Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
GP – американдық әнші-әндер жазушы Грам Парсонстың тұңғыш жеке альбомы және оның өмірінде жарық көрген жалғыз альбомы. Ол 1973 жылы қос қақпақты мұқабамен шығарылды. GP шығу кезінде сыншылардың жоғары бағасына ие болды, бірақ Billboard тізіміне енбеді. Rolling Stone журналының бастапқы шолуында GP және одан кейінгі альбомы Grievous Angel жеке-жеке қарастырылды, онда шолушы Парсонстың вокалы мен орындалуын мақтап, Грамның сөздерін қайталап: "Шынымен де әнші екен!" деді.
GP is American singer songwriter Gram Parsons' debut solo album, and the only one released during his lifetime. It was originally released in a gatefold sleeve in 1973. GP received critical acclaim upon release, but failed to reach the Billboard charts. In the original Rolling Stone review, which individually covered both GP and its follow up, Grievous Angel, the reviewer praises Parsons' vocals and delivery paraphrasing Gram's lyrics, "boy, but he sure can sing".
Өмірбаян
Парсонс сыншылар жоғары бағалаған Flying Burrito Brothers тобынан шығарылғаннан кейін жеке карьераны бастауға шешті. "Burritos" тобымен жасаған екі альбомында кантри мен вестерн музыкасын соул және рокпен үйлестірген Парсонс, бұл жолы дәстүрлі кантри альбомын жазуға бекінді. Алайда, Парсонстың есірткіге тәуелділігі (оның "Burritos" тобынан босатылуына себеп болған фактор) және Rolling Stones тобының мүшесі Кит Ричардспен арадағы достығы оның жеке жоспарларын кейінге шегерді. Mojo журналының авторы Джон Харрис "The Lost Boy" мақаласында 1971 жылдың наурыз айында Парсонстың Stones тобының 10 күндік "Goodbye Britain" турына қатысқанын, содан кейін жаздың көп бөлігін Лондонда өткізгенін, ал одан кейін (әпкесі) Гретчен Бурреллмен бірге Францияның оңтүстігіне ұшып, Кит пен Анитаның жалға алған "Неллкотте" үйінде екі ай "зообақ пен студияға айналған" өмір сүргенін еске алады. Stones тобы Main Street альбомын жазу үшін төменгі қабатта күресіп жатқанда, Парсонсты үстіңгі қабатта, көбінесе Ричардспен бірге ескі кантри әндерін орындап, сағаттап гитараны алмастырып отырып табуға болар еді. Бірақ Парсонстың жағдайы нашарлап, ол үйден қуылды. Бұл туралы 2007 жылы жарық көрген "Twenty Thousand Roads" атты Парсонсқа арналған өмірбаяндық кітабында Дэвид Н. Мейер былай жазады: "Неллкоттеде ешкім, тіпті Ричардс та, Грамды құтқару жобасының сәтті болатынына сенбеді. Оның өзін-өзі жоюына деген төзімділік таусылды. The Stones-тың альбом жазуға уақыты болды. Грам альбомдағы көптеген әндерге шабыт берді, бірақ ол қиындыққа айналды. Оның келу уақыты келді". Stones тобының жақын шеңберінен қуылған Парсонс Лондонға оралды және қысқа мерзімге "The International Submarine Band" тобының бұрынғы мүшесі Иан Данлоппен Корнуоллде тұрды, содан кейін Лос-Анджелеске оралып, Warner Bros лейблы үшін жеке альбом жазуға ниеттенді.
After being dismissed from his previous band, the critically acclaimed Flying Burrito Brothers, Parsons decided to embark on a solo career. Unlike his two albums with the Burritos, which melded country and western with soul and rock music, Parsons was determined to make a more traditional country record this time around. However, Parsons' ongoing drug problem (which was a deciding factor for his being fired from the Burritos) and his friendship with Keith Richards of the Rolling Stones would delay his solo plans. As Mojo writer John Harris recalls in his article "The Lost Boy," Parsons had spent March 1971 hanging out with the Stones entourage on their 10 day "Goodbye Britain" tour and then, after spending much of the summer in London, he and (girlfriend) Gretchen Burrell flew to the South of France and spent two months "living in Nellcote, Keith and Anita's rented abode cum zoo cum studio." As the Stones spent months struggling to complete their ragged masterpiece Exile on Main Street in the basement, Parsons could be found upstairs where he was often joined by Richards spending hours passing the guitar back and forth singing old country songs. However, Parsons' condition eventually deteriorated to the point where he was booted from the premises, as David N. Meyer recounts in his 2007 Parsons biography Twenty Thousand Roads: "At Nellcote no one, not even Richards, saw rescuing Gram as a project that had much chance of success. Tolerance for his self destruction had run out. The Stones had an album to record. Gram provided inspiration for much of what ended up on the record, but he had become a drag. It was time for him to go." Devastated at being ousted from the Stones inner circle, Parsons returned to London and, for a brief period, stayed with his former bandmate from The International Submarine Band Ian Dunlop in Cornwall before returning to Los Angeles intending to make a solo album for Warner Bros.