The Nice тобын Англиядағы бірнеше концерттерден тұратын қысқа турне үшін қайта құрғанда, Vivacitas атты тікелей концерттер жинағы жарық көрді.

Шығу тегі

Ньюкасл қаласында туған Кит Джозеф Энтони Джексон алғаш рет The Vandykes және The Invaders сияқты белгісіз топтарда бас-гитарада ойнады. Бірақ 1965 жылы Стюарт Паркстің орнына Гари Фарр және The T Bones тобында орындағанда, ол органист Кит Эмерсонмен танысты. Екеуі 1966 жылдың соңында әнші П. П. Арнольдқа көмектесу үшін қайта кездесті, ол бұрынғы Ike және Tina Turner Revue тобының мүшесі еді. Ролинг Стоунз тобының менеджері Эндрю Луг Олдхэмнің тікелей өтініші бойынша, олар оны гастрольде сүйемелдеу үшін топ құрды. Топқа бұрынғы Mark Leeman Five тобының барабаншысы Ян Хейг және тромпетші-гитарист Дэвид О'Лист кірді. Бірақ Хейг көп ұзамай Брайан "Блинки" Дэвисонмен ауыстырылды, ал топ The Nice деп аталды (топтың аты The Small Faces тобының "Here Come the Nice" әнінен алынған). Олар өте тез шағылысқан стилімен көзге түсті. Джексонның нағыз есімі Кит болғандықтан, оны Кит Эмерсоннан ажырату үшін оны Ли деп атады. Пол Маккартни сияқты сол қолмен ойнайтын бас-гитарист, ол VOX V248 бас-гитарасын, көз жасының пішініне ұқсас аспапты пайдаланып, кейде оны виолончель сияқты дыбыс шығару үшін садақпен тартып ойнайтын. Мысалы, Тим Хардиннің "Hang on to a Dream", Боб Диланның "My Back Pages" немесе тіпті Сибелиусның "Карелия сюитасынан Интермеццо" сияқты әндерде. Бірақ Эмерсон Грег Лейк пен Карл Палмерге қосылып, Emerson, Lake and Palmer триосын құрғаннан кейін, The Nice тобы тарады. Брайан Дэвисон өз тобын құрып, "Brian Davison's Every Which Way" атты альбомын шығарды, ал Джексон Jackson Heights тобын құрды. Ол The Nice тобының дыбысынан ерекшелену үшін, көбірек акустикалық топ болуды қалады. Ол тіпті алғашқы альбомында бас-гитараны акустикалық гитараға ауыстырды, бірақ кейін қайтадан бас-гитараға оралды, алайда дыбыс әрқашан жеңіл және органның үстемдігінен азат болды.

Топ және басталуы

Топтың алғашқы құрамына Ли Джексоннан басқа, 6 және 12 сатты акустикалық гитараларда, гармоникада және вокалдарда, Чарли Харкорт (кейін Линдисфарн тобында ойнаған) акустикалық және электр гитараларда, клавесинде, меллотронда, органда, фортепианода және вокалдарда, Марио Энрике Коваррубиас Тапия бас гитарада және испан гитараларында, ал Томми Слоан барабандарда кірді. Топ Ұлыбританиядағы Charisma рекордтық компаниясы үшін алғашқы альбомын – «King Progress» шығарды, бұл компания Nice тобының соңғы екі альбомын жариялаған еді. Америкада олардың пластинкаларын Mercury Records тарататын болды. 1971 жылдың көктемі мен жазында топ Ұлыбритания мен Еуропа бойынша гастрольдік сапармен болды, сондай-ақ француздың екінші арнасындағы «Pop 2» бағдарламасында өнер көрсетті. Бірақ, Nice тобының «Евгенийдің айқайы» әнінің жаңаша аранжировкаланған нұсқасына қарамастан, «King Progress» альбомы коммерциялық тұрғыдан сәтсіз болды. Топ тарады, Ли Джексон жалғыз қалды. Дегенмен, ол көңілі құсаңдамай, топты үштік форматта қайта құруға бел буды, бұл формат оған жақсы таныс еді, және осы жолы жаңа музыканттарды шақырды.

Бөлек және қайта қосылу

Vertigo компаниясымен үш дискілік жазба шартына қол қойғаннан кейін Ли топты қайта құру үшін жаңа музыканттарды іздеуді бастады. Келесі альбом Fifth Avenue Bus-ті жазу үшін ол Джон МакБурниді вокалға және 12 струналы акустикалық гитараға, Брайан Чаттонды клавишатураға, бұрынғы Warriors тобын Джон Андерсонмен және бұрынғы Flaming Youth тобын Фил Коллинзбен шақырды. Бастапқыда Лори Райт фортепианода ойнады, бірақ ол ауырып, жазбаны аяқтай алмады. Дегенмен, ол 3 әнге фортепиано бөліктерін жазды: "Long Time Dying", "Sweet Hill Tunnel", "House in the Country", сондай-ақ "Autumn Brigade" аранжировкасын жеке жасады. Дейв Уоттс "Laughing Gear" әнінде де фортепианода ойнады. Осы жаңа құраммен Jackson Heights тобы 1973 жылы тарап кеткенге дейін өмір сүрді. Бұл альбомда King Crimson тобының бұрынғы барабаншысы Майкл Джайлз да бар, бірақ трио барабаншысыз гастрольдеді, бұл сирек кездесетін жағдай. Бірақ тағы да дискі күтілген сәттілікке жете алмады және топтың дамуы баяу болды. Бірақ жетекшінің жанкештілігі арқасында, топ келесі альбомды дайындау үшін студияға қайта оралды.

Джексон Хайтс 2-ші белгі

Осылайша Ragamuffins Fool дүниеге келеді, ал трио зейнетке шығудан бас тартып, барабаншысыз гастрольдік сапарларын жалғастырады. Бірақ альбомда Майкл Джайлстың барабаншы ретіндегі талантын қайтадан көреміз. Бұл альбомнан бір сингл шығарылады, ал Морин мен Джон МакБёрни одан да көп жаза бастайды. Сонымен қатар, топ өңдеген "Chorale (From Five Bridges Suite)" Ницца тобының аспаптық туындысының жаңа нұсқасы да бар. Ли Джексонды әдетте даусының төмендігі мен шектеулілігі үшін сынаған, бірақ мұнда үш музыканттың үйлесімді дауысы Америка немесе Кросби, Стиллс, Нэш және Янг сияқты топтардың әндерін еске түсіреді. Алайда, альбом үлкен сату көрсетпейді, ал топтың мұқтаждарын қамтамасыз ететін Ли Джексон көбінесе кедейленіп, көңілі толады.

Бiрiншiлiк

Бірақ ол өзінің тобына соңғы мүмкіндік беруді шешіп, студияға қайтып келеді, нәтижесінде трионың соңғы альбомы – "Bump n' grind" жарық көреді. Алдымен ол Бурлеск театрында өнер көрсеткен әйелдердің өмірі туралы концептуалды альбом жоспарлаған, бірақ жоба тым ауқымды болғандықтан іске аспаса да, оған 20 музыканттан тұратын оркестр көмектеседі, оның құрамында барабаншылар Майкл Гилз және Иэн Уоллес (соңғысы бұрын King Crimson тобында болған) және Deep Purple тобынан Иэн Пейс бар. Альбом Vertigo рекордтық компаниясының қолдауына ие болды, компания топқа әсем мұқаба ұсынды, бірақ күтілген сәттілікке жете алмады. Топтың соңғы альбомында Кит Эмерсонның Moog синтезаторын бағдарламалауымен қатар, Годфри Салмонның скрипкасы да орын алды, ол кейіннен Emerson Lake & Palmer тобының "Works Volume I" альбомында ойнады және "Works" турнесінде оркестрге дирижерлік етті. Сондай-ақ Годфри 1980 жылы шыққан "Inferno" фильмінің саундтрегінде оркестрді ұйымдастырып, дирижерлік еткен, ал музыкасын Кит Эмерсон жазған және орындаған. Осылайша, 1981 жылы жарық көрген Кит Эмерсонның "Nighthawks" альбомында да Годфри оркестрді ұйымдастырып, дирижерлік еткен.

Босқын

Турда топ оркестрдің дыбысын қайта жасай алмағандықтан, Джексон швейцариялық клавишашы Патрик Моразға құрамға қосылуды ұсынды. Ол ұсыныстан бас тартты, бірақ онымен бірге жаңа топ құруды ұсынды, ол өзімен бірге қызықты сомада ақша және жазбаларға келісімшарт алып келді. Джексон толыққанды қиналды, оның ұсынысын қабылдады, және бұрынғы серігі Брайан Дэвисонмен байланысқа түскен соң, бұрынғы "Nice" тобының мүшесі, "Jackson Heights" тобын таратып, қысқа ғұмырлы "Refugee" тобын құрды, олар "Charisma" лейблымен бір студиялық альбом жазды. Джон Макбурниді кейіннен Патрик Моразбен бірге оның үш жеке альбомында – "The Story of I", "Out in the Sun" және 1984 жылғы "Timecode" альбомында кездестіруге болады.

Музыканттардың болашағы

Чарли Харкорт: Junco Partners, Cat Mother & the All Night Newsboys, Lindisfarne тобымен бірге ойнады. Лори Райт: 2012 жылы Джерел Джейкобс контрабаспен және Софи Аллоуэй барабанмен «Two for joy» альбомын шығарды. Джон МакБурни: Patrick Moraz-дың «The Story Of I», «Out In The Sun» және «Timecode» шығармаларында вокал орындады. Джон, сонымен қатар, Affinity, Camel, Crazy World Of Arthur Brown, Gerry Rafferty, Steve Holly және Vivienne McAuliffe-пен бірге Vapor Trails сияқты топтармен сессиондық музыкант ретінде жұмыс істеді. Брайан Чаттон: Джексон Хайтспен ойнағанға дейін, Джон Андерсонның вокалисі болған The Warriors тобымен бастады, содан кейін домбырашы және вокалист Фил Коллинзбен Flaming Youth тобымен жұмыс істеді. Одан кейін ол 1983 жылы «Don't Talk To Strangers» альбомын шығарған Boys Don't Cry тобын құрды, сондай-ақ 1986 жылы «I Wanna Be A Cowboy» және 1987 жылы «Who The Am Dam Do You Think We Am» синглдерін шығарды. Ол Эрик Бердонды гастрольдерге сүйемелдеді және бірнеше жеке альбомдар шығарды, оның ішінде 1981 жылы Фил Коллинзбен бірге түсірілген «Playing for Time» альбомының бірінші нұсқасы. Meat Loaf және Snafu тобымен де жұмыс істеді. Майкл Джайлс: King Crimson тобының алғашқы екі альбомының барабаншысы, содан кейін 1971 жылы Иан Макдональдпен бірлесіп «McDonald & Giles» альбомын шығарды. 1972 жылы Джоэль Дейденің «White Soul» альбомында ойнады, содан кейін Лео Сейер және Энтони Филлипспен сессиондық музыкант ретінде жұмыс істеді. Ол өзінің серіктесі Иан Макдональдты соңғысының 1999 жылғы «Driver's Eyes» жеке альбомында кездестірді. Майкл 1978 жылы ағасы Питер Джайлс және Джеффри Ричардсонмен бірге «Progress» атты жеке альбомын жазды, бірақ ол 2002 жылға дейін жарық көрмеді.