Кинг Кримсон: Прогрессивті рок тобының тарихы

Кіріспе

King Crimson – 1968 жылы Лондонда құрылған ағылшын прогрессивті рок тобы. Топ классикалық, джаз, фолк, хэви-металл, гамелан, блюз, индустриалдық, электрондық, эксперименталды музыка және жаңа толқын элементтерін қамти отырып, әртүрлі музыкадан шабыт алды. Олар 1970-ші жылдардың басындағы прогрессивті рок қозғалысына, соның ішінде Yes және Genesis сияқты замандастарына күшті әсер етті және көптеген жанрлардағы келешек ұрпақтардың музыканттарына әсер етуді жалғастыруда. Роберт Фрипп, Майкл Джайлс, Грег Лейк, Иан Макдональд және Питер Синфилд құрған топ бастапқыда Меллотронның, Макдональдтың саксофоны мен флейтасының, Лейктің бас гитарасының және қуатты вокалының үйлесімімен драмалық дыбысқа назар аударды. Олардың 1969 жылғы тұңғыш альбомы In the Court of the Crimson King коммерциялық және музыкалық жағынан ең табысты және ықпалды туындысы болып саналады, онда джаз, классикалық және эксперименталды музыканың керемет үйлесімі бар. Макдональд пен Джайлстың бірден кетіп қалуымен, ал Лейк те көп ұзамай топты тастап кеткеннен кейін, келесі екі альбом – In the Wake of Poseidon және Lizard (екеуі де 1970 жылғы) топтың құрамындағы тұрақсыздық кезеңінде жазылды. 1971 жылы Фрипп, Синфилд, Мел Коллинз, Боз Буррелл және Ян Уоллес тобы Islands альбомын жазды, бірақ 1972 жылдың ортасында Фрипп бұл құрамды таратып, топтың аспаптық құрамын және тәсілін өзгертіп, еуропалық еркін импровизациядан шабыт алып, одан да күрделі композицияларды жасады. Билл Бруфорд, Джон Уэтон, Дэвид Крос және шақырылған Джейми Мьюрмен бірге олар 1973 жылғы Larks' Tongues in Aspic, 1974 жылғы Starless and Bible Black және 1974 жылғы Red альбомдарында шығармашылықтың шарына жетті. King Crimson 1974 жылдың соңында тарады. Жеті жылдық үзілістен кейін, 1981 жылы King Crimson музыкалық бағытын өзгертіп қайта құрылды. Жаңа топқа Фрипп, Бруфорд және жаңа мүшелер Адриан Белев пен Тони Левин кірді. Олар африкалық музыкадан, гамеланнан, пост-панктан және Нью-Йорк минимализмінен шабыт алды. Бұл құрам үш жыл бойы жұмыс істеді, нәтижесінде Discipline (1981), Beat (1982) және Three of a Perfect Pair (1984) альбомдары жарық көрді. Он жылдық үзілістен кейін, 1994 жылы олар қайта құрылып, Пэт Мастелотто мен Трей Ганн Фрипптің "Дабл Трио" деп атаған секстет құрамына қосылды. Дабл Трио тағы үш жылдық циклде жұмыс істеді, нәтижесінде Thrak (1995) альбомы және көптеген концерттік жазбалар шықты. 1997 мен 2000 жылдар аралығында үзіліс болды. Дабл Трионың төрт мүшесі 2000 жылы индустриалды бағыттағы King Crimson, "Дабл Дуо" ретінде қайта бірікті, The Construkction of Light (2000) және The Power to Believe (2003) альбомдарын шығарды. Бес жылдық үзілістен кейін, топ 2008 жылы құрамын кеңейтіп (жаңа екінші барабаншы Гэвин Харрисон қосылды), 1968 жылғы құрылғандығының 40 жылдығын тойлады. Фрипп зейнеткерлікке шыққан деген болжамдарға қарамастан, тағы бір үзілістен (2009–2012) кейін King Crimson 2013 жылы қайтадан бірікті; бұл жолы септет (кейін октет) ретінде, ерекше үш барабандық желімен және жаңа екінші гитарист және әнші Якко Яксжикпен. King Crimson тобының бұл құрамы 2014 жылдан 2021 жылға дейін гастрольдік сапарлармен айналысып, көптеген концерттік альбомдар шығарды.

English progressive rock band
the band

King Crimson were an English progressive rock band formed in 1968 in London. The band drew inspiration from a wide variety of music, incorporating elements of classical, jazz, folk, heavy metal, gamelan, blues, industrial, electronic, experimental music and new wave. They exerted a strong influence on the early 1970s progressive rock movement, including on contemporaries such as Yes and Genesis, and continue to inspire subsequent generations of artists across multiple genres. Founded by Robert Fripp, Michael Giles, Greg Lake, Ian McDonald and Peter Sinfield, the band initially focused on a dramatic sound layered with Mellotron, McDonald's saxophone and flute, and Lake's bass and powerful lead vocals. Their debut album, In the Court of the Crimson King (1969), remains their most commercially successful and influential release, with a potent mixture of jazz, classical and experimental music. Following the sudden simultaneous departures of McDonald and Giles, with Lake also leaving very shortly afterwards, the next two albums In the Wake of Poseidon and Lizard (both 1970) were recorded during a period of instability in the band's line up. A settled band of Fripp, Sinfield, Mel Collins, Boz Burrell and Ian Wallace recorded Islands in 1971, though in mid 1972, Fripp let go of this line up and changed the group's instrumentation and approach, drawing from European free improvisation and developing ever more complex compositions. With Bill Bruford, John Wetton, David Cross and, briefly, Jamie Muir, they reached what some saw as a creative peak on Larks' Tongues in Aspic (1973), Starless and Bible Black (1974), and Red (1974). King Crimson disbanded at the end of 1974. After seven years of inactivity, King Crimson was reborn in 1981 with another change in musical direction. The new band comprised Fripp, Bruford and new members Adrian Belew and Tony Levin. They drew influence from African music, gamelan, post punk and New York minimalism. This band lasted three years, resulting in the trio of albums Discipline (1981), Beat (1982) and Three of a Perfect Pair (1984). Following a decade long hiatus, they reformed in 1994, adding Pat Mastelotto and Trey Gunn for a sextet line up Fripp called "The Double Trio". The double trio participated in another three year cycle of activity that included the release of Thrak (1995), and multiple concert recordings. There was a hiatus between 1997 and 2000. Four members of the double trio reunited in 2000 as a more industrial oriented King Crimson, called "The Double Duo", releasing The Construkction of Light (2000) and The Power to Believe (2003). After a five year hiatus, the group expanded (in the person of new second drummer Gavin Harrison) for a 2008 tour celebrating the 40th anniversary of their 1968 formation. Following another hiatus (2009–2012), during which Fripp was thought to be retired, King Crimson came together again in 2013; this time as a septet (and, later, octet) with an unusual three drumkit frontline, and new second guitarist and singer Jakko Jakszyk. This version of King Crimson continued to tour from 2014 to 2021, and released multiple live albums.

1967-1968: Джайлз, Джайлз және Фрипп

1967 жылдың тамызында Майкл және Питер Джайлс ағайындары, барабаншы және әнші/бассист, сондай-ақ Англияның Дорсет аймағында өнер табатын топтардағы кәсіби музыканттар, құралып келе жатқан тобына "әнші-органист" іздеді. Дорсет музыканты Роберт Фрипп – орган ойнамайтын және ән айтпайтын гитарист – жауап берді, осылайша Джайлс, Джайлс және Фрипп тобы құрылды. Үштік бірнеше ерекше синглдер мен бір эклектикалық альбомды жазды: "Джайлс, Джайлс және Фрипптің көңілді ақымақтығы". Олар сәттілікке жақын болды, тіпті теледидарға шықты, бірақ коммерциялық табысқа жете алмады. Өздерінің дыбысын кеңейтуді көздеген үш музыкант Ян Макдональдты клавиатура, қамыс және ағаштан жасалған үрмелі аспаптарда ойнау үшін шақырды. Макдональд екі жаңа мүшені әкелді: сол кездегі әйелі, Fairport Convention әншісі Джуди Дайбл, екеуінің қарым-қатынасы аяқталған соң топтан шығып кетті, сондай-ақ ән жазушы, роуди және өнер стратегиясымен айналысқан Питер Синфилд, олар Макдональдпен бірге әндер жазып жүрген. Синфилдке Макдональд (оның Creation тобы туралы) былай деді: "Питер, мен сізге тобыңыздың үмітсіз екенін айтуым керек, бірақ сіз керемет мәтіндер жазасыз. Бірнеше әнді бірге орындап берейік пе?". Фрипп осы уақытта Лондондағы Марки клубында Clouds тобының өнерін көрді, бұл оны классикалық үлгідегі мелодияларды өзінің шығармаларына енгізуге және жаңа идеяларды табу үшін импровизацияны пайдалануға түрткі берді. Питер Джайлстың көбірек әуесқой поп әндеріне қызығушылық танытпаған Фрипп өзінің ескі досы, гитарист және әнші Грег Лейкті Питердің немесе Фрипптің орнына қосылуға ұсынды. Кейін Питер Джайлс мұны Фрипптің "ақылды саяси ойынының" бірі деп атады. Синфилд "құбылып, ширығудан туған сәтте" топтың атын ойлап тапты. Синфилд "күлгін патша" терминін Гильз, Гильз және Фрипппен байланысқа түспей тұрып, өзінің әндерінің бір топтарында қолданған. Синфилд бұл есімнің жындардың әміршісі Белзебұл емес екенін және "күлгін патша" – билігі кезінде "қоғамдық толқулар" мен "дүниедегі қара күштердің көрінісі" болған кез келген билеуші екенін мәлімдеді. Фрипптің айтуынша, King Crimson – бұл Бельзевубтің синонимі, бұл араб тіліндегі "Бил Сабиб" сөзінің ағылшыншаланған түрі, яғни "мақсаты бар адам", ол осы сөзбен байланысты. Осы кезеңде Макдональд негізгі композитор болды, Фрипп пен Лейк маңызды үлес қосты, ал Синфилд барлық ән мәтіндерін өзі жазды, сондай-ақ топтың бірегей сахна жарығын жобалап, орнатты, ал альбомның мұқабасында "сөздер мен жарықтандыру" деп көрсетілді. Moody Blues тобынан шабыт алған Макдональд топқа Mellotron клавиатурасын сатып алуды ұсынды, ол Crimson тобының алғашқы дыбысының маңызды бөлігіне айналды. Синфилд алғашқы Crimson тобын былай сипаттады: "Егер ол танымал болса, онда ол жарамсыз болар еді. Сондықтан ол күрделі болуы керек, оның көбірек кеңейтілген акорлары болуы керек, оған ерекше әсерлер болуы керек. Егер ол тым қарапайым болып көрінсе, біз оны күрделірек етіп, 7/8 немесе 5/8 өлшемінде ойнар едік, тек көрсету үшін". King Crimson тобының алғашқы концерті 9 сәуірде Лондондағы Speakeasy клубында өтті (көргендер арасында Yes гитарисі Питер Бэнкс болды). Олардың үлкен жетістігі 1969 жылдың 5 шілдесінде Лондонның Хайд-парктегі Роллинг Стоунз тобының тегін концертінде 500,000-ға жуық адамның алдында ойнаған кезде болды. Оның алғашқы "21-ші ғасырдағы шизоидты адам" әні "протометалл" деп сипатталды және әннің мәтіні Оңтүстік-Шығыс Азиядағы АҚШ-тың әскери араласуын сынады. Қазіргі британдық және американдық сахналардың блюзге негізделген хард-рокіне қарағанда, King Crimson антикалық пен заманауилықты біріктіретін еуропалық тәсілмен таныстырды. Топтың музыкасы топтың барлық бес мүшесі ұсынған әсерлердің кең ауқымына сүйенді. Бұл элементтерге классикалық музыка, Джими Хендрикс бастаған психоделикалық рок, фольк, джаз, әскери музыка (жарым-жартылай Макдональдтың армия музыканты ретінде әсер еткен) және еркін импровизация кірді. Шығармашылық шиеленістердің пайда болуы байқалды. Гитарамен қатар, Фрипп клавиатура міндеттерін атқарды, ал Синфилд өзінің шығармашылық рөлін синтезаторларды басқаруға дейін кеңейтті. Макдональд пен Джайлстың кетуінен кейін Лейк, оларсыз топтың болашағына сенімді емес, Кит Эмерсонмен Nice тобының жаңа тобы туралы талқылауды бастады. Фрипп пен Синфилд екінші King Crimson альбомын жазуды жоспарлап, Лейктің орны белгісіз болғандықтан, топтың менеджерлері Эльтон Джонға материалды сессиялық музыкант ретінде ән айтуды тапсырды, бірақ Фрипп өзінің Empty Sky альбомын тыңдағаннан кейін бұл идеяға қарсы шешім қабылдады. Лейк Эмерсон Ниццамен қалған міндеттемелерін аяқтағанша, топпен бірге болуға келісті, сол кезде ол Emerson, Lake and Palmer тобын құру үшін кетіп қалды. Нәтижесінде шыққан In the Wake of Poseidon альбомында Лейк "Cadence and Cascade" әнінен басқа барлық әндерді орындады, өйткені ол бұл тректі аяқтамас бұрын топтан кетіп қалды. Фрипптің ескі досы Гордон Хаскелл әнге вокал орындау үшін шақырылды. Сессияларға сондай-ақ Майкл және Питер Джайлс барабан мен бас-гитарада, саксофонист Мел Коллинз (бұрынғы Circus тобынан) және джаз пианисі Кит Типпет қатысты. Белгілі бір топпен жаңа материалды орындау мүмкін болмағандықтан, Фрипп пен Синфилд Мел Коллинсты топқа қабылдады, Гордон Хаскелл жетекші вокалист және басист ретінде қосылды, ал Энди Маккалох барабаншы болды. Саксофонмен қатар, Коллинз кейде клавиатурада ойнап, қосымша вокалмен де айналысты, сондай-ақ Типпеттің тобынан Марк Чариг корнетте және Ник Эванс тромбонда ойнады. Робин Миллер (обой мен английский рожок) де қатысты, ал Yes тобынан Джон Андерсон альбомның атақты әні "Prince Rupert Awakes" бөлігін орындау үшін шақырылды, оны Фрипп пен Синфилд Хаскеллдің табиғи диапазоны мен стиліне сай емес деп есептеді. Lizard альбомы бұрынғы альбомдарға қарағанда күшті джаз және камералық классикалық әсерлерге ие болды. Альбом әдіс-тәсіл мен талғам бойынша келіспейтін топпен жасалған. Хаскелл мен Маккалох екеуі де музыканы өзіне жат сезіп, жазу процесін жалықтырып, шатастыратын болды. Коллинз өзінің партияларының композициясына наразы болды, ал Фрипп пен Хаскелл Синфилдтің мәтіндерін жек көріп, оларға қарсы болды. Осы позицияға Реймонд "Боз" Беррелл тағайындалды. Рик Кемп (кейін Steeleye Span тобынан) топпен репетиция жасады, бірақ ресми түрде қосылу туралы ұсыныстан бас тартты. Фрипп Бозға бас-гитара ойнауды үйретуге шешім қабылдады, еңбек сіңірген кастингтерді жалғастырмады. Бұрын бас-гитара ойнамаған Беррелл акустикалық гитарада жеткілікті тәжірибе жинағандықтан, аспапты жылдам үйренуге көмектесті. Уоллес Беррелге ритм-секцияда жұмыс істеуге көмектесе алды. Құрамы толыққан King Crimson 1971 жылдың мамырында гастрольді бастады, бұл олардың 1969 жылдың 16 желтоқсанындағы соңғы концертінен бері алғашқы тікелей өнер көрсетуі болды. Концерттер жақсы қабылданып, бірақ Фрипп пен топтың қалған бөлігі арасындағы музыкалық айырмашылықтар, сондай-ақ Коллинз, Уоллес және Беррелдің өмір салты Фрипптің қатысуын азайтты, ол әріптестерінен әлеуеттен тыс қалып, одан әрі шиеленіс тудырды. Islands альбомында "Sailor's Tale" инструменталды әні, дыбыстық Mellotron және Фрипптің банджодан шабыттанған гитара солосы, сондай-ақ Уоллес пен Коллинз қосымша вокалмен орындаған "Ladies of the Road" әні және Фрипптің 1968 жылғы Giles, Giles & Fripp альбомынан шыққан "Suite No. 1" әнінен дамытылған "Song of the Gulls" әні бар, бұл топтың оркестрді пайдаланған жалғыз жағдайы болды. 1972 жылдың қаңтарында қалған топ Фрипптің Коллинздің композициясын ойнаудан бас тартқандықтан, репетиция кезінде ашумен тарасты. Одан әрі, осы кезеңнен алынған сапалы тікелей жазбалар 2002 жылы Ladies of the Road және 2017 жылы Sailors' Tales (1970–1972) жинағында жарық көрді. Осы уақытқа қарай Фрипп пен топтың қалған бөлігі арасындағы музыкалық дау үлкенге жетті. Уоллес, Беррелл және Коллинз импровизациялық блюз бен фанк әндерін ұнатты. Фрипп кейін 1971–1972 жылдарғы құрамды "жартылай..." деп сипаттады.

In August 1967, brothers Michael and Peter Giles, drummer and singer/bassist respectively and pro musicians in working bands since their mid teens in Dorset, England, advertised for a "singing organist" to join a group they were forming. Fellow Dorset musician Robert Fripp – a guitarist who neither played organ nor sang – responded, and Giles, Giles and Fripp was born. The trio recorded several quirky singles and one eclectic album, The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp. They hovered on the edge of success, and even made a television appearance, but were never able to make a commercial breakthrough. Attempting to expand their sound, the three recruited Ian McDonald on keyboards, reeds and woodwinds. McDonald brought along two new participants: his then girlfriend, former Fairport Convention singer Judy Dyble, whose brief tenure with the group ended when the two split, and lyricist, roadie, and art strategist Peter Sinfield, with whom he had been writing songs – a partnership initiated when McDonald had said to Sinfield (regarding his band Creation), "Peter, I have to tell you that your band is hopeless, but you write some great words. Would you like to get together on a couple of songs?" Fripp, meanwhile, saw Clouds at the Marquee Club in London which spurred him to incorporate classically inspired melodies into his writing, and utilise improvisation to find new ideas. No longer interested in Peter Giles' more whimsical pop songs, Fripp recommended that his old friend, fellow guitarist and singer Greg Lake could join to replace either Peter or Fripp himself. Peter Giles later called it one of Fripp's "cute political moves". Sinfield coined the band's name in "a moment of pressured panic". Sinfield had already used the term "crimson king" in a set of lyrics before his involvement with Giles, Giles and Fripp. Sinfield insisted that the name wasn't Beelzebub, prince of demons, and that a "crimson king" was any ruler during whose reign there were "societal rumblings" and "sort of the dark forces of the world". According to Fripp, King Crimson is a synonym for Beelzebub, which is an anglicised form of the Arabic phrase "B'il Sabab", meaning "the man with an aim", to which he related. At this early point, McDonald was the primary composer, with vital contributions from Fripp and Lake, while Sinfield wrote all the lyrics on his own, and also designed and operated the band's unique stage lighting, being credited with "words and illumination" on the album sleeve. Inspired by the Moody Blues, McDonald suggested the group purchase a Mellotron keyboard, and this became a key component of the early Crimson sound. Sinfield described the original Crimson thus: "If it sounded at all popular, it was out. So it had to be complicated, it had to be more expansive chords, it had to have strange influences. If it sounded, like, too simple, we'd make it more complicated, we'd play it in 7/8 or 5/8, just to show off". King Crimson's first live performance was at the Speakeasy in London on 9 April 1969 (with Yes guitarist Peter Banks among the audience). Their big breakthrough came on 5 July 1969 by playing as a support act at the Rolling Stones' free concert in Hyde Park, London before an estimated 500,000 people. Its opening track "21st Century Schizoid Man" was described as "proto metal" and the song's lyrics criticise the military involvement of the United States in Southeast Asia. In contrast to the blues based hard rock of the contemporary British and American scenes, King Crimson presented a more Europeanised approach that blended antiquity and modernity. The band's music drew on a wide range of influences provided by all five group members. These elements included classical music, the psychedelic rock spearheaded by Jimi Hendrix, folk, jazz, military music (partially inspired by McDonald's stint as an army musician) and free improvisation. creative tensions were already developing. As well as guitar, Fripp took on keyboard duties, while Sinfield expanded his creative role to operating synthesizers. Following McDonald and Giles' departure, Lake, unsure of the band's future without them, began discussions with Keith Emerson of the Nice about possibly forming a new band together. With Fripp and Sinfield planning for recording the second King Crimson album, and Lake's position uncertain, the band's management booked Elton John to sing the material as a session musician, but Fripp decided against this idea after listening to his Empty Sky album. Lake agreed to stay with the band until Emerson had completed remaining commitments with the Nice, at which point he left to form Emerson, Lake and Palmer. On the resulting In the Wake of Poseidon album, Lake provided all the lead vocals except on "Cadence and Cascade", as he left before he was able to complete this track. Fripp's old school friend Gordon Haskell was brought in to provide the vocal on the song. The sessions also included Michael and Peter Giles on drums and bass respectively, saxophonist Mel Collins (formerly of the band Circus) and jazz pianist Keith Tippett. With no set band to perform the new material, Fripp and Sinfield kept Mel Collins on board, with Gordon Haskell joining as lead vocalist and bassist, and Andy McCulloch joining as drummer. In addition to saxophone, Collins would also act as occasional keyboard player and backing vocalist. and two members of Tippett's band, Mark Charig on cornet, and Nick Evans on trombone. Robin Miller (on oboe and cor anglais) also appeared, while Jon Anderson of Yes was brought in to sing a section of the album's title track, "Prince Rupert Awakes", which Fripp and Sinfield considered to be outside Haskell's natural range and style. Lizard featured stronger jazz and chamber classical influences than previous albums. the album had been made by a group in disagreement over method and taste. The more rhythm and blues oriented Haskell and McCulloch both found the music difficult to relate to, and tedious and confusing to record. Collins disliked how his parts were composed, while both Fripp and Haskell detested Sinfield's lyrics. The position eventually went to Raymond "Boz" Burrell. Rick Kemp (later of Steeleye Span) rehearsed with the band, but declined the final offer to formally join. Fripp decided to teach Boz to play bass rather than continue the labored auditions. Though he had not played bass before, Burrell had played enough acoustic guitar to assist him in learning the instrument quickly. Wallace was able to further instruct Burrell in functioning on the instrument in a rhythm section. With a line up now complete, King Crimson began touring in May 1971, the first time they had played live since the original line up's last show on 16 December 1969. The concerts were well received, but the musical differences between Fripp and the rest of the group, and the somewhat wilder lifestyles of Collins, Wallace and Burrell, alienated the drug free Fripp, who began to withdraw socially from his bandmates, creating further tension. Islands featured the instrumental "Sailor's Tale", with a droning Mellotron and Fripp's banjo inspired guitar solo; the raunchy, blues inspired "Ladies of the Road", which featured Wallace and Collins on backing vocals; and "Song of the Gulls", which was developed from an earlier Fripp instrumental ("Suite No. 1" from Giles, Giles & Fripp's 1968 album), and would be the only time the band would utilize an orchestra. In January 1972, the remaining band broke up acrimoniously in rehearsals, owing partially to Fripp's refusal to play a composition by Collins. Further, better quality, live recordings from this era would be released in 2002 as Ladies of the Road and in 2017 on the Sailors' Tales (1970–1972) box set. By this time, the musical rift between Fripp and the rest of the band had grown very wide. Wallace, Burrell and Collins favoured improvised blues and funk. Fripp would later describe the 1971–1972 lineup as more of a jam band than an "improvising" band, an opinion with which Wallace disagreed. Personal relations actually improved during the tour to the point where most of the band decided to continue on, however Fripp opted to part company with the other three, restructuring King Crimson with new musicians, as he felt the other members wouldn't be fully engaged in the musical direction he had in mind.

19721975: Аскүл тілдері Аспик, Жұлдызсыз және Библия қара, Қызыл және үзіліс

Бантқа кіргенде маған ән тізімі берілмеді, көбірек оқу тізімі берілді. Оуспенский, Дж. Г. Беннет, Гурджиев және Кастанеда – бәрі де талқыға түсті. Викка, тұлғаны өзгерту, төмен деңгейдегі сиқыр, пиромантия – мұның бәрі Қызыл Патша сарайындағы сиқыршыдан. Бұл үш аккорд пен бір пинта Гиннестен артық болатын. —Билл Брюфорд. Басист және вокалист Джон Уэтон (Family тобынан кеткен), сондай-ақ Фрипп Waves тобының репетициясында танысқан скрипкашы, клавишашы және флейташы Дэвид Кросс. Музыкалық композициялардың көп бөлігі Фрипп пен Уэтонның бірлескен еңбегі болды, олар әрқайсысы жеке-жеке бөлімдерді жазып, үйлесімді деп тапқандарын біріктірді. Синфилд кеткеннен кейін, топ Уэтонның досы Ричард Палмер Джеймсті (алғашқы Supertramp тобынан) жаңа лирик ретінде шақырды. Жаңадан репетиция жасағаннан кейін, King Crimson 1972 жылдың 13 қазанында Франкфурттағы Zoom клубында қайта гастрольдеді. Топтың жаңа дыбысын альбомның екі бөлімнен тұратын тақырыптық әні көрсетеді – бұл King Crimson бұрын жасағаннан едәуір өзгеше болды. Бұл шығарма топтың өткір аспаптық үйлесімін көрсетті және қазіргі классикалық музыкадан, еркін шулы импровизациядан және тіпті ауыр металл рифтерінен әсер алды. Альбом Мьюрдің перкуссияға ерекше көзқарасын көрсетті, оған өздігінен өңделген барабан жиынтығы, түрлі ойыншықтар, бульроарер, мбира, гонгтар, шарлар, күн күркірі және тізбектер кірді. Сахнада Мьюр болжауға келмейтін, маньяк қозғалыстарды, ерекше киімдерді және жалған қан капсулаларын (кейде түкіріп немесе басына жағатын) қолданды, бұл топтың тарихындағы осындай театрлық сахналық әрекеттің жалғыз мысалы болды. Альбом Ұлыбританияда 20-орынға, АҚШ-та 61-орынға жетті. Бірнеше гастрольден кейін Мьюр 1973 жылы топтан кетіп, мүлдем музыка индустриясынан бас тартты. Мьюр King Crimson менеджментіне музыкант өмірінің өзіне жарамайтынын және шотланд буддалық монастыріне қосылғысы келетінін айтты. Ол ескерту мерзімін ұсынды, бірақ менеджмент одан бас тартты. Мьюрдің шешімін қайталаудың орнына, менеджмент топқа және жұртшылыққа Мьюрдің аяғына гонг түсіп, сахнада жарақат алғанын хабарлады. Альбомның көп бөлігі 1973 жылдың соңындағы топтың гастрольдері кезінде тікелей жазылған болса да, жазбалар студиялық жазба сияқты дыбысталуы үшін мұқият өңделді және үстіне жазылды, ал "The Great Deceiver", "Lament" және "The Night Watch" әнінің екінші бөлігі студияда толығымен жазылған жалғыз туындылар. Альбом Ұлыбританияда 28-орынға, АҚШ-та 64-орынға жетті. Альбомның жарық көргенінен кейін топ тағы да бөлініп кетті, бұл жолы орындау мәселесіне байланысты. Музыкалық тұрғыдан Фрипп өзін Бруфорд пен Уэтонның арасында тапты, олар соншалық күшпен ойнап, дауыс көлемін арттырғандықтан, Фрипп оларды бір кезде "ұшатын кірпіш қабырғамен" салыстырған, ал Кросстың күшейткіш акустикалық скрипкасы үнемі ырғақ секциясымен басылып, оны көбірек мелотрон мен электр фортепианосына шоғырландырды. Көбейіп бара жатқан ашуланған Кросс музыкалық және жеке тұрғыдан кері шегіне бастады, нәтижесінде ол 1974 жылы Еуропа мен Америкадағы гастрольден кейін топтан шығарылды. 1974 жылдың шілдесінде Фрипп, Брюфорд және Уэтон Red альбомын жазуды бастады. 1974 жылдың 6 қазанында жарық көрген Red Ұлыбританияда 45-орынға, АҚШ-та 66-орынға жетті. AllMusic оны таралуға жақын топ үшін "таңсық жетістік" деп атады, топ мүшелері арасындағы "күшті динамикалық" музыкалық химиясы бар. Red альбомының жарық көргеніне екі ай қалғанда, King Crimson-ның болашағы жарқын көрінді (топтың негізін қалаушы мүшесі Ян Макдональдтың қайта қосылуы туралы әңгімелер болды). Алайда, Фрипп гастрольдегісі келмеді, өйткені ол топтан және музыка индустриясынан көбейіп бара жатқан сезімге ұшырады. Ол 1981 жылы әлем күрт өзгереді деп ойлады және ол оған дайындалуы керек еді. Топ 1974 жылдың 25 қыркүйегіне дейін ресми түрде тараған жоқ, ал кейін Фрипп King Crimson "тоқтағанын" және "мүлдем мәңгілікке аяқталғанын" жариялады. Кейінірек Фрипп Макдональдты және Genesis тобынан Стив Хакетттің орнына қоюға тырысқаны белгілі болды, бірақ бұл идея менеджерлер тарапынан қабылданбады. Таспалардағы мәселелер Кросстың кейбір ойнауын естімейтін етіп көрсетті, сондықтан Roxy Music тобынан Эдди Джобсон студияда скрипка мен клавишатураны үстіне қосу үшін шақырылды, сондай-ақ музыканы бір LP-ге орналастыру үшін қосымша өңдеулер жасалды. 1972–1974 жылдарға қатысты тағы да көптеген тікелей жазбалар 1997 жылы The Night Watch альбомы ретінде, ал 1992 жылы The Great Deceiver, 2012 жылы Larks' Tongues in Aspic (1972–1973), 2014 жылы The Road to Red (1974) және Starless (1973–1974) жинақтарының бөлігі ретінде жарық көрді. 1975 жылдан 1981 жылға дейін King Crimson толығымен белсенсіз болды.

Quote box|style=padding:10px;|quote="It was going to be an interesting ride when I wasn't given a setlist when I joined the band, more a reading list. Ouspensky, J. G. Bennett, Gurdjieff and Castaneda were all hot. Wicca, personality changes, low level magic, pyromancy – all this from the magus in the court of the Crimson King. This was going to be more than three chords and a pint of Guinness. "| source =—Bill Bruford. bassist and vocalist John Wetton (who left Family), and violinist, keyboardist and flautist David Cross, whom Fripp had met when he was invited to a rehearsal of Waves, a band Cross was working in. Most of the musical compositions were collaborations between Fripp and Wetton, who each composed segments independently and fitted together those which they found compatible. With Sinfield gone, the band recruited Wetton's friend Richard Palmer James (from the original Supertramp) as their new lyricist. Following a period of rehearsals, King Crimson resumed touring on 13 October 1972 at the Zoom Club in Frankfurt, with the band's penchant for improvisation (and Muir's startling stage presence) gaining them renewed press attention. The band's new sound was exemplified by the album's two part title track – a significant change from what King Crimson had done before, the piece emphasised the sharp instrumental interplay of the band, and drew influence from modern classical music, noisy free improv, and even heavy metal riffing. The record displayed Muir's unusual approach to percussion, which included a self modified drum kit, assorted toys, a bullroarer, mbira, gongs, balloons, thunder sheet and chains. On stage, Muir also employed unpredictable, manic movements, bizarre clothing, and fake blood capsules (occasionally spit or applied to the head), becoming the sole example of such theatrical stage activity in the band's long history. The album reached No. 20 in the UK and No. 61 in the US. After a period of further touring, Muir departed in 1973, quitting the music industry altogether. Muir told King Crimson's management that he had decided a musician's life was not for him, and he had chosen to join a Scottish Buddhist monastery. He offered to serve a period of notice which the management declined. Instead of reiterating Muir's decision, the management informed the band and the public that Muir had sustained an onstage injury caused by a gong landing on his foot. Though most of the album was recorded live during the band's late 1973 tour, the recordings were carefully edited and overdubbed to sound like a studio record, with "The Great Deceiver", "Lament" and the second half of "The Night Watch" the only tracks recorded entirely in the studio. The album reached No. 28 in the UK and No. 64 in the US. Following the album's release, the band began to divide once more, this time over performance. Musically, Fripp found himself positioned between Bruford and Wetton, who played with such force and increasing volume that Fripp once compared them to "a flying brick wall", and Cross, whose amplified acoustic violin was consistently being drowned out by the rhythm section, leading him to concentrate more on Mellotron and an overdriven electric piano. An increasingly frustrated Cross began to withdraw both musically and personally, with the result being that he was voted out of the group following the band's 1974 tour of Europe and America. In July 1974, Fripp, Bruford, and Wetton began recording Red. Released on 6 October 1974, Red went to No. 45 in the UK and No. 66 in the US. AllMusic called it "an impressive achievement" for a group about to disband, with "intensely dynamic" musical chemistry between the band members. Two months before the release of Red, King Crimson's future looked bright (with talks regarding founder member Ian McDonald rejoining the group). However, Fripp wished not to tour as he felt increasingly disenchanted by the group and the music industry. He also felt the world was going to drastically change by 1981 and that he had to prepare for it. the group did not formally disband until 25 September 1974 and later Fripp announced that King Crimson had "ceased to exist" and was "completely over for ever and ever". It was later revealed that Fripp had attempted to replace himself with McDonald and Steve Hackett of Genesis, but this idea was rejected by the managers. Issues with the tapes rendered some of Cross' playing inaudible, so Eddie Jobson of Roxy Music was hired to perform violin and keyboard overdubs in a studio; further edits were also made to allow the music to fit on a single LP. More live recordings from the 1972–1974 era would be issued as The Night Watch in 1997, and as part of the box sets The Great Deceiver (1992), Larks' Tongues in Aspic (1972–1973) (2012), The Road to Red (1974), and Starless (1973–1974) (both 2014). Between 1975 and 1981, King Crimson were completely inactive.

2008: 40 жылдығы мерейтойына арналған турне және үшінші үзіліс

2007 жылы King Crimson-ның жаңа құрамы жарияланды: Фрипп, Белев, Левин, Мастелотто және жаңа екінші барабаншы Гэвин Харрисон. 2009 жылға қосымша концерттер жоспарланған, бірақ Белевтің кестесіне байланысты қақтығыстар туындағандықтан олар тоқтатылды. King Crimson 40 жылдық мерекелік турнеден кейін тағы бір үзіліске шықты. Белев тобын қайта құруға үнемі шақырып, 2009 және 2010 жылдары Фрипппен бірнеше рет осы мәселені талқылады. Белевтің ұсынғандарының бірі – 1980-ші жылдардағы құрамды 30 жылдық мерекеге арнап уақытша қайта біріктіру еді. Алайда, Фрипп пен Бруфорд бұл идеяны қабылдамады, соңғысы: «Мен бірдей нәрсені қайта жасауға тырысуым екіталай, менің ойымша, бұл әрекет сәтсіздікке ұшырауы мүмкін» деді. 2010 жылдың желтоқсанында Фрипп King Crimson тобының 2008 жылдың қазанынан бері «өшірілгенін» жазды, сондай-ақ бұл шешімге әкелген бірнеше себепті атап өтті.

2014-2021: Жеті басты аң және үштен беске дейінгі құрам

Фрипп зейнетке шығу туралы хабарлама жасағанға дейін, Jakszyk, Fripp and Collins (және "A King Crimson ProjeKct" деген қосымша атаумен) тобы 2011 жылы A Scarcity of Miracles альбомын шығарды. Топ құрамында гитарист әрі әнші Якко Яксзик (бұрын 21st Century Schizoid Band тобымен King Crimson материалдарын орындаған), Фрипп және бұрынғы Crimson саксофоны Мел Коллинз негізгі музыканттар/композиторлар ретінде болды, ал Тони Левин бас-гитарада, Гавин Харрисон барабанда ойнады. Бір кезде Фрипп бұл топты "P7" (ProjeKct Seven) деп атады. ProjeKct үшін бұл ерекше жағдай болатын, себебі ол импровизациялық сессияларда туған "жетілдірілген" және "орташа темпті" түпнұсқа әндерге негізделген. 2013 жылдың қыркүйегінде Фрипп King Crimson-ның "бұрынғыдан мүлдем өзгеше реформамен" қайта құрылатынын жариялады: жеті музыкант, төрт ағылшын және үш американдық, үш барабаншы. Жаңа құрам бұрынғы құрамнан (Фрипп, Левин, Харрисон және Мастелотто сақталып қалды) және Scarcity of Miracles жобасынан (Жаксик және Коллинз) музыканттарды қамтыды, ал Guitar Craft мектебінің түлегі және бұрынғы R. E. M./Ministry барабаншысы Билл Рифлин жетінші мүше болды. Адриан Белевке қатысуға рұқсат берілмеді, осылайша оның 32 жылдық еңбек жолы аяқталды: Яксзик оның орнын әнші және екінші гитарист ретінде иеленді. Бұл топтың нұсқасы "Жеті Басты Аң" деген лақап атқа ие болды. Мұндай түбегейлі жаңартылған King Crimson студияда жазба жасауды жоспарламады, оның орнына концерттерде бұрынғы материалдың "қайта құрылған" нұсқаларын орындауға баса назар аударды. Бұл тәсіл топтың өмір бойына сақталып қалды. 2014 жылдың басында және 1974 жылдан бері алғаш рет топтың репертуарында In The Court of the Crimson King және Larks' Tongues in Aspic арасындағы альбомдардан әндер, сондай-ақ Red альбомынан ән материалдарын қайта жаңғырту кірді. Сет-листке Адриан Белев дәуіріндегі әндер енбеді, бірақ сол кезеңдегі кейбір аспаптық шығармалар ойналды (THRAK және The Power to Believe элементтері). Сонымен қатар, Фрипп пен Яксзик жазған екі жаңа ән ("Meltdown" және "Suitable Grounds for the Blues") концерттерде тұңғыш рет орындалды. Англияда репетициядан кейін King Crimson 9 қыркүйектен 6 қазанға дейін Солтүстік Америкада гастрольдік турнеге шықты. Лос-Анджелестегі концерттер Live at the Orpheum альбомы ретінде жарық көрді, онда "Banshee Legs Bell Hassle" және "Walk On: Monk Morph Chamber Music" сияқты жаңа King Crimson аспаптық музыкасы қамтылған. 2015 жылдың екінші жартысында Еуропа, Канада және Жапония бойынша турлер өтті. Турдың канадалық бөлігінен алынған тікелей жазба 2016 жылдың ақпан айының соңында Live In Toronto альбомы ретінде шықты, онда тағы үш жаңа Crimson аспаптық шығармасы ("Threshold Soundscape", "Radical Action (To Unseat the Hold of Monkey Mind)" және "The Hell Hounds of Krim") кірді. 2016 жылы еуропалық турне жоспарланған. Рифлин музыкадан үзіліс жасағаннан кейін Ноэль Галлахердің High Flying Birds тобының барабаншысы Джереми Стейси қыркүйек айындағы концерттерге шақырылды. 2016 жылдың қыркүйегінде тағы бір концерттік альбом, "Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind" жарық көрді, ол 2015 жылы Жапония, Канада және Францияда өткен концерттерден алынған, Рифлиннің кетуіне және Стейсидің келуіне дейін жазылған. Топтың жан-жақты және дамып келе жатқан концерттік жиынтығын көрсете отырып, онда бір жаңа аспаптық шығарма ("Devil Dogs of Tessellation Row") және King Crimson енді A Scarcity of Miracles (тілдік трек, сондай-ақ "The Light of Day") материалдарын топтың репертуарына енгізгені көрсетілді. 2016 жылдың 7 желтоқсанында King Crimson-ның негізін қалаушы мүшесі Грег Лейк қатерлі ісіктен қайтыс болды. King Crimson-ның бұрынғы мүшесі Джон Уэтон 2017 жылдың 31 қаңтарында ішек қатерлі ісіктен қайтыс болды. 2017 жылдың 3 қаңтарында Билл Рифлин King Crimson-ға қайта оралды. Топ Джереми Стейсиді сақтап қалғысы болғандықтан, Фрипп жаңа құрамды "Қос квартет құрамасы" деп атады, бұл төрт барабаншыны білдіреді. Нәтижесінде, King Crimson октетке айналды, Фрипп құрамды "Үш Бестен" (немесе "Бес Үштен") құрамасы деп қайта атады. Кейін Рифлин өзінің топтағы рөлін өзгертті және King Crimson-ның бірінші толық уақытты клавиатурашысы болды. 2017 жылдың 2 маусымында King Crimson "Heroes" атты жаңа концерттік EP шығарды (Дэвид Боуидің әнінен кейін), бұл әншіге және аталған әнді қамтитын альбомға арналған құрмет ретінде, екеуінде де Роберт Фрипптің гитаралық үлестері болды. Әннің клипі 2017 жылы Progressive Music Awards-та "Жылдың клипі" атағын жеңіп алды. Көп ұзамай King Crimson 11 маусымнан бастап 26 қарашаға дейін АҚШ-та гастрольдік турнеге шықты. 3 қыркүйекте Роберт Фрипп Адриан Белевпен келіспеушіліктері шешілгенін және "оның қазіргі құрамамен шығуының қазіргі жоспары жоқ" екенін, бірақ "болашаққа есіктер ашық" екенін айтты. Белев мұны растап, "бұл болашақта топқа қайта оралуым мүмкін" дегенді білдірді. 2017 жылдың 14 қазанында King Crimson тағы бір заманауи концерттік альбом, Live in Chicago шығарды, ол осы жылдың маусымындағы турде жазылған. Бұрынғы екі альбомы сияқты, бұл альбомда жаңа студиялық альбомның болмауына байланысты жаңа музыка болды (осы жағдайда "Bellscape & Orchestral Werning", "The Errors" және "Interlude"). Сондай-ақ, ол ұзақ уақытқа дейін назардан тыс қалған 1970 жылғы Lizard альбомынан материалдың (екінші жағынан толық "Lizard Suite" түрінде) концерттік жиынтыққа оралуын, сондай-ақ Белев дәуіріндегі "Indiscipline" әнінің өте өзгеше нұсқасын көрсетті. 2017 жылдың 13 қазанында Билл Рифлиннің 2017 жылғы күзгі турде АҚШ-та "Үш Бестен" құрамасына қатыса алмайтыны жарияланды. Ол уақытша Сиэтлдегі Crafty Guitarist Chris Gibson-мен ауыстырылды. 2018 жылы King Crimson 13 маусым мен 16 қараша аралығында Ұлыбритания мен Еуропа бойынша 33 күндік Uncertain Times турнесін өткізді. Топ "жаңа студиялық альбом жоқ" саясатын жалғастырғанымен, 2018 жылдың сәуір айында тағы бір концерттік альбом, Live in Vienna жарық көрді, ол 2016 жылы Венада және 2015 жылы Токиодағы концерттік жазбалардан құралды. Бұл жағдайда топтың жаңа шығармасы тек "Fairy Dust of the Drumsons" атты қысқа барабандық триосы болғанымен, жиынтыққа сондай-ақ Фрипп/Коллинз/Левиннің импровизациялық кіріспе музыкасынан алынған үш шығарма және Фрипптің дыбыстық ландшафтымен біріктірілген, Дэвид Синглтонмен арандалған шығармалар кірді, бұл оның THRaKaTTaK үшін жиырма жыл бұрын жасаған ұқсас жұмысын еске салды. 2018 жылдың 20 қазанында тағы бір концерттік альбом, Meltdown: Live in Mexico City жарық көрді, ол 2017 жылдың шілдесіндегі концерттерде жазылған. Бұл альбомдағы сет-листке тағы бір жаңа барабандық шығарма ("CatalytiKc No. 9"), Белев дәуіріндегі тағы бір ән ("Neurotica), Фрипптің 1979 жылғы Exposure альбомынан "Breathless", топтың джем сессиясы және әртүрлі мүшелердің "каденциялары" кірді. 2019 жылдың 6 сәуірінде баспасөз мәслихатында Рифлин отбасылық мәселелерге байланысты King Crimson-нан үзіліс жасайтыны жарияланды, оның 2019 жылғы 50 жылдық мерекелік турнедегі клавиатуралық партиясын жақсырақ саксофоншы, Soft Machine мүшесі және Роберт Фрипппен кейде дуэтте ойнайтын Тео Трэвис орындайтын болды. Трэвис топқа репетицияларға қосылғанымен, Фрипп 2 мамырда топ Рифлиннің орнына басқа музыканттарды шақыру мүмкін емес деп шешкенін және осы себепті "Жеті Басты Аң" ретінде жалғасатынын айтты. Рифлиннің партиялары басқа топ мүшелері арасында бөлістірілді, Фрипп, Стейси, Яксзик және Коллинз өнер сахнасындағы құралдарына клавиатура қосты, ал Левин 80-ші жылдардағы турлерде қолданған синтезаторын қайта қолданды. Одан кейін, 11 маусымда King Crimson-ның барлық дискографиясы барлық негізгі ағымдық платформаларда қолжетімді болды, бұл топтың 50 жылдық мерекесінің құрметіне жасалған қадам болды. 2020 жылдың 24 наурызында Билл Рифлин қатерлі ісіктен қайтыс болды. Осы жылы бұрынғы мүше Гордон Хаскелл 15 қазан күні өкпе қатерлі ісіктен қайтыс болды. King Crimson 2021 жылы Солтүстік Америка және Жапонияда гастрольдік турне өткізді. Америкалық турне күндерінен алынған жазбалар...

Prior to Fripp's retirement announcement, a band called Jakszyk, Fripp and Collins (and subtitled "A King Crimson ProjeKct") had released an album called A Scarcity of Miracles in 2011. The band featured guitarist and singer Jakko Jakszyk (who'd previously performed King Crimson material with 21st Century Schizoid Band), Fripp and former Crimson saxophonist Mel Collins as the main players/composers, with Tony Levin playing bass and Gavin Harrison playing drums. At one point, Fripp referred to the band as "P7" (ProjeKct Seven). Unusually for a ProjeKct, it was based around "finely crafted" and "mid paced" original songs derived from improvised sessions. In September 2013, Fripp announced King Crimson's return to activity with a "very different reformation to what has gone before: seven players, four English and three American, with three drummers". The new line up drew from both the previous lineup (retaining Fripp, Levin, Harrison and Mastelotto) and the Scarcity of Miracles project (Jakszyk and Collins), with Guitar Craft alumnus and former R. E. M./Ministry drummer Bill Rieflin as the seventh member. Adrian Belew was not asked to take part, thus ending his 32 year tenure in King Crimson: Jakszyk took his place as singer and second guitarist. This version of the group took on the nickname of "the Seven Headed Beast". This drastically revamped King Crimson had no plans to record in the studio, focussing instead on playing "reconfigured" versions of past material in live concerts. For the most part, this approach would remain consistent for the remainder of the band's lifetime. In early 2014, and for the first time since 1974, the band's repertoire included songs from the run of albums between In The Court of the Crimson King and Larks' Tongues in Aspic as well as reviving song material from Red. No Adrian Belew era songs were included in the setlist, although some instrumentals from the period were played (including items from THRAK and The Power to Believe). At the same time, two brand new songs mainly written by Fripp and Jakszyk ("Meltdown" and "Suitable Grounds for the Blues") were debuted at live concerts. After rehearsing in England, King Crimson toured North America from 9 September to 6 October. Recordings from the Los Angeles dates were released as Live at the Orpheum: this included new King Crimson instrumental music in the shape of "Banshee Legs Bell Hassle" and "Walk On: Monk Morph Chamber Music". Tours across Europe, Canada, and Japan followed in the later half of 2015. A live recording from the Canadian leg of the tour was released at the end of February 2016 as Live In Toronto, which included three more new Crimson instrumental pieces ("Threshold Soundscape", "Radical Action (To Unseat the Hold of Monkey Mind)" and "The Hell Hounds of Krim"). A European tour was planned for 2016. Following Rieflin's decision to take a break from music, drummer Jeremy Stacey of Noel Gallagher's High Flying Birds was called in place for dates from September. A further live album, Radical Action to Unseat the Hold of Monkey Mind, was released in September 2016, drawing from 2015 concert dates of Japan, Canada and France preceding Rieflin's departure and Stacey's arrival. Further documenting the band's shuffling and evolving live set, it included one new instrumental ("Devil Dogs of Tessellation Row") and demonstrated that King Crimson were now incorporating material from A Scarcity of Miracles (the title track, plus "The Light of Day") into the band's repertoire. On 7 December 2016, founding King Crimson member Greg Lake died of cancer. Another former King Crimson member, John Wetton, died of colon cancer on 31 January 2017. On 3 January 2017, Bill Rieflin returned to King Crimson. Since the band wished to retain Jeremy Stacey, Fripp called the new lineup the "Double Quartet Formation", referencing four drummers. Consequently, King Crimson became an octet, with Fripp rechristening the line up the "Three Over Five" (or "Five Over Three") Formation. Later on, Rieflin shifted his group role and became King Crimson's first full time keyboard player. On 2 June 2017, King Crimson released a new live EP named "Heroes" (after the David Bowie song), as a tribute to both the artist and the album featuring the song in question, both of which featured distinctive Robert Fripp guitar contributions throughout. The video to the song won "Video of the Year" at the 2017 Progressive Music Awards. Shortly afterwards, King Crimson embarked on a United States tour beginning on 11 June and ending on 26 November. On 3 September, Robert Fripp said that his differences with Adrian Belew had been resolved and that there were "no current plans for (him) to come out with the current formation" but "the doors to the future are open." Belew confirmed this, adding "it means I may be back in the band in the future at some point." On 14 October 2017, King Crimson released another contemporary live album, Live in Chicago, recorded on tour in June of the same year. As had been the case with its two predecessors, it included new music in the absence of a new studio album (in this case "Bellscape & Orchestral Werning", "The Errors" and "Interlude"). It also documented the return to the live set of material from the long neglected 1970 album Lizard (in the form of the full "Lizard Suite" from the second side), as well as another live version of "'Heroes'" and a radically different version of the Belew era song "Indiscipline". On 13 October 2017, it was announced that Bill Rieflin would be unable to join the Three Over Five Formation on the 2017 Autumn tour in the U. S. He was temporarily replaced by Seattle based Crafty Guitarist Chris Gibson. During 2018, King Crimson performed the extensive 33 date Uncertain Times tour through the UK and Europe between 13 June and 16 November. Although the band continued their "no new studio album" policy, April 2018 saw the full release of another live album, Live in Vienna, compiling concert recordings from Vienna in 2016 and from Tokyo in 2015. Although the only new band piece on this occasion was the brief drum trio "Fairy Dust of the Drumsons", the set also included three pieces drawn from improvised Fripp/Collins/Levin introduction music and merged with Fripp soundscape music: these pieces were arranged and realised by David Singleton, reflecting similar work he'd performed for THRaKaTTaK twenty years earlier. On 20 October 2018, a further live album was released, Meltdown: Live in Mexico City, recorded during dates in July 2017: additions to the setlist on this album included another new drum piece ("CatalytiKc No. 9"), the readmission of another Belew era song ("Neurotica), "Breathless" (from Fripp's 1979 solo album Exposure), a group jam and assorted solo member "cadenzas". On 6 April 2019, it was announced at a press conference that Rieflin would take another break from King Crimson to attend to family matters, his place on keyboards for the 2019 50th anniversary tour taken by Theo Travis, better known as a saxophonist, Soft Machine member and occasional duo collaborator with Robert Fripp. Although Travis joined the band for rehearsals, Fripp said on 2 May that the band had decided that it was no longer possible to have other musicians deputising for Rieflin and for this reason were "proceed(ing) as a Seven Headed Beast" without Travis. Rieflin's parts were divided among other band members, with Fripp, Stacey, Jakszyk and Collins adding keyboards to their on stage rigs, and Levin once again using the synthesizer he used during the '80s tours. Soon after on 11 June, King Crimson's entire discography was made available to stream online on all the major streaming platforms, as part of the band's 50th anniversary celebration. On 24 March 2020, Bill Rieflin died of cancer. In the same year, former member Gordon Haskell died of lung cancer on 15 October. King Crimson toured North America and then Japan in 2021. Recordings from dates on the American leg of the tour were released as the "official bootleg" live album Music Is Our Friend: Live in Washington and Albany, featuring music from across the band's lifetime plus two new Tony Levin cadenzas.

2022: Crimson King деректі фильмінде және топ қызметінің аяқталуы

2021 жылғы гастрольдік кесте аяқталғаннан кейін King Crimson қызметін тоқтатты, бірақ тарап кеткенін ресми түрде жарияламады. Мүшелердің бірнешеуінің жасы ұлғайып, пандемия кезінде қызметтердің құнының өсуі сияқты практикалық себептер айтылды, және енді гастрольдік жоспарлар жоқ еді. 2021 жылдың тамызында Жакзик «40-50 минуттық жаңа (King Crimson) материалдың, Робертпен бірге жазған бірнеше әндердің және оның жазған бірқатар инструменталды туындылардың бар екенін» айтты. Локдаун кезінде Гэвин: «Неге осыларды жазбаға түсірмейміз, кем дегенде студиялық нұсқаларын жасайық?» деп ұсынды. Бұл жаңа альбомның шығатынын білдірмейді, бірақ біз осы процесті бастадық. Бастапқыда King Crimson үшін жазылған екі Fripp/Жакзик әні («Uncertain Times» және «Separation») Жакзиктың 2020 жылғы жеке альбомы Secrets and Lies-те пайда болды, оған Фрипп, Харрисон, Левин және Коллинс қатысты. 2022 жылдың 9 ақпанында King Crimson тобының негізін қалаушы мүшесі Иэн Макдональд қатерлі ісіктен көз жұмды. 2022 жылдың наурыз айында 2022 жылғы SXSW кинофестивалінде «Кримсон корольдің сарайында» атты деректі фильмнің тұсаукесері өтті. Тоби Амис режиссерлік еткен және 2019 мен 2021 жылдар аралығында түсірілген фильмде сол кездегі топтың сахнадағы және сахна артындағы қызметі көрсетілді, сонымен қатар тарихи шолу және Crimson тобының түлектері Иэн Макдональд, Майкл Джайлс, Билл Бруфорд, Адриан Белев және Трей Ганнның (сондай-ақ қайтыс болған Билл Рифлинмен жасалған ұзақ сұхбат фрагменттері) үлесі бар. Амис фильмнің дамуын былай сипаттады: «Елге танымал King Crimson тобының 50 жылдығына арналған дәстүрлі деректі фильм ретінде басталған бұл жоба, уақыт, өлім, отбасы және музыканың өмірді өзгертуге қабілетті күші туралы зерттеуге айналды; бірақ әзіл-қалжыңдармен».

2022 жылдың соңына қарай, мұрағаттық және кураторлық мәселелерді есептемегенде, King Crimson толығымен қызметін тоқтатты, болашаққа қатысты ешқандай жоспары жоқ. Левин 2022 жылдың соңындағы сұхбатында: «Роберттен [Фрипптен] алған сезімім, бәрі аяқталды. Мүмкін, болашақта King Crimson оған қандай да бір жолмен хабарласып, кім біледі, қандай құраммен қайта тірілтірсе» деді. «In the Court of the Crimson King» фильмі көрсетілгеннен кейінгі сұрақ-жауап сессиясында Фрипп 2021 жылғы King Crimson тобының жеті мүшелі құрамын «топтың соңғы түрі» деп атады. Өзін қамтымайтын құрам болу мүмкіндігі туралы сұраққа ол: «Жоқ! Неге? Себебі мен бәрін көремін. Мен музыканы көремін. Мен музыканттарды көремін. Мен көрермендерді және музыка индустриясын көремін. Осының бәрін түсіну үшін, сіз осылардың барлығымен байланысқа түсуіңіз керек. Міне, қысқа жауап».

Музыкалық стиль

King Crimson музыкалық жағынан прогрессивті рок және постпрогрессивті деп сипатталған, ал олардың ертедегі туындылары протопрог деп аталады. Олардың музыкасы бастапқыда 1960 жылдардағы рокқа, әсіресе қышқыл рок пен психоделикалық рок қозғалыстарына негізделген. Топ концерттерде Донованның "Get Thy Bearings" әнін орындады, ал репетицияларда The Beatles-тың "Lucy in the Sky with Diamonds" әнін орындағаны мәлім. Дегенмен, өз шығармалары үшін King Crimson (олардан бұрынғы рок-топтардан өзгеше) рок музыкасының блюз негізін көп бөлігін алып тастап, оның орнына классикалық композиторлардың ықпалымен алмастырды. King Crimson тобының алғашқы құрамы Густав Холсттың "The Planets" сюитасының "Марс" бөлімін тікелей эфирде орындады, кейін топ "Марс" шығармасын "Devil's Triangle" әнінің негізі ретінде пайдаланды. Осы ықпалдың нәтижесінде "In the Court of the Crimson King" жиі прогрессивті рок қозғалысының бастапқы нүктесі ретінде қарастырылады. King Crimson бастапқыда күшті джаз ықпалына ие болды, бұл ең айқын түрде олардың "21st Century Schizoid Man" және "I Talk to the Wind" атты туындыларында көрінеді. Олардың ішінде "The Devil's Triangle" (оригинал King Crimson орындаған Густав Холсттың "Марс" шығармасының бейімделуі мен вариациясы, мелотронда ойналатын күрделі уақыттық импульске негізделген), 1973 жылғы "The Talking Drum" (Larks' Tongues in Aspic), 1984 жылғы "Industry" (Three of a Perfect Pair) және 2003 жылғы "Dangerous Curves" (The Power to Believe) бар. Бұл әнге үзіліс ретінде енгізілетін инструментальдық туынды, онда топ күрделі ырғақтық және полиритмикалық ансамбльдік бөлім орындайды. Алғашқы мысал – топтың танымал "21st Century Schizoid Man" әні, бірақ "Larks' Tongues in Aspic" туындылары сериясы (сондай-ақ "THRAK" және "Level Five" сияқты ұқсас мақсаттағы шығармалар) полиритмикалық күрделілікке тереңдей түсіп, бір-бірімен толық синхрондылықтан шығып, бірақ полиритмикалық синхрондылық арқылы бірігіп аяқталады. Бұл полиритмдер әсіресе топтың 1980 жылдардағы жұмыстарында көп кездеседі, онда гамеланға ұқсас ырғақтық қабаттар мен контрапунктте үздіксіз үстіне жатқан стаккато үлгілері бар. Жеке аспаптар үшін қиын сололық бөлімдерді жазу, мысалы, "Fracture" әніндегі гитара солосы ("Starless and Bible Black"). Әсем әуендер мен балладаларды ерекше, көбінесе диссонанстық дыбыстармен үйлестіру (мысалы, "Cirkus" ("Lizard" альбомынан), "Ladies of the Road" ("Islands" альбомынан) және "Eyes Wide Open" ("The Power to Believe" альбомынан)). Импровизацияны қолдану. Көтерілетін ноталар құрылымы (мысалы, "Facts of Life" және "THRAK").

King Crimson have been described musically as progressive rock, and post progressive, with their earlier works being described as proto prog. Their music was initially grounded in the rock of the 1960s, especially the acid rock and psychedelic rock movements. The band played Donovan's "Get Thy Bearings" in concert, and were known to play the Beatles' "Lucy in the Sky with Diamonds" in their rehearsals. However, for their own compositions, King Crimson (unlike the rock bands that had come before them) largely stripped away the blues based foundations of rock music and replaced them with influences derived from classical composers. The first incarnation of King Crimson played the Mars section of Gustav Holst's suite The Planets live and later the band used Mars as a foundation for the song "Devil's Triangle". As a result of this influence, In the Court of the Crimson King is frequently viewed as the nominal starting point of the progressive rock movements. King Crimson also initially displayed strong jazz influences, most obviously on its signature track "21st Century Schizoid Man". and "I Talk to the Wind." These include "The Devil's Triangle" (an adaptation and variation on the Gustav Holst piece Mars played by the original King Crimson, based on a complex pulse in time over which a skirling melody is played on a Mellotron), 1973's "The Talking Drum" (from Larks' Tongues in Aspic), 1984's "Industry" (from Three of a Perfect Pair) and 2003's "Dangerous Curves" (from The Power to Believe). An instrumental piece (often embedded as a break in a song) in which the band played an ensemble passage of considerable rhythmic and polyrhythmic complexity. An early example is the band's initial signature tune "21st Century Schizoid Man", but the "Larks' Tongues in Aspic" series of compositions (as well as pieces of similar intent such as "THRAK" and "Level Five") went deeper into polyrhythmic complexity, delving into rhythms that wander into and out of general synchronisation with each other, but with all 'finishing' together through polyrhythmic synchronisation. These polyrhythms were particularly abundant in the band's 1980s work, which contained gamelan like rhythmic layers and continual overlaid staccato patterns in counterpoint. The composition of difficult solo passages for individual instruments, such as the guitar break on "Fracture" on Starless and Bible Black. The juxtaposition of ornate tunes and ballads with unusual, often dissonant noises (such as "Cirkus" from Lizard, "Ladies of the Road" from Islands and "Eyes Wide Open" from The Power to Believe). The use of improvisation. Ascending note structure (e. g. "Facts of Life" and "THRAK").

Бұрынғы King Crimson мүшелері қатысқан байланысты мұра / қайталама топтар

2000 жылдардың басынан бері бірнеше топтар, құрамында бұрынғы, соңғы немесе қазіргі King Crimson мүшелері бар, турнелерге шығып, жазбалар жасап, King Crimson музыкасын орындады. 2002 және 2005 жылдар аралығында белсенді болған 21st Century Schizoid Band тобы, King Crimson-ның алғашқы төрт альбомында ойнаған бірнеше бұрынғы мүшелерін біріктірді. Топ құрамында Иан Макдональд, Мел Коллинз, Питер Джайлс және Майкл Джайлс (кейіннен Иан Уоллеспен ауыстырылды) болды, ал топты Джакко Джаксзик жетекшілік етті, ол бұрын, он жыл бұрын King Crimson қатарына қосылған еді. Топ бірнеше турнелерге қатысты, King Crimson-ның 1960-шы және 1970-ші жылдардағы репертуарынан материалдар орындады және бірнеше концерттік альбомдар жазды. 2007 жылы Уоллес қайтыс болғаннан кейін топ таратылды. 2007 жылдан бері Тони Левин, Пат Мастелотто қатысуымен Stick Men триосын басқарып келеді. Бастапқыда топты Chapman Stick орындаушысы Майкл Бернье толықтырды, бірақ 2010 жылы оның орнына сенсорлық гитарист және бұрынғы Fripp шәкірті Маркус Ройтер келді. Бұл топ концерттерінде King Crimson шығармаларын қосып (және жаңаша интерпретациялап) орындайды. Ройтер мен Мастелотто дуэт ретінде де бірге ойнайды (бұрын "Tuner" деп аталған), олар 1980 жылдардың ортасындағы King Crimson-ның "Industry" инструменталды композициясын концерттерде қайта өңдеуімен белгілі. 2011 және 2014 жылдар аралығында Stick Men және Адриан Белевтің Power Trio тобы (Белев, барабаншы Тобиас Ральф және бас-гитарист Джули Слик) бірігіп, The Crimson ProjeKCt атымен 1980-ші және 1990-шы жылдардағы музыканы орындап, турнелерге шықты. 2014 жылы King Crimson қайта құрылғаннан кейін Crimson ProjeKCt атауы ресми түрде тоқтатылды, бірақ Stick Men және Power Trio кейде бірлесіп өнер көрсетуді жалғастырды, көбінесе "Belew, Levin, Mastelotto and friends" сияқты аттармен. Жеке карьерасы барысында, Power Trio тобымен бірге өнер көрсетулерде Адриан Белев King Crimson әндерінің әртүрлі нұсқаларын орындады. 2024 жылдың наурыз айында, 1980-ші жылдардағы King Crimson репертуарын орындайтын жаңа топ жарияланды, құрамында бұрынғы мүшелері Адриан Белев және Тони Левин, сондай-ақ гитарист Стив Вай және барабаншы Дэнни Кэри бар. Топ 1982 жылы шыққан аттас "Beat" альбомының құрметіне "Beat" деп аталды.

Since the early 2000s, several bands containing former, recent or current King Crimson members have toured and recorded, performing King Crimson music. Active between 2002 and 2005, the 21st Century Schizoid Band reunited several former King Crimson members who had played on the band's first four albums. The band featured Ian McDonald, Mel Collins, Peter Giles and Michael Giles (the latter subsequently replaced by Ian Wallace), and was fronted by Jakko Jakszyk, a decade prior to his own recruitment into King Crimson. The band engaged in several tours, played material from King Crimson's '60s and '70s catalogue, and recorded several live albums. The band disbanded upon Wallace's death in 2007. Since 2007, Tony Levin has led the trio Stick Men, which also features Pat Mastelotto. The band was initially completed by Chapman Stick player Michael Bernier, replaced in 2010 by touch guitarist and former Fripp student Markus Reuter. This band includes (and reinterprets) King Crimson compositions in their live sets. Reuter and Mastelotto also play together as a duo (previously called "Tuner"), within which they have been known to rework the mid 1980s King Crimson instrumental "Industry" live. Between 2011 and 2014, Stick Men and Adrian Belew's Power Trio band (Belew plus drummer Tobias Ralph and bass player Julie Slick) joined forces to play and tour as The Crimson ProjeKCt, covering the music made during the '80s and '90s. Following the return of King Crimson in 2014, the Crimson ProjeKct name has been formally abandoned, but the Stick Men and the Power Trio have still performed together from time to time, usually under names like "Belew, Levin, Mastelotto and friends". During his solo career, including performances with the Power Trio, Adrian Belew has performed various versions of King Crimson songs. In March 2024, a new group performing the 1980's King Crimson repertoire was announced featuring former members Adrian Belew and Tony Levin along with guitarist Steve Vai and drummer Danny Carey. The band is named "Beat" after the 1982 album of the same name.