Кіріспе
Солтүстік Ирландияда қолданылған көп қозғалтқышты дизельді теміржол вагоны (UTA MED) – дизельмен жұмыс істейтін ерте теміржол вагоны болды. 12 мильдік Белфаст-Бангор теміржол желісі жолаушылар тасымалына белсенді пайдаланылды және жүк тасымалы болмағандықтан, дизельді вагон дәуірінің сынақ полигоны ретінде таңдалды. Өз теміржол вагондарын құрастыруға шешім қабылдамас бұрын, UTA GNR(I) компаниясынан қарыз алып тәжірибе жүргізді. Бұл тәжірибе өте сәтті деп есептелді, сол себепті UTA Duncrue Street зауытында үш вагонды эксперименталды дизельді вагон жиынтығын құрастырды, ол 1951 жылдың көктемінде сынақтар мен машинистерді оқытуға дайын болды.
Тарих
Пойыздың прототипі дәстүрлі локомотивпен тасылатын вагондардан өзгертілді және екі моторлық вагоннан, аралық, бірақ өздігінен қозғалмайтын тіркемелі вагоннан тұрды. Әр моторлық вагонда еден астына орнатылған екі AEC қозғалтқышы болды, ал барлық вагондар ішкі жағынан жақсартылып, электрмен жұмыс істейтін сырғыма есіктермен жабдықталды. Көп қозғалтқышты дизельді (МЭД) пойыздардың прототипі 1952 жылдың наурыз айында жолға шықты. Дизельдік көлікті кеңейту жоспарларын жалғастыру үшін UTA келесі екі жылда үш партиямен тағы 14 үш вагондық пойыз салды, ал келесі көктемде (1954) Бангор желісіндегі барлық қызметтерді рельс көліктерімен жүзеге асыра алды. Прототиптен жасалған өзгерістердің бірі – қуат блогы; жаңа партияда A.E.C. орнына 125 а.к. қуаты бар Leyland Walker еден асты қозғалтқыштары орнатылды. Жолаушылар саны артты және 1956 жылға қарай сыйымдылығы жетіспегендіктен, әр жиынтыққа қосымша тіркемелі вагон қосылды, қуаттылығы 165 а.к. дейін арттырылды. UTA нөмірлеу тізбегі бұрынғы салынған вагондардан жалғасты, моторлық вагондар 8-ден 35-ке дейін (28 бірлік) нөмірленді. Олар 1973 және 1978 жылдар аралығында қызметтен алынды. Тіркемелі вагондардың алғашқы партиясы 201-ден 214-ке дейін болды (1958 жылы 501-ден 514-ке дейін қайта нөмірленді). 1956 жылғы қосымша тіркемелі вагондар бастапқыда бумен жүретін нөмірлерін сақтап қалды, кейін 1958 жылы 516-дан 527-ге дейін өзгертілді. 515 бастапқыда 215 болды, 1953 жылы Ganz рельс көлігі үшін салынды, 1958 жылы 515 болып, ал 1963 жылы МЭД операциясына ауыстырылды. 1962 жылдың ортасындағы жөндеу кезінде 526 және 527 аралық вагондары көп қозғалтқышты (МЭД) немесе көп мақсатты (MPD) рельс көліктерімен жүруге мүмкіндік беретіндей жабдықталды және тек өз түрімен ғана шектелмеді. Қызметтен алынғаннан кейін олар Магераморнеге қоқысқа тастауға жіберілді, бірақ қоқыс тастау басталғанда, олардың құрамында көк асбест бар екені анықталды, содан кейін 1980 жылға дейін Антрим және Баллименаға жіберілді. 1980 жылдан бастап олар басқа ондаған рельс көліктерімен бірге Крамлиндегі Кросхилл карьеріне тасталды.
The initial batch of trailers was 201 to 214 (renumbered to 501 to 514 in 1958). The additional 1956 trailers originally retained their steam stock numbers before becoming 516 to 527 in 1958. 515 was originally 215, being built in 1953 for Ganz railcar 5, becoming 515 in 1958 and being converted to MED operation in 1963. In a works visit in mid 1962, intermediate cars 526 and 527 were fitted so that they could run with either Multi engined (MED) or Multi purpose (MPD) railcar trains and were not just restricted to their own type. After withdrawal they were sent to Mageramorne to be scrapped, but as the scrapping commenced it was discovered that they contained blue asbestos, and were then sent to Antrim and Ballymena until 1980. From 1980 onward they were dumped in Crosshill Quarry in Crumlin along with dozens of other railcars.
Ливреясы
UTA аясында 1951 жылдан бастап жолаушылар вагондарына Брансуик жасыл түсі қолданылды және MED пойыздары осы түсте жаңадан шығарылды, бұл түс 1960 жылдардың басына дейін сақталды. Содан кейін жүйе үшін "аймақтық бояу схемасы" енгізілді, мұнда бояу MED пойыздарының қызмет ететін аймағын көрсететін болды. Бангор желісіндегі пойыздар "Зәйтүн жасыл" түсіне боялды, бұл бұрынғы BCDR бу локомотивтеріне қарағанда әлдеқайда ақылдырақ; бұрынғы NCC желілеріндегі төменгі панельдер "LMS қызыл" түсімен боялды, ал жоғарғы панельдер ресми түрде ақ деп аталған, бірақ іс жүзінде өте ақ сұр түс болды. Бұрынғы GNR учаскесіндегі пойыздар GNR қолданғаннан сәл ақылдырақ көк түсті төменгі панельдермен және крем түсімен боялды, ал шатырлары күміс сұр түсті болды. Осы екі жағдайда да жолақты түстер вагондардың ұштарына дейін созылды.