1966 жылғы британдық поп-рок тобы «Nirvana» туралы

Кіріспе

Британдық поп-рок тобы Nirvana 1966 жылы Лондонда құрылған. Топ коммерциялық тұрғыдан шектеулі жетістіктерге жеткенімен, музыка индустриясының мамандары мен сыншылар тарапынан мақұлдық алды. 1985 жылы топ қайта құрылды. Топ мүшелері американдық Nirvana тобының атын пайдалануына байланысты сотқа шағымданып, соттан тыс келісімге келді.

1966-1971: Алғашқы жылдары

Nirvana Лондон негізді Ирландиялық музыкант Патрик Кэмпбелл Лайонс пен грек композиторы Алекс Спиропулос (1941 жылы туған, Афина) және ағылшын продюсері Рей Сингердің (1946 жылы туған) бірлескен ән жазу тобы ретінде құрылды. Олардың жазбаларында Кэмпбелл Лайонс, Рэй Сингер және Спиропулос барлық вокалды орындады. Аспаптық бөлімді негізінен кәсіби музыканттар мен оркестр музыканттары орындады, Кэмпбелл Лайонс гитарада, ал Спиропулос клавиатурада көмектесті. Музыкалық тұрғыдан алғанда, Кэмпбелл Лайонс пен Спиропулос рок, поп, фолк, джаз, латын ырғақтары және классикалық музыканы қоса алғанда, сан алуан музыкалық стильдерді үйлестірді, осының нәтижесінде ерекше дыбыс құрылды, оған барокко камералық стильдегі аранжировкалар басымдық берілді. 1967 жылдың қазан айында олар алғашқы альбомын шығарды: Крис Блэкуэлл продюсерлік еткен «The Story of Simon Simopath» концептуалды альбомы. Бұл альбом Pretty Things тобының «S. F. Sorrow» (1968 жылдың желтоқсаны), The Who тобының «Tommy» (1969 жылдың сәуірі), The Kinks тобының «Arthur» (1969 жылдың қыркүйегі) және Moody Blues тобының «Days of Future Passed» (1967 жыл) сияқты сюжеттік концептуалды альбомдардан бұрын шыққан алғашқы повестьтік концептуалды альбомдардың бірі болды. Island Records Nirvana-ның алғашқы альбомын «Савилл театрында тікелей эфирде көрсетіп, Traffic, Spooky Tooth және Jackie Edwards сияқты бірлескен лейбл музыканттарымен бірге таныстырды». Бұл төрт музыкант топ мүшелері ретінде емес, тікелей эфирдегі топтың құрамы ретінде шақырылғанмен, олардың суреті алғашқы альбомның мұқабасында негізгі дуэтпен бірге топтың имиджін жақсарту үшін қосылды. Дегенмен, олар топтың негізгі құрылтайшы мүшелері емес еді, және бірнеше айдан кейін Nirvana бастапқы екі мүшелі құрамына қайта оралды. Кэмпбелл Лайонс пен Спиропулостың тікелей эфирдегі және телешоудағы өнерлерін толықтырған төрт музыкант – Рэй Сингер (гитара), Брайан Хендерсон (бас), Сильвия А. Шустер (виолончель) және Майкл Ко (француз мүйізі, альт). Сью және Санни де Nirvana ансамбліне қатысып, вокалмен айналысты. Топ француз теледидарында Сальвадор Далимен бірге өнер көрсетті, ол үшінші синглы «Rainbow Chaser» орындалған кезде оларға қара бояу шашыратып тастады. Кэмпбелл Лайонс жакетін сақтап қалды, бірақ Дали олардың бояу шашылған киімдеріне қол қоймағанына өкінеді. Island Records Шустердің виолончелін тазалау үшін суретшіге инвойс жібергендігі хабарланды. «Rainbow Chaser» альбомының шағын сәттілігінен кейін «тікелей өнерлеу жиі азайып», Nirvana-ның негізгі әнші-жазушы дуэті «секстетті таратуға» және болашақ жазбалар үшін сессиялық музыканттарға сүйенуге шешім қабылдады. Кейіннен Шустер BBC симфониялық оркестрінің бас виолончельшісі болды. 1968 жылы Nirvana өзінің екінші альбомын «All of Us» жазды, онда алғашқы альбомы сияқты музыкалық стильдердің кең ауқымы қамтылған. Альбом шыққаннан кейін Рэй Сингер топтан шығып, Питер Сарстедт продюсері болды. Олардың үшінші альбомы «Black Flower» Блэкуэлл тарапынан қабылданбады, ол оны Фрэнсис Лайдың «A Man and a Woman» альбомымен теріс салыстырды. «To Markos III» (Спиропулостың альбомды қаржыландыруға көмектескен «бай туысының» құрметіне аталған) деген атпен 1970 жылдың мамыр айында Pye лейблінде Ұлыбританияда шығарылды, бірақ шамамен 250 дана ғана басылып, жақын арада жойылды. «Christopher Lucifer» атты бір ән Блэкуэллге қарсы айтылған. 1971 жылы дуэт достық қарым-қатынаста тарасты, Кэмпбелл Лайонс келесі екі Nirvana альбомына, «Local Anaesthetic» (1971) және «Songs of Love And Praise» (1972) альбомына басты үлес қосты, соңғысында Сильвия Шустердің оралуы болды. Кейіннен Кэмпбелл Лайонс жеке орындаушы ретінде жұмыс істеді және «Me and My Friend» (1973), «The Electric Plough» (1981) және «The Hero I Might Have Been» (1983) сияқты альбомдар шығарды, бірақ олар коммерциялық сәттілікке жете алмады.

Nirvana was created as the performing arm of the London based songwriting partnership of Irish musician Patrick Campbell Lyons and Greek composer Alex Spyropoulos (born 1941, Athens) and English producer Ray Singer (born 1946). On their recordings Campbell Lyons, Ray Singer and Spyropoulos supplied all the vocals. The instrumental work was primarily undertaken by top session musicians and orchestral musicians – with Campbell Lyons providing a little guitar and Spyropoulos contributing some keyboards. Musically, Campbell Lyons and Spyropoulos blended myriad musical styles including rock, pop, folk, jazz, Latin rhythms and classical music, primarily augmented by baroque chamber style arrangements to create a unique sound. In October 1967, they released their first album: a concept album produced by Chris Blackwell titled The Story of Simon Simopath. The album was one of the first narrative concept albums ever released, predating story driven concept albums such as the Pretty Things' S. F. Sorrow (December 1968), the Who's Tommy (April 1969) and the Kinks' Arthur (September 1969), and the Moody Blues album Days of Future Passed (November 1967) by a month. Island Records launched Nirvana's first album "with a live show at the Saville Theatre, sharing a bill with fellow label acts Traffic, Spooky Tooth, and Jackie Edwards." Though hired to be part of the live performance group rather than as band members, these four musicians were also included in the photograph alongside the core duo on the album cover of their first album to assist in projecting an image of a group rather than a duo. However, they were not core founding members of the group, and within a few months Nirvana had reverted to its original two person lineup. The four musicians who augmented Campbell Lyons and Spyropoulos on their live appearances and television shows for those few months were Ray Singer (guitar), Brian Henderson (bass), Sylvia A. Schuster (cello) and Michael Coe (French horn, viola). Sue & Sunny also participated in the Nirvana Ensemble, providing vocals. The band appeared on French television with Salvador Dalí, who splashed black paint on them during a performance of their third single "Rainbow Chaser". Campbell Lyons kept the jacket, but regrets that Dalí did not sign any of their paint splashed clothes. Island Records allegedly sent the artist an invoice for the cleaning of Schuster's cello. Following the minor chart success of "Rainbow Chaser", "live appearances became increasingly rare" and the songwriting duo at the core of Nirvana "decided to disband the sextet" and to rely on session musicians for future recordings. Schuster later became principal cellist of the BBC Symphony Orchestra. In 1968, Nirvana recorded their second album, All of Us, which featured a similar broad range of musical styles as their first album. After the release of the album, Ray Singer left the group to produce Peter Sarstedt. Their third album, Black Flower, was rejected by Blackwell, who compared it disparagingly to Francis Lai's A Man and a Woman. Under the title, To Markos III (supposedly named for a "rich uncle" of Spyropoulos who helped finance the album), it was released in the UK on the Pye label in May 1970, though reportedly only 250 copies were pressed it was deleted shortly after. One track, "Christopher Lucifer", was a jibe at Blackwell. In 1971 the duo amicably separated, with Campbell Lyons the primary contributor to the next two Nirvana albums, Local Anaesthetic 1971, and Songs of Love And Praise 1972, the latter featuring the return of Sylvia Schuster. Campbell Lyons subsequently worked as a solo artist and issued further albums: Me and My Friend, 1973, The Electric Plough, 1981, and The Hero I Might Have Been, 1983, though these did not have commercial success.

1985 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1985 жылы дуэт қайта бірігіп, Еуропа бойынша гастрольдеп, Black Flower (Bam Caruso, 1987) жинақ альбомын шығарды, онда жаңа материалдар да болды. (Black Flower – олардың үшінші альбомының бастапқы жоспарланған атауы еді). 1990 жылдары тағы екі альбом жарық көрді. Secret Theatre 1994 сирек тректер мен демо жазбаларды жинады, ал Orange and Blue 1996 бұрын жарияланбаған материалдарды қамтыды, соның ішінде Сиэтлдің сол аттас гранж-тобы Nirvana жазған "Lithium" әнінің гүлдік стильдегі кавер-нұсқасы бар. Топтың ресми сайтында айтылғандай, бұл Nirvana Sings Nirvana деп аталатын әзіл-қалжыңға толы альбомның бір бөлігі болуы тиіс еді, бірақ жетекші әнші Курт Кобейннің қазасынан кейін жоба тоқтатылды. Бұл жазба Orange and Blue альбомында ұсынылғанда, Кэмпбелл Лайонстың альбомға қосымша жазбалары оны құрметпен қарастырып, Эмили Бронтенің «Уеттеринг Хайтс» романынан Хитклиф кейіпкеріне сілтеме жасады. Сондай-ақ, сайттағы мәліметтерге сәйкес, Кобейннің өлімінен кейін де топ Hole тобының концертіне жеңілдік беруді қалаған. Алғашқы топ 1992 жылы Сиэтлдің гранж-тобына қарсы Калифорнияда сотқа жүгінді. Дау соттан тыс келісіммен аяқталды, бұл екі топқа да атауды пайдалануды жалғастыруға және бір-бірінен ажырату үшін қосымша ескертулерсіз жаңа жазбалар шығаруға мүмкіндік берді. Музыка сыншысы Эверетт Тру Кобейннің жазба компаниясы түпнұсқа Nirvana тобына Кобейннің тобының атауын пайдалануға рұқсат беру үшін 100 000 доллар төлегенін мәлімдеді. 1999 жылы олар «Chemistry» деп аталатын үш дискілі CD антологиясын шығарды, онда бұрын жарияланбаған он екі трек және жаңа материалдар бар. Олардың алғашқы үш альбомы 2003 жылы Universal Records компаниясымен CD форматында қайта шығарылды және сыншылардың жоғары бағасын алды. 2005 жылы Universal (Жапония) «Local Anaesthetic» және «Songs of Love And Praise» альбомдарын қайта шығарды. 2018 жылы Island лейблінде «Rainbow Chaser: The 60s Recordings (The Island Years)» атты жаңа альбом жарық көрді, онда алғашқы екі альбом екі дискілік жинақта, 52 трек, 27 бұрын жарияланбаған үзінділер, демо және альтернативті нұсқалар ұсынылды.

The duo reunited in 1985, touring Europe and releasing a compilation album Black Flower (Bam Caruso, 1987) which contained some new material. (Black Flower had been the original planned title of their third album). In the 1990s two further albums were released. Secret Theatre 1994 compiled rare tracks and demos, while Orange and Blue 1996 contained previously unreleased material including a flower power cover of the song "Lithium" originally recorded by the Seattle grunge band of the same name, Nirvana. According to the band's official website, this was intended as part of a tongue in cheek album called Nirvana Sings Nirvana that was aborted when lead singer Kurt Cobain died. When the recording was presented on the Orange and Blue album, Campbell Lyons's liner notes treated it seriously and with allusion to Heathcliff from Wuthering Heights. Also according to the website, the band still wanted to open for Hole even after Cobain's death. The original group filed a lawsuit in California against the Seattle grunge band in 1992. The matter was settled out of court on undisclosed terms that apparently allowed both bands to continue using the name and issuing new recordings without any packaging disclaimers or caveats to distinguish one Nirvana from the other. Music writer Everett True has claimed that Cobain's record label paid $100,000 to the original Nirvana to permit Cobain's band continued use of the name. In 1999, they released a three disc CD anthology titled Chemistry, including twelve previously unreleased tracks and some new material. Their first three albums were reissued on CD by Universal Records in 2003 and received critical acclaim. In 2005, Universal (Japan) reissued Local Anaesthetic and Songs of Love And Praise. In 2018, a new album was released on the Island label Rainbow Chaser: The 60s Recordings (The Island Years), which featured the first two albums in a double CD package, featuring 52 tracks with 27 previously unreleased outtakes, demos and alternative versions.